Ένα τραγούδι συγκεντρώνει και εκφράζει πολλά πράγματα μαζί. Είναι ένα μέσον και σκοπός, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά και τα δύο μαζί. Είναι ένας φορέας, αλλά και επιβάτης στο μουσικό ταξείδι κάποιου καλλιτέχνη. Στον καθένα μας έχει και διαφορετική σημασία και έννοια. Μπορεί να ξυπνάει μνήμες, να ενώνει ανθρώπους και να χωρίζει. Όπου τα λόγια δύσκολα βγαίνουν και λέξεις γαντζώνονται στην άκρη της γλώσσας, αρνούμενες να υπακούσουν στο μυαλό, αλλά κυρίως στην καρδιά. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι αποτελεί πάντα ένα καταφύγιο, για τον καλλιτέχνη που το δημιουργεί και πολύ περισσότερο για τον ακροατή, που το συνδυάζει, αλλά και τον εκφράζει στις σημαντικές στιγμές της ζωής του. Είναι ένα νησί με όμορφες παραλίες και μοναδικά βασιλέματα, που ο ήχος και μόνο είναι ικανός να δημιουργήσει και τις πιο όμορφες εικόνες, μέσα στον ωκεανό της καθημερινότητας. Για τον Mark Gane, μέλος των Καναδών Martha and the Muffins, ένα τέτοιο φανταστικό καταφύγιο ήταν και η Echo Beach, όταν δημιούργησε το ομώνυμο αυτό τραγούδι για την μπάντα του. Κυκλοφόρησε μέσα από το άλμπουμ τους, το Metro Music και εκτός από μεγαλύτερο τους χιτ, είναι τραγούδι σύμβολο της δεκαετίας του '80, αν και κυκλοφόρησε ένα χρόνο πριν μπει αυτή. Ορισμός της New Wave και post-punk έκφρασης του rock'n'roll μπήκε σχεδόν σε όλο τα top ten των χωρών, οποίων η μουσική δεν λογοκρινόταν, τυπικά τουλάχιστον. Όμως ακόμα οι σκέψεις και τα όνειρα του καθένα μας δεν έχουν λογοκριθεί και μια φανταστική παραλία αποτέλεσε την έμπνευση για το τραγούδι. Ο Mark Gane, οποίος έχει γράψει μόλις τρία τραγούδια για την μπάντα, στα φοιτητικά του δούλευε ένα καλοκαίρι σε ενα εργοστάσιο χρωμάτων και ταπετσαριών. Η δουλειά του προφανώς δεν του προκαλούσε τίποτα άλλο εκτός από μια ατέλειωτη βαρεμάρα και νοητικά ταξείδευε σε παραλίες που έχει επισκεφτεί στο παρελθόν. Αλλά κύριο σημείο έμπνευσης υπήρχε η λίμνη Ontario του Toronto και συγκεκριμένα Sunnyside Beach, όπου ο δημιουργός του τραγουδιού πέρασε μια πολύ όμορφη γι αυτόν, βραδιά. Πιθανόν ακούγοντας και το τραγούδι των Ultravox, το Hiroshima Mon Amour, μια και από το λυρικό μέρος του είναι παρμένος και ο τίτλος, όπου και αναφέρεται. Αλλά και μουσικές ομοιότητες δεν είναι λίγες. Φυσικά είναι ένα φανταστικό μέρος η Echo Beach και θα μπορούσε να υπάρχει στην μέση του πουθενά, με την εικόνα της πόλης απλά να φαντάζει σαν εικαστική παρέμβαση ή μια σουρεαλιστική εικόνα, όπως αναφέρει ο τραγουδοποιός του. Το εξώφυλλο του σινγκλ δείχνει στην μία του έκδοση τα Toronto Islands και σε μια άλλη την Chesil Beach του Dorset της Αγγλίας.
Tα πολλά λόγια για αυτή την παρέα από την Αυστραλία όλοι ξέρουμε πως είναι περιττά..Από τα πρωτόλεια Punk συγκροτήματα και από τα πρώτα Αυστραλιανά μαζί με τους Saints & τους Victims. Δημιουργήθηκαν το 1974 από τους Deniz Tek & Rob Younger που ήταν οι ηγετικές μορφές του Group και στην πορεία ήταν πολύ ενεργοί και εκτός των Radio Birdman συμμετείχαν και σε πολλά άλλα Garare/Indie Groups όπως New Christs,New Race,Visitors,Passengers. Το μουσικό τους ύφος άκρως επηρεασμένο από τα ProtoPunk συγκροτήματα όπως Stooges & Mc5 ενδεικτικό ότι το όνομα τους το πήραν από ένα στίχο των Stooges στο τραγούδι ''1970'' και φυσικά σε αυτόν τον πρώτο δίσκο διασκευάζουν και το κλασσικό TV Eye. Ένα ακόμα ProtoPunk τραγούδι που διασκεύασαν είναι και το You're Gonna Miss Me των 13th Floor Elevatros του Roky Erickson ..τραγούδι που γενικά συνήθιζαν πολλά Punk Rock συγκροτήματα να διασκευάζουν. Σε γενικές γραμμές θα τους χαρακτηρίζαμε ένα τυπικό Garage/Punk Group με πολλές επιρροές από Surf Rock και αυτό φαίνεται και στο τραγούδι Aloha Steve and Danno εμφανώς επηρεασμένο από το Hawai 5-0 εξ' ου που κάποια στιγμή στο κομμάτι ακούγεται και το ''Riff'' από το μουσικό θέμα των Ventures. Όλος ο δίσκος ξεχειλίζει από ενέργεια όπως και οι ίδιοι στις συναυλίες τους ξεσήκωναν το πλήθος με τα γρήγορα και άμεσα τραγούδια τους. Θα διαλυθούν μόλις το 1978 έχοντας όμως προλάβει να αφήσουν πίσω τους μεγάλη μουσική κληρονομιά..το σίγουρο είναι ότι όλα τα μετέπειτα συγκροτήματα που βγήκαν από την Αυστραλία και παγκοσμίως σίγουρα χρωστάν πολλά στους Radio Birdman ως προς τον μουσικό προσανατολισμό τους. Do The Pop!......Guyz......
Μια μεγάλη φωτιά δεν σβήνει σαν τσιγάρο σε σταχτοθήκη. Πάντα υπάρχουν αναζωπυρώσεις και εστίες της, που σιγοκαίνε. Η ανάγκη της να αναγεννηθεί είναι πιο μεγάλη από την αρχική της ανάγκη να δημιουργηθεί, που συνήθως είναι ένα σύνολο συμπτώσεων και "τυχαίων" γεγονότων. Όμως η φωτιά χρειάζεται καύσιμη ύλη, οξυγόνο και θερμοκρασία για να ξαναπάρει μεγάλες διαστάσεις ή να ξεκινήσει. Χωρίς και τα τρία συστατικά, απλά δεν ξεκινάει. Οι Led Zeppelin ήταν από τις πιο μεγάλες rock'n'roll πυρκαγιές που έχουν περάσει ποτέ από τον πλανήτη και για να σβήσει δεν είναι κάτι απλό. Στο στο επίπεδο της μνήμης παραμένει πάντα άσβεστη, αλλά στο πρακτικό επίπεδο, σίγουρα δεν μπορούσε ποτέ να ξανανάψει και να ξανασηκώσει ποτέ το αερόπλοιο στον ουρανό, όταν λείπει ένα από τα συστατικά της. Αμέσως μετά την διάλυση των Led Zeppelin οι Page και Plant θα σχημάτιζαν τους Honeydrippers με την συμμετοχή διάφορων φίλων και session μουσικών, όπως οι Jeff Beck, Nile Rodgers και Paul Schaffer. Μουσικά κινήθηκαν σε rythm and blues στάνταρντ, με αξιοσημείωτη την διασκευή στο Sea of Love, η οποία έφτασε μέχρι το νούμερο 3 του Bilboard, το 1985. Προηγήθηκε η κυκλοφορία της συλλογής με ανέκδοτο υλικό των Led Zeppelin με τίλο Coda, η οποία μεταξύ των άλλων περιείχε και το περίφημο drum instrumental του John Bonham, BONZO`S MONTREAUX, όπου ο Jimmy Page είχε προσθέσει ΔΙΑΦΟΡΑ ηλεκτρονικά εφέ, καθώς και δυο τραγούδια από την θρυλική συναυλία τους στο Royal Albert Hall το 1970. Ενδιάμεσα, ο Robert Plant θα κυκλοφορήσει το, αρκετά καλό, πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, το Pictures at eleven, με την επιτυχία το Slow dancer. Την ίδια εποχή ο John Paul Jones, θα συνεργαστεί με μια πλειάδα μουσικών, όπως ο Paul McCartney, o Peter Gabriel, o Ben King και Brian Eno, ενώ στα μετέπειτα χρόνια θα αναλάβει και την παραγωγή, καθώς και τις ενορχηστρώσεις καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, όπως η Diamanda Callas, οι REM, οι Cinderella, οι Foo Fighters και οι Mission, ενώ τελευταίο του κατόρθωμα η μοναδική και πολύ ενδιαφέρουσα συνεύρεση με τους Dave Ghrol και Joss Homme στους Theme Crooked Vultures. Στις 13 Ιουλίου του 1985 οι Page, Plant και Jones θα επανενωθούν για πρώτη φορά, ζωντανά στην σκηνή του JFK στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών και στα πλαίσια του φιλανθρωπικού κονσέρτου Live Aid. Μαζί τους δυο τεράστιοι ντράμερς, ο Phil Collins των Genesis και ο Tony Thompson των Chic, αλλά θα προσπαθούσαν να υποκαταστήσουν τον θρυλικό John Bohnam. Tο σχήμα θα συμπλήρωνε και ο μπασίστας Paul Martinez, συνεργάτης των Peter Gabriel και George Harrison μεταξύ άλλων. Η εμφάνιση όμως, συνοδεύτηκε από πολλά προβλήματα στον ήχο, με αποτέλεσμα να απογοητεύσει και να θεωρηθεί από τον μεν Jimy Page ντροπιαστική, ενώ ο Robert Plant θα την χαρακτήριζε ως αισχρή ωμότητα. Η δεύτερη φορά που θα ξαναβρισκώντουσαν ζωντανά στην σκηνή οι τρεις εναπομείναντες Led Zeppelin θα ήταν στις 14 Μαϊού του 1988 στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια ύπαρξης της δισκογραφικής εταιρείας Αtlantic. Μαζί τους, αυτή την φορά στα τύμπανα θα ήταν ο γιος του πρόωρα χαμένου John Bonham, ο 22-χρονος τότε Jason Bonham. Πάλι όμως, εμφανίστηκαν ιδιαίτερα ασύνδετοι, ενώ ο Plant διαφώνησε ως προς το αν θα παιχτεί το Stairway to heaven, αρνούμενος να βγει στην σκηνή αν τελικά οι υπόλοιποι το έπρατταν, αλλά και ο John Paul Jones και φυσικά ο νεαρός και σίγουρα αγχωμένος, γιος του John Bohnam, έκαναν πολλά λάθη. Ο Jimy Page θα χαρακτήριζε την εμφάνιση ως μια μεγάλη απογοήτευση, ενώ o Robert Plant θα συμπλήρωνε ότι, ήταν ένα πολύ μεγάλο λάθος. H τρίτη όμως και φαρμακερή φορά που ο ιLed Zeppelin θα επανενονώντουσαν μαζί και πάλι, με τον, σαφώς πλέον ώριμο και απίστευτα κοντά στο παίξιμο του πάτερα του Jason στα ντραμς, θα γινόταν το 2007 στην o2 arena του Λονδίνου, για να τιμήσουν την μνήμη του νεκρού διευθυντικού στελέχους της Atlantic records, ο οποίος αποτέλεσε ένα είδος πατέρα για πολλούς θρυλικούς μουσικούς της Atlantic, τον Ahmet Ertegun. Η συναυλία αποτέλεσε μια υπέροχη γιορτή της μουσικής και της αξίας των Zeppelin, οι οποίοι ήταν όντας υπέροχοι και σε εκπληκτική φόρμα, ενώ κατέδειξε την τεράστια ΚΑΙ αιώνια αγάπη των απανταχού μουσικόφιλων προς το συγκρότημα. 20 εκατομμύρια ηλεκτρονικών αιτήσεων για ένα από τα 20.000 πολυπόθητα μαγικά εισιτήρια σε 30 μόλις λεπτά. Το ΑΕΡΟΠΛΟΙΟ αυτή την φορά σκόρπισε απλόχερα μαγικές στιγμές. Η εμφάνιση βιντεοσκοπήθηκε, ενώ έγιναν προβολές της σε όλο τον κόσμο, ακόμα και στα μέγαρα μουσικής ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ......
Ο Μάρσαλ Μακ Λούαν είχε πει το περίφημο "Το μέσο είναι το μήνυμα", προφητεύοντας ουσιαστικά την εξάπλωση του διαδικτύου. Το άλλο του απόφθεγμα "τα εργαλεία είναι απλά προεκτάσεις των χεριών" ουσιαστικά το συμπληρώνει. Στην μουσική η ανάπτυξη της τεχνολογίας πάνω στον ήχο, δημιούργησε νέα δεδομένα και η φράση του Καναδού κοινωνιολόγου βρήκε την πλήρης εφαρμογή του, όπου το μέσον είναι το διαδίκτυο και το μήνυμα είναι η ανταλλαγή ιδεών. Και η ανταλλαγή αυτή είναι σα μια ερωτική πράξη, που το αποτέλεσμα της πάντα είναι η δημιουργία μια νέας ζωής και στην συγκεκριμένη περίπτωση νέας μουσικής προσέγγισης. Όπου πλέον οι ήχοι μπορεί να δημιουργηθούν με λιγότερο παραδοσιακούς τρόπους. Η ψηφιοποίηση του ήχου άνοιξε τα φτερά σε πολλούς μουσικούς, επειδή η διαχείρισή του έγινε πολύ πιο εύκολη. Ο καλλιτέχνης είχε πλέον την δυνατότητα να αφοσιωθεί πολύ περισσότερα στην δημιουργία της μελωδίας, παρά στον χειρισμό κάποιου μουσικού οργάνου. Οι πρωτοπόροι αυτής της προσέγγισης ήταν οι Massive Attack, που το ταλέντο των δυο μουσικών παραγωγών Robert "3D" Del Naja και Grant "Daddy G" Marshall δημιούργησε, όχι μόνο ξεχωριστό ήχο, αλλά ολόκληρο μουσικό ρεύμα, το trip hop. Και το "Unfinished Sympathy" ήταν το πρώτο βήμα σε αυτό το νέο μουσικό μονοπάτι. Δημιουργία των Grantley Marshall, Andrew Vowles, Robert Del Naja, Jonathan Sharp και της Shara Nelson, η οποία κάνει και τα φωνητικά κυκλοφόρησε μέσα από το ντεμπούτο τους άλμπουμ, το Blue Lines, που κυκλοφόρησε αρχές του 1991 και ηχογραφήθηκε λίγους μήνες νωρίτερα. Οι στίχοι της Nelson "Like a soul without a mind/ In a body without a heart/ I'm missing every part" δείχνουν παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας, αλλά δε μας νοιάζει, μιας και δεν είναι αυτό το ζητούμενο στο συγκεκριμένο τραγούδι. Το ντουέτο έκανε ένα κολάζ μουσικών και ήχων με την συνεισφορά του Jonny Dollar στην παραγωγή. Το τραγούδι ενσωματώνει τα σκρατς, χαρακτηριστικό της hip hop και rap, μαζί με κρουστά από το " Strut Parade ( Instrumental ) " του JJ Johnson και όλα κάτω από τα hip-hop beats. Τα μοναδικά φωνητικά της τραγουδίστρια Shara Nelson, είναι απλά σαν να σκεπάζεις με μετάξι ένα καλλίγραμμο κορμί, που τα χαρακτηριστικά του διακρίνονται κάτω από αυτό. Τα αντρικά samples "hey, hey, hey, hey...", όσο και αν δεν φαίνονται αντρικά, ανήκουν στον John McLaughlin, από τους Mahavishnu Orchestra και ακούγονται στο τραγούδι τους "Planetary Citizen" του 1974. Τα έγχορδα που ενορχηστρώθηκαν από τον Wil Malone συμπληρώνουν το μουσικό αυτό κολάζ. Και κει που νομίζει κανείς πως έχει ανακαλύψει την προέλευση του κάθε κομματιού του παζλ, υπάρχουν και τα καμπανάκια από το τραγούδι "Take Me To The Mardi Gras" του τζαζίστα Bob James. Το τραγούδι κυκλοφόρησε αμέσως μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου και λόγω μιας ευαισθησίας το όνομά τους ήταν απλά «Massive». Μόλις όμως, η ένταση της κοινωνικής υποκρισίας μειώθηκε, έγιναν ξανά Massive Attack. Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε από τον Baillie Walsh στην West Pico Boulevard του Los Angeles. Σ' αυτό απεικονίζεται η Nelson να περπατάει στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου αυτής, αγνοώντας από μεθύστακες , συμμορίες , ποδηλάτες μέχρι και άτομα με ειδικές ανάγκες. Πίσω της ακολουθούν τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ. Την ιδέα την δανείστηκαν και οι The Verve στο "Bitter Sweet Symphony" ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/the-verve-bitter-sweet-symphony.html ) , 6 χρόνια αργότερα. Από τις πιο ενδιαφέρουσες διασκευές είναι αυτή της Tina Turner. Το τραγούδι γνώρισε τεράστια επιτυχία, όπως και το άλμπουμ, αναδεικνύοντας τους σε μουσικούς παγκόσμιας κλάσης.
Οι New Zero God απαντούν: 1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
To ότι άνθρωποι με μηδενική προσωπικότητα κυβερνούν τον κόσμο σαν να είναι θεοί… 2) Χρήμα ή δόξα;
Ευτυχία
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Σκοτεινό rock’n’roll
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Δεν υπάρχει…
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Το Ελληνικό λαϊκό τραγούδι.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Θα καταστρέφαμε την ανθρώπινη απληστία…
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με τον John Lydon
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Ως πολιτική έκφραση (αν και η θρησκεία ασκεί κι αυτή πολιτική…)
9) Οι επιρροές σας;
Oι Clash, οι Damned, οι Mission, το punk, το post-punk, η gothic…
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον επικοινωνίας με τους ανθρώπους
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Μέσον έκφρασης συναισθημάτων
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Το ταλέντο είναι ταλέντο. Ανάλογα με την προσωπικότητα αυτού που το έχει πάνε και τα άλλα δύο… Συνήθως ο ατάλαντος είναι και αλαζόνας…
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με την μαϊμού. Γιατί πηδάει από κλαδί σε κλαδί παίζοντας και περνώντας καλά, μοιάζει πολύ στον άνθρωπο και έχει την ατυχία να την χρησιμοποιούν συχνά ως πειραματόζωο…
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να έχουν όλα τα μέλη την υγεία τους…
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Η στιγμή που ο κάθε ένας από τους 4 μουσικούς της μπάντας βάζει λίγο από τον χτύπο της καρδιάς του και αποκτά ζωή ένα τραγούδι από το πουθενά…
Όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται..... μπορεί να είναι ο τίτλος μιας Γιουγκοσλάβικης, όσο υπήρχε αυτός ο όρος, ταινίας, που περιγράφει την αθλιότητα ενός πολέμου, αλλά κυρίως του εμφυλίου. Ωστόσο, η φράση αυτή άνετα θα μπορούσε να ταιριάξει σε πολλές rock'n'roll μπάντες. Ο θάνατος μιας μπάντας έρχεται με την απώλεια βασικού μέλους είτε από κορεσμό είτε από την υπερβολική έκθεση στην δόξα και στο χρήμα. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν και λάμψη με όλες τις συντεταγμένες που την ακολουθούν. Ο μύθος του Φάουστ βρίσκει την πλήρης του ενσάρκωση σε μια μεγάλης ροκ μπάντας, αλλά και βγαίνει ένα βασικό συμπέρασμα, ότι ο πιο σύντομος δρόμος για την αθανασία δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ο ίδιος ο θάνατος. Η θυσία της ψυχής, απλά έχει αποτέλεσμα να μείνει η εικόνα για πάντα αποτυπωμένη στην στα μάτια κάθε μουσικόφιλου. Και σίγουρα για έναν ροκ σταρ οι απλές ανάγκες της ψυχής, σχεδόν είναι ανύπαρκτες κάτω από την λάμψη της δόξας. Αμέσως μετά τις 5 θριαμβευτικές sold out βραδιές στο Earls Court τον Μάιο του 1975, oι Led Zeppelin σχεδίαζαν μια νέα καλοκαιρινή αμερικάνικη τουρνέ, η οποία επρόκειτο να ξεκινήσει με δυο τεράστιες υπαίθριες συναυλίες στο San Franscisco. Τον Αύγουστο όμως, το τρομερό αυτοκινητιστικό ατύχημα του Robert Plant και της γυναίκας του Maureen στην Ρόδο, όπου ο Robert θα σπάσει τον έναν αστράγαλο του, ενώ η Maureen θα σωθεί την τελευταία στιγμή με μετάγγιση αίματος, θα διέκοπτε την φρενήρη πορεία των Zeppelin. Εκείνη την περίοδο λοιπόν, οι Led Zeppelin θα γράψουν το υλικό για την έβδομη στούντιο δουλειά τους, το άλμπουμ Presence, το οποίο και θα κυκλοφορούσε τελικά στις 31 Μαρτίου του 1976. Το Presence σηματοδότησε μια ακόμα αλλαγή στον ήχο και στο στυλ τους, αφήνοντας στην άκρη τις ακουστικές μπαλάντες και τις περίπλοκες ενορχηστρώσεις, φέρνοντας σε πρώτο πλάνο πιο ωμά κιθαριστικά riffs. Μεταξύ των άλλων θα περιείχε την επιτομή αυτών που, τα επόμενα χρόνια θα χαρακτηριζόντουσαν με την φράση επικά τραγούδια, το απόλυτο καλλιτέχνημα το Achile`s last stand. Ο δίσκος αν και έγινε πλατινένιος, δίχασε κοινό και κριτικούς, με τους δεύτερους να δείχνουν έναν έντονο σκεπτικισμό με την σκληρή αυτή στροφή των Led Zeppelin . Την ίδια εποχή θα πληθύνουν οι φήμες της βαριάς χρίσης ηρωίνης από τον Jimy Page, τόσο στις ηχογραφήσεις του άλμπουμ, όσο και στις live εμφανίσεις των Ζeppelin. To 1977 και συγκεκριμένα στις 30 Απριλίου oι Led Zeppelin θα δημιουργούσαν ένα νέο ασύλληπτο ρεκόρ Με τους 76.229 θεατές στο Pontiac Silverdome, να αποτελούν το μεγαλύτερο κοινό σε μια συναυλία, νούμερο που θα τους βάλει και στο βιβλίο των ρεκόρ του GUINESS. Στις 30 Ιουλίου του 1977 όμως, μετά την εμφάνιση τους στην Λουιζιάνα, ο Plant θα μάθαινε το τραγικό νέο για τον θάνατο του 5-χρόνου γιου τουKarac, από στομαχικό ιό. Αμέσως, η περιοδεία θα σταματούσε, ενώ οι φήμες, ανυπόστατες τελικά, ήθελαν το συγκρότημα να οδηγείται σε διάλυση. To Νοέμβριο του 1978 οι Led Zeppelin θα έμπαιναν στα Polar Studios στην Στοκχόλμη, για να ηχογραφήσουν αυτόν, που θα έμελλε να είναι και ο τελευταίος τους στούντιο δίσκος . Το ιδιαίτερα φιλόδοξο και πειραματικό Ιn through the out door. Ο δίσκος θα πάει νούμερο ένα σε Αγγλία και Αμερική την δεύτερη κιόλας εβδομάδα της κυκλοφορίας του, συμπαρασύροντας, για δεύτερη φορά στην καριέρα τους ταυτόχρονα όλη την μέχρι τότε δισκογραφία τους, η οποία και θα ξανάμπαινε στα 200 πρώτα του Bilboard. Τον Αύγουστο του 1979 θα εμφανιστούν σαν headliners στο φημισμένο KNEBWORTH FESTIVAL μπροστά σε 104.000 εκστασιασμένους θεατές. Η επόμενη χρονιά θα βρει τους Led Zeppelin να περιοδεύουν ασταμάτητα .Το γεγονός αυτό, αλλά και η υπερβολική χρήση αλκοόλ, θα οδηγήσουν τον ντράμερ John Bonham στο νοσοκομείο, όταν κατά την διάρκεια του σόου στην Νυρεμβέργη στις 17 Ιουνίου 1980 θα λιποθυμήσει επί σκηνής. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1980 και μετά από ένα προσωπικό "φεστιβάλ" κατανάλωσης βότκας, αλλά και κάποιων άλλων ναρκωτικών ουσιών, ο τεράστιος αυτός ντράμερ και κορυφαία ΡΟΚ προσωπικότητα θα πέθαινε από αναρρόφηση στον ύπνο του, βυθίζοντας στο πένθος ολόκληρο το rock n roll. Ο BONJO θα σώπαινε για πάντα. Σύμφωνα με την δική του επιθυμία η σωρός του αποτεφρώθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1980. Αν και ακούστηκαν τα ονόματα των Cozy Powell, Ben Bevan (ELO), Carmine Appice και Barriemore Barlow (Jethro Tull), οι Led Zeppelin με μια λιτή και άμεση ανακοίνωση και πάνω από όλα τιμώντας τον εκλιπόντα φίλο τους, αποφάσισαν την διάλυση του συγκροτήματος. Το αερόπλοιο, έτσι όπως το γνωρίσαμε, δεν θα ξαναπατούσε ποτέ πια....δυστυχώς!!!
Ένα καλός τρόπος για να νικήσει κανείς την νύχτα, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά είναι να την φωτίσει. Και ένα πάρτυ είναι ένα καλό μέσο, πάντα όμως, με τους κατάλληλους καλεσμένους και κάποιον μοναδικό διοργανωτή. Σε τέτοιες περιπτώσεις μια κούφια διασκέδαση, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, γίνεται ψυχαγωγία, πειραματισμός και πάνω απ' όλα ανταλλαγή ιδεών. Ο κόσμος αλλάζει όταν οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα και μέσα από κάποια πάρτυ της δεκαετίας '60 γεννήθηκαν πολλά καλλιτεχνικά ρεύματα, που έδωσαν την ώθηση και για πολλές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Άλλωστε και αυτός είναι και ο λόγος που όλες οι εκφράσεις του rock'n'roll πάντα κατηγορούνται από κάθε βολεμένο σκοτεινόμυαλο συντηρητικό κατεστημένο. Τα πάρτυ του Andy Warhol, του οποίου την ιδιαίτερη προσωπικότητα ανακάλυψε ο δικός μας Αλέξανδρος Ιόλας, ήταν σημείο αναφοράς και σίγουρα μια μαχαιριά στην καρδιά της υποκρισίας της εποχής. Η παραγωγή στον πρώτο άλμπουμ των The Velvet Underground, το The Velvet Underground & Nico του 1967, είχε το ίδιο πειραματικό χαρακτήρα και με ότι έχει ασχοληθεί ο καλλιτέχνης. Φυσικά και η προσωπικότητα του Lou Reed, η βασική κινητήριος δύναμη της μπάντας, μαζί την συνθετική του δεινότητα, δημιούργησε έναν συνδυασμό που θα επηρέαζε ακόμα και σήμερα πολλές εκφράσεις του rock'n'roll. Φυσικά, με την προσθήκη σε τρία τραγούδια την μοναδικής Nico, μπορούσε να δημιουργήσει μόνο συνθέσεις, που ο χρόνος απλά θα τις "γυάλιζε", ώστε να φαίνονται ακόμα πιο λαμπερές στο πέρασμα του χρόνου. Το "All Tomorrow's Parties" είναι μια από αυτές, δημιουργία του ίδιου του All Tomorrow's Parties και με τα φωνητικά της Nico. Η έμπνευση για την δημιουργία του προήλθε από την συνεχόμενη παρατήρηση του Warhol και της "κλίκας" του. Ουσιαστικά ο δημιουργός του περιγράφει πρόσωπα που αποτελούσαν το περίφημο Andy Warhol's Factory. Όπως λέει ο ίδιο ο δημιουργός του άκουγε ανθρώπους να μιλάνε για τα πιο άστοχα, εκπληκτικά, χαρούμενα και λυπηρά πράγματα μαζί. Ήταν το πιο αγαπημένο τραγούδι του παραγωγού της μπάντας. Κατά την διάρκεια της ηχογράφησης του έπρεπε να εμφανίζονται στο Dom, μαι πολωνική αίθουσα χωρού, την οποία νοίκιαζε μαζί οι Andy Warhol και Paul Morrissey, αργότερα μάνατζερ της μπάντας. Κάθε μέλος πήρε 5 δολάρια για κάθε εμφάνιση. Μαζί με την Nico, που το πραγματικό της όνομα ήταν Christa Päffgen, εμφανιζόταν σαν Exploding Plastic Inevitable, άλλη μια δημιουργία του δαιμόνιου καλλιτέχνη. Στη ηχογράφησή του πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε προ-ηχογραφημένο πιάνο, στο οποίο είχε ανάλογο κούρδισμα και η κιθάρα του δημιουργού του. Το τραγούδι έδωσε όνομα σε ένα μουσικό φεστιβάλ, στο Camber Sands, στο East Sussex της Αγγλίας, σε μια νουβέλα του William Gibson και μια ταινία του Yu Lik-wai.
