Το "The Joker" είναι
ένα τραγούδι των Steve Miller Band, βρίσκεται
στο ομώνυμα άλμπουμ του 1973. Η δημιουργία
του ανήκει στους Eddie Curtis, Ahmet Ertegün
και Steve
Miller. Η επόμενη χρονιά τους βρίσκει
στην κορυφή Billboard Hot 100. Αλλά 16 χρόνια
αργότερα μόλις, το 1990, έφτασε στην κορυφή
του UK Singles Chart, μετά από πετυχημένη
διαφημιστική καμπάνια γνωστής μάρκας
τζιν, την οποία έντυνε μουσικά το τραγούδι.
Στους στίχους του
κάνει αναφορά στο τραγούδι του 1954, το
"Lovey Dovey" από τους The Clovers. Αλλά το
ενδιαφέρον του είναι και φιλολογικό
και συγκεκριμένα ένας νεολογισμός που
χρησιμοποιεί "pompatus". Για την ακρίβεια
ο "νεολογισμός", κατά τους συγγραφείς των στίχων, δεν είναι παρά λατινοποιημένο
το ελληνικό "πομπώδης" και ακριβώς
αυτό σημαίνει. Αλλά και στην αγγλική, η
λέξη υπάρχει και συγκεκριμένα αναφέρεται
στο Oxford English Dictionary. Η παραποίηση των
στίχων από παλιότερα κομμάτια του
συγκροτήματος, όπως "Space Cowboy" του
1969 και "Enter Maurice" του 1972, βγάζει μάτι.
Ο στίχος "I'm a midnight toker", αναφέρεται
στην μαριχουάνα, παρ' όλα αυτά το τραγούδι
ψηφίστηκε σαν πιο εμπορικό τραγούδι
διαφήμισης.
Το Jesus
of Suburbia
είναι το πέμπτο και τελευταίο single από
το έβδομο album, το American Idiot των Green Day. Το
κεντρικό πρόσωπο όλου του άλμπουμ είναι
ο Ιησούς των Προαστίων (Jesus
of Suburbia
) και αν και όλος ο δίσκος μοιάζει είναι
concept,
αυτό το κομμάτι από μόνο του είναι μια
ροκ όπερα, δεύτερη στο άλμπουμ ("Homecoming"
η πρώτη).
Το πραγματικό όνομα
του ήρωα δεν αναφέρεται πουθενά, αν και
αναφέρεται στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού
σαν Whatsername. Εικάζεται ο΄τι μπορεί να
λέγεται και Jimmy. Των 9 λεπτών κομμάτι
παρουσιάζει μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον,
μιας και αποτελείται από πέντε μέρη, με ενιαίο το λυρικό μέρος, που περιγράφει
την ζωή του ήρωα. Η εναλλαγές ρυθμού
δένουν αξιοθαύμαστα μεταξύ τους. Το
πρώτο και ομώνυμου του τίτλου μέρος
ξεκινάει δυνατά. Στο δεύτερο City Of The
Damned, ο ρυθμός πέφτει, για να ανέβει με
το I Don't Care. Το τέταρτο Dearly Beloved, αλλά
ρυθμό πάλι με μια καθαριστική λιτότητα
να πρωταγωνιστεί. Τελειώνει με το Tales
Of Another Broken Home, το ίδιο δυνατά όπως ξεκίνησε,
με τον ήρωα αποφασίζει να φύγει από το
περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε.
Πέρα από την
μοναδικότητα της σύνθεσης, το κομμάτι
είναι μια "γροθιά στο στομάχι" του
ψεύτικου αμερικάνικου ονείρου και στον
"ζόμπι" τρόπο ζωής μια επαρχιακής
πόλης. Τα όνειρα ενός νέου κοντεύουν να
γίνουν απλές φαντασιώσεις συντηρούμενες
από ναρκωτικά και καταναλωτισμό. Ένα
ρέκβιεμ για ένα όνειρο.... αλλά με μια
σπίθα ελπίδας για διαφορετική κατάληξη.
Η εξέλιξη της μουσικής δεν αποτελείται από
μεμονωμένα γεγονότα ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα γεγονότα είναι τα
τραγούδια, αλλά είναι μια διαρκής προσθήκη, παραλλαγή και, ως συνέπεια, εξέλιξη
ενός ήχου. Παρ' όλα αυτά, κάποια τραγούδια θεωρούνται από τους μουσικούς
αναλυτές ως τραγούδια σταθμοί, κάτι σαν αόρατο σύνορο ανάμεσα στον παλιό
και στον καινούριο κόσμο. Οι νότες και τα τραγούδια είναι εκ φύσεως αθώα και
αγνά, αν και αρκετές φορές δεν αναφέρονται ούτε στην αγνότητα ούτε στην
αθωότητα. Κάποια είναι σκληρά ή αναφέρονται σε σκληρά γεγονότα και κάποιοι
άλλοι ακόμα τολμούν να δουν μια διαφορετική οπτική, η οποία πέρα από το γεγονός
ότι είναι ενοχλητική, πατάει τη γραμμή της ηθικής.
Ο Falco δεν φημιζόταν ποτέ για το χαμηλό
του προφίλ. Αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η προκλητικότητά του
θα του έφερνε τόση μεγάλη επιτυχία. Λίγο η προκλητικότητα, για τον υποκριτικό
καθωσπρεπισμό της κοινωνίας και των ΜΜΕ, λίγο το πολύ καλό βίντεο που συνόδευε
το τραγούδι και φυσικά πολύ MTV, έκανε το “Jeanny” τη μεγαλύτερη
επιτυχία του Johann (Hans) Hölzel, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του
Αυστριακού καλλιτέχνη.
Οι στίχοι του τραγουδιού, γραμμένοι από
τους Bolland & Bolland, αλλά και το καταπληκτικό βίντεο του
τραγουδιού, προκάλεσαν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην γερμανόφωνη μουσική
σκηνή. Το λυρικό μέρος του κομματιού αναφέρεται στην απαγωγή και τον βιασμό
μιας ανήλικης κοπέλας, της Jeanny, από την οπτική του ψυχικά διαταραγμένου
άντρα που τη βιάζει. Η ιστορία είναι ακραία και αρκετά σκοτεινή: ο αφηγητής,
στο αποκορύφωμα του παροξυσμού του, σκοτώνει την κοπέλα. Παρά την έντονη και
σκληρή θεματολογία, το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη, αν
και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, κυρίως από οργανώσεις γυναικών που
διαμαρτυρήθηκαν για την απεικόνιση του βιασμού και την αποδοχή της βίας κατά
των γυναικών ως μια "ρομαντική" ή "ροκ" ιδέα.
Οι στίχοι του “Jeanny” είναι ιδιαίτερα
προκλητικοί και εξετάζουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, μέσα από τα
μάτια ενός ψυχικά διαταραγμένου ατόμου που βλέπει την Jeanny ως
αντικείμενο της εμμονής του. Αυτό το "ρομαντικό" πορτρέτο, ωστόσο,
είναι γεμάτο από βία και απώλεια της ανθρωπιάς, προσφέροντας μια απόκλιση από
τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τον έρωτα και τη σχέση.
Οι στίχοι παρουσιάζουν έναν εσωτερικό διάλογο
όπου ο αφηγητής προσπαθεί να δικαιολογήσει τις πράξεις του, θεωρώντας τον εαυτό
του ένα είδος προστάτη της Jeanny, παρόλο που οι πράξεις του είναι
εξαιρετικά βίαιες. Η χρήση της λέξης “Jeanny” ως όνομα, προσδίδει μια
αίσθηση αθωότητας που έρχεται σε αντίθεση με την απόλυτη κακοποίηση και το
έγκλημα που περιγράφεται. Αυτή η αντίφαση είναι που προκαλεί τον ακροατή να
αναρωτηθεί και να αμφισβητήσει την ηθική διάσταση του τραγουδιού.
Ο συνδυασμός αυτής της θεματολογίας με τη μουσική
παραγωγή του τραγουδιού, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία της pop και του rap,
δίνει στο κομμάτι μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα και, παρά τις αντιδράσεις,
επιτυγχάνει να κερδίσει την προσοχή του κοινού, προσφέροντας μια μουσική
εμπειρία που ταυτόχρονα ενσωματώνει την ένταση των στίχων με τον ήχο του 1980.
Αν και το θέμα του “Jeanny” δεν ήταν
ιδιαίτερα πρωτότυπο, η σκηνοθεσία του βίντεο (που θυμίζει γερμανικά
ειδησεογραφικά δελτία) προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή και έκανε τις
αντιδράσεις ακόμα πιο έντονες. Μάλιστα, ένα γερμανικό κανάλι
διαμαρτυρήθηκε για την κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων σε σχέση με το
βίντεο. Στην Δυτική Γερμανία, το τραγούδι δεν απαγορεύτηκε άμεσα, αλλά
αποφεύχθηκε η υπερβολική διαφήμισή του, ενώ στην Ανατολική Γερμανία,
απαγορεύτηκε εντελώς, και μάλιστα δεν επιτρεπόταν ούτε στα κλαμπ να παίζεται
το τραγούδι.
Η δημιουργία του εκκεντρικού Αυστριακού
καλλιτέχνη, που ανήκε στο τρίτο του άλμπουμ, το Falco 3 (1985),
είναι ουσιαστικά μια μέτρια σύνθεση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εκτελέστηκε το
τραγούδι το ανέβασε στην κορυφή σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά charts. Μάλιστα,
θεωρείται το πρώτο ραπ τραγούδι που ανέβηκε στην κορυφή του αμερικανικού
Billboard Hot 100, γεγονός που το καθιστά ακόμα πιο αξιοσημείωτο και
επαναστατικό για την εποχή του.
Το “Jeanny” παραμένει ένα από τα πιο
αμφιλεγόμενα τραγούδια στην ιστορία της γερμανόφωνης μουσικής, προκαλώντας
συζητήσεις για την έννοια της ηθικής στην τέχνη και την ευθύνη των καλλιτεχνών
απέναντι στην κοινωνία. Η πρόκληση και το σκοτεινό του θέμα ήταν η κινητήρια
δύναμη πίσω από την επιτυχία του, αλλά και η αφορμή για σοβαρές κοινωνικές
συζητήσεις γύρω από το ρόλο της μουσικής στην απεικόνιση της βίας και της
ψυχικής διαταραχής.
Η επίδραση του τραγουδιού συνεχίζει να
είναι ισχυρή και σήμερα, και θεωρείται ένα σημείο καμπής στη μουσική σκηνή των
80s, προσφέροντας μια μουσική αφήγηση που δεν φοβάται να εξετάσει τις πιο
σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.
Το
"Innuendo" των Queen είναι το τραγούδι
που ανοίγει το ομώνυμο άλμπουμ καθώς
και το πρώτο σινγκλ από αυτό το άλμπουμ
του 1991. Με 6 μισή λεπτά θεωρείται από τα
μεγαλύτερα τους κομμάτια σε διάρκεια,
μόνο το "Bohemian Rhapsody" το ξεπερνάει.
Το κομμάτι έπιασε κορυφή στην Μ. Βρετανία.
Ουσιαστικά είναι είναι ένα μουσικό παζλ
που δημιουργήθηκε από τους Steve Howe των
Yes
και
Brian May. Οι οπερετικές παύσεις και τα heavy
metal μέρη παραπέμπουν στους παλιούς
Queen και οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι
από την ασθένεια του Freddie Mercury. Το
επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο είναι
παρμένο από από το μπολερό του Ραβέλ,
ξεκινάει σαν τζαμάρισμα από τους May,
Deacon and Taylor.Μετά προστίθεται και η μελωδία
του Mercury. Το αξιοσημείωτο είναι το σόλο
φλαμέγκο από τον Steve Howe των Yes με την με
την φωνή του Mercury να το ενώνει με το
ηλεκτρικό σόλο του Brian May. Θεωρείται από
τα πιο δύσκολα κομμάτια και στην σύνθεση
αλλά και στην εκτέλεση. Τα τέμπο του
τραγουδιού εναλλάσσονται συνεχώς και
παραπέμπουν από κλασσικούς συνθέτες
μέχρι και τα πρώτα χρόνια των Queen.
Ουσιαστικά είναι μουσική ιστορία τους.
Το 1992 τα τρία εναπομείναντα μέλη τους
τραγούδησα μαζί με τον Robert Plant το "Kashmir"
αλλά και το "Innuendo", τραγούδια με
πολλές ομοιότητες.
Το "Perfect Day"
είναι ένα τραγούδι από τον Lou Reed από την
χρονιά 1972, βρίσκεται στο Transformer, δεύτερο
μετά τους Velvet Underground solo album του. Την
μεγάλη δόξα όμως την γνωρίσει την δεκαετία
του '90, όταν επένδυσε μουσικά το
Trainspotting και μια διασκευή του, δημιουργήθηκε
για φιλανθρωπικούς σκοπούς από το BBC. Μια
ακόμα διασκευή του από Duran Duran έφτασε
στο Νο 28 στο UK Singles Chart το 1995. Τη αρχική
παραγωγή του τραγουδιού είχε κάνει ο
David Bowie και Mick Ronson (ο οποίος έπαιξε πιάνο
στο κομμάτι).
Η γλυκιά μελωδία
που αναδίδει το κομμάτι μαζί με τον
ποιητικό στίχο φαίνεται, όμως συμβαίνει
το αντίθετο, είναι αρκετά πολύπλοκο
κομμάτι μουσικά. Οι λυρικοί του στίχοι δίνουν την εντύπωση μια ερωτικής
απολογίας, που πιθανόν να αναφέρονται
στην μέλλουσα γυναίκα του, την Bettye
Kronstadt. Όμως και δω η πραγματική σημασία
των στοίχων μπορεί να είναι διαφορετική.
Πέρα από του ότι αναφέρεται μεταξύ άλλων
στις συγκρούσεις του καλλιτέχνη με την
σεξουαλικότητά του, τα ναρκωτικά και
το "εγώ" του, πολλοί συμπεραίνουν
ότι αναφέρεται στην δική του "ρομαντική"
σχέση με την ηρωίνη. Ουσιαστικά υμνεί
την περίοδο που ήταν εθισμένος σ αυτήν
και αυτός ήταν και ο λόγος που επιλέχτηκε
για την επένδυση της ταινίας Trainspotting.
Η φιλανθρωπική του
εκτέλεση από το BBC, για την καμπάνια της
Children in Need, εντυπωσίασε ακόμα και τον
ίδιο τον Lou Reed, οποίος δήλωσε ότι, δεν
έχει δει πιο εντυπωσιακή παραγωγή στο
δικό του τραγούδι.
Είναι γεγονός ότι
κάτι συμβαίνει εδώ και κάποια χρόνια
στα μουσικά δρώμενα της Ελλάδας. Αν και
το ντιρι-ντάχτα είναι ακόμα καλά βολεμένο
στον θρόνο του, μιας που προσφέρει εύκολο
χρήμα και οι αντιπρόσωποι του είδους
εύκολα καίγονται, προσφέροντας την
απόλυτη εξουσία στους διαχειριστές της
επιτήδευσης αυτής, που θέλουν να ονομάζουν
μουσική. Υπάρχει όμως μια φωτιά που
σιγοκαίει κάτω από τις στάχτες των
χαμένων ονείρων, που δεν λέει να σβήσει
με τίποτα και σαν τις νεράιδες κάθε
φορά που την καλείς με πραγματική πίστη,
εμφανίζεται. Κάπως έτσι και η Μούσα δε
έχει εγκαταλείψει ποτέ την Ελλάδα, από
την Κρήτη ως την Αλεξανδρούπολη.....
Αλεξανδρούπολη???
Ναι, εκεί βρίσκεται
η έδρα των Τσάνταλης Χρήστος(Φωνή),
Αποστολόπουλος Κώστας(Κιθάρες), Τράσκας
Δημήτρης(Μπάσο), Τσάνταλης Σταύρος(Τύμπανα)
ή αλλιώς ΙΝΚ. ΙΝΚ?? Μελάνι, τα γραπτά
μένουν…. και το κουαρτέτο από την ακριτική
πόλη, έχει σκοπό να μείνει. Η φλόγα τους
ξεκίνησε να καίει από το 1999 και αποτελεί
φάρο για "....όσους θέλουνε και μπορούνε
να ακούσουνε πραγματικά μουσική και
δε φοβούνται να ταξιδέψουν και να
νοιώσουν." Αν και σε ακριτική πόλη υδρεύουν τα μουσικά σύνορα είναι
άγνωστα γι αυτούς και αυτό είναι το
αξιοσημείωτο της υπόθεσης, που λέγεται
ΙΝΚ, ανήκουν στον εαυτό τους και δίνουν
την δική τους προσέγγιση προς την ροκ.
Τιμούν τις επιρροές τους, δεν ξεχνούν
την μελωδία και με θάρρος φλερτάρουν
με πιο σκληρούς και σκοτεινούς ήχους.
Έχουνκυκλοφορήσει ένα άλμπουμ , το Diary, τo oποίο κυκλοφόρησε
από την Poison Tree Records που εδρεύει στις
Η.Π.Α. Εκτός από το άλμπουμ τους, έχουν
και άλλα κομμάτια, σε δύο από τα τραγούδια
συμμετέχει με κιθάρες και φωνητικά ο
Craig Walker ο τραγουδιστής που έδωσε στους
Archive τις πολύ μεγάλες επιτυχίες των
τελευταίων Again, Fuck You, Get Out. Η δεύτερη
μεγάλη συνεργασία είναι αυτή με τον
Johny Bacolas στη θέση του παραγωγού για το
νέο τους single “Ophelia”, εξέχουσα προσωπικότητα
της σκηνής του Seattle μέλος της αρχικής
μορφής των Alice in Chains. Έχουν ήδη υλικό για
νέο τους άλμπουμ και ένα τραγούδι για
μια ταινία που δεν έγινε ποτέ. Και η
Μούσα είναι πάντα κοντά τους, τρεφόμενη
από το ταλέντο τους.....
.jpg)
