Greek Rock Scene playlist

Η μουσική είναι η επικοινωνία του ανθρώπου με άλλους ανθρώπους, αλλά κυρίως με τον εαυτό του. Παίζοντας μουσική κάποιος αντιλαμβάνεται τον εαυτό με την πιο εσώτερη του φύση. Αλλά και φανερώνει την φύση του αυτή και στους άλλους. Το ροκ είναι ένα παγκόσμιο συνεχές, αλλά πάντα με τοπικές μοναδικότητες. Η ελληνική ροκ σκηνή πάντα συμμετέχει σε αυτό το rock'n'roll ενδελεχές είτε με ελληνόφωνο στίχο είτε με αγγλόφωνο. Η αγγλόφωνη της σκηνή είχε πάντα μια μοναδική χροιά μέσα στην παγκόσμια σκηνή ... και αυτό είναι το πιο νέο της δείγμα...

Music is a kind of communication between people, but mostly to someone's self. By playing music, someone understands himself, in its most inner nature. But, also, shows this nature to others as well. Rock is a global continuum, but always carrying its local particularity. The Greek Rock Scene, participates in that, rock'n'roll constancy, either using Greek or English lyrics. Its English-lyric scene, always had a unique smack into the global Rock scene..... and this is the most recent sample....

ΛΟΥΔΙΑΣ (Loudias) - Echo-λόγιο

Ο  Loudias Panos Violistis απαντά για τους Loudias Band (ΛΟΥΔΙΑΣ (Loudias) :

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Μεταφορά της southern rock κουλτούρας σε Ελληνική πραγματικότητα

2) Χρήμα ή δόξα; 
 Χρήμα!για να αγοράσουμε δόξα...

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
 Καύλα

4) Σημείο μηδέν της μπάντα
 Πολύ δυσδιάκριτο σημείο,σαν το G στη γυναίκα

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
  Η κλασική μουσική

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
  Στην παιδεία,από κει ξεκινάν όλα

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
  Με τον Jeff Beck

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Αυστηρά πολιτική

9) Οι επιρροές σας;
Κάντρι, blues, RnR

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Σκοπός

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Σκοπός

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
 Το ταλέντο συνήθως "σέρνει"και λίγο παράνοια

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με  τη Ρωσική αρκούδα

14) Μια ευχή για την μπάντα
Υγειά

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
 Το πως θα συγκεράσεις  τα 5 διαφορετικά "θέλω"

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/groups/121249671219625/

Influenza - Echo-λόγιο

Οι Influenza απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Στις πρώτες πρόβες μας, ο τότε μπασίστας μας ήταν άρρωστος και την επόμενη μέρα, ήμασταν όλοι στο κρεβάτι με γρίπη, εξ ου και Influenza.

2) Χρήμα ή δόξα;

Δόξα, ε και θα ‘ρθει και το χρήμα.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Sex and drugs and rock’n’roll.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Ο ερχομός του τωρινού τραγουδιστή μας, του Αποστόλη.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Μπορεί να καταλήξουμε να παίζουμε στα μπουζούκια για τα λεφτά, οπότε δε λέμε και πολλά!

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Η μουσική είναι ήδη υπερόπλο, ο κόσμος χαίρεται και αυτό αρκεί.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με τον Elvis.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Δεν το κάνουμε, ούτε θα το κάνουμε. Ωστόσο, και τα δύο είναι πηγές έμπνευσης, οπότε είναι σεβαστό.

9) Οι επιρροές σας;

Από rockabilly μέχρι jazz και από swing μέχρι funk.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

 Σκοπός είναι να περνάμε καλά με μέσο το συγκρότημα.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Παίζουμε rock’n’roll, δε νομίζουμε ότι περνάμε κάποιο βαθυστόχαστο μήνυμα, οπότε σκοπός.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Δύσκολο. Αν έχεις ταλέντο, είναι αποδεκτό να είσαι αλαζόνας. Κανείς δεν είπε τον Morisson ή τον Iggy Pop ψώνιο.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

 Ο σκορπιός. Μικρός αλλά φαρμακερός.

14) Μια ευχή για την μπάντα

Έμπνευση και πάθος στα live για τα χρόνια που έρχονται.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Οι γυναίκες που μας παρατάνε. (και τα ναρκωτικά)

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/influ3nza

Θα τους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/influenzagr/sets/influenzial-demo

Θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/channel/UCBPspkIj4it6EXSS06j_zFA/videos

Opened Paradise - Echo-λόγιο

Ο Periklis Opened Paradise απαντά για τους Opened Paradise

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Ελευθερία

2) Χρήμα ή δόξα;
 3η εναλλακτική? Ανάμεσα στα δυο, θα προτιμούσα να αφήσω κάτι πίσω όταν "φύγω"... μάλλον δόξα λοιπόν

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
 Να πονάς.  Να μην εγκαταλείπεις. Να ελπίζεις

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Έχουμε περάσει κάποια χρόνια απραξίας. Μάλλον εκεί ήταν το σημείο μηδέν

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Δε με εξέφραζε ποτέ το EBM και τα ελληνικά σκυλάδικα

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
 Στους πολιτικούς

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Black Sabbath

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Και τα δύο αλλά και άλλα πολλά

9) Οι επιρροές σας;
Από metal μέχρι jazz, blues, κλασσική μουσική

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Μέσον


12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Και τα δυο. δεν νομίζω ότι επιλέγει που θα πάει το ταλέντο

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με τη Μάγια τη μέλισσα

14) Μια ευχή για την μπάντα
Να περνάμε καλά

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας
Η στιγμή που όλα συνδέονται σε ένα

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/openedparadise
Θα τους ακούσετε εδώ: http://openedparadise.bandcamp.com/
                                       https://soundcloud.com/openedparadise
Θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/user/OpenedParadise?feature=watch

Queen - Radio Ga Ga

Η δημιουργία των δρόμων είναι το κυριότερο μέσον εξέλιξης του πολιτισμού, αλλά και η βάση επικοινωνίας και ανταλλαγής ιδεών. Αυτό το γεγονός, αλλά και την σημαντική το θέση των οδών, προσπαθούν διάφοροι επιτήδειοι να εκμεταλλευτούν και κυρίως αυτοί που θέλουν να συγκεντρώσουν κάποια δύναμη, η οποία δεν τους ανήκει, σε ελάχιστα χέρια, αδιαφορώντας για το κοινό καλό. Ουσιαστικά είναι το αντίβαρο της κάθε εξέλιξης και εχθρός της κάθε ελευθερίας. Από το μεσαίωνα που η απόκληροι ιππότες ήθελαν με την δύναμη του σπαθιού τους, επιβάλλοντας τα διόδια στους περαστικούς μέχρι και στις μέρες μας που κάθε κρατικοδίαιτος θέλει να ελέγχει τους δρόμους, αποσκοπώντας σε υπερκέρδη χωρίς καν να επενδύσει. Αλλά στην μουσική η δρόμοι αυτοί είναι το ραδιόφωνο.

Η τεχνολογία αποδείχτηκε η μεγαλύτερη αρωγός στην διάδοση των ιδεών και η μουσική ανήκει σε αυτήν την σφαίρα, δηλαδή των ιδεών. Μπορεί το ραδιόφωνο να έχασε τα σκήπτρα, για κάποιο διάστημα από την εικόνα και κυρίως από το MTV, εφόσον η μουσική είναι το επίκεντρο μας. Η προφητεία με το Video killed the radio star των Buggles, το πρώτο βιντεοκλίπ που μεταδόθηκε από το μουσικό κανάλι, μόνο κατάφερε αν "πριονίσει" τον θρόνο του ραδιοφώνου και απλά να μας ξεγελάσει με την λάμψη του. Το ραδιόφωνο παραμένει πάντα πρωταγωνιστής στην διερεύνηση κάθε μουσικού δρόμου.

Αλλά αυτήν την δύναμη που έχει, πάντα έχει πολλούς μνηστήρες και στον βωμό του χρήματος και της εκμετάλλευσης ξεπουλιέται αρκετές φορές. Και με αυτό το θέμα ασχολείται και το Radio Ga Ga των Queen. Δημιουργία του ντράμερ του συγκροτήματος Roger Taylor, κυκλοφόρησε το 1984 μέσα από το ενδέκατο τους άλμπουμ The Works. Με αυτήν του δημιουργία ολοκλήρωσε τον κύκλο, στον οποίο και τα τέσσερα μέλη της μπάντας έχουν γράψει τουλάχιστον ένα τραγούδι που μπήκε στο top 10.

Και πράγματι, το Radio Ga Ga δεν ήταν απλώς μια ακόμα επιτυχία, αλλά ένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την δεκαετία του ’80, φτάνοντας πολύ ψηλά στα charts της Ευρώπης και επαναφέροντας το συγκρότημα δυναμικά στο προσκήνιο. Ένα τραγούδι που, όσο κι αν μιλά για την παρακμή του ραδιοφώνου, έγινε το ίδιο σύμβολο της δύναμης του.

Το λυρικό επικρίνει το ραδιόφωνο που έχει γίνει έρμαιο των μεγάλων εταιριών και επιβάλει την μουσική που πρέπει να παίζεται, επαναλαμβάνοντας την. Ο ρόλος των ραδιοφωνικών παραγωγών να μετατρέπεται σε λακές κάποιου μεγαλοδιευθυντή και πάνω απ' όλα άμουσου, με μοναδικό στόχο το κέρδος. Το θέμα αυτό δεν είναι πρώτη φορά που διαπραγματεύεται ένα τραγούδι. Άλλωστε και οι Pink Floyd με το One of these Days έστρεψαν τα πυρά τους σε έναν μουσικό παραγωγό με τον μοναδικό στίχο του μουσικού κομματιού  ( [http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/pink-floyd-one-of-these-days.html](http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/pink-floyd-one-of-these-days.html) ). Αλλά και οι Ramones υμνούν κάποιους άλλους με το Do You Remember Rock 'n' Roll Radio?.

Η έμπνευση για το τραγούδι ήρθε στον Taylor, για την δημιουργία του λυρικού μέρους, όταν παρατήρησε ότι πολλά παιδιά παρακολουθούσαν το μουσικό κανάλι, αντί να ακούσουν τα τραγούδια από το ραδιόφωνο. Αλλά τον τίτλο έδωσε ο τότε τρίχρονος γιος του ντράμερ. Αρχικά είχε κάνει ένα σχόλιο Radio Ca-Ca, όταν άκουσε ένα τραγούδι που δεν του άρεσε, το οποίο κράτησε ο δημιουργός του τραγουδιού σαν αρχικό τίτλο. Αυτό δεν άρεσε στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, έτσι το μετονόμασε σε Radio Ga Ga, αλλάζοντας και τους στίχους σε λιγότερο ως καθόλου επικριτικούς.

Και όμως, όσο κι αν οι στίχοι μαλάκωσαν, το μήνυμα παρέμεινε: μια νοσταλγία για το ραδιόφωνο που κάποτε ένωνε τους ανθρώπους, μετέδιδε ειδήσεις, μουσική και στιγμές, πριν γίνει εργαλείο εμπορίου. Ένας ύμνος και ταυτόχρονα μια διαμαρτυρία.

Κάποιοι στίχοι του αναφέρονται στις πιο σημαντικές ραδιοφωνικές στιγμές του 20ου αι. . Ο  "through wars of worlds/invaded by Mars" δείχνει την περίφημη ραδιοφωνική εκπομπή του Orson Welles, για την διαφήμιση της ανάγνωσης του μυθιστορήματος του  H.G. Wells  The War of the Worlds. Ο στίχος  "This was their finest hour" αναφέρεται στην ομιλία του Winston Churchill στην Βουλή Των Κοινοτήτων στις 18 Ιουνίου του 1940.

Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού σκηνοθετημένο από τον David Mallet, εμπεριέχει σκηνές από το αριστούργημα του Fritz Lang Metropolis του 1927. Τα δικαιώματα για την χρήση αυτών των αποσπασμάτων αγόρασαν από την κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας.

Η pop rock υφή του με stadium rock στοιχεία το κάνε ιδανικό για ζωντανές εμφανή σεις. Και ίσως αυτό να είναι το πιο χαρακτηριστικό του: το ρυθμικό χειροκρότημα στο ρεφρέν, που μετατρέπει το κοινό σε μέρος του τραγουδιού, σαν να γίνεται κι αυτό ένας ζωντανός σταθμός μετάδοσης.

Η μεγαλύτερη του αποθέωση γνώρισε στο Live-Aid, όταν ο τραγουδιστής της μπάντας καταβεβλημένος από λαρυγγίτιδα, ζήτησε από τους 70 000 θεατές του Wembly Stadium να τραγουδήσουν το ρεφρέν του τραγουδιού. Και εκεί, το Radio Ga Ga απέδειξε πως δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι για το ραδιόφωνο, αλλά ένας ύμνος στη συλλογική εμπειρία της μουσικής.

Και ακόμα σήμερα, σε μια εποχή streaming, αλγορίθμων και εταιρικών επιλογών, το θέμα του τραγουδιού μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Οι δρόμοι αλλάζουν μορφή, αλλά η μάχη για το ποιος τους ελέγχει παραμένει ίδια.

 

Jacek Henryk Maniakowski

Toe Fat

               Είναι κρίμα, για μια μπάντα, να την θυμούνται μετά από πολλά χρόνια, όχι για τη δουλειά που άφησε, αλλά λόγω κάποιων μελών που πέρασαν από αυτήν και έκαναν στη συνέχεια μεγάλη καριέρα. Μια τέτοια μπάντα ήταν και οι Toe Fat.

                Ιδρύθηκαν το 1969, από τον Cliff Bennett, ο οποίος επέλεξε τους Ken Hensley (κιθάρα, πλήκτρα), John Glascock (μπάσο) και Lee Kerslake (τύμπανα). Το όνομα το διάλεξε ο Bennett με τον μάνατζέρ του, προσπαθώντας να βρουν το πιο αηδιαστικό όνομα μπάντας που μπορούσαν.

                Με αυτή τη σύνθεση, κυκλοφόρησαν την επόμενη χρονιά, το πρώτο και ομώνυμο άλμπουμ τους. Παρότι πήρε πολύ καλές κριτικές, και η περιοδεία τους ήταν άκρως επιτυχημένη, δεν μπόρεσε εμπορικά να κάνει κάτι το αξιόλογο.

                Πριν την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ, ο Ken Hensley αποχώρησε, για να φτιάξει τους Uriah Heep, ενώ λίγο αργότερα τον ακολούθησε εκεί και ο Lee Kerslake. Αυτοί αντικαταστάθηκαν από τους Alan Kendall και Brian Glascock. Όπως μάλιστα δήλωσε, μετά από χρόνια ο Cliff Bennett, του είχαν προτείνει να πάει κι αυτός, αλλά αρνήθηκε, όμως ομολόγησε ότι "μάλλον θα έπρεπε να έχω πάει".

                Με αυτή τη σύνθεση λοιπόν, έγραψαν το δεύτερο άλμπουμ τους, αλλά κι αυτό δεν μπόρεσε εμπορικά να πετύχει κάτι, παρότι παίχτηκε αρκετά στο ραδιόφωνο και έκαναν μια επιτυχημένη τουρνέ στην Αμερική. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι ενώ είχαν αρκετά σκληρό ήχο, οι επιρροές από τα blues και το progressive rock ήταν πολύ εμφανείς, μαζί με το γεγονός ότι τα εξώφυλλα των δίσκων, ήταν πολύ "προχωρημένα" για την εποχή τους.

                Επακόλουθο, λοιπόν, της νέας τους εμπορικής αποτυχίας, ήταν να χαθεί το ενδιαφέρον για αυτούς από τον μάνατζερ και τη δισκογραφική εταιρεία. Έτσι, το 1972, διαλύθηκαν οριστικά, με τον Cliff Bennett να παρατάει εντελώς την μουσική, για να γίνει επιχειρηματίας, τον John Glascock να πηγαίνει στους Jethro Tull και τους Alan Kendall και Brian Glascock, να πηγαίνουν να παίξουν, αλλά και να γράφουν τραγούδια, για τους Bee Gees.

                Στη σύντομη καριέρα τους, άφησαν πίσω τους δυο πολύ αξιόλογα άλμπουμ, αλλά όπως προείπαμε, έμειναν στην ιστορία, κυρίως, για την μετέπειτα εξέλιξη των μελών του συγκροτήματος. Αξίζει πάντως κανείς να τα ψάξει και να τα ακούσει.

                Δισκογραφία:

    Toe Fat (1970)

    Toe Fat Two (1971)

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Egg Hell

Το κυνήγι του αντικειμενικού συνήθως καταλήγει σε κάποιο δόγμα, το οποίο δεν εξυπηρετεί σε καμιά περίπτωση την αλήθεια. Η μουσική στις μέρες μας παραμένει ένα από τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν μια κάποια ελευθερία. Το έχω γράψει αρκετές φορές, οι νότες είναι ατίθασες και δύσκολα μπορείς να τις φυλακίσεις, αλλά κι αν νομίσεις πως το κατάφερες, αυτό και πάλι δε θα είναι για πολύ! Άρα η ελευθερία μοιάζει να είναι η δίδυμη αδελφή της αλήθειας, ενώ τις ταμπέλες, ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι αυτές είναι που μας δίνουν μια κάποια κατεύθυνση προς τα πράγματα, πάντα τις προσπερνάμε «πηγαίνοντας» εκεί, όπου δεν έχει «πάει» κανένας! Τόσο η μουσική, όσο και η αλήθεια ή η ελευθερία, είναι ένα ενδελεχές ταξείδι, μία μόνιμη αναζήτηση, στην οποία συγκροτήματα ή και μεμονωμένοι καλλιτέχνες μοιάζουν να είναι τα χωριά και πόλεις που μπορείς να συναντήσεις!

Και φυσικά μέσα σε αυτό το μουσικό ταξείδι όλο και κάποια μέρη βρίσκει κανείς για να ξαποστάσει. Εκεί πια μπορεί να περιεργαστεί κανείς ακόμα περισσότερο τους ήχους και τις εικόνες ή να εμβαθύνει σε πράγματα που δεν είναι ορατά και να καταφέρει να κάνει ένα χορταστικό ταξείδι κατευθείαν στην καρδιά ενός τόπου-καλλιτέχνη! Ένας τέτοιος μουσικός τόπος αποτέλεσε για μένα το συγκρότημα των Egg Hell. Αν και το όνομά τους παραπέμπει σε άλλα μουσικά μονοπάτια, οι ίδιοι απαντάνε στο Echo-λόγιο ότι το όνομά τους συμβολίζει «μάλλον την αδυναμία μας να βρούμε ένα καλύτερο όνομα. Ίσως και την ελπίδα μας ότι αυτό που έχει τελικά σημασία είναι το περιεχόμενο και όχι το περιτύλιγμα.» ( http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/egg-hell-1.html ). Κι εγώ με μετά από την ακρόαση του ντεπούτου τους άλμπουμ “Once Part of a Whole Ship” θα συμφωνήσω μαζί τους. Αλλά θα επισημάνω ότι το περιεχόμενό τους, μουσικά πάντα μιλώντας, είναι απλά γοητευτικό!

Ο ίδιοι αυτοσυστήνονται: «Το συγκρότημα των Egg Hell, με έδρα την Αθήνα, αποτελείται από τους Jef Maarawi (φωνή, κιθάρα), Βασίλη Βλαχάκο (κιθάρα, δεύτερη φωνή), Κώστα Ekelon (ηλεκτρονικά), Κώστα Ζάμπο (τύμπανα) και Ντέννη Μόρφη (μπάσο). Το σχήμα έχει τις ρίζες του πίσω στο 2007 όταν ο Jef Maarawi ξεκίνησε, ως σόλο καλλιτέχνης, να παρουσιάζει τη μουσική του. Διάφορες τυχαίες συναντήσεις και η ανάγκη να εξελιχθεί η μουσική των Egg Hell οδήγησαν στη δημιουργία του σχήματος που αντλεί επιρροές τόσο από τη νέα ψυχεδελική ποπ, όσο και από την ηλεκτρονική μουσική, διατηρώντας παράλληλα σε πρώτο πλάνο τη στιχουργική ιδιοσυγκρασία του Jef Maarawi.» Αλλά αυτό είναι το «τσόφλι» του Egg Hell, γιατί το περιεχόμενο της πρώτης δουλειάς έχει αρκετά ενδιαφέρον περιεχόμενο!

Δεν θα μπω στη διαδικασία της κριτικής, γιατί σίγουρα θα αδικήσω κάποιο τραγούδι. Το άλμπουμ τους “Once Part of a Whole Ship” είναι ένα ταξείδι και όχι μόνο μουσικό. Οι ίδιοι γράφουν γι’ αυτό : «Το “Once Part of a Whole Ship” είναι ένας δίσκος που ποικίλει τόσο στιλιστικά όσο και θεματικά, χωρίς να φοβάται να επενδύσει την κιθαριστική ποπ με αλλόκοτα και πειραματικά ηχοχρώματα. Θεματικά ο δίσκος κινείται γύρω από τη μεταφορική και κυριολεκτική αλληγορία του ναυαγού που περιπλανάται χαμένος πάνω σε μία σχεδία, διατηρώντας παράλληλα την αίσθηση του χιούμορ μέσα στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ύπαρξης.» Η εντύπωση που μου αφήνει είναι μια πανδαισία χρωμάτων και εικόνων. Κάθε τραγούδι, αλλά ακόμα και κάθε στροφή, είναι μια ευχάριστη έκπληξη και μια συνάντηση με το μη αναμενόμενο.

Τα μουσικά τους μονοπάτια δεν είναι περπατημένα, αν και κάποιες μουσικές φόρμες τους είναι γνωστές, αλλά δοσμένες με έναν διαφορετικό τρόπο. Το άλμπουμ τους ακούγεται ολόκληρο, παρ' όλο που υπάρχουν τραγούδια που ξεχωρίζουν, αλλά σίγουρα για τον καθένα αυτά θα είναι διαφορετικά. Και αυτό είναι ακόμα ένα όμορφο κομμάτι της δουλειάς τους, το ότι μπορούν να αγγίξουν αρκετά διαφορετικά αυτιά! Όμως δεν πουλάνε την εικόνα τους, απλά για να αρέσουν, αρέσουν, τουλάχιστον σ’ εμένα, γιατί είναι εαυτοί τους και κάνουν νότες τις ιστορίες τους, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Και αυτό φαίνεται σε κάθε τους τραγούδι. Αν και ίδιοι χαρακτηρίζουν την μπάντα τους «πειραματική μουσική για τις μάζες», σίγουρα δεν προορίζονται για τα αυτιά μιας «μάζας» που από την φύση της αγαπά την ομοιομορφία!

Η μουσική τους είναι μια ωδή στη διαφορετικότητα και την πολυμορφία! Και σ' αυτές ανακαλύπτεις σε κάθε άκουσμα και μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη που σου ξέφυγε την προηγούμενη φορά. Με μεγάλη ευκολία σε παρασέρνει στον κόσμο τους και στα όνειρά τους. Και όπως δηλώνουν: «Δεν κάνουμε ευχές ... μόνο όνειρα!» Προτείνω να τα εξερευνήσετε.....

Jacek Maniakowski

Επιμέλεια Κειμένου  Maria Florokapi