The Greek Underground Scene - 2013 Compilation.

Η μουσική είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δε μπορεί να φυλακίσει ο άνθρωπος.Μπορεί να την περιορίσει, αλλά πάντα μια νότα θα διαφύγει κάπου και θα φτάσει σε κάποιο ευαίσθητο αυτί. Η διακίνηση της μουσική και η μην τυποποιημένη έκφραση της είναι δείγμα ελευθερίας μιας κοινωνίας. Αλλά και μια σταγόνα ελπίδας σε μια κοινωνία που μαστίζεται από αυθαίρετα, χωρίς λογική, δόγματα και απολυταρχικό τρόπο σκέψης. Η μουσική αλληλεγγύη είναι ένα μέσο πολύ αποτελεσματικό και συνήθως εκφράζεται μέσα από μουσικές συλλογές, όπου ένα συγκρότημα έχει την ευκαιρία να δείξει ένα δείγμα της δουλειάς του, αλλά και πολλές φορές του ταλέντου του. 
Έτσι, όσο και ζόρικα θα είναι τα πράγματα, πάντα θα υπάρχει κάποιος με μεράκι αλλά και θέληση να δημιουργήσει ένα πεδίο προβολής της μουσικής. Και η ελληνική Underground σκηνή, από την δεκαετία το '80, πάντα είχε τέτοιους ανθρώπους. Οι δισκογραφικές συλλογές που δημιουργήθηκαν τότε, αποτελούν μέχρι σήμερα έναν μουσικό θησαυρό. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, η έκδοσή του μπήκε σε έναν λήθαργο, αλλά πάντα εκεί κάπου "κάτω από την πόλη" υπήρχε μια μουσική φωτιά που σιγόκαιγε. Απλά έπρεπε να βρεθεί κάποιος να ανακατέψει την στάχτη των χαμένων στην λήθη μουσικών συγκροτημάτων για να σηκωθεί η φλόγα των νέων. Και μια τέτοια κίνηση είναι και η The Greek Underground Scene - 2013 Compilation.

Ειλικρινά, ακούγοντάς την πολλές φορές δεν βρήκα ούτε μία μπάντα να υστερεί, είτε σε ελληνόφωνο στίχο, που πάντα αγγίζει τα όρια της ποίησης είτε σε αγγλόφωνο. Η συλλογή ξεκινάει με τους Διχως Πρόσωπο και  Δεν Με Ελεγχω, με στίχο που τσακίζει και ένα τέμπο,μια μίξη punk και ηλεκτρονικής μουσικής. Στην συνέχεια οι  We Came From Waters με το  Yellow Position, από την Φλώρινα και με ένα άλμπουμ στις αποσκευές τους, το "Unfamous quotes" μας δείχνουν ένα σκοτεινό  post-punk μουσικό πρόσωπο με ένα φλερτάρισμα με τα  80s και την New wave. Τρίτη μπάντα στην σειρά είναι οι Grain με το  Edem, καθαρή punk ελληνόφωνο στίχο που φτάνει στα όρια των Καταραμένων της γαλλικής ποιήσης. Έχουν και αυτοί μια ολοκληρωμένη δουλεία, ομώνυμη του τραγουδιού της συλλογής. Με τα Εξάρχεια, σαν γενέτειρά τους είναι κλασικό δείγμα της ελληνικής  Underground σκηνής. Ακολουθούν οι Electro Vampires με το  Sadistic Secret Love, δεν θα γράψω τίποτα γι αυτούς, μιας που είναι και οι αγαπημένη μου ελληνική μπάντα. Οι Θεσσαλονικείς έχουν στις αποσκευές τους ένα άλμπουμ το "Behind the eyes of the shadow", φανατικό κοινό και πολλές καταπληκτικές ζωντανές εμφανίσεις. Από  τις κορυφαίες μπάντες του είδους στην Ελλάδα. 
Οι Penny Dreadful με το The Devil In The Attic ακολουθούν, με ένα σκοτεινό ήχο  που αφήνει πολλές υποσχέσεις. Αργόσυρτη σύνθεση παραπέμπει σε ταινία τρόμου, αλλά σε παρασέρνει γλυκά κερδίζοντας την προσοχή της. Οι Stonemouth με το  Ghost Story μας οδηγούν σε  Dark Wave μουσικά μονοπάτια με την ιδιαίτερη φωνή του Vassilis Salapatas να δίνει μελωδικότητα στην σύνθεση. Με  μόλις έναν χρόνο ζωής, αποδεικνύουν ότι έχουν πολλά ακόμα να δώσουν. Οι DropDown με το  Echoes με την πιο μελωδική σύνθεση της συλλογής και τα γυναικεία φωνητικά να μαγεύουν. Οι πολλά υποσχόμενοι Envy Never Dies με το The Bar συνεχίζουν την μοναδική μουσική πανδαισία. Εκπληκτική μπάντα, που έχει κατακτήσει την απλότητα, με τα αντρικά και γυναικεία φωνητικά να εναλλάσσονται σε μια σύνθεση που μένει. Οι ένατοι στην σειρά New Zero God με το  Intoxication, που έχουν βγει εκτός των συνόρων και με δύο άλμπουμ και ένα ΕΡ στις αποσκευές τους, κινούντα σε κλασσικά Gothic και  Post-Punk μουσικά  μονοπάτια. Την δεκάδα των τραγουδιών κλείνουν οι In The Distance με το U.O.O.. Ο ήχος τους Alternative Rock, αρκετά δυναμικός με τα κρουστά να κλέβουν την παράσταση σε μια ενδιαφέρουσα σύνθεση. 
 Οι Sorrowful Angels με το Shores of Capture περιπλανιούνται στα Gothic metal μονοπάτια. Με πολλά χρόνια, από το 1999, στην metal σκηνή και δύο άλμπουμ άλμπουμ στις πλάτες, εδώ βρίσκονται με μια μελωδική σύνθεση με τα δυνατά riff είναι παρόντα. Οι  Skinner Box με το  Slow Motion, τραγούδι που κλείνει το ντεμπούτο ΕΡ τους, το “Life is Chemistry”, εκτός από τα μοναδικά φωνητικά της Vana Rose, δείχνουν με το ταλέντο τους ότι ο δρόμος προς το μέλλον είναι ανοιχτός γι αυτούς. Σίγουρα τα σύνορα της Ελλάδας δε μπορούν να τους κρατήσουν. Οι Mani Deum από την Κέρκυρα με το  Love Like Berlin, μια αρκετά παράξενη και σκοτεινή σύνθεση κάτι σε folk rock, κερδίζουν την προσοχή και σε ωθούν να ακούσεις κάτι περισσότερο από αυτούς. Έχουν ένα άλμπουμ στις αποσκευές τους το "Music For Your Local Church...Or Your Local Brothel. Το προτελευταίο Sound Of The Rain από Chris Skordylis featuring Theofil Tsiolakakis, αν και καλή σύνθεση με κάκιστη παραγωγή που θάβει το τραγούδι. Η πιο μέτρια στιγμή του άλμπουμ, σε new wave ύφος. 

Το άλμπουμ τελειώνει με το τραγούδι Χρωμα από τους Υπογεια Τροχια, με ελληνόφωνο στίχο, όπως και ξεκίνησε. Η μπάντα από την Πτολεμαΐδα με σχεδόν 30 χρόνια ζωής και ήχο χαρακτηριστικό της ελληνικής ροκ σκηνής. Η σύνθεση ακροβατεί ανάμεσα σε Β-52 ήχο και σκοτεινές αναφορές σε new wave, με πινελιές πειραματισμού. Η κακή παραγωγή θάβει και αυτό το τραγούδι. 
Σαν επίλογος, μπορώ να πω ότι, το άκουσμα αυτής της συλλογής είναι μουσικό ταξείδι, όχι μόνο στην ελληνική σκηνή, αλλά και στις εικόνες που δημιουργούν όλες οι συνθέσεις. Δεν είναι μόνο μια αξιόλογη προσπάθεια για ανάδειξη ελληνικών συγκροτημάτων αλλά και ένα μουσικό διαμάντι. Ο Μιχάλης Πουγουνάς από τους New Zero God, δημιούργησε μια φανταστική συλλογή που πρέπει να ακουστεί από κάθε μουσικόφιλο. 

 Jacek Maniakowski

¨Όλη την Συλλογή θα την βρείτε εδώ: https://thegreekundergroundscene.bandcamp.com/album/the-greek-underground-scene-2013-compilation

Van Morrison - Brown Eyed Girl

Είναι σχεδόν δεδομένο ότι, ο ρατσισμός και οποιοσδήποτε φυλετικός διαχωρισμός είναι ξένος προς το rock'n'roll. Σχεδόν, γιατί τα πράγματα δεν ήταν τόσο δεδομένο στο παρελθόν, αλλά και σήμερα υπάρχουν μέσα στους κόλπους της αρκετοί θιασώτες των φυλετικών διαχωρισμών, παρ' όλο που αποτελούν ασήμαντη μειοψηφία. Και αν σήμερα αναφορά σε μια διαφυλετική σχέση δεν αποτελεί κάτι ενδιαφέρον θεματολογικά, κάποια χρόνια πριν αποτέλεσε ένα πρωτότυπο θέμα, μιας που υπήρχε διαχωρισμός ανάμεσα σε λευκή και μαύρη μουσική.
Όμως αυτός διαχωρισμός, βήμα βήμα ή καλύτερα τραγούδι τραγούδι. Γενικά πλέον η αναφορά για άνθρωπο με διαφορετικό χρώμα δέρματος αποτελεί μάλλον λανθασμένη επιλογή για τίτλο. Και ένα τραγούδι που ξεκίνησε το μουσικό του ταξείδι "Brown Skinned Girl,", δε θα μπορούσε να συνεχίσει αυτό με έναν τέτοιο τίτλο. Έτσι έγινε Brown Eyed Girl και με αυτό τον τίτλο απογείωσε την την προσωπική καριέρα του Βορειο-Ιρλανδού τραγουδιστή και τραγουδοποιού  Van Morrison. Αμέσως μετά την φυγή του από τους  Them, η δημιουργία του ίδιου ήταν, ήταν το πρώτο το σινγκλ και ένα από τα "σήμα κατατεθέν"  τραγούδια του. Αν και αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει σε σινγκλ, μετά από ταξείδι αστραπή στην Αμερική και δύο 24-ώρα συνεχών ηχογραφήσεων για 4 σινγκλ με 8 συνολικά τραγούδια, τελικά δημιουργήθηκε το άλμπουμ  Blowin' Your Mind!, στο οποίο και μπήκε το 1967. 
Το λυρικό μέρος μιλάει για ένα διαφυλετικό έρωτα, πιθανόν του ίδιου του καλλιτέχνη. Ο νοσταλγικός και πολύ ποιητικός του στίχος, με περιγραφές εξιδανικευμένων τοπίων φανερώνει τις επιρροές του από τους ρομαντικούς. Ωστόσο ο στίχος "Making love in the green grass" έχει αντικατασταθεί με τον   "laughin' and a-runnin', hey hey", από την προηγούμενη στροφή, σε κάποιες εκτελέσεις του τραγουδιού. Και αυτό για να είναι πιο φιλικό στο ραδιόφωνο και αυτή η λογοκριμένη έκδοση κυκλοφόρησε στο Best Of Van Morrison του 1990. Ο ίδιος δήλωσε ότι, θα ήθελε να το χαρακτηρίσει ένα τραγούδι για το σεξ και έρωτα, αλλά τελικά είναι ένα τραγούδι για την νιότη, την μνήμη και απλά για το ίδιο το τραγούδι. 
Τα πίσω φωνητικά στο τραγούδι είναι από The Sweet Inspirations, μια Gospel χορωδία που συμμετείχε και στα "Chain Of Fools" της Aretha Franklin και "I Say a Little Prayer" της Dionne Warwick. Το 2009 το τραγούδι βραβεύτηκε με το "Million-Air" ένα πιστοποιητικό στο BMI, που δίνεται σε Ευρωπαίους καλλιτέχνες για άνω ενός εκατομμυρίου ακουσμάτων στο ραδιόφωνο. Το συγκεκριμένο τραγούδι ξεπέρασε τα 9 εκατομμύρια. Αλλά, η παροιμία πρόσεχε που βάζεις την υπογραφή σου και την ...., ισχύει για τον Van Morrison   στο πρώτο σκέλος της. Το συμβόλαιο που υπέγραψε, χωρίς καμιά νομική συμβουλή, άφηνε τα δικαιώματα του τραγουδιού στην  Bang Records, αλλά και τα έξοδα ηχογράφησης ήταν και αυτά δικά του. Το The Big Royalty Check, που έγραψε αργότερα, είναι σαρκαστική αναφορά σε αυτό το γεγονός. 
Το τραγούδι διασκευάστηκε από πάρα πολλούς καλλιτέχνες και έχει ντύσει μουσικά και ταινίες. 

 Jacek Maniakowski

Kiss - Destroyer

Οι Kiss είναι ένα από τα δημοφιλέστερα Rock συγκροτήματα όλων των εποχών στην Αμερική και γενικά παγκοσμίως..
Δημιουργήθηκαν κάπου στο 1973 στην Νέα Υόρκη από τους Paul Stanley,Gene Simmons,Ace Frehley & Peter Criss,το χαρακτηριστικό τους όλα αυτά τα χρόνια είναι το Make-up που έμοιαζε περισσότερο με μάσκες.
Ο καθένας είχε και έναν χαρακτήρα αναλόγως το βάψιμο στο πρόσωπο του, O Paul Stanley αποτύπωνε έναν Ροκ Αστέρα,ο Gene Simmons έναν δαίμονα,ο Ace Frehley μια διαστημική μορφή και ο Peter Criss είχε την όψη του άντρα-Γάτα.
Έτσι λοιπόν με αυτούς τους χαρακτήρες θα ξεκινήσουν και θα κυκλοφορήσουν τον πρώτο δίσκο τους το 1974,εκείνην την εποχή δίναν συναυλίες ως support band σε ένα άλλο μεγάλο Νεοϋορκέζικο συγκρότημα της εποχής τους Blue Oyster Cult που έτσι κι αλλιώς ήταν μια από τις βασικές μουσικές επιρροές των Kiss.
Ένα πραγματικά απίστευτο πράγμα είχε γίνει τότες που οι Kiss είχαν γίνει μεγάλο όνομα μέσα σε ένα χρόνο και με την κυκλοφορία 2 και μόνο albums ενδεικτικό αυτού είναι ότι εκεί που το 1973/74 ήταν η support μπάντα των Blue oyster Cult στο 1975-76 ήταν αυτοί το μεγάλο όνομα και οι Blue oyster cult το support..όσο και απίστευτο να ακούγεται είναι πραγματικότητα.
Πολλοί και επιτυχημένοι δίσκοι μαζεμένοι εκείνην την εποχή αλλά αυτός που θα ξεχωρίσει και θα γίνει ο αγαπημένος όλων των οπαδών τους θα είναι ο Destroyer του 1976.
Δίσκος που άμα πάρεις ένα ένα τα τραγούδια θα διαπιστώσεις ότι όλα είναι κλασικά και πολύ πετυχημένα.
Από που να ξεκινήσεις από το Detroit Rock City (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/kiss-detroit-rock-city.html )  που είναι ένας από τους ύμνους του group και θα αποτελέσει και τίτλος για μια ταινία που γυρίστηκε στην δεκαετία του 90' που είχε θέμα τους Kiss και μια παρέα παιδιών που πέρασαν διάφορες περιπέτειες για να τους δουν ζωντανά.
Υπάρχουν επίσης πολλά ακόμα μεγάλα κομμάτια στον δίσκο Destroyer όπως το God Of Thunder ένα επικό τραγούδι γραμμένο από τον Paul Stanley αλλά τραγουδάει ο Gene Simmons λόγω κυρίως του ύφους του τραγουδιού που ταίριαζε περισσότερο στην βαριά φωνή του Gene ..
Επίσης πολύ γνωστό τραγούδι το Beth (  http://echooadventures.blogspot.gr/2013/07/kiss-beth.html ) μια μπαλάντα ερωτική ίσως να χαρακτηρίζεται οπού στα φωνητικά ακούμε τον Peter Criss ...
Και αυτό είναι ένα από τα πολλά στοιχεία που έκανε τους Kiss τόσο ξεχωριστούς,στα τραγούδια τους τουλάχιστον μέχρι το 1980 όσο δηλαδή ήταν η καλή τους σύνθεση όποιος έγραφε το τραγούδι και αυτός το τραγουδούσε..
Οι Kiss φυσικά συνεχίζουν μέχρι και σήμερα κυκλοφορώντας πολύ συχνά δίσκους , με τους Gene Simmons & Paul Stanley τα μοναδικά ιδρυτικά μέλη αλλά σίγουρα πάντα να τους πλαισιώνουν σπουδαίοι μουσικοί.

Gary Lexicondevil

Van Halen - Ice Cream Man

 Ένα τραγούδι αν και το ίδιο δεν φέρνει καμία ιστορία,μπορεί όμως μια καλή αφορμή για περαιτέρω αναζήτηση. Φυσικά, οι πρώτοι μπλουζίστες μετέφεραν με νότες εικόνες που έβλεπαν στην καθημερινή τους ζωή. Τώρα πίσω από μια εικόνα κρυβόταν κάποια ισρορία, κάποιος πόθος ή ακόμα και έρωτας. Αλλά, άμα ήσουν μαύρος και μπλουζίστας σε ένα πουριτανικό και ουκ ολίγες φορές ρατσιστικό κράτος έπρεπε  να κρύβεις τα λόγια σου. Έτσι απλές εικόνες και πολύ απλοϊκά θέματα ήταν βασική θεματολογία τους. 
Και σε όλα αυτά  υπάρχει και ένας κανόνας, αν θέλεις να γίνεις ένας καλός hard rocker πρέπει να μάθεις να παίζει καλά μπλουζ. Προφανώς το γνώριζα οι Van Halen, συμπεριλαμβάνοντας στο πολύ πετυχημένο ντεμπούτο άλμπουμ τους, συνθέσεις ryth'n'blues. Μία από αυτές είναι και το  "Ice Cream Man", μια σύνθεση του John Brim, ενός μπλουζ κιθαρίστα από το Σικάγο, τραγουδιστή και κυρίως τραγουδοποιού. Αν το κοιτάξει κανείς πονηρά το λυρικό μέρος, βρίθει από σεξιστικά υπονοούμενα, αλλά στην ουσία μιλάει για ένα παγωτατζή. 
Το τραγούδι που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1953 και στην εκτέλεση του δημιουργού του. Αλλά αυτό που σε πάει σε πονηρό μέρος του μυαλού το λυρικό μέρος του, είναι η επιμονή του  David Lee Roth να μπει στο άλμπουμ, καθώς ήταν και το αγαπημένο του. Ήταν μια από τις δύο διασκευές στο πρώτο τους άλμπουμ, η άλλη ήταν το "You Really Got Me," που ήταν και το πρώτο τους σινγκλ. 
Το τραγούδι συμπεριλαμβανόταν στο ντέμο τους, πριν υπογράψουν στην δισκογραφική εταιρία. Το είχαν αρχικά στείλει στο Gene Simmons, του οποίου δεν άρεσε ιδιαίτερα, αλλά τελικά τους κάλεσε στην Νέα Υόρκη να το ηχογραφήσουν. Τελικά ήταν η πηγή για τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Αλλά η εικόνα ενός λευκοντυμένου τύπου που γυρνούσε στις αμερικάνικες γειτονιές, προσφέροντας γευστική και δροσιστική χαρά στα παιδιά, είναι μια καλή αφορμή να μάθουμε και την ιστορία αυτού του παγωμένου γλυκίσματος. 
Το 1659 ο Σικελός  Francesco Procopia dei Coltelli τελειοποίησε το την κατασκευή του πρώτου παγωτού. Και 27 χρόνια αργότερα ο ίδιος, ανοίγει το  Le Procope, το πρώτο cafe που σερβίρει το συγκεκριμένο γλύκισμα. Με αυτήν την επιχειρηματική κίνηση το παγωτό έγινε πλέον διαθέσιμο στο ευρύ κοινό.

Jacek Maniakowski

White Hills - Concert

Οι κύριοι λόγοι να πάει κάποιος σε μια συναυλία είναι να ακούσει μια αγαπημένη του μπάντα και αν την γνωρίζει προσωπικά απλά να δει τους φίλους του να παίζουν. Δεν είναι λίγες φορές που και τα δύο πάνε και μαζί. Αν δεν την γνωρίζεις, με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα, απλά κάνεις ένα ταχύρυθμο "φροντιστήριο" για να εμπεδώσεις στην μουσική της. Οι ελάχιστες φορές που πάει κάποιος "στα τυφλά" ή καλύτερα "στα κουφά", δοκιμάζει, την τύχη του, αλλά μπορεί και την υπομονή του. Ευτυχώς στο rock'n'roll, το πιο σύνηθες αποτέλεσμα είναι να ανακαλύψει κανείς ακόμα μια νέα αξιόλογη μπάντα και καμιά φορά και δύο, την support της σαν δεύτερη. 
Μια τέτοια συναυλία ήταν και των White Hills, με support τους This Is Nowhere, στον πιο γνωστό συναυλιακό χώρο της Θεσσαλονίκης. Η καθυστέρηση της ζωντανής όσο και εκνευριστική ήταν, άλλο τόσο συνηθισμένη. Η παρουσία της μπάντας από το  Manhattan της Νέας Υόρκης με την συμμετοχής της στο  soundtrack της νέας ταινίας του Jim Jarmusch "Only lovers left alive" , δεν τράβηξε ιδιαίτερα πολύ κόσμο, αν και το εισιτήριο ήταν μέσα στα λογικά πλαίσια. Η μπάντα που υπάρχει από το 2000, ουσιαστικά είναι το ντουέτο των Dave W. (guitar, vocals) και Ego Sensation (bass guitar, vocals), με κατά καιρούς διαφορετικούς ντράμερ. Από το 2005, κυκλοφορούν ανελλιπώς δισκογραφικές δουλειές, που έχουν φτάσει 12 άλμπουμ και 5 EP. Το πρόσφατο So You Are... So You'll Be ήταν η αιτία για την πανευρωπαϊκή τους περιοδεία. 


Η συναυλία ξεκίνησε με τους This Is Nowhere χωρίς πολλά πολλά, απλά άρχισαν να παίζουν, προφανώς από το νέο τους πόνημα Turn On Tune Down Drop d. Η εμφάνιση τους, αν και λίγο antisocial,  δεν έμεινε απαρατήρητη. Πολύ καλό δέσιμο τους αναδείκνυε τις space blues συνθέσεις τους. Σίγουρα θα ασχοληθώ εκτενέστερα στο μέλλον μαζί τους γιατί έδειξαν πως είναι αρκετά αξιόλογη μπάντα. Η σκηνική τους παρουσία ταίριαζε με τις συνθέσεις τους, αν και κάποια τεχνικά προβλήματα, κυρίως του ντράμερ (κυνηγούσε ένα του τύμπανο, μιας και τεχνικός δυσκολευόταν να το στερεώσει σωστά) δεν τους εμπόδισαν να δείξουν την αξία τους. Εντύπωση έκανα η τετράχορδη κιθάρα, κάτι σαν ηλεκτρικό Ukulele, παραδοσιακό όργανο της Χαβάη, δημιουργία όμως των Πορτογάλων αποίκων. Χειροκρότημα που εισέπραξαν απέδειξε την απήχηση που είχαν. 
Με τον ίδιο τρόπο ανέβηκα στην σκηνή και οι White Hills, απλά ξεκίνησαν να παίζουν. Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με τον ήχο, μιας και τα φωνητικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτα, αλλά μάλλον μετά από την παρότρυνση της ίδιας της μπάντας, για να πετύχουν τον Fuzzed Out Motorik Spacerock ήχο τους. Ο ντράμερ έπαιζε σαν να ήθελε να εκδικηθεί τα τύμπανα, που ολοφάνερα ήταν υπερβολικά μπροστά. Περισσότερη προσοχή κέρδιζε η εντυπωσιακή εμφάνιση της μπασίστριας Ego Sensation, παρά ο ήχος της μπάντας, παρ' όλα που οι φαν τους, τους αποθέωναν. 
Πρώτη φορά που μίλησε στο κοινό ο Dave W, όταν κόπηκε το ρεύμα για τον ενισχυτή τους. Αν και ο βρώμικος Avant-garde  ήχος τους  δεν ήταν άσχημος στις συνθέσεις τους, το υπερβολικό  χρονικά "ξεχείλωμα' των συνθέσεων τους, σε στυλ post rock, μάλλον κούραζε. Η επαφή με το κοινό περιοριζόταν μόνο στα thank you και πιο πιθανόν δεν ήξεραν σε ποια πόλη έπαιζαν. Εμφανώς κουρασμένοι, απλά έπαιζαν στο "αυτόματο" με ανύπαρκτα οπτικά εφέ. Σίγουρα θα ήθελα να μου κλέψουν την προσοχή, κάτι που δεν κατάφεραν αν και μουσικά είναι αρκετά αξιόλογοι. Η ελληνική μπάντα που τους άνοιξε, οι This Is Nowhere, απέδειξε ότι, στην ελληνική μουσική έρημο υπάρχουν πολλές οάσεις. 

Jacek Maniakowski

City - Am Fenster

Η πορεία ενός ανθρώπου καθορίζεται από αμέτρητους εξωτερικούς παράγοντες και έναν εσωτερικό: τη βούλησή του να υπάρξει και να πορευτεί. Και τα τραγούδια, όπως οι άνθρωποι, είναι οντότητες. Ανεξάρτητες πολλές φορές από τον ίδιο τον δημιουργό τους, μοιάζουν να έχουν επιλέξει μια δική τους πορεία. Μια πορεία που δεν υπακούει σε δισκογραφικά πλάνα ή εμπορικές στρατηγικές, αλλά στη φυσική τους ανάγκη να φτάσουν σε όσο περισσότερα αυτιά γίνεται. Ίσως μπορούμε να τα παρομοιάσουμε με τον επίλογο του Fahrenheit 451 του Ray Bradbury, όπου κάθε άνθρωπος ενσαρκώνει ένα βιβλίο που το έχει μάθει απ’ έξω και το κουβαλάει σαν μνήμη, σαν αποστολή.

Το Am Fenster των City είναι ένα τέτοιο τραγούδι. Ένα κομμάτι που δεν γράφτηκε για να γίνει ύμνος, αλλά έγινε. Στην Ελλάδα, έγινε γνωστό το 1978, όταν ένας πειρατικός σταθμός της Αθήνας, ο «Moonflowers», το έπαιζε ξανά και ξανά, σαν σήμα έναρξης και λήξης. Μετά τη Γερμανία, η Ελλάδα είναι η χώρα όπου το τραγούδι βρήκε τη μεγαλύτερη ανταπόκριση. Και όμως, η ιστορία του ξεκινά λίγα χρόνια νωρίτερα, στην Ανατολική Γερμανία, εκεί όπου μια μελωδία ήθελε να ενσαρκωθεί, και πολλοί παράγοντες συνωμότησαν για να γίνει αυτό.

Το τραγούδι δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1974, πολύ πριν την έλευση του Toni Krahl στο συγκρότημα. Ο Fritz Puppel (κιθάρα), ο Klaus Selmke (drums), ο Georgi Gogow (μπάσο και βιολί) και ο Emil Bogdanow (φωνητικά), οι τότε City ή αλλιώς City Band Berlin, είχαν ήδη 2–3 χρόνια στο ενεργητικό τους, παρά τις συνεχείς αλλαγές στα μέλη. Η ιστορία δεν θα γραφόταν αν ο θείος του Selmke δεν του έστελνε ένα σετ ντραμς και ένα βιολί από τη Δυτική Γερμανία, μια πράξη σχεδόν παράνομη για τα δεδομένα της εποχής.

Ένα απόγευμα, ο Gogow έφερε το βιολί στην πρόβα και άρχισε να παίζει μια μελωδία εμπνευσμένη από τους τσιγγάνους της Βουλγαρίας. Δύο μέρες αργότερα, ο Emil εμφανίστηκε με το ποίημα Am Fenster, της Γερμανίδας ποιήτριας Hildegard Maria Rauchfuß (1918–2000), από τη συλλογή Versuch es mit der kleinen Liebe. Το τραγούδησε με τη συνοδεία του γκρουπ, και όπως λέει ο Selmke: «Μας κυρίευσε μια ακατανίκητη έκσταση και πάθος, μια μαγεία! Ποτέ δεν είχαμε φανταστεί πως αυτός ο μουσικός αυτοσχεδιασμός θα γινόταν εθνικός ύμνος της καταπιεσμένης νεολαίας της Ανατολικής Γερμανίας.»

Το ποίημα είναι γραμμένο με ατελείς φράσεις, σχεδόν υπερρεαλιστικές, που δεν ακολουθούν τους συντακτικούς κανόνες της γερμανικής γλώσσας. Μιλά για την βαθιά αγάπη, την επιθυμία, την ελευθερία, τον φόβο του αύριο. Είναι μια κραυγή που δεν φωνάζει, σιωπηλή σαν την Φωνή της Σιγής, απλώς κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο.

Το τραγούδι είχε και τις περιπέτειές του. Ο Emil Bogdanow αυτομόλησε στη Σουηδία. Η δισκογραφική εταιρεία Amiga αρνήθηκε να το ηχογραφήσει λόγω της μεγάλης διάρκειας (7:20) και της χρήσης βιολιού, κάτι που ήταν ασυνήθιστο για την εποχή. Το 1976, ηχογραφήθηκε με τον νέο τραγουδιστή Toni Krahl, ο οποίος από το άγχος του ξέχασε τη δεύτερη στροφή και επανέλαβε την πρώτη. Η κασέτα έφτασε στα χέρια του Peter Schimmelpfennig, μουσικού συντάκτη της εκπομπής Stimme der DDR, και το τραγούδι απογειώθηκε.

Το Am Fenster κυκλοφόρησε τελικά το 1977 ως single και το 1978 ως maxi single. Έγινε χρυσός δίσκος στην Ελλάδα και τη Γερμανία, και θεωρείται ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια της ανατολικογερμανικής ροκ. Στην Ελλάδα, έγινε σύμβολο μιας γενιάς που έψαχνε κάτι πέρα από τα σύνορα, κάτι που να κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο.

Η μουσική δομή του κομματιού έχει μια ιδιαιτερότητα στον ήχο, ίσως σε αυτό οφείλεται και η μοναδικότητά του. Το Am Fenster ξεχωρίζει για την τριμερής του δομή, κάτι σπάνιο για ροκ τραγούδι της εποχής.

Εισαγωγή: Ένα σχεδόν μινιμαλιστικό, ατμοσφαιρικό βιολί, που παίζει ο Γεωργιανός μουσικός Georgi Gogow. Η μελωδία βασίζεται σε βαλκανικά και τσιγγάνικα μοτίβα, με έντονη συναισθηματική φόρτιση.

Φωνητικό μέρος: Ο Toni Krahl τραγουδά το ποίημα της Rauchfuß με εσωτερικότητα και ένταση. Η ενορχήστρωση παραμένει λιτή, με έμφαση στη φωνή και το βιολί.

Ορχηστρική κορύφωση: Το τραγούδι μετατρέπεται σε ένα σχεδόν συμφωνικό crescendo, με το βιολί να οδηγεί σε μια έκρηξη συναισθήματος και να τολμήσουμε να πούμε, σαν μια κραυγή αναζήτησης της ελευθερίας. Το τρίπτυχο αυτό, δηλαδή η εισαγωγή, η αφήγηση και τελικά το ξέσπασμα που οδηγεί σε μια έκσταση, ουσιαστικά κάνει το τραγούδι αυτό να μοιάζει με ένα μουσικό ποίημα παρά με ένα συμβατικό τραγούδι.

Η Rauchfuß ήταν συγγραφέας, ποιήτρια και δημοσιογράφος από τη Λειψία, της οποίας το έργο πολλές φορές επικεντρωνόταν σε υπαρξιακά και κοινωνικά ζητήματα. Το συγκεκριμένο αυτό ποίημα, το Am Fenster, γράφτηκε στη δεκαετία του 60 και δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή που κυκλοφόρησε το 1973. Ο στόχος του δεν ήταν να μελοποιηθεί, αλλά η δύναμη των εικόνων που είχε, ως ένα είδος λεκτικού παραθύρου με βλέμμα προς το έξω και αίσθημα αναμονής και σιωπηλής ελπίδας, το έκανε ιδανικό για να μεταφερθεί και να ενσαρκωθεί σε κάποιο τραγούδι.

Η ίδια η Rauchfuß, όταν άκουσε το τραγούδι, συγκινήθηκε βαθιά και το χαρακτήρισε “μια από τις πιο όμορφες μεταγραφές ποίησης σε μουσική που είχε ποτέ φανταστεί”.

Όπως ήταν φυσικό, το τραγούδι αυτό έγινε ένα σύμβολο της αντίστασης και της εσωτερικής ελευθερίας για την νεολαία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Σε μια χώρα όπου η λογοκρισία και η κρατική επιτήρηση ήταν μια συνηθισμένη καθημερινότητα, το τραγούδι αυτό, χωρίς να έχει πολιτική διάθεση, ουσιαστικά παρότρυνε να μιλήσει κάποιος για την ανάγκη να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο, να μπορέσεις να ονειρευτείς, να νιώσεις και να υπάρξεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το Am Fenster θεωρείται σήμερα ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, και συχνά περιλαμβάνεται σε λίστες με τα “100 τραγούδια που διαμόρφωσαν την DDR”.

Το τραγούδι μας δείχνει το γεγονός όπως κάθε επανάσταση χρειάζεται καταρχήν έναν επαναστάτη, όπως η ελευθερία χρειάζεται ένα τραγούδι για να της το δείξει. Ότι δεν καταφέρνουν τα όπλα, μπορεί να καταφέρει η πένα και οι νότες. Προφανώς η πτώση του τείχους άργησε μια δεκαετία, αλλά ήταν ένα μικρό λιθαράκι στην απομυθοποίηση μιας ακόμα δικτατορίας. Γι αυτό πολλοί δικτάτορες ή οι κυβερνήσεις προσπαθούν να φιμώσουν και να σιωπήσουν τα μουσικά όργανα. 

Jacek Henryk Maniakowski

Audioslave - Be Yourself

Όπου υπάρχει πρόβλημα,υπάρχει και η λύση. Είναι ένα δίπολο πανταχού παρόν στην καθημερινότητα μας και το μόνο μου μας εμποδίζει να εξισώσουμε αυτό είναι ο φόβος να κοιτάξουμε μέσα μας, για να βρούμε πρώτα τον εαυτό μας. Αλλά για να βρει το πρόβλημα το έτερον του, που είναι η λύση του,  ένας καλός συμπαραστάτης  είναι η φιλοσοφία. Όμως οι φιλοσοφία διακατέχεται από έναν "ελιτισμό", όχι με την ακριβής του έννοια, αλλά σαν νοητική προσέγγιση, τότε η τέχνη αναλαμβάνει τον ρόλο του συμπαραστάτη. Και το rock'n'roll, έχει την δυνατότητα με ένα τραγούδι, να κάνει ερωτική εξομολόγηση ως και να δώσει λύση σε πιο βαθύ πρόβλημα, ακόμα και με έναν τίτλο. 
Το "Be Yourself" δεν είναι μόνο η πρόταση του supergroup των Audioslave, αλλά και η πρώτη απάντηση σε κάθε πρόβλημα από κάθε φιλόσοφο, με την φράση, γνώρισε το εαυτό σου πρώτα, να την συνοδεύει. Η δημιουργία όλης της μπάντας, με τον Chris Cornell να αναλαμβάνει πλήρως το λυρικό μέρος, βρίσκεται στο δεύτερο τους άλμπουμ, το Out of Exile. Το λυρικό μέρος είναι ουσιαστικά, μια απολογία του frontman της μπάντας για τα δικά του λάθη του στο παρελθόν. Αλλά και τις τραγωδίες που προήλθαν από αυτά τα λάθη. Όπως εξηγεί ο ίδιος ο δημιουργός των στίχων, δέκα χρόνια πριν την δημιουργία του, από την στεναχώρια του δεν θα μπορούσε να κάνει έναν τέτοιο απολογισμό. 
Η ιδέα για το βιντεοκλίπ ήρθε στον  Chris Cornell, αφού είδε την ταινία  Let It Be των The Beatles. Το γεγονός ότι  τα πάντα,η κάθε λήψη, σε αυτήν φαίνονται σαν το πιο σημαντικό γεγονός. Αυτή την παιδική ματιά, όπου τα κάθε τι καινούργιο είναι γεγονός, ήθελε να αποτυπώσει και στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού. Αυτό ανέλαβε να πραγματοποιήσει ο σκηνοθέτης Francis Lawrence, γνωστός για τις συνεργασίες του με πολλούς ροκ καλλιτέχνες, αλλά και για το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το  Constantine. Γυρίστηκε σε ένα παλιό ξενοδοχείο στο κέντρο του  Los Angeles και οι ομοιότητες του με το Like a Stone είναι οφθαλμοφανέστα.
Το απλό μήνυμα του τίτλου του τραγουδιού, χρησιμοποιήθηκε και  από την  World Wrestling Entertainment (WWE) στο Raw Diva Search 2005 για την είσοδο της νικήτριας Ashley Massaro. Αλλά και σε κάποιες άλλες δραστηριότητες της εν λόγω ομοσπονδίας. 

 Jacek Maniakowski