Best Bands Logo: Part I

 

Το σύμβολο από τα αρχαία χρόνια είχε τεράστια σημασία. Είτε για να υποδηλώσει πίστη σε κάποια θεότητα είτε ότι ανήκει κάποιος σε μια οικογένεια, ακόμα σε κάποιο πιο ευρύτερο σύνολο. Σήμερα οι μεγάλες εταιρίες είναι πλέον γνωστές μόνο και μόνο από το λόγκο τους και πολλές ακόμα επενδύουν πολλά χρήματα για να δημιουργήσουν ένα παγκόσμια αναγνωρίσιμο σήμα.

Όμως ο κόσμος της rock/metal μπορεί να έχει μια διαφορετική προσέγγιση προς την ζωή και το περιβάλλον, αλλά δεν παύει να είναι μια κατάσταση ανάμεσα σε θρησκεία και μια καλή επιχείρηση. Άλλωστε οι μεγάλες μπάντες είναι ακριβώς αυτό, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι. Και πολλές φορές οι επιτυχία και καταξίωσε οφειλόταν σε ένα πετυχημένο λόγκο.

1.       The Rolling Stones

Αναμφίβολα το σήμα Hot Lips του βρετανικού συγκροτήματος είναι από το πιο αναγνωρίσιμα στην παγκόσμια μουσική και όχι μόνο ιστορία. Μια πανέξυπνη σύνθεση ανάμεσα στη ινδουιστική θεά Κάλι (γλώσσα), η οποία συμβολίζει και την υπέρβαση και το στόμα του Mick Jagger. Πολλοί μπορεί να γνωρίζουν έστω και μια μελωδία της μπάντας, αλλά σίγουρα γνωρίζουν την εν λόγω γλώσσα. 

2.       The Doors

Η χαρά του γραφίστα το λόγκο του αμερικάνικου συγκροτήματος, αν και η μεταφυσική και σαμανισμός κυριάρχησαν στους στίχους τους, δεν υπάρχει τίποτα μεταφυσικό στο σήμα τους. Μια πολύ προσεκτικά σχεδιασμένη γραμματοσειρά με τα δύο «ο» να αντικατοπτρίζονται γεωμετρικά, σαν δύο χάπια, που θυμίζουν την ψυχεδέλεια της εποχής. Το άρθρο «the» πάνω αριστερά, διακριτικά μες μεταφέρει στα ’60, μια γραμματοσειρά που συνηθιζόταν εκείνη την εποχή.

3.       The Monkees

Ίσως από τα πιο έξυπνα λόγκο του τηλεοπτικού pop rock αμερικάνικου σχήματος, αποτέλεσμα μιας πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς, έκανε και καριέρα εκτός αυτής. Φυσικά με τα πιο ικανά χέρια της τηλεόρασης εκείνης της εποχής, κατάφεραν να πιάσουν το κλίμα της ψυχεδέλειας της δεκαετίας του ’60, δημιουργώντας με τα γράμματα του ονόματός τους … μια κιθάρα. Με τα κλειδιά να είναι σε σχήμα καρδιάς, ουσιαστικά προϊδεάζουν για το κίνημα ειρήνης και αγάπης που θα κορυφωνόταν λίγα χρόνια αργότερα.

4.       AC/DC

Ένα σήμα πίσω από μια ραπτομηχανή κατάφερε να κατακτήσει όλο τον κόσμο και να κάνει το συγκρότημα μιας από τις πιο προσοδοφόρες επιχειρήσεις στην μουσική βιομηχανία. Το σύμβολο του συνεχές/εναλλασσόμενου ρεύματος με τον κεραυνό να αντικαθιστά την παύλα και με τις έντονες γωνίες στην γραμματοσειρά, δείχνει ακριβώς αυτό που μας προσφέρει το συγκρότημα εδώ και δεκαετίες… καθαρό ηλεκτρισμό!

5.       Bon Jovi

Ίσως από τα πιο εμβληματικά θέματα της μουσική εμπεριέχει το λόγκο των Bon Jovi, ένα μαχαίρι καρφωμένο σε μια καρδιά με φτερά δείχνει και το πιο δημοφιλές αντικείμενο των στίχων ακόμα και στην rock… μια πληγωμένη καρδιά. Λίγες gothic πινελιές κάνουν το λόγκο τους ακόμα πιο ρομαντικό.

6.       Red Hot Chili Peppers

Επίσημα το έχει σχεδιάσει ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Anthony Kiedis το 1984 για το ντεμπούτο τους άλμπουμ. Αλλά ουσιαστικά είναι χρωματισμένο «Σύμβολο του Χάους», όπως το χει ζωγραφίσει ο μουσικός και συγγραφέας φαντασίας αρχές δεκαετίας του ‘60, ο Michael Moorcock και για τις ανάγκες του γνωστού του έργου Elric of Melniboné. Το Star of Affinity, όπως έγινε γνωστό στην ποπ κουλτούρα, έχει αποτυπώσει και ο Kurt Vonnegut το 1973 για την νουβέλα το με τίτλο Breakfast of Champions. Ο ίδιος ο frontman του δημοφιλούς συγκροτήματος εξηγεί στην αυτό-βιογραφία του Scar Tissue, πως είναι ένας άγγελος μέσα από την ουράνια κωλοτρυπίδα (“actually an angel in heaven’s asshole”). *, **

 

* https://www.merchbar.com/blog/red-hot-chili-peppers-band-logo/red-hot-chili-peppers-logo-meaning-history-art

** https://en.wikipedia.org/wiki/Symbol_of_Chaos

7.       Yes

Από τα πιο μακροχρόνια και πρωτοπόρα Progressive rock συγκροτήματα, έχουν ένα πομφολυγώδες ( χαχααχαχαχαχααχαχαχα) logo, δηλαδή σαν φουσκωμένο μπαλόνι. Σίγουρα οι ίδιοι δεν φημίζονται ότι είναι σαν παραφουσκωμένα μπαλόνια, μιας που είναι πολύ σεμνοί, αλλά το λογότυπο, το οποίο παρουσιάζεται σε πολλά και έντονα χρώματα συμβολίζει ακριβώς αυτό που παίζουν… το Progressive rock.

 Part II 

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Cock rock

 

Μπορεί το πια τραγουδισμένο όργανο του ανθρώπου να είναι η καρδιά, αλλά όλα γίνονται για ένα άλλο όργανο.

Cock rock

 

 

Πως ακούγεται: η ουσία είναι πως φαίνεται, όπου τα πάντα προβάλλονται σαν επέκταση του φαλλού, είτε αυτό είναι το μικρόφωνο είτε κιθάρα ή μπάσο. Στην πραγματικότητα είναι hard rock και glam metal μαζί ως η μέγιστη προβολή της αντρικής σεξουαλικότητας. Οι στίχοι έχουν να κάνουν με γυναίκες και την καθ’ αυτή ερωτική πράξη, αλλά περνάνε σε δευτερεύοντα ρόλο, όταν κραυγές που από καλλίγραμμους τραγουδιστές κάνουν το γυναικείο κοινό να παραληρεί.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι καύλα και δεν είναι λίγοι οι ροκάδες που έχουν ταυτιστεί με μουσικούς του είδους

Γιατί όχι: γιατί πιστεύεις σε στείρα πολιτική ορθότητα και είσαι κάτω από 25 χρονών.

Που; Η.Π.Α. και Ηνωμένο Βασίλειο

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ‘60

Ποιοι; Το ανοιχτό πουκάμισο του Robert Plant των Led Zeppelin, το δερμάτινο παντελόνι του Jim Morrison των The Doors, το λίκνισμα του Mick Jager των Rolling Stones, ακόμα και το Ge ge ge ge του My Generation του Roger Daltrey των The Who θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους. Αν και ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από μια underground φεμινιστική έκδοση, το  Rat το 1970, αναφερόμενο γενικά στο hard rock. Και για κάποιο παράξενο λόγο η Suzi Quatro ανήκει στο είδος αυτό.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: το λίκνισμα του Axl Rose των Guns N' Roses, όλη την glam metal σκηνή της δεκαετίας του ’80: Mötley Crüe, Ratt, Warrant, Extreme, Cinderella, Pretty Boy Floyd, Jackyl, L.A. Guns, Poison

Μέρες δόξας:  συνεχώς από τις απαρχές του είδους.

Κόκκινη κάρτα: πολύ ποζεριά σε αρκετά σημεία, χωρίς καμιά ουσία και μέτριες συνθέσεις. Ας αφήσουν και καμιά γυναίκα για κοινούς θνητούς οπαδούς. Δεν είναι να πηδάνε ότι κινείται.

Με τι μπερδεύεται; με glam metal, glam rock και hard (r)cock

Τι λες στον άσχετο; κάτι μαλλιάδες λικνίζονται πάνω στην σκηνή σαν να είναι στριπτιζούδες και παίζουν hard cock  εεεε rock

 

Jacek Henryk Maniakowski

The Doors - Back Door Man

Η ιστορία του πολιτισμού σηματοδοτείται από ιστορικά συμβάντα, συνθήκες ειρήνης και ξεκινήματα πολέμων, Η ιστορία του rock'n'roll σηματοδοτείται από ένα πράγμα μόνο..... από τις κυκλοφορίες δίσκων. Ένας τέτοιος σταθμός ήταν και η κυκλοφορία του πρώτου και ομώνυμου δίσκου των The Doors την χρονιά του 1967. Πέρα από τις δικές του συνθέσεις υπήρχαν μέσα διασκευές, που η λάμψη του Morrison και το μοναδικό  παίξιμο του Ray Manzarek έδιναν σ' αυτά τα τραγούδι τελείως διαφορετικό χρώμα. Με αυτόν τον συνδυασμό ταλέντων κατάφεραν να συνδέσουν την κλασική rythm'n'blues με την ροκ.
Μια από τις τρεις διασκευές, που υπάρχουν στον δίσκο, είναι και το "Back Door Man". Η δημιουργία του  Willie Dixon, του 1961, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σαν Β' πλευρά ενός σινγκλ του  Howlin' Wolf, του "Wang Dang Doodle". Πριν φτάσει όμως στα αυτιά της θρυλικής μπάντας, πέρασε από πολλά covers. Ένα ήταν και του John Hammond Jr. και αυτό είναι που άκουσε ο Robby Krieger και πρότεινε στην μπάντα να το διασκευάσουν. 
Το λυρικό μέρος προφανώς αφορά ένα κομμάτι της ζωής του δημιουργού, λέμε τώρα. Ο "Back Door Man" ήταν κάποιος τακτικός επισκέπτης ενός σπιτιού, μάλλον παγοπώλης ή κάποιος ασφαλιστής ή οποιοσδήποτε πωλητής. Η ουσία είναι ότι, ο κυρίως αυτός κουτούπωνε την σύζυγο ενός τίμιου, λέμε τώρα, ανθρώπου που εργαζόταν για να εξασφαλίσει ανέσεις στην πανούργα σύζυγο. Αυτή είχε πάντα την πίσω πόρτα ανοιχτή, σε περίπτωση που έρθει ο σύζυγος από την μπροστινή, να μπορεί εύκολα να το σκάσει ο εραστής. Τώρα, οτιδήποτε σεξιστικές υπόνοιες μάλλον δεν ευσταθούν. Τους στίχους τους "πείραξε" λίγο αφαιρώντας κάποιους στίχους. 
Το τραγούδι δεν συμπεριλαμβανόταν στο σετ των τραγουδιών που έπαιζαν οι  Doors  στις πρώτες ζωντανές εμφανίσεις τους, πριν κυκλοφορήσουν το άλμπουμ τους. Κατά την εκτέλεση αυτού του τραγουδιού, στο New Haven του Connecticut στις 9 Δεκεμβρίου του 1967 έδειξε στο κοινό μέρος του σώματος του, που στους Παπούα δεν το κρύβουν, καθιστώντας τον εαυτό του τον πρώτο μουσικό που συλλαμβάνεται επί σκηνής. Επίσης με αυτό τραγούδι η μπάντα πολλές φορές, άνοιγε τις συναυλίες τους. 

 Jacek Maniakowski

The Doors - Alabama Song

Well, show me the way to the next whiskey bar..... άλλη φορά ίσως..... εδώ ανακαλύπτουμε απλά την διαδρομή ενός τραγουδιού στην μουσική ιστορία. Το Alabama Song ξεκινάει την ιστορία του το 1927 σαν ‘‘Mahogany Songspiel’’. Η μουσική ανήκει στον Kurt Weil και οι στίχοι του είχαν δημοσιευθεί το 1927 στο ‘‘Hauspostille’’ του Bertolt Brecht. Αν και πιθανόν να ανήκουν σε μια Γερμανίδα συγγραφέας την Elisabeth Hauptmann. Το 1930, το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε σε μια αμφισβητούμενη γερμανική όπερα με τίτλο ‘‘The Rise and Fall of the City of Mahogany’’. Η πρώτη εκτέλεση ανήκει στην Lotta Lenya, που υποδύεται την Jenny σ αυτήν την όπερα. Η ιδέα της διασκευής αυτού του κομματιού ανήκει στην κοπέλα του Ray Manzarek, που τα ανακαλύπτει σε μια συλλογή από γερμανικά τραγούδια που είχε στην κατοχή του ο ίδιος. Οι στίχοι αλλάζουν, για να ταιριάξουν στην εκτέλεση του Jim Morrison και έτσι ξεκινάει η ιστορία ενός από τα μεγαλύτερα ροκ γκρουπ. Η ιστορία του τραγουδιού συνεχίστηκε με τους Bette Midler, David Bowie κ.α., που δώσανε το δικό τους χρώμα στο τραγούδι και μάλλον θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα.... Εδώ στην πιο διάσημη εκτέλεση του.. 

Jacek Maniakowski

The Doors - Break On Through (To the Other Side)

Πολλές φορές, για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά στη ζωή μας, πρέπει πρώτα να σπάσουμε κάτι — και συνήθως αυτό βρίσκεται μέσα μας. Είναι εκείνες οι παγιωμένες αντιλήψεις, τα συναισθήματα που μας κρατούν πίσω, οι φόβοι που ντύνονται ως λογική. Το σπάσιμο αυτό δεν είναι πάντα αθόρυβο. Δημιουργεί ένα σοκ — αόρατο ή ορατό — στους γύρω μας. Κάποιοι το βλέπουν ως απελευθέρωση, άλλοι ως απειλή.

Η μουσική, ως προέκταση του ανθρώπου, δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από αυτή τη διαδικασία. Παραφράζοντας την Ερμητική ρήση: ό,τι είναι μέσα μας, είναι και έξω. Και το Break On Through των Doors είναι ακριβώς αυτό: μια κραυγή για να σπάσεις το φράγμα, να περάσεις στην άλλη πλευρά — είτε αυτή είναι η συνείδηση, η αλήθεια, η ελευθερία ή ο θάνατος.

Το Break On Through (To the Other Side) ήταν το πρώτο τραγούδι στο ντεμπούτο άλμπουμ των Doors το 1967, και ταυτόχρονα το πρώτο τους single. Ήταν ήδη παρόν στο demo τους και αποτέλεσε την πύλη εισόδου του συγκροτήματος στο κοινό.

Ο Jim Morrison άντλησε στίχους από το βιβλίο City of Night του John Rechy (1963), ένα έργο που εξερευνά την υπόγεια κουλτούρα και την αποξένωση. Η κιθαριστική μελωδία εμπνεύστηκε από το Shake Your Money Maker του Paul Butterfield, ενώ το μπάσο κινείται σε ρυθμό μπόσα νόβα, δίνοντας στο κομμάτι μια groovy, υπόγεια αίσθηση.

Ο John Densmore εμπνεύστηκε το ρυθμικό μοτίβο από τη βραζιλιάνικη bossa nova, χρησιμοποιώντας ένα clave groove στα τύμπανα που προσθέτει ρυθμική πολυπλοκότητα. Ο Ray Manzarek παίζει τη γραμμή του μπάσου στο Fender Rhodes, ενώ το σόλο του στα πλήκτρα θυμίζει Ray Charles και freeform jazz.

Η φράση “She gets high” λογοκρίθηκε από την Elektra Records, που την αντικατέστησε με ένα ασαφές “uuggh” για να αποφύγει τις αντιδράσεις της εποχής. Στις ζωντανές εμφανίσεις, όμως, ο Morrison την τραγουδούσε όπως την είχε γράψει — χωρίς φίλτρα.

Το τραγούδι είναι γεμάτο διπολικότητα: φως και σκοτάδι, όνειρο και αφύπνιση, ελευθερία και καταπίεση. Η φράση Break on through to the other side μπορεί να διαβαστεί ως: Ψυχεδελική εμπειρία, Πνευματική αφύπνιση, Απόδραση από κοινωνικά πρότυπα, Ή απλώς: θάνατος. . Άλλωστε, η βασική ιδιότητα της ποίησης είναι το γεγονός πως ο καθένας μπορεί να δώσει μια προσωπική ερμηνεία και οι στίχοι του Morrison δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν τον κανόνα. 

Ο ίδιος ο Morrison είχε εμμονή με την ιδέα του θανάτου και συχνά αναρωτιόταν τι υπάρχει “στην άλλη πλευρά”. Άλλοι βλέπουν το τραγούδι ως παρότρυνση να σπάσεις το κατεστημένο και να ζήσεις με αυθεντικότητα, χωρίς να καταπιέζεις την προσωπικότητά σου.

Ο Morrison είχε δηλώσει: “I’ve always been attracted to ideas that were about revolt against authority… I am interested in anything about revolt, disorder, chaos, especially activity that seems to have no meaning.” «Πάντα με γοήτευαν ιδέες που σχετίζονται με την εξέγερση απέναντι στην εξουσία… Με ενδιαφέρει οτιδήποτε έχει να κάνει με εξέγερση, αταξία, χάος — ειδικά δραστηριότητες που μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα.»

Ο Ray Manzarek αποκάλυψε πως το Break On Through ήταν το τελευταίο τραγούδι που έπαιξαν ζωντανά πριν τον θάνατο του Morrison. Έτσι, το κομμάτι δεν είναι μόνο η αρχή — είναι και το τέλος. Η είσοδος και η έξοδος. Η πόρτα που άνοιξε και η πόρτα που έκλεισε.

Παρότι το τραγούδι δεν μπήκε στα charts όταν κυκλοφόρησε (έφτασε μόλις στο #126 στις ΗΠΑ), με τον καιρό έγινε σύμβολο της ελευθερίας και της επανάστασης.

Έχει εμφανιστεί σε δεκάδες ταινίες και σειρές, όπως Desperate Housewives, Future Man, Minions, και φυσικά στο φιλμ The Doors του Oliver Stone.

Σήμερα έχει ξεπεράσει τα 305 εκατομμύρια streams στο Spotify, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή αξία δεν μετριέται με την πρώτη ακρόαση.

Μια αρχή είναι πάντα κι ένα τέλος — και το τραγούδι αυτό το ενσαρκώνει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Αυτό που αναζήτησε ο Morrison στην αυγή της δόξας των The Doors, το βρήκε στο αποκορύφωμά της. Πέρασε στην άλλη πλευρά, αφήνοντας πίσω του στίχους και εικόνα, που παραμένουν εδώ — στην πλευρά μας — για να μας θυμίζουν το δικό του πέρασμα. Όχι ως απουσία, αλλά ως μόνιμη παρουσία.

Jacek Henryk Maniakowski