Οι New Zero God απαντούν: 1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
To ότι άνθρωποι με μηδενική προσωπικότητα κυβερνούν τον κόσμο σαν να είναι θεοί… 2) Χρήμα ή δόξα;
Ευτυχία
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Σκοτεινό rock’n’roll
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Δεν υπάρχει…
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Το Ελληνικό λαϊκό τραγούδι.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Θα καταστρέφαμε την ανθρώπινη απληστία…
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με τον John Lydon
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Ως πολιτική έκφραση (αν και η θρησκεία ασκεί κι αυτή πολιτική…)
9) Οι επιρροές σας;
Oι Clash, οι Damned, οι Mission, το punk, το post-punk, η gothic…
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον επικοινωνίας με τους ανθρώπους
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Μέσον έκφρασης συναισθημάτων
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Το ταλέντο είναι ταλέντο. Ανάλογα με την προσωπικότητα αυτού που το έχει πάνε και τα άλλα δύο… Συνήθως ο ατάλαντος είναι και αλαζόνας…
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με την μαϊμού. Γιατί πηδάει από κλαδί σε κλαδί παίζοντας και περνώντας καλά, μοιάζει πολύ στον άνθρωπο και έχει την ατυχία να την χρησιμοποιούν συχνά ως πειραματόζωο…
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να έχουν όλα τα μέλη την υγεία τους…
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Η στιγμή που ο κάθε ένας από τους 4 μουσικούς της μπάντας βάζει λίγο από τον χτύπο της καρδιάς του και αποκτά ζωή ένα τραγούδι από το πουθενά…
Όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται..... μπορεί να είναι ο τίτλος μιας Γιουγκοσλάβικης, όσο υπήρχε αυτός ο όρος, ταινίας, που περιγράφει την αθλιότητα ενός πολέμου, αλλά κυρίως του εμφυλίου. Ωστόσο, η φράση αυτή άνετα θα μπορούσε να ταιριάξει σε πολλές rock'n'roll μπάντες. Ο θάνατος μιας μπάντας έρχεται με την απώλεια βασικού μέλους είτε από κορεσμό είτε από την υπερβολική έκθεση στην δόξα και στο χρήμα. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν και λάμψη με όλες τις συντεταγμένες που την ακολουθούν. Ο μύθος του Φάουστ βρίσκει την πλήρης του ενσάρκωση σε μια μεγάλης ροκ μπάντας, αλλά και βγαίνει ένα βασικό συμπέρασμα, ότι ο πιο σύντομος δρόμος για την αθανασία δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ο ίδιος ο θάνατος. Η θυσία της ψυχής, απλά έχει αποτέλεσμα να μείνει η εικόνα για πάντα αποτυπωμένη στην στα μάτια κάθε μουσικόφιλου. Και σίγουρα για έναν ροκ σταρ οι απλές ανάγκες της ψυχής, σχεδόν είναι ανύπαρκτες κάτω από την λάμψη της δόξας. Αμέσως μετά τις 5 θριαμβευτικές sold out βραδιές στο Earls Court τον Μάιο του 1975, oι Led Zeppelin σχεδίαζαν μια νέα καλοκαιρινή αμερικάνικη τουρνέ, η οποία επρόκειτο να ξεκινήσει με δυο τεράστιες υπαίθριες συναυλίες στο San Franscisco. Τον Αύγουστο όμως, το τρομερό αυτοκινητιστικό ατύχημα του Robert Plant και της γυναίκας του Maureen στην Ρόδο, όπου ο Robert θα σπάσει τον έναν αστράγαλο του, ενώ η Maureen θα σωθεί την τελευταία στιγμή με μετάγγιση αίματος, θα διέκοπτε την φρενήρη πορεία των Zeppelin. Εκείνη την περίοδο λοιπόν, οι Led Zeppelin θα γράψουν το υλικό για την έβδομη στούντιο δουλειά τους, το άλμπουμ Presence, το οποίο και θα κυκλοφορούσε τελικά στις 31 Μαρτίου του 1976. Το Presence σηματοδότησε μια ακόμα αλλαγή στον ήχο και στο στυλ τους, αφήνοντας στην άκρη τις ακουστικές μπαλάντες και τις περίπλοκες ενορχηστρώσεις, φέρνοντας σε πρώτο πλάνο πιο ωμά κιθαριστικά riffs. Μεταξύ των άλλων θα περιείχε την επιτομή αυτών που, τα επόμενα χρόνια θα χαρακτηριζόντουσαν με την φράση επικά τραγούδια, το απόλυτο καλλιτέχνημα το Achile`s last stand. Ο δίσκος αν και έγινε πλατινένιος, δίχασε κοινό και κριτικούς, με τους δεύτερους να δείχνουν έναν έντονο σκεπτικισμό με την σκληρή αυτή στροφή των Led Zeppelin . Την ίδια εποχή θα πληθύνουν οι φήμες της βαριάς χρίσης ηρωίνης από τον Jimy Page, τόσο στις ηχογραφήσεις του άλμπουμ, όσο και στις live εμφανίσεις των Ζeppelin. To 1977 και συγκεκριμένα στις 30 Απριλίου oι Led Zeppelin θα δημιουργούσαν ένα νέο ασύλληπτο ρεκόρ Με τους 76.229 θεατές στο Pontiac Silverdome, να αποτελούν το μεγαλύτερο κοινό σε μια συναυλία, νούμερο που θα τους βάλει και στο βιβλίο των ρεκόρ του GUINESS. Στις 30 Ιουλίου του 1977 όμως, μετά την εμφάνιση τους στην Λουιζιάνα, ο Plant θα μάθαινε το τραγικό νέο για τον θάνατο του 5-χρόνου γιου τουKarac, από στομαχικό ιό. Αμέσως, η περιοδεία θα σταματούσε, ενώ οι φήμες, ανυπόστατες τελικά, ήθελαν το συγκρότημα να οδηγείται σε διάλυση. To Νοέμβριο του 1978 οι Led Zeppelin θα έμπαιναν στα Polar Studios στην Στοκχόλμη, για να ηχογραφήσουν αυτόν, που θα έμελλε να είναι και ο τελευταίος τους στούντιο δίσκος . Το ιδιαίτερα φιλόδοξο και πειραματικό Ιn through the out door. Ο δίσκος θα πάει νούμερο ένα σε Αγγλία και Αμερική την δεύτερη κιόλας εβδομάδα της κυκλοφορίας του, συμπαρασύροντας, για δεύτερη φορά στην καριέρα τους ταυτόχρονα όλη την μέχρι τότε δισκογραφία τους, η οποία και θα ξανάμπαινε στα 200 πρώτα του Bilboard. Τον Αύγουστο του 1979 θα εμφανιστούν σαν headliners στο φημισμένο KNEBWORTH FESTIVAL μπροστά σε 104.000 εκστασιασμένους θεατές. Η επόμενη χρονιά θα βρει τους Led Zeppelin να περιοδεύουν ασταμάτητα .Το γεγονός αυτό, αλλά και η υπερβολική χρήση αλκοόλ, θα οδηγήσουν τον ντράμερ John Bonham στο νοσοκομείο, όταν κατά την διάρκεια του σόου στην Νυρεμβέργη στις 17 Ιουνίου 1980 θα λιποθυμήσει επί σκηνής. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1980 και μετά από ένα προσωπικό "φεστιβάλ" κατανάλωσης βότκας, αλλά και κάποιων άλλων ναρκωτικών ουσιών, ο τεράστιος αυτός ντράμερ και κορυφαία ΡΟΚ προσωπικότητα θα πέθαινε από αναρρόφηση στον ύπνο του, βυθίζοντας στο πένθος ολόκληρο το rock n roll. Ο BONJO θα σώπαινε για πάντα. Σύμφωνα με την δική του επιθυμία η σωρός του αποτεφρώθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1980. Αν και ακούστηκαν τα ονόματα των Cozy Powell, Ben Bevan (ELO), Carmine Appice και Barriemore Barlow (Jethro Tull), οι Led Zeppelin με μια λιτή και άμεση ανακοίνωση και πάνω από όλα τιμώντας τον εκλιπόντα φίλο τους, αποφάσισαν την διάλυση του συγκροτήματος. Το αερόπλοιο, έτσι όπως το γνωρίσαμε, δεν θα ξαναπατούσε ποτέ πια....δυστυχώς!!!
Ένα καλός τρόπος για να νικήσει κανείς την νύχτα, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά είναι να την φωτίσει. Και ένα πάρτυ είναι ένα καλό μέσο, πάντα όμως, με τους κατάλληλους καλεσμένους και κάποιον μοναδικό διοργανωτή. Σε τέτοιες περιπτώσεις μια κούφια διασκέδαση, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, γίνεται ψυχαγωγία, πειραματισμός και πάνω απ' όλα ανταλλαγή ιδεών. Ο κόσμος αλλάζει όταν οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα και μέσα από κάποια πάρτυ της δεκαετίας '60 γεννήθηκαν πολλά καλλιτεχνικά ρεύματα, που έδωσαν την ώθηση και για πολλές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Άλλωστε και αυτός είναι και ο λόγος που όλες οι εκφράσεις του rock'n'roll πάντα κατηγορούνται από κάθε βολεμένο σκοτεινόμυαλο συντηρητικό κατεστημένο. Τα πάρτυ του Andy Warhol, του οποίου την ιδιαίτερη προσωπικότητα ανακάλυψε ο δικός μας Αλέξανδρος Ιόλας, ήταν σημείο αναφοράς και σίγουρα μια μαχαιριά στην καρδιά της υποκρισίας της εποχής. Η παραγωγή στον πρώτο άλμπουμ των The Velvet Underground, το The Velvet Underground & Nico του 1967, είχε το ίδιο πειραματικό χαρακτήρα και με ότι έχει ασχοληθεί ο καλλιτέχνης. Φυσικά και η προσωπικότητα του Lou Reed, η βασική κινητήριος δύναμη της μπάντας, μαζί την συνθετική του δεινότητα, δημιούργησε έναν συνδυασμό που θα επηρέαζε ακόμα και σήμερα πολλές εκφράσεις του rock'n'roll. Φυσικά, με την προσθήκη σε τρία τραγούδια την μοναδικής Nico, μπορούσε να δημιουργήσει μόνο συνθέσεις, που ο χρόνος απλά θα τις "γυάλιζε", ώστε να φαίνονται ακόμα πιο λαμπερές στο πέρασμα του χρόνου. Το "All Tomorrow's Parties" είναι μια από αυτές, δημιουργία του ίδιου του All Tomorrow's Parties και με τα φωνητικά της Nico. Η έμπνευση για την δημιουργία του προήλθε από την συνεχόμενη παρατήρηση του Warhol και της "κλίκας" του. Ουσιαστικά ο δημιουργός του περιγράφει πρόσωπα που αποτελούσαν το περίφημο Andy Warhol's Factory. Όπως λέει ο ίδιο ο δημιουργός του άκουγε ανθρώπους να μιλάνε για τα πιο άστοχα, εκπληκτικά, χαρούμενα και λυπηρά πράγματα μαζί. Ήταν το πιο αγαπημένο τραγούδι του παραγωγού της μπάντας. Κατά την διάρκεια της ηχογράφησης του έπρεπε να εμφανίζονται στο Dom, μαι πολωνική αίθουσα χωρού, την οποία νοίκιαζε μαζί οι Andy Warhol και Paul Morrissey, αργότερα μάνατζερ της μπάντας. Κάθε μέλος πήρε 5 δολάρια για κάθε εμφάνιση. Μαζί με την Nico, που το πραγματικό της όνομα ήταν Christa Päffgen, εμφανιζόταν σαν Exploding Plastic Inevitable, άλλη μια δημιουργία του δαιμόνιου καλλιτέχνη. Στη ηχογράφησή του πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε προ-ηχογραφημένο πιάνο, στο οποίο είχε ανάλογο κούρδισμα και η κιθάρα του δημιουργού του. Το τραγούδι έδωσε όνομα σε ένα μουσικό φεστιβάλ, στο Camber Sands, στο East Sussex της Αγγλίας, σε μια νουβέλα του William Gibson και μια ταινία του Yu Lik-wai.
Η δημιουργία και η καταστροφή είναι ένα δίπολο, που θέτει σε κίνηση τα πάντα. Σε πολλές κοσμογονίες οι θεότητες που αντιπροσωπεύουν αυτές τις δυνάμεις είναι αδέλφια. Πιθανόν, αυτό το δίπολο, να είναι μια έκφραση της φύσης για να αποκαταστήσει την ισορροπία και να αποτρέψει τον κίνδυνο ανάπτυξης γιγαντισμού. Στο rock'n'roll όμως, ο γιγαντισμός δεν είναι επικυριαχικός, άρα ούτε και απειλεί κάποια ισορροπία. Περισσότερο ο χαρακτήρας φαίνεται να είναι οικουμενικός, παρά ταύτα το παραπάνω δίπολο είναι εμφανές όσο πουθενά. Εδώ όμως, ο δημιουργός αυτοκαταστρέφεται για να μπορεί να προσφέρει στον κοινό του. Ένα είδος σαδομαζοχιστικής σχέσης, που με κάθε τρόπο προσπαθεί να κρατηθεί ζωντανή και με οποιοδήποτε κόστος. Οι The Velvet Underground είναι ορισμός αυτής της αυτοκαταστροφικότητας και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που ήταν κεντρικό θέμα των τραγουδιών τους. Η δημιουργικότητα του frontman της μπάντας Lou Reed, είναι σχεδόν ταυτόσημη με την τάση του για αυτοκαταστροφή, ειδικά όταν ήταν μέλος τους. Και η ενασχόλησή του με ανάλογη βιβλιογραφία δεν αποτέλεσε γεγονός, αλλά γεγονός ήταν η μεταφορά των αναγνωσμάτων του σε τραγούδια του. Ένα τέτοιο αποτέλεσε και το Venus in Furs, ομώνυμο του βιβλίου του Αυστριακού Leopold von Sacher-Masoch. Το τραγούδι κυκλοφόρησε μέσα απο το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το The Velvet Underground & Nico του 1967, αν και δημιουργήθηκε δύο χρόνια νωρίτερα. Όπως όλο το άλμπουμ, που διαπραγματεύεται θέματα ταμπού, ακόμα και για την δική μας εποχή, το τραγούδι ακολουθεί την ίδια θεματολογία και η παραγωγή του Andy Warhol μόνο τυχαία δεν είναι. Αν και δεν ήταν το πρώτο τραγούδι που ασχολήθηκε με το θέμα της συγκεκριμένης νουβέλας, ήταν ο πρώτος σταθμός για την δημιουργία της εικόνας ενός κινήματος που δημιουργούταν μέσα στους κόλπους του rock'n'roll. Το πρώτο τραγούδι που το ανέφερε, σκωπτικά όμως, ήταν το The Masochism Tango του Tom Lehrer. Το βιβλίο, του οποίου ο συγγραφέας έδωσε το όνομα στην έννοια του μαζοχισμού, διαπραγματεύεται προσωπικές, εν μέρει, εμπειρίες του. Συγκεκριμένα μιλάει για την γυναικεία κυριαρχική επιβολή στον άντρα και πάντα μέσα σε σαδομαζοχιστικά πλαίσια. Η κεντρική ηρωίδα της νουβέλας του Sacher-Masoch, είναι η Wanda von Dunajew, ο χαρακτήρας της οποία διαμορφώθηκε από την Fanny Pistor, της οποία ήταν "σκλάβος" ο συγγραφέας. Ο τίτλος του προέρχεται από ένα όνειρο που βλέπει ο ήρωας του βιβλίου, στο οποίο μιλάει με την Αφροδίτη που φοράει γούνα, για την αγάπη. Και το τραγούδι δεν φεύγει και πολύ από το κεντρικό θέμα του βιβλίου, δίνοντας οντότητα στο BDSM, έννοια που το όνομα της προέρχεται από από τα ακρωνύμια των "B&D" για "Bondage and Discipline", "D&S" για "Dominance and Submission" και "S&M" για "Sadism and Masochism". Η σημασία του για την τολμηρή προσέγγιση, μεγαλώνει, αν αναλογιστεί κάποιος ότι, όλα αυτά θεωρούνταν ψυχικές παρεκκλίσεις και η θεραπευτική του αντιμετώπιση ήταν το ηλεκτροσόκ. Το τραγούδι του Lou Reed, αλλά και το όνομα της μπάντας, γεννά ένα ερώτημα, αν τελικά ο ίδιος ο δημιουργός ήταν τόσο βιτσιόζος. Αλλά το πιο πιθανόν είναι απλά να ήταν ακόμα ένας λίθος στο οικοδόμημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Αλλά ακόμα και θεμέλιο για την δημιουργία της αντι-κουλτούρας της punk και αργότερα όλων των παρακλαδιών της. Το τραγούδι έχει ντύσει μουσικά αρκετές ταινίες, αλλά ακόμα και στην ταινία The Doors (1991) του Oliver Stone ακούγεται, στη σκηνή του πάρτυ του Andy Warhol. Επίσης και οι διασκευές του ήταν πάρα πολλές, από The Smashing Pumpkins μέχρι και Beck, με αυτήν των Monster Magnet να είναι η πιο ενδιαφέρουσα.
Στον μεσαίωνα η έννοια της μουσικής δημιουργίας ήταν από άγνωστη ως ανύπαρκτη. Κάποιες νότες ηχούσαν συνήθως σε γλέντια που διοργάνωνε κάποιος φεουδάρχης ή άρχοντας, αλλά και αυτές είχαν την αξία του σημερινού σκυλο-ποπ τραγουδιού. Κάποιοι βάρδοι, που γυρνούσαν από χωριό σε χωριό, ήταν επικεντρωμένοι στο να περάσουν την γνώση μέσα από τα τραγούδια τους και η μουσική σύνθεση ούτε καν δευτερεύουσα έννοια είχαν. Η αναγέννηση συντελέστηκε κυρίως λόγω της τέχνης και επεκτάθηκε στην δημιουργία του ουμανισμού, αλλά κυρίως η μουσική άρχισε να βρίσκει τρόπους να ενσαρκωθεί. Πάντα όμως ή την σκέπη της εξουσίας, είτε θρησκευτικής είτε πολιτικής. Φυσικά αυτό συνεχίζεται ακόμα και στις μέρες μας, με πιο θολούς τρόπους ελέγχου, αλλά η μουσική έχει τη δική της οντότητα, που πάντα βρίσκει τρόπους να δραπετεύει. Όταν λοιπόν μια μελωδία αποφασίζει να ενσαρκωθεί μπορεί ακόμα να δημιουργήσει ολόκληρο συγκρότημα που θα αφήσει εποχή στην ροκ μουσική. Το ταλέντο ενός μουσικού, μαζί με πονηριά, συνέπεια απληστίας, κάποιου διευθυντή δισκογραφικής εταιρίας και φυσικά και η προσωπικότητα κάποιου άλλου μουσικού, απλά είναι σκαλοπάτια για να μπει ένα τραγούδι στη κορυφή προτιμήσεων του κοινού. Και το "Shakin' All Over", μια δημιουργία του Johnny Kidd, που ηχογραφήθηκε πρώτη φορά από τους Johnny Kidd & the Pirates το 1960, έχει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Αλλά το η μεγάλη αναγνώριση θα την έχει πέντε χρόνια αργότερο μέσα από το ομώνυμο του ντεμπούτο άλμπουμ των The Guess Who, δίνοντας παράλληλα, κατά κάποιον τρόπο, οντότητα και όνομα σε μια μπάντα που θα άφηνε εποχή στην παγκόσμια ροκ σκηνή. Ο ίδιος ο δημιουργός του τραγουδιού αναφέρει ότι εμπνεύστηκε το τραγούδι, όταν με τους κολλητούς του έκανε βόλτες μια μέρα. Κάτι σε κατάσταση ταινιών που αποτυπώνουν τα αλάνια στην Αμερική της δεκαετίας του '60. Και φυσικά ο σκοπός είναι η συνάντηση με κάποια αιθέρια ύπαρξη. Μια τέτοια συνάντηση είχε και η παρέα του Johnny Kidd, με αρχέτυπο μιας όμορφης κοπέλας, η οποία αποτέλεσε, χωρίς να το γνωρίζει την αφορμή για την ενσάρκωση αυτού του τραγουδιού. Αλλά το κούνημα της έβαλε σε κίνησε και άλλες δυνάμεις, ώστε η απορία Guess Who, να γίνει από τις πιο ηχηρές ροκ απαντήσεις παγκοσμίως. Στην πρωτότυπη του εκτέλεση, γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην πατρίδα του δημιουργού του, την Βρετανία. Πέντε χρόνια αργότερα οι Chad Allen and the Expressions, θα το ηχογραφήσουν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στον Καναδά. Η εταιρία όμως που το κυκλοφόρησε σε σινγκλ, ήθελε να δημιουργήσει μια κάποια ίντριγκα σχετικά με το όνομά τους, μιας που το συγκρότημα των The Who, γνώριζε μεγάλη επιτυχία με το "My Generation,". Έτσι έγραψε στο εξώφυλλο του σινγκλ απλά Guess Who?. Οι Disc Jockeys, απλά πέσανε στην παγίδα της εταιρίας και από την αρχή τους τους βγάλανε το όνομα The Guess Who. Φυσικά στον Chad Allen, δεν του άρεσε το όνομα, αλλά η δισκογραφική επέμενε, θέλοντας να εκμεταλλευτεί την σύγχυση με τους The Who, κάτι που είχε αποτέλεσμα. Το τραγούδι διασκευάστηκε από πλήθος καλλιτεχνών, μεταξύ τους οι Led Zeppelin, Suzi Quatro, Iggy Pop, MC5 και πολλοί άλλοι, χωρίς ποτέ να φτάσουν την επιτυχία των Καναδών.
Η ροκ μουσική μπορεί να έχει τα δικά της στερεότυπα, αλλά σίγουρα είναι αυτή που σπάει, περισσότερο από τα άλλα είδη μουσικής, τα κοινωνικά στερεότυπα. Η ανάγκη μιας μπάντας να αναδειχθεί, αλλά και να δημιουργήσει, την οδηγεί σε απάτητα μονοπάτια, μουσικά, αλλά κυρίως λυρικά. Η ροκ μουσική είναι αυτή που έχει αναδείξει, όσο καμιά άλλη, κοινωνικά προβλήματα και ταμπού που σπάνια έως καθόλου έχουν συζητηθεί. Ένα τραγούδι όμορφα μουσικά επενδυμένο, με λυρισμό στους στίχους μπορεί να αποκαλύψει πολλά και να θέσει πολλά ζητήματα σε ανυποψίαστους, αλλά και υποψιασμένους μουσικόφιλους. Η λέξη "Queer" στα αγγλικά έχει διφορούμενη έννοια και σημασία. Ο όρος χρησιμοποιείται για τους gay, αλλά και σαν συνέπεια ορίζει και κάποιον μόνο ή και διαφορετικό. Το τραγούδι των Garbage, δημιουργία όλης της μπάντας, που βρίσκεται και στο ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ τους, σύμφωνα με τον ντράμερ Butch Vig, μιλάει για ένα αγόρι που ήταν «queer», με την αρχική έννοια του όρου. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε γεγονός, στο οποίο ο πατέρας στέλνει σε μια πόρνη για να γίνει άνθρωπος. Φυσικά το πρόβλημα είναι καθαρά οικογενειακό, μιας που ο πατέρας είναι και ίδιος τακτικός επισκέπτης της. Και στην πραγματικότητα δεν είναι ο γιος το πρόβλημα, αλλά η λειτουργία της οικογένειας. Η οπτική της πόρνης εκφράζεται σε πολύ απλό στίχο "Like father, like son". Η είναι η πρώτη συμβολή της τραγουδίστριας Shirley Manson στη δημιουργία τραγουδιού και συγκεκριμένα στο λυρικό μέρος. Το θέμα του οποίου εμπνεύστηκε ο ντράμερ Butch Vig από ένα μυθιστόρημα που είχε διαβάσει. Στο τραγούδι ακούγονται sample από τα κρουστά των Αυστραλών Single Gun Theory και από το τραγούδι τους "Man Of Straw.". Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού, που ήταν υποψήφιο στα 1996 MTV Video Music Awards, είναι γυρισμένο σε ασπρόμαυρο από τον Stéphane Sednaoui και είναι από προοπτική ενός ατόμου, που ενσαρκώνεται από την Shirley Manson. Η αρχική του ηχογράφηση έγινε χωρίς φωνητικά και ήταν ουσιαστικός λόγος για να μπει στο συγκρότημα, μιας που τα αντρικά φωνητικά δεν ταίριαζαν στο τραγούδι. Ο Steve Marker είδε την τραγουδίστρια να παίζει στους Angelfish, και ζήτησε να έρθει για οντισιόν. Μετά την είσοδό της στη μπάντα, ξαναγράφτηκε το τραγούδι με πιο trip hop τέμπο και με τους στίχους να έχουν γίνει κάπως διφορούμενοι, μετά από την παρέμβαση της νέας τους τραγουδίστριας.
Ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα της Punk μουσικής και από τα πρώτα που σκεφτόμαστε όταν ακούμε Punk δεύτερης γενιάς. Δημιουργήθηκαν στο Εδιμβούργο στα τέλη του 70' επηρεασμένοι από την κίνηση της συγκεκριμένης μουσικής την εποχή εκείνη. Η πρώτη τους ηχογράφηση έγινε το 1980 με ένα Split με τους Anti-Pasti ένα άλλο μεγάλο Group την εποχή εκείνη. Το 1981 κυκλοφορούν τον πρώτο δίσκο με τον επίκαιρο τότες (ως και σήμερα) τίτλο Punk's Not Dead. Καυτηρίαζε με ακραίο τρόπο πολλά γεγονότα της εποχής αλλά και γενικά προσωπικά βιώματα του τραγουδιστή και αρχηγού τους Wattie Buchman. Τραγούδια όπως τα Army Life,Sex & Violence & I Belive In Anarchy και το ομώνυμο Punk's Not Dead θα μείνουν χαρακτηριστικά όχι μόνο τους συγκροτήματος και του δίσκου αλλά για ολόκληρο το κίνημα του Punk. Σίγουρα ο καλύτερος δίσκος τους,με καθαρό και άμεσο ήχο streetpunk όπως την πρωτονομάσαν τότες και γρήγορα τραγούδια που δεν χορταίνεις να τα ακούς. Οι Exploited συνέχισαν όλη τη δεκαετία του 80' να κυκλοφορούν κορυφαίους δίσκους μέχρι και το 1990 που βγάλαν τον δίσκο The Massacre ήταν κορυφαία μπάντα αν και τα τελευταία χρόνια που έχουν αλλάξει το μουσικό τους στυλ σε Hardcore/Crossover Thrashcore δεν ενθουσιάζουν και πολλούς Punks που τους αγάπησαν με όσα κάναν την δεκαετία του 80' ...
.jpg)