Η δημιουργία και η καταστροφή είναι ένα δίπολο, που θέτει σε κίνηση τα πάντα. Σε πολλές κοσμογονίες οι θεότητες που αντιπροσωπεύουν αυτές τις δυνάμεις είναι αδέλφια. Πιθανόν, αυτό το δίπολο, να είναι μια έκφραση της φύσης για να αποκαταστήσει την ισορροπία και να αποτρέψει τον κίνδυνο ανάπτυξης γιγαντισμού. Στο rock'n'roll όμως, ο γιγαντισμός δεν είναι επικυριαχικός, άρα ούτε και απειλεί κάποια ισορροπία. Περισσότερο ο χαρακτήρας φαίνεται να είναι οικουμενικός, παρά ταύτα το παραπάνω δίπολο είναι εμφανές όσο πουθενά. Εδώ όμως, ο δημιουργός αυτοκαταστρέφεται για να μπορεί να προσφέρει στον κοινό του. Ένα είδος σαδομαζοχιστικής σχέσης, που με κάθε τρόπο προσπαθεί να κρατηθεί ζωντανή και με οποιοδήποτε κόστος. Οι The Velvet Underground είναι ορισμός αυτής της αυτοκαταστροφικότητας και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που ήταν κεντρικό θέμα των τραγουδιών τους. Η δημιουργικότητα του frontman της μπάντας Lou Reed, είναι σχεδόν ταυτόσημη με την τάση του για αυτοκαταστροφή, ειδικά όταν ήταν μέλος τους. Και η ενασχόλησή του με ανάλογη βιβλιογραφία δεν αποτέλεσε γεγονός, αλλά γεγονός ήταν η μεταφορά των αναγνωσμάτων του σε τραγούδια του. Ένα τέτοιο αποτέλεσε και το Venus in Furs, ομώνυμο του βιβλίου του Αυστριακού Leopold von Sacher-Masoch. Το τραγούδι κυκλοφόρησε μέσα απο το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το The Velvet Underground & Nico του 1967, αν και δημιουργήθηκε δύο χρόνια νωρίτερα. Όπως όλο το άλμπουμ, που διαπραγματεύεται θέματα ταμπού, ακόμα και για την δική μας εποχή, το τραγούδι ακολουθεί την ίδια θεματολογία και η παραγωγή του Andy Warhol μόνο τυχαία δεν είναι. Αν και δεν ήταν το πρώτο τραγούδι που ασχολήθηκε με το θέμα της συγκεκριμένης νουβέλας, ήταν ο πρώτος σταθμός για την δημιουργία της εικόνας ενός κινήματος που δημιουργούταν μέσα στους κόλπους του rock'n'roll. Το πρώτο τραγούδι που το ανέφερε, σκωπτικά όμως, ήταν το The Masochism Tango του Tom Lehrer. Το βιβλίο, του οποίου ο συγγραφέας έδωσε το όνομα στην έννοια του μαζοχισμού, διαπραγματεύεται προσωπικές, εν μέρει, εμπειρίες του. Συγκεκριμένα μιλάει για την γυναικεία κυριαρχική επιβολή στον άντρα και πάντα μέσα σε σαδομαζοχιστικά πλαίσια. Η κεντρική ηρωίδα της νουβέλας του Sacher-Masoch, είναι η Wanda von Dunajew, ο χαρακτήρας της οποία διαμορφώθηκε από την Fanny Pistor, της οποία ήταν "σκλάβος" ο συγγραφέας. Ο τίτλος του προέρχεται από ένα όνειρο που βλέπει ο ήρωας του βιβλίου, στο οποίο μιλάει με την Αφροδίτη που φοράει γούνα, για την αγάπη. Και το τραγούδι δεν φεύγει και πολύ από το κεντρικό θέμα του βιβλίου, δίνοντας οντότητα στο BDSM, έννοια που το όνομα της προέρχεται από από τα ακρωνύμια των "B&D" για "Bondage and Discipline", "D&S" για "Dominance and Submission" και "S&M" για "Sadism and Masochism". Η σημασία του για την τολμηρή προσέγγιση, μεγαλώνει, αν αναλογιστεί κάποιος ότι, όλα αυτά θεωρούνταν ψυχικές παρεκκλίσεις και η θεραπευτική του αντιμετώπιση ήταν το ηλεκτροσόκ. Το τραγούδι του Lou Reed, αλλά και το όνομα της μπάντας, γεννά ένα ερώτημα, αν τελικά ο ίδιος ο δημιουργός ήταν τόσο βιτσιόζος. Αλλά το πιο πιθανόν είναι απλά να ήταν ακόμα ένας λίθος στο οικοδόμημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Αλλά ακόμα και θεμέλιο για την δημιουργία της αντι-κουλτούρας της punk και αργότερα όλων των παρακλαδιών της. Το τραγούδι έχει ντύσει μουσικά αρκετές ταινίες, αλλά ακόμα και στην ταινία The Doors (1991) του Oliver Stone ακούγεται, στη σκηνή του πάρτυ του Andy Warhol. Επίσης και οι διασκευές του ήταν πάρα πολλές, από The Smashing Pumpkins μέχρι και Beck, με αυτήν των Monster Magnet να είναι η πιο ενδιαφέρουσα.
Στον μεσαίωνα η έννοια της μουσικής δημιουργίας ήταν από άγνωστη ως ανύπαρκτη. Κάποιες νότες ηχούσαν συνήθως σε γλέντια που διοργάνωνε κάποιος φεουδάρχης ή άρχοντας, αλλά και αυτές είχαν την αξία του σημερινού σκυλο-ποπ τραγουδιού. Κάποιοι βάρδοι, που γυρνούσαν από χωριό σε χωριό, ήταν επικεντρωμένοι στο να περάσουν την γνώση μέσα από τα τραγούδια τους και η μουσική σύνθεση ούτε καν δευτερεύουσα έννοια είχαν. Η αναγέννηση συντελέστηκε κυρίως λόγω της τέχνης και επεκτάθηκε στην δημιουργία του ουμανισμού, αλλά κυρίως η μουσική άρχισε να βρίσκει τρόπους να ενσαρκωθεί. Πάντα όμως ή την σκέπη της εξουσίας, είτε θρησκευτικής είτε πολιτικής. Φυσικά αυτό συνεχίζεται ακόμα και στις μέρες μας, με πιο θολούς τρόπους ελέγχου, αλλά η μουσική έχει τη δική της οντότητα, που πάντα βρίσκει τρόπους να δραπετεύει. Όταν λοιπόν μια μελωδία αποφασίζει να ενσαρκωθεί μπορεί ακόμα να δημιουργήσει ολόκληρο συγκρότημα που θα αφήσει εποχή στην ροκ μουσική. Το ταλέντο ενός μουσικού, μαζί με πονηριά, συνέπεια απληστίας, κάποιου διευθυντή δισκογραφικής εταιρίας και φυσικά και η προσωπικότητα κάποιου άλλου μουσικού, απλά είναι σκαλοπάτια για να μπει ένα τραγούδι στη κορυφή προτιμήσεων του κοινού. Και το "Shakin' All Over", μια δημιουργία του Johnny Kidd, που ηχογραφήθηκε πρώτη φορά από τους Johnny Kidd & the Pirates το 1960, έχει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Αλλά το η μεγάλη αναγνώριση θα την έχει πέντε χρόνια αργότερο μέσα από το ομώνυμο του ντεμπούτο άλμπουμ των The Guess Who, δίνοντας παράλληλα, κατά κάποιον τρόπο, οντότητα και όνομα σε μια μπάντα που θα άφηνε εποχή στην παγκόσμια ροκ σκηνή. Ο ίδιος ο δημιουργός του τραγουδιού αναφέρει ότι εμπνεύστηκε το τραγούδι, όταν με τους κολλητούς του έκανε βόλτες μια μέρα. Κάτι σε κατάσταση ταινιών που αποτυπώνουν τα αλάνια στην Αμερική της δεκαετίας του '60. Και φυσικά ο σκοπός είναι η συνάντηση με κάποια αιθέρια ύπαρξη. Μια τέτοια συνάντηση είχε και η παρέα του Johnny Kidd, με αρχέτυπο μιας όμορφης κοπέλας, η οποία αποτέλεσε, χωρίς να το γνωρίζει την αφορμή για την ενσάρκωση αυτού του τραγουδιού. Αλλά το κούνημα της έβαλε σε κίνησε και άλλες δυνάμεις, ώστε η απορία Guess Who, να γίνει από τις πιο ηχηρές ροκ απαντήσεις παγκοσμίως. Στην πρωτότυπη του εκτέλεση, γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην πατρίδα του δημιουργού του, την Βρετανία. Πέντε χρόνια αργότερα οι Chad Allen and the Expressions, θα το ηχογραφήσουν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στον Καναδά. Η εταιρία όμως που το κυκλοφόρησε σε σινγκλ, ήθελε να δημιουργήσει μια κάποια ίντριγκα σχετικά με το όνομά τους, μιας που το συγκρότημα των The Who, γνώριζε μεγάλη επιτυχία με το "My Generation,". Έτσι έγραψε στο εξώφυλλο του σινγκλ απλά Guess Who?. Οι Disc Jockeys, απλά πέσανε στην παγίδα της εταιρίας και από την αρχή τους τους βγάλανε το όνομα The Guess Who. Φυσικά στον Chad Allen, δεν του άρεσε το όνομα, αλλά η δισκογραφική επέμενε, θέλοντας να εκμεταλλευτεί την σύγχυση με τους The Who, κάτι που είχε αποτέλεσμα. Το τραγούδι διασκευάστηκε από πλήθος καλλιτεχνών, μεταξύ τους οι Led Zeppelin, Suzi Quatro, Iggy Pop, MC5 και πολλοί άλλοι, χωρίς ποτέ να φτάσουν την επιτυχία των Καναδών.
Η ροκ μουσική μπορεί να έχει τα δικά της στερεότυπα, αλλά σίγουρα είναι αυτή που σπάει, περισσότερο από τα άλλα είδη μουσικής, τα κοινωνικά στερεότυπα. Η ανάγκη μιας μπάντας να αναδειχθεί, αλλά και να δημιουργήσει, την οδηγεί σε απάτητα μονοπάτια, μουσικά, αλλά κυρίως λυρικά. Η ροκ μουσική είναι αυτή που έχει αναδείξει, όσο καμιά άλλη, κοινωνικά προβλήματα και ταμπού που σπάνια έως καθόλου έχουν συζητηθεί. Ένα τραγούδι όμορφα μουσικά επενδυμένο, με λυρισμό στους στίχους μπορεί να αποκαλύψει πολλά και να θέσει πολλά ζητήματα σε ανυποψίαστους, αλλά και υποψιασμένους μουσικόφιλους. Η λέξη "Queer" στα αγγλικά έχει διφορούμενη έννοια και σημασία. Ο όρος χρησιμοποιείται για τους gay, αλλά και σαν συνέπεια ορίζει και κάποιον μόνο ή και διαφορετικό. Το τραγούδι των Garbage, δημιουργία όλης της μπάντας, που βρίσκεται και στο ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ τους, σύμφωνα με τον ντράμερ Butch Vig, μιλάει για ένα αγόρι που ήταν «queer», με την αρχική έννοια του όρου. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε γεγονός, στο οποίο ο πατέρας στέλνει σε μια πόρνη για να γίνει άνθρωπος. Φυσικά το πρόβλημα είναι καθαρά οικογενειακό, μιας που ο πατέρας είναι και ίδιος τακτικός επισκέπτης της. Και στην πραγματικότητα δεν είναι ο γιος το πρόβλημα, αλλά η λειτουργία της οικογένειας. Η οπτική της πόρνης εκφράζεται σε πολύ απλό στίχο "Like father, like son". Η είναι η πρώτη συμβολή της τραγουδίστριας Shirley Manson στη δημιουργία τραγουδιού και συγκεκριμένα στο λυρικό μέρος. Το θέμα του οποίου εμπνεύστηκε ο ντράμερ Butch Vig από ένα μυθιστόρημα που είχε διαβάσει. Στο τραγούδι ακούγονται sample από τα κρουστά των Αυστραλών Single Gun Theory και από το τραγούδι τους "Man Of Straw.". Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού, που ήταν υποψήφιο στα 1996 MTV Video Music Awards, είναι γυρισμένο σε ασπρόμαυρο από τον Stéphane Sednaoui και είναι από προοπτική ενός ατόμου, που ενσαρκώνεται από την Shirley Manson. Η αρχική του ηχογράφηση έγινε χωρίς φωνητικά και ήταν ουσιαστικός λόγος για να μπει στο συγκρότημα, μιας που τα αντρικά φωνητικά δεν ταίριαζαν στο τραγούδι. Ο Steve Marker είδε την τραγουδίστρια να παίζει στους Angelfish, και ζήτησε να έρθει για οντισιόν. Μετά την είσοδό της στη μπάντα, ξαναγράφτηκε το τραγούδι με πιο trip hop τέμπο και με τους στίχους να έχουν γίνει κάπως διφορούμενοι, μετά από την παρέμβαση της νέας τους τραγουδίστριας.
Ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα της Punk μουσικής και από τα πρώτα που σκεφτόμαστε όταν ακούμε Punk δεύτερης γενιάς. Δημιουργήθηκαν στο Εδιμβούργο στα τέλη του 70' επηρεασμένοι από την κίνηση της συγκεκριμένης μουσικής την εποχή εκείνη. Η πρώτη τους ηχογράφηση έγινε το 1980 με ένα Split με τους Anti-Pasti ένα άλλο μεγάλο Group την εποχή εκείνη. Το 1981 κυκλοφορούν τον πρώτο δίσκο με τον επίκαιρο τότες (ως και σήμερα) τίτλο Punk's Not Dead. Καυτηρίαζε με ακραίο τρόπο πολλά γεγονότα της εποχής αλλά και γενικά προσωπικά βιώματα του τραγουδιστή και αρχηγού τους Wattie Buchman. Τραγούδια όπως τα Army Life,Sex & Violence & I Belive In Anarchy και το ομώνυμο Punk's Not Dead θα μείνουν χαρακτηριστικά όχι μόνο τους συγκροτήματος και του δίσκου αλλά για ολόκληρο το κίνημα του Punk. Σίγουρα ο καλύτερος δίσκος τους,με καθαρό και άμεσο ήχο streetpunk όπως την πρωτονομάσαν τότες και γρήγορα τραγούδια που δεν χορταίνεις να τα ακούς. Οι Exploited συνέχισαν όλη τη δεκαετία του 80' να κυκλοφορούν κορυφαίους δίσκους μέχρι και το 1990 που βγάλαν τον δίσκο The Massacre ήταν κορυφαία μπάντα αν και τα τελευταία χρόνια που έχουν αλλάξει το μουσικό τους στυλ σε Hardcore/Crossover Thrashcore δεν ενθουσιάζουν και πολλούς Punks που τους αγάπησαν με όσα κάναν την δεκαετία του 80' ...
Η Ρωμαίοι λέγανε ότι η ανάγκη είναι η μεγαλύτερη θεά, κινεί τα πάντα. Έτσι και σ αυτήν την περίπτωση λειτούργησε για να δημιουργηθεί αυτή η σελίδα...απλά από ανάγκη. Την ανάγκη να μοιραστούμε την μουσική..... την ανάγκη να αποκαλύψουμε την μουσική... την ανάγκη να βρούμε τις ρίζες της μουσικής.... την ανάγκη να βρούμε και τα νέα φυντάνια της μουσικής... την ανάγκη να σκαλίσουμε τις νότες.... την ανάγκη να ανακαλύψουμε την ποίηση στους στίχους..... Η μουσική δεν είναι ένα σύνολο από ήχους και νότες, ούτε είναι ντίρι ντάχτα και τρελή χαρά. Η μουσική δεν σε βοηθάει να ξεχνάς, σε βοηθάει να ξεχνιέσαι. Στον σκοτεινό μεσαίωνα ήταν φορέας γνώσης. Αν δεν ήταν οι βάρδοι να μεταφέρουν ηρωικές ιστορίες, δεν θα ξέραμε καν την ιστορία του Ρομπέν Των Δασών, μεταξύ άλλων. Ήταν αυτοί που είχαν την δύναμη να μεταφέρουν μυστικά και αλήθειες, κρυμμένα πίσω από μερικές νότες. Αλλά η μουσική είναι ακόμα περισσότερα....
Η μουσική είναι είναι φορέας γνώσης.... ακόμα και για αναλφάβητους.... Η μουσική είναι λύπη και χαρά μαζί..... Η μουσική είναι κρυμμένα μυστικά και αποκαλύψεις μαζί..... Η μουσική είναι σιωπή και επικοινωνία μαζί..... Η μουσική είναι πραγματικότητα και φαντασία μαζί.... Η μουσική είναι χαμένα όνειρα και κερδισμένες μάχες μαζί.... Η μουσική είναι ένα ταξείδι στο παρελθόν και μέλλον μαζί.... η μουσική είναι ένα ταξείδι....απλά .. ( τα άξια είδα= γνώρισα αυτά που έχουν αξία ) Αυτός είναι και ο στόχος της σελίδας, ένα ταξείδι για όλους μας. Ένα ταξείδι στο παρελθόν...... Ένα ταξείδι να συναντήσουμε το μέλλον.... Ένα ταξείδι στις πηγές.... Ένα ταξείδι στο βάθος της γνώσης..... Ένα ταξείδι στους μύχιους φόβους του κάθε καλλιτέχνη..... Ένα ταξείδι στη κατανόηση αυτών των φόβων.... Ένα ταξείδι στην αιωνιότητα των ονείρων, των καλλιτεχνών αλλά και δικων μας.... Ένα ταξείδι στους χαμένους έρωτες και κερδισμένες αγάπες....
ΟΙ Echo Adventures σας καλούν σε αυτήν την περιπέτεια, να ξεφύγουμε από τον κυνισμό της εποχής και να ανακαλύψουμε την ποίηση. Να ανακαλύψουμε ξεχασμένους μουσικούς, αλλά και ξεχασμένες μουσικές. Να κοιτάξουμε στο μέλλον με νέους ή άγνωστους καλλιτέχνες. Να μπερδέψουμε τα μουσικά είδη, γιατί δεν πιστεύουμε σε κανενός είδους σύνορα και προπάντων μουσικά. Έχουμε τις συμπάθειές μας, αλλά δεν έχουμε αντιπάθειες. Αλλά οι πάρα πολλές συμπάθειες μας είναι και αυτές απλά σκαλοπάτια για την απόδειξη της ειλικρινής μας διάθεσης. Απόδειξη ότι η ποιητική οπτική μπορεί να φανερώσει την αλήθεια. Απόδειξη ότι οι λέξεις μπορεί να στολίσουν μια μελωδία. Απόδειξη ότι τα σημαντικά δε μένουν ποτέ στην λήθη.
Το rock'n'roll από τα γεννοφάσκια του κυνηγήθηκε και κατακρίθηκε από πολλούς όσο κανένα άλλο είδος μουσικής. Αυτό όμως, δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην ανάπτυξη του, αλλά περισσότερο λίπασμα. Μπορεί μέσα σε αυτό να υπάρχουν κάποιοι κανόνες ή στερεότυπα, αλλά αλλάζουν συνεχώς. Ακόμα και αδικίες υπάρχουν μέσα σε αυτό, αλλά είναι αυτό που είναι μπροστάρης στην κοινωνική αδικία. Η κυκλοθυμικότητα του είναι ίδια με τη γκάμα το ρυθμών που περιέχει και όλα αυτά γιατί είναι ανθρώπινο. Και όπως ο κάθε άνθρωπος που έχει συνείδηση της ύπαρξής του, έχει πάνω από όλα ψυχή. Αυτό το κάνει να επιβιώνει πάντα. Αλλά αυτή ψυχή βρίσκεται μέσα σε μεγάλες μουσικές προσωπικότητες, από τις οποίες ο χώρος του rock'n'roll είναι γεμάτος. Eνα από τα σπουδαιότερα πλεονεκτήματα των Led Zeppelin ως συγκρότημα, αποτελούσε το γεγονός ότι και οι τέσσερις τους ήταν καταπληκτικοί μουσικοί, αλλά και τεράστιες προσωπικότητες που καθόρισαν στον υπερθετικό βαθμό, όντας πηγή έμπνευσης και επιρροής, όλο το ροκ των 70`, αλλά και μεταγενέστερων δεκαετιών. Ο Jimy Page, χαρισματικός σύνθετης, αλλά και από τους πρώτους heavy κιθαρίστες που, εισήγαγε τον όρο κιθαριστικό ριφ, όσο κανείς πριν από αυτόν. Πειραματικός, ατίθασος και ευρηματικός έμεινε στην ιστορία και για την χρησιμοποίηση δοξαριού. Έδωσε τεράστια αίγλη στην ηλεκτρική κιθάρα και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το σύνολο, σχεδόν όλων των μουσικών που επακολούθησαν. Ο ντράμερ John Bonham, μαζί με τον Keith Moon των Who αποτέλεσαν δυο ταυτόσημες έννοιες με τα ροκ τύμπανα. Μοναδικό χτύπημα, όγκος ρυθμικότητας και ακρίβεια, πειραματισμός και δέσιμο, που ακόμα και σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, τον καθιστούν τον πιο εμβληματικό ροκ ντράμερ όλων των εποχών και ίσως, τον καλύτερο. Ο εξαιρετικός μπασίστας και εξίσου ικανότατος οργανίστας που ήταν και ο πρώτος που χρησιμοποίησε bass pedals δικού του σχεδιασμού, προεκτείνοντας το υπάρχον moog taurus, συνδημιουργός πολύ μεγάλων στιγμών του group, ειδικότερα από το 73 και μετά . Ένας πολυσύνθετος και πολυτάλαντος μουσικός με ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ο John Paul Jones. Και φυσικά, μια από τις σπουδαιότερες μπλουζ heavy φωνές, αλλά και εξίσου απίστευτα λυρική, που ανέδειξε ποτέ το ροκ. Ένας εκρηκτικός performer, που έπαιξε και καταπληκτική φυσαρμόνικα, όπου και όταν χρειάστηκε..... ο τεράστιος Robert Plant. Tο 1974 οι Led Zeppelin θα ιδρύσουν την δικιά τους εταιρεία δίσκων, την Swan Song . Το λογότυπο της εταιρείας απεικόνιζε τον θεό Απόλλωνα και ήταν βασισμένο στον πινάκα του William Rimmer του 1869 με τον τίτλο `evening ,fall of day `. Άρεσε μάλιστα, τόσο πολύ που έκτοτε χρησιμοποιήθηκε σε πολλά t - shirt και άλλα αναμνηστικά αντικείμενα του συγκροτήματος. Για λογαριασμό της Swan Song κυκλοφόρησαν δίσκους εκτός των Led Zeppelin, οι Bad Company, oι Pretty Things, αλλά και η Σκωτσέζα μπλουζ τραγουδίστρια Μaggie Bell. Μετά την διάλυση όμως, των Led Zeppelin και συγκεκριμένα το 1983, η εταιρεία θα πάψει να υφίσταται. Το 1975 θα βρει τους Led Zeppelin με μια καινούργια δισκογραφική δουλειά, την πρώτη τους για λογαριασμό της εταιρείας Swan Song, το διπλό Physical Graffiti. Περιείχε 15 συνθέσεις και χαιρετίστηκε από τον μουσικό τύπο ως μια απόλυτα καλλιτεχνική και σπουδαία δισκογραφική δουλειά. Συγκεκριμένα το περιοδικό Rolling Stone ανέφερε σε σχετικό άρθρο του, ότι τα μόνα groups που θα είχαν να συναγωνιστούν οι Led Zeppelin για τον τίτλο του κορυφαίου ροκ συγκροτήματος, θα ήταν μόνο οι Who και οι Stones. H επιτυχία του Physical Graffity θα ήταν τόσο μεγάλη που αμέσως μετά την κυκλοφορία του, όλοι οι δίσκοι που είχαν προηγουμένως κυκλοφορήσει οι Zeppelin, θα ξανά-έμπαιναν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στον κατάλογο επιτυχιών των τοπ διακοσίων LP`S. Η παγκόσμια περιοδεία που ακολούθησε ήταν άνευ προηγουμένου με επιστέγασμα , της 5 sold out βραδιές στο Earl`s Court του Λονδίνου. Την μεγαλύτερη συναυλιακή αρένα στην Αγγλία εκείνης της εποχής........
Υπάρχει μια θεωρία, που αναφέρεται ότι το περιβάλλον διαμορφώνει και τον ανθρώπινο χαρακτήρα. Φυσικά αυτό στηρίζεται στον Δαρβινισμό, την περί εξέλιξης θεωρία ή καλύτερα περί προσαρμοστικότητας. Όμως ο άνθρωπος έχει πάνω από δύο επιλογές και δεν βολεύεται μόνο στην εύρεση τροφή. Η ανάγκη για δημιουργία, είναι η ένδειξη εξέλιξης του, ακριβώς το αντίθετο από την ανάγκη για καταστροφή, που τον οδηγεί στην αντίθετη πορεία. Και αυτή την αρχή, της προσαρμογής, ενσαρκώνουν στην ελληνική σκηνή πολλές ταλαντούχες μπάντες. Σίγουρα,με πολύ κόπο και εφευρετικότητα, απέναντι σε δυσχέρειες λίγο πολύ γνωστές, αλλά πάντα με αποτέλεσμα που εκπλήσσει ευχάριστα. Οι Tripwire από την Αθήνα, που το όνομά τους σημαίνει ένα είδος παγίδας, που συνδέεται με κάποιον εκρηκτικό μηχανισμό. Και η μπάντα των " μουσικών μαραθωνοδρόμων" μιας και παίζουν μαζί σχεδόν μιάμιση δεκαετία, για δεύτερη φορά, ουσιαστικά τρίτη, παγίδεψε τις νότες και τις οδήγησε στην έκφραση της έκρηξης της δημιουργίας τους. Και αυτή η έκρηξη λέγεται Deviation, το δεύτερο τους άλμπουμ. Προσωπικά το ανέμενα με αρκετή αγωνία μιας και η Echo Adventures έχει ασχοληθεί ξανά μαζί τους (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/07/tripwire-echo.html) και (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/tripwire.html). Αν και κάποια τραγούδια είχαν "διαρρεύσει" ήδη, ακούγοντας το για πρώτη φορά ολόκληρο, βίωσα μια ευχάριστη έκπληξη.....ξανά. Μια ένωση αξίζει περισσότερο από πολλά χέρια, είχε πει κάποιος και αυτό το άλμπουμ είναι αποτέλεσμα μιας ομαδικής προσπάθειας της μπάντας. Οι ηχογραφήσεις, το μιξάρισμα και η παραγωγή έγιναν από τους ίδιους, χωρίς ίχνος προχειρότητας, και ήταν ιδανική συνοδεία για μένα στο πρόλογο αυτής της δισκοκριτικής. Το πρώτο άκουσμα ενός νέου άλμπουμ μετρά για μένα το γεγονός, αν καταφέρνει να με παρασύρει χωρίς καμιά προσπάθεια, αλλά πιο αναλυτικά..... Το άλμπουμ ξεκινά με το All For Nothing, με μαγικό τρόπο κατάφερε να με απασχολήσει από το γράψιμο, διακόπτοντας το. Η άψογη και πολύ έξυπνη παραγωγή φάνηκε από τις πρώτες νότες. Χαμηλό τέμπο,δίνει την αίσθηση ενός ερωτικού χορού, που γίνεται πιο έντονος προς το τέλος, χωρίς να χαθεί το δέσιμο των μουσικών. Η "συζήτηση" ανάμεσα στα πλήκτρα του Γιώργου Ταϊφάκου και τα κρουστά Αλέξανδρου Σταυρακούλη, φτάνει στα όρια απαγγελίας, με τα φωνητικά του Άρη Ράπτη να τη "συντονίζουν". Το μπάσο του Γιώργου Παρασκευόπουλου και η κιθάρα του Νίκου Κουρομιχελάκη, ευγενικά μένουν στο παρασκήνιο. Στο δεύτερο Apple Of Eden, δεν πέφτει η ποιότητα της σύνθεσης και πάλι τα πλήκτρα κυριαρχούν, αλλά σε πιο γρήγορο τέμπο, με την κιθάρα διακριτικά να μπαίνει στο προσκήνιο και τα κρουστά να ΄δένουν άψογα την σύνθεση. Πολύ όμορφο σβήσιμο του τραγουδιού. Επόμενο Black Dogs ανεβάζει την ένταση πολύ απαλά με την κιθάρα σε καλιφορνέζικους ήχους να πρωταγωνιστεί, με τα πλήκτρα, μαζί με τα ντραμς να σιγοντάρουν κρατώντας το τέμπο. Τα φωνητικά, με την ιδιαίτερη χροιά απλά σε παρασέρνουν. Ακολουθεί το High And Low, χαμηλώνει το τέμπο δίνοντας μια σκοτεινή ατμόσφαιρα στην αρχή, αλλά χτίζει την ένταση στην διάρκεια, για να πέσει στην συνέχεια μεταφέροντας τον τίτλο σε νότες. Το Death Note, από τις πρώτες νότες αρχίζει να κινεί την περιέργεια, αλλά και τη προσοχή, εδώ τα φωνητικά κρατάνε το πρωταγωνιστικό ρόλο. Το πάθος που εκφράζουν, με λεπτότητα συνοδεύεται από τα υπόλοιπα όργανα. Περνώντας το μισό άλμπουμ, ένα χαμόγελο μου ξεφεύγει μια και πέφτουμε στο έκτο Rock 'n' Roll. Απλό και όμορφο και όπως ορίζει ο τίτλος του, με λίγη καλιφορνέζικη, πάλι, χροιά. Το Ifs And Whatevers ξεφεύγει λίγο από το ύφος των προηγούμενων τραγουδιών και γίνεται λίγο πιο ξερό, με την μελωδία για πρώτη φορά να είναι το δευτερεύον ζητούμενο. Το Drunk που ακολουθεί, σαν να θέλει να συνδυάσει το προηγούμενο με τα υπόλοιπα τραγούδια, αλλά και με αυτό που ακολουθεί. Ακούγοντας Not An Illusion, ειλικρινά δεν πίστευα στα αυτιά μου, όχι μόνο στην πολύ όμορφη αυτή σύνθεση, αλλά στο σύνολο που άκουγα ως τώρα, που οι ρυθμοί και οι μελωδίες να εναλλάσσονται σαν όλο το άλμπουμ να είναι μια σύνθεση. Το τραγούδι φλερτάρει με την art rock μέσα από την μελωδία και τις αλλαγές του. Το προτελευταίο Way To The Moon σε πιο απλό μουσικό μοτίβο, να κινείται σε indie μονοπάτια,αλλά σε απόλυτη αρμονία με τα υπόλοιπα τραγούδια. Και ο δίσκος τελειώνει με το Loverman, ένας παράξενος συνδυασμός καμπαρέ ήχου και rockabilly, αλλά με την προσωπική ματιά των Tripwire. Ουσιαστικά η μακροσκελής μου ανάλυση θα μπορούσε να χωρέσει σε μια λέξη: ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΌ!!!!!!!!!! Απλά μαγεύτηκα με την μοναδικότητα του ήχου τους, τις συνθέσεις, αλλά και το δέσιμο, όχι μόνο της μπάντας, αλλά και όλου του άλμπουμ. Ακούγεται σαν μια συμφωνική σύνθεση ολόκληρο και τα τραγούδια δεν έχουν τυχαία σειρά. Ειλικρινά είναι απόλαυση να κάνεις δισκοκριτική σε τέτοια άλμπουμ. Το μόνο που έχουν ζηλέψουν από τα ήδη φτασμένα γκρουπ της alternative rock σκηνής είναι το promotion.
.jpg)
