Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jim Morrison. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jim Morrison. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 28 Αυγούστου 2025

Rock - e - pedia: Cock rock

 

Μπορεί το πια τραγουδισμένο όργανο του ανθρώπου να είναι η καρδιά, αλλά όλα γίνονται για ένα άλλο όργανο.

Cock rock

 

 

Πως ακούγεται: η ουσία είναι πως φαίνεται, όπου τα πάντα προβάλλονται σαν επέκταση του φαλλού, είτε αυτό είναι το μικρόφωνο είτε κιθάρα ή μπάσο. Στην πραγματικότητα είναι hard rock και glam metal μαζί ως η μέγιστη προβολή της αντρικής σεξουαλικότητας. Οι στίχοι έχουν να κάνουν με γυναίκες και την καθ’ αυτή ερωτική πράξη, αλλά περνάνε σε δευτερεύοντα ρόλο, όταν κραυγές που από καλλίγραμμους τραγουδιστές κάνουν το γυναικείο κοινό να παραληρεί.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι καύλα και δεν είναι λίγοι οι ροκάδες που έχουν ταυτιστεί με μουσικούς του είδους



Γιατί όχι: γιατί πιστεύεις σε στείρα πολιτική ορθότητα και είσαι κάτω από 25 χρονών.

Που; Η.Π.Α. και Ηνωμένο Βασίλειο

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ‘60

Ποιοι; Το ανοιχτό πουκάμισο του Robert Plant των Led Zeppelin, το δερμάτινο παντελόνι του Jim Morrison των The Doors, το λίκνισμα του Mick Jager των Rolling Stones, ακόμα και το Ge ge ge ge του My Generation του Roger Daltrey των The Who θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους. Αν και ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από μια underground φεμινιστική έκδοση, το  Rat το 1970, αναφερόμενο γενικά στο hard rock. Και για κάποιο παράξενο λόγο η Suzi Quatro ανήκει στο είδος αυτό.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: το λίκνισμα του Axl Rose των Guns N' Roses, όλη την glam metal σκηνή της δεκαετίας του ’80: Mötley Crüe, Ratt, Warrant, Extreme, Cinderella, Pretty Boy Floyd, Jackyl, L.A. Guns, Poison



Μέρες δόξας:  συνεχώς από τις απαρχές του είδους.

Κόκκινη κάρτα: πολύ ποζεριά σε αρκετά σημεία, χωρίς καμιά ουσία και μέτριες συνθέσεις. Ας αφήσουν και καμιά γυναίκα για κοινούς θνητούς οπαδούς. Δεν είναι να πηδάνε ότι κινείται.

Με τι μπερδεύεται; με glam metal, glam rock και hard (r)cock

Τι λες στον άσχετο; κάτι μαλλιάδες λικνίζονται πάνω στην σκηνή σαν να είναι στριπτιζούδες και παίζουν hard cock  εεεε rock

 




Jacek Henryk Maniakowski

Σάββατο 6 Απριλίου 2013

The Doors - Break On Through (To the Other Side)


Πολλές φορές, για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά στη ζωή μας, πρέπει πρώτα να σπάσουμε κάτι — και συνήθως αυτό βρίσκεται μέσα μας. Είναι εκείνες οι παγιωμένες αντιλήψεις, τα συναισθήματα που μας κρατούν πίσω, οι φόβοι που ντύνονται ως λογική. Το σπάσιμο αυτό δεν είναι πάντα αθόρυβο. Δημιουργεί ένα σοκ — αόρατο ή ορατό — στους γύρω μας. Κάποιοι το βλέπουν ως απελευθέρωση, άλλοι ως απειλή.

Η μουσική, ως προέκταση του ανθρώπου, δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από αυτή τη διαδικασία. Παραφράζοντας την Ερμητική ρήση: ό,τι είναι μέσα μας, είναι και έξω. Και το Break On Through των Doors είναι ακριβώς αυτό: μια κραυγή για να σπάσεις το φράγμα, να περάσεις στην άλλη πλευρά — είτε αυτή είναι η συνείδηση, η αλήθεια, η ελευθερία ή ο θάνατος.



Το Break On Through (To the Other Side) ήταν το πρώτο τραγούδι στο ντεμπούτο άλμπουμ των Doors το 1967, και ταυτόχρονα το πρώτο τους single. Ήταν ήδη παρόν στο demo τους και αποτέλεσε την πύλη εισόδου του συγκροτήματος στο κοινό.

Ο Jim Morrison άντλησε στίχους από το βιβλίο City of Night του John Rechy (1963), ένα έργο που εξερευνά την υπόγεια κουλτούρα και την αποξένωση. Η κιθαριστική μελωδία εμπνεύστηκε από το Shake Your Money Maker του Paul Butterfield, ενώ το μπάσο κινείται σε ρυθμό μπόσα νόβα, δίνοντας στο κομμάτι μια groovy, υπόγεια αίσθηση.

Ο John Densmore εμπνεύστηκε το ρυθμικό μοτίβο από τη βραζιλιάνικη bossa nova, χρησιμοποιώντας ένα clave groove στα τύμπανα που προσθέτει ρυθμική πολυπλοκότητα. Ο Ray Manzarek παίζει τη γραμμή του μπάσου στο Fender Rhodes, ενώ το σόλο του στα πλήκτρα θυμίζει Ray Charles και freeform jazz.

Η φράση “She gets high” λογοκρίθηκε από την Elektra Records, που την αντικατέστησε με ένα ασαφές “uuggh” για να αποφύγει τις αντιδράσεις της εποχής. Στις ζωντανές εμφανίσεις, όμως, ο Morrison την τραγουδούσε όπως την είχε γράψει — χωρίς φίλτρα.

Το τραγούδι είναι γεμάτο διπολικότητα: φως και σκοτάδι, όνειρο και αφύπνιση, ελευθερία και καταπίεση. Η φράση Break on through to the other side μπορεί να διαβαστεί ωςΨυχεδελική εμπειρία, Πνευματική αφύπνιση, Απόδραση από κοινωνικά πρότυπα, Ή απλώς: θάνατος. . Άλλωστε, η βασική ιδιότητα της ποίησης είναι το γεγονός πως ο καθένας μπορεί να δώσει μια προσωπική ερμηνεία και οι στίχοι του Morrison δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν τον κανόνα. 

Ο ίδιος ο Morrison είχε εμμονή με την ιδέα του θανάτου και συχνά αναρωτιόταν τι υπάρχει “στην άλλη πλευρά”. Άλλοι βλέπουν το τραγούδι ως παρότρυνση να σπάσεις το κατεστημένο και να ζήσεις με αυθεντικότητα, χωρίς να καταπιέζεις την προσωπικότητά σου.

Ο Morrison είχε δηλώσει: “I’ve always been attracted to ideas that were about revolt against authority… I am interested in anything about revolt, disorder, chaos, especially activity that seems to have no meaning.” «Πάντα με γοήτευαν ιδέες που σχετίζονται με την εξέγερση απέναντι στην εξουσία… Με ενδιαφέρει οτιδήποτε έχει να κάνει με εξέγερση, αταξία, χάος — ειδικά δραστηριότητες που μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα.»

Ο Ray Manzarek αποκάλυψε πως το Break On Through ήταν το τελευταίο τραγούδι που έπαιξαν ζωντανά πριν τον θάνατο του Morrison. Έτσι, το κομμάτι δεν είναι μόνο η αρχή — είναι και το τέλος. Η είσοδος και η έξοδος. Η πόρτα που άνοιξε και η πόρτα που έκλεισε.

Παρότι το τραγούδι δεν μπήκε στα charts όταν κυκλοφόρησε (έφτασε μόλις στο #126 στις ΗΠΑ), με τον καιρό έγινε σύμβολο της ελευθερίας και της επανάστασης.

Έχει εμφανιστεί σε δεκάδες ταινίες και σειρές, όπως Desperate Housewives, Future Man, Minions, και φυσικά στο φιλμ The Doors του Oliver Stone.

Σήμερα έχει ξεπεράσει τα 305 εκατομμύρια streams στο Spotify, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή αξία δεν μετριέται με την πρώτη ακρόαση.

Μια αρχή είναι πάντα κι ένα τέλος — και το τραγούδι αυτό το ενσαρκώνει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Αυτό που αναζήτησε ο Morrison στην αυγή της δόξας των The Doors, το βρήκε στο αποκορύφωμά της. Πέρασε στην άλλη πλευρά, αφήνοντας πίσω του στίχους και εικόνα, που παραμένουν εδώ — στην πλευρά μας — για να μας θυμίζουν το δικό του πέρασμα. Όχι ως απουσία, αλλά ως μόνιμη παρουσία.