CICCADA

Από τις πρώτες νότες ο ήχος σε παραπέμπει καμιά 40-αριά χρόνια πίσω, με τις επόμενες νομίζεις ότι ακούς κάποια ξεχασμένη δουλειά των jethro tull, αλλά τελικά καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάτι άλλο. Ποιό είναι αυτό?... μα φυσικά οι CICCADA. Οι CICCADA παρουσιάζουν τον ήχο τους πολύπλοκο με πολλά στοιχεία δανεισμένα από την progressive rock. Εμείς ακούσαμε ακόμα πολλές folk φόρμες κυρίως της κελτικής μουσικής, αλλά και γενικά πολλά στοιχεία από μουσική παράδοση των Βαλκανίων. Δε μπορούμε φυσικά να παραλείψουμε και την αναγεννησιακή μουσική και όλα αυτά κάτω από το πέπλο της progressive rock της δεκαετία του 70-80.

Αλλά ποιοι είναι τελικά CICCADA ( ciccada προφέρεται Σικάντα και σημαίνει τζιτζίκι)?Η ιστορία τους ξεκινά το 2005, όταν ο Νικόλας Νικολόπουλος (φλάουτο & keyboards) συναντήθηκε με τον κιθαρίστα Γιώργο Μούχο και ανακάλυψαν τα κοινά τους μουσικά γούστα. Το Απρίλιο του ίδιου έτους σχηματίζουν το συγκρότημα και αρχίζουν τις πρώτες τους συνθέσεις, οι στίχοι άρχισαν να προστίθενται όταν στο σχήμα προσχωρεί η Ευαγγελία Κοζώνη. Οι τρεις αυτοί ως σήμερα αποτελούν και τον πυρήνα του γκρουπ. Τον Ιούνιο του 2007 άρχισαν να παρουσιάζουν την δουλειά τους σε διάφορους χώρους και μουσικές σκηνές στην Αθήνα, πλαισιωμένοι κατά καιρούς από διάφορους μουσικούς, σε όργανα όπως τσέλο, κλαρινέτο, τρομπέτα, πιάνο, μπάσο και drums. Τον Ιανουάριο του 2009 κυκλοφόρησε ένα demo-CD με συνθέσεις τους, καθώς και μερικές διασκευές folk-rock τραγουδιών, ενώ τον Ιούλιο του ίδιου έτους ξεκίνησαν ως κουαρτέτο (μετά την προσχώρηση του μπασίστα Ομήρου Κομνηνού στο σχήμα) την ηχογράφηση του πρώτου τους δίσκου στο Μιλάνο για την Ιταλική Fading Records, παρακλάδι της ΑltrOck productions. Στην ηχογράφηση συμμετείχαν ακόμη οι: Alberto De Grandis (drums), Βασίλης Λύκος (βιολοντσέλο), Παναγιώτης Γιαννακάκης (πιάνο), Valerio Cippolone (κλαρινέτο), Χρυσούλα Γεωργάκη (κλαρινέτο), Σπύρος Λασκαρίδης (τρομπέτα), Mattia Signo (μεταλλόφωνο). Το CD κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2010 με τίτλο A Child In The Mirror.

Jacek Maniakowski

Steve Harley & Cockney Rebel.- Sebastian

Πάντα πίσω από ονόματα που βρίσκονται στους στίχους ενός τραγουδιού υπάρχει κάποιο πραγματικό πρόσωπο. Είτε βρίσκεται στην σφαίρα της ονειρικής πραγματικότητας, είτε περπάτησε πάνω στην Γη, είναι κάποιο πρόσωπο που, ακόμα και αν δεν είχε ποτέ υλική υπόσταση,είχε όνομα!! Αυτό το όνομα αναζήτησα, παρμένο από τους στίχους του ομώνυμου τραγουδιού, του Sebastian των Steve Harley & Cockney Rebel. Είναι μια σύνθεση του Steve Harley εξ ολοκλήρου, πρώτο σινγκλ του γκρουπ και το εισιτήριο για την συμφωνία με την EMI Records και την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου, του The Human Menagerie την χρονιά του 1973, στο οποίο όμως δεν βρίσκεται το μοναδικό Sebastian.

Το ταξείδι αναζήτησης του Sebastian, ξεκίνησε πολύ πίσω στην ιστορία και συγκεκριμένα σε έναν ήρωα William Shakespeare στην Twelfth Night, μια γλυκό-πικρή κωμωδία, όπου κυριαρχεί η μουσική όσο σε κανένα άλλο έργο του δραματουργού. Αν και οι ομοιότητες πολλές με τον ήρωα του Harley, σίγουρα δεν ήταν αυτός που αναζητούσαμε. Η αναζήτηση φτάνει τελικά στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ίδιας χρονικής περιόδου που δημιουργήθηκε και το κομμάτι. Η εικόνα του Bowie βρίσκεται σχεδόν παντού και το glam rock έχει ήδη εδραιώσει την νέα προσέγγιση στο rock and roll. Κάπου στα London Air Studios, τέλη Αυγούστου του 1973, γεννιέται και το Sebastian, ένα μείγμα από folk-rock,prog-rock και glam-rock, ένα τραγούδι αργό σκοτεινό, σχεδόν gothic, όπου το κυρίαρχο βιολί, που έδωσε και στο συγκρότημα την ταυτότητά του, συμπληρώνεται από τα σπαρακτικά φωνητικά του Steve Harley .... Somebody called me Sebastian!!!

Το τραγούδι ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο δημιουργός του, με αργό ρυθμό και απαλό, όπως τραγούδια των Roxy Music, με πάθος όπως οι συνθέσεις του Brian Eno, χωρίς την σκληρότητα του Bowiesque style στην σκηνή. Αν και ήδη οι υποψίες μου στρέφονται γύρω από ένα πρόσωπο που απεικονίζεται στο τραγούδι, έρχεται το Velvet Goldmine, του 1998, μια ταινία του Todd Haynes, που περιγράφει την ιστορία της glam-rock, μέσω ενός ανερχόμενου ροκ σταρ της μουσικής σκηνής αυτή, σχεδόν να επιβεβαιώσει τις υποψίες μου. Η σκηνή όπου ένα αγόρι με μακριά μαλλιά, φορώντας ένα μοβ φόρεμα κάθεται σε ένα στάδιο, όπου γίνεται μια συναυλία και χλευάζει το κοινό: Somebody call me Sebastian...... Somebody call me Sebastian! Και φυσικά οι ταινία έχει πολλές υπόνοιες στον Bowie τον ίδιο ή σε κάποια από τις προσωπικότητες του, που άλλαζε με την ίδια ευκολία, που άλλαζε και τα ενδυματικά του στυλ. Αν και δεν αναφέρεται πουθενά ότι πρόκειται για αυτόν το καλλιτέχνη, αλλά οι εικασίες φλερτάρουν επικίνδυνα με τα γεγονότα που αγγίζουν την πραγματικότητα.

Το κομμάτι δέχτηκε πολλές αλλαγές κατά το μουσικό του ταξείδι, αλλά πάντα με την αναγνωρίσιμη μελωδία του και το ...Somebody called me Sebastian να παραμένει το ίδιο σπαρακτικό. Κυκλοφόρησε σε μόλις τρίτο άλμπουμ του γκρουπ, που δεν ήταν παρά από ζωντανή εμφάνιση. Σε στούντιο άλμπουμ κυκλοφόρησε μόνο σε προσωπικά άλμπουμ του δημιουργού του. 

 Jacek Maniakowski