Sweet

Όλα άρχισαν στην Σκωτία κάπου στο 1968 όταν 2 φίλοι ο τραγουδιστής Brian Connely και ο Drummer Mick Tucker θα φτιάξουν ένα συγκρότημα με το όνομα Sweetshop 
και με την προσθήκη του Steve Priest στο μπάσο και του Frank Tropky στη κιθάρα θα βγάλουν τον πρώτους δίσκο σε πιο Psychedelic Pop/Rock στυλ.
Θα κυκλοφορήσουν άλλους 2 δίσκους με αυτό το όνομα (Sweetshop)όπου θα φτάσουμε στο 1970 όπου θα αποχωρήσει ο τότε κιθαρίστας και θα προστεθεί ο Andy Scott.
Το όνομα θα γίνει απλά Sweet και θα κυκλοφορήσουν το πρώτο δίσκο τους το 1971 με το τραγούδι που ξεχωρίζει να είναι το Funny Funny.
Και έτσι από εκείνον τον δίσκο θα ξεκινήσει μια χρυσή περίοδος για το συγκρότημα μέχρι περίπου το 1976 με πολλά επιτυχημένα Singles και Albums που σίγουρα έμειναν κλασικά.
Στην επιτυχία αυτά των Sweet μεγάλο μερίδιο θα έχουν και οι δύο πολλοί γνωστοί από εκείνην την εποχή συνθέτες ο Nicki Chin & Mike Chapman όπου έγραφαν τραγούδια ως δίδυμο για πολλά χρόνια σε πολλά συγκροτήματα, κυρίως Glam Rock όπως Suzi Quatro και Mud.Όπως και οι Sweet ήταν ένα από τα μεγάλα ονόματα του Glam Rock εκείνην την περίοδο.
Έτσι λοιπόν το 1974 θα κυκλοφορήσουν ίσως τον κορυφαίο τους δίσκο Sweet Fanny Adams ένα εξ ολοκλήρου διαμάντι για το Glam Rock.
Πιο γνωστό τραγούδι του δίσκου είναι και αυτό που τον ανοίγει το Set Me Free γραμμένο από τον κιθαρίστα Andy Scott,μάλιστα αξίζει να πούμε ότι, έχει διασκευαστεί την δεκαετία του 80'
από δυο Heavy Metal συγκροτήματα τους Saxon και τους Heathen απόδειξη ότι είχαν επηρεάσει αργότερα πολλά Groups ειδικά Heavy Metal & Glam Metal.
Kάτι ακόμα που είναι σημαντικό να πούμε είναι ότι μπορεί ο βασικός τραγουδιστής τους να ήταν ο Brian Connely αλλά πολλά τραγούδια τα λέγαν και ο Μπασίστας Steve Priest όπως στο τραγούδι του Album Νο, το Υou Don't  και ο κιθαρίστας Andy Scott όπως το τραγούδι Into The Night. Και τέλος να πούμε ότι υπάρχει και διασκευή σε ένα παλιό Rock n Roll τραγούδι από το 1962 των Joey Dee & The Starliters το Peppermint Twist,έτσι φάνηκε και η μεγάλη τους αγάπη για το Rock N Roll του παρελθόντος.

Gary Lexicondevil

David Bowie - Changes

Η φύση διαρκώς μεταβάλλεται, μετουσιώνεται και αλλάζει μορφή. Η μόνη σταθερά της είναι η ίδια η αλλαγή. Τα πάντα στην φύση, αν δε μπορούν να αλλάξουν είναι καταδικασμένα να πεθάνουν και συνήθως με αργό και επώδυνο τρόπο, απλά να σαπίσουν. Στην ροκ μουσική ο μεγαλύτερος ψυχολογικός εφιάλτης κάθε μουσικού είναι να γίνεις βαρετός από το κοινό του. Οι αλλαγές όμως, λίγες φορές είναι πετυχημένες και πάντα έχουν κάποιο κόστος, που μεταφράζεται σε κάποια μερίδα των οπαδών, που απαρνούνται την αλλαγή του καλλιτέχνη. Αλλά υπάρχει ένας μουσικός, που καμιά αλλαγή του, μουσική και εμφανησιακή, δεν ήταν ικανή να απογοητεύσει κανέναν φαν του. 
Δεν είναι τυχαίο, που ο David Bowie πήρε το παρωνύμιο χαμαιλέων της ροκ. Οι μουσικές, αλλά κυρίως οι εμφανισιακές του αλλαγές, γινόταν πρώτη είδηση σε μουσικά έντυπα. Ίσως, ο πιο ολοκληρωμένος μουσικός της ροκ, από την αρχή της μουσικής του σταδιοδρομίας έδωσε το στίγμα του και από νωρίς προϊδέασε το κοινό του γι αυτό που θα ακολουθούσε. Το τραγούδι του, το Changes, ήταν περισσότερο σαν μια προφητική προειδοποίηση, παρά σαν δήλωση. Ανοίγει το τέταρτο άλμπουμ του το Hunky Dory του 1971, στο οποίο αλλάζει μουσικό στιλ, γίνεται πιο προσιτός στο ευρύ κοινό. Αλλά και απαλλάσσεται οριστικά από την προσωπικότητα του Major Tom και υιοθετεί αυτήν του Ziggy Stardust. 
Το Changes επικεντρώνεται στην καταναγκαστική φύση της καλλιτεχνικής επανεφεύρεση και οι στίχοι "Strange fascination, fascinating me/Changes are taking the pace I'm going through" είναι διαφωτιστικοί. Γενικά,  όλο το λυρικό μέρος είναι ένα είδος μανιφέστου για την  χαμαιλεοντική προσωπικότητά του, αλλά και για τις συχνές αλλαγές στην μουσική έκφραση της δεκαετία του '70. Το άλμπουμ στο οποίο βρίσκεται το τραγούδι είναι και το ντεμπούτο του στην Β. Αμερική, αν και το σινγκλ "The Man Who Sold the World" κυκλοφόρησε εκεί δυο χρόνια πριν. 
Οι αλλαγές που γινόταν ήδη στην ζωή του καλλιτέχνη, αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσης δια το τραγούδι. Ο Bowie το έγραψε όταν διένυε μια πολύ σημαντική  αλλαγή στην ζωή του. Η γυναίκα του , Angela, ήταν έγκυος στο πρώτο παιδί του ζευγαριού, τον Duncan. Ο ίδιος ήταν ευτυχής με το γεγονός αυτό, αλλά και τον νέο ρόλο που έπρεπε να αναλάβει. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο δημιουργός του, οι στίχοι σχετίζονται με νεανικό κοινό και στην ανάγκη τους να αλλάξουν τον κόσμο φτύνοντας το κατεστημένο, χωρίς καμιά διάθεση για διαπραγμάτευση. 
Αρχικά το τραγούδι ξεκίνησε σαν παρωδία μουσικών κομματιών που παιζόταν σε  nightclub, κάτι σαν αυτοσχέδιο κομμάτι μια χρήσης. Ουσιαστικά είναι η πρώτη του προσπάθεια να παίξει πιάνο. Η προσέγγιση του αυτή του άνοιξε νέους ορίζοντες στην σύνθεση.  Το πιάνο που χρησιμοποιήθηκε στο τραγούδι είναι το περίφημο, 100 χρονών Bechstein,   παιγμένο όμως από τον  Rick Wakeman, αργότερα μέλος των Yes. Το τραύλισμα «Ch-Ch-Changes" στο ρεφρέν είναι εμπνευσμένο από το My Generation των The Who, αλλά αργότερο ο Elton John το αντέγραψε στο Bennie And The Jets. 

 Jacek Maniakowski

Poison - Every Rose Has Its Thorn

Στην κάθε μουσική άνοιξη, πολλά "λουλούδια" φυτρώνουν. Μερικά πολύχρωμα, μερικά λιγότερα  άλλα πάλι με αγκάθια, ακόμα και δηλητηριώδη. Οι Poison, αν και η υπερβολική τους γκλαμουριά και τα make up τους τους έκαναν αρκετά δημοφιλείς, ουσιαστικά δεν πρόσφεραν και πολλά στο  rock'n'roll. Αλλά έδωσαν ένα μοναδικό διαμάντι και αυτό τους έκανε να μείνουν στην μνήμη πολλών. 
Το "Every Rose Has Its Thorn" είναι η μεγαλύτερη τους επιτυχία και όχι άδικα. Η μπαλάντα αυτή βρίσκεται στο δεύτερο τους άλμπουμ, Open Up And Say... Ahh!. Η σύνθεση των Bret Michaels, C.C. DeVille, Bobby Dall και Rikki Rockett. Παρουσιάζει αρκετό μουσικό ενδιαφέρον. Ξεκινάει με ακουστική κιθάρα και αργότερα, χάρη στην ηλεκτρική, μεταμορφώνεται σε μια κλασική power ballad, πάντα με την διακριτική παρουσία της ακουστικής. Οι αναφορές σε  cowboys στο ρεφρέν, καθώς και το country feel στην φωνή του τραγουδιστή  Bret Michaels, οφείλονται στο γεγονός ότι εμφανιζόταν, εκείνη την εποχή, σε ένα cowboy bar, το "The Ritz" στο  Dallas του Texas. 
Αργότερα σε μια συνέντευξη, ο Michaels αναφέρει την έμπνευση για το λυρικό μέρος του τραγουδιού. Ένα βράδυ περίμενε σε ένα στεγνό-καθαριστήριο, να στεγνώσουν τα ρούχα του. Πήρε τηλέφωνο την κοπέλα του, άκουσε όμως, μια αντρική φωνή στο βάθος. Ο κόσμος του γκρεμίστηκε με την μία, αλλά του φέρε έμπνευση για ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια στην ιστορία της ροκ. Το όνομά της κοπέλας του είναι Tracy Lewis
Jacek Maniakowski

Steve Harley & Cockney Rebel.- Sebastian

Πάντα πίσω από ονόματα που βρίσκονται στους στίχους ενός τραγουδιού υπάρχει κάποιο πραγματικό πρόσωπο. Είτε βρίσκεται στην σφαίρα της ονειρικής πραγματικότητας, είτε περπάτησε πάνω στην Γη, είναι κάποιο πρόσωπο που, ακόμα και αν δεν είχε ποτέ υλική υπόσταση,είχε όνομα!! Αυτό το όνομα αναζήτησα, παρμένο από τους στίχους του ομώνυμου τραγουδιού, του Sebastian των Steve Harley & Cockney Rebel. Είναι μια σύνθεση του Steve Harley εξ ολοκλήρου, πρώτο σινγκλ του γκρουπ και το εισιτήριο για την συμφωνία με την EMI Records και την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου, του The Human Menagerie την χρονιά του 1973, στο οποίο όμως δεν βρίσκεται το μοναδικό Sebastian.

Το ταξείδι αναζήτησης του Sebastian, ξεκίνησε πολύ πίσω στην ιστορία και συγκεκριμένα σε έναν ήρωα William Shakespeare στην Twelfth Night, μια γλυκό-πικρή κωμωδία, όπου κυριαρχεί η μουσική όσο σε κανένα άλλο έργο του δραματουργού. Αν και οι ομοιότητες πολλές με τον ήρωα του Harley, σίγουρα δεν ήταν αυτός που αναζητούσαμε. Η αναζήτηση φτάνει τελικά στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ίδιας χρονικής περιόδου που δημιουργήθηκε και το κομμάτι. Η εικόνα του Bowie βρίσκεται σχεδόν παντού και το glam rock έχει ήδη εδραιώσει την νέα προσέγγιση στο rock and roll. Κάπου στα London Air Studios, τέλη Αυγούστου του 1973, γεννιέται και το Sebastian, ένα μείγμα από folk-rock,prog-rock και glam-rock, ένα τραγούδι αργό σκοτεινό, σχεδόν gothic, όπου το κυρίαρχο βιολί, που έδωσε και στο συγκρότημα την ταυτότητά του, συμπληρώνεται από τα σπαρακτικά φωνητικά του Steve Harley .... Somebody called me Sebastian!!!

Το τραγούδι ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο δημιουργός του, με αργό ρυθμό και απαλό, όπως τραγούδια των Roxy Music, με πάθος όπως οι συνθέσεις του Brian Eno, χωρίς την σκληρότητα του Bowiesque style στην σκηνή. Αν και ήδη οι υποψίες μου στρέφονται γύρω από ένα πρόσωπο που απεικονίζεται στο τραγούδι, έρχεται το Velvet Goldmine, του 1998, μια ταινία του Todd Haynes, που περιγράφει την ιστορία της glam-rock, μέσω ενός ανερχόμενου ροκ σταρ της μουσικής σκηνής αυτή, σχεδόν να επιβεβαιώσει τις υποψίες μου. Η σκηνή όπου ένα αγόρι με μακριά μαλλιά, φορώντας ένα μοβ φόρεμα κάθεται σε ένα στάδιο, όπου γίνεται μια συναυλία και χλευάζει το κοινό: Somebody call me Sebastian...... Somebody call me Sebastian! Και φυσικά οι ταινία έχει πολλές υπόνοιες στον Bowie τον ίδιο ή σε κάποια από τις προσωπικότητες του, που άλλαζε με την ίδια ευκολία, που άλλαζε και τα ενδυματικά του στυλ. Αν και δεν αναφέρεται πουθενά ότι πρόκειται για αυτόν το καλλιτέχνη, αλλά οι εικασίες φλερτάρουν επικίνδυνα με τα γεγονότα που αγγίζουν την πραγματικότητα.

Το κομμάτι δέχτηκε πολλές αλλαγές κατά το μουσικό του ταξείδι, αλλά πάντα με την αναγνωρίσιμη μελωδία του και το ...Somebody called me Sebastian να παραμένει το ίδιο σπαρακτικό. Κυκλοφόρησε σε μόλις τρίτο άλμπουμ του γκρουπ, που δεν ήταν παρά από ζωντανή εμφάνιση. Σε στούντιο άλμπουμ κυκλοφόρησε μόνο σε προσωπικά άλμπουμ του δημιουργού του. 

 Jacek Maniakowski