Δαιμονία Νύμφη – Witches’ Lullaby

 Η ζωή και η καταγραφή της, δηλαδή η ιστορία κάνει κύκλους. Ένα αξίωμα αποδεκτό μάλλον από όλους. Κύκλοι αυτοί είναι ραμμένοι από τις λεπτές κλωστές των τριών Μοιρών Κλωθούς, Λάχεσης και της Άτροπους. Όσο και εύκολα μπορούν να σπάσουν, άλλο τόσο δύσκολα θα προσπαθήσει κάποιος να τους σπάσει. Αλλά και η ίδια η ανθρωπότητα δείχνει να μην επιθυμεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο, ακόμα και σε πιο μεγάλο βούρκο, όπως είναι η ανθρώπινη ιστορία, φυτρώνουν τα πιο όμορφα λουλούδια, όπως είναι η τέχνη. Όπως ο σκοτεινός ουρανός κάνει τον κύκλο, μαζί του φέρνει και τα άστρα, για να μας φωτίζουν τον δρόμο, την ατραπό.

Η τέχνη είναι αυτή που επιστρέφει δείχνοντας μας τον δρόμο μας και αυτό με τον να αναδεικνύει  την σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου και τα δρώμενά του. Αυτό είναι η τέχνη του δράματος, η ίδια η τραγωδία. Μέσα στον χρόνο πάντα επίκαιρη και παρούσα, αναζητώντας κάποια καλλιτεχνική ψυχή να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψει την  σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.

Χρειάστηκαν περίπου 2000 χρόνια για να συναντήσουν οι Μούσες αντάξια πένα των αρχαίων τραγωδών στο πρόσωπο του William Shakespeare. Οι ίδιες οι τραγικές μορφές υμνούνται και από τον μεγάλο Δραματουργό.

Οι Δαιμονία Νύμφη αποφάσισαν από την δημιουργία τους να «βουτήξουν» βαθειά μέσα στην Ιστορία του τόπου τους και να ανασύρουν μουσικούς θησαυρούς, δίνοντας τους μια σύγχρονη λάμψη: «Ο αρχικός στόχος στην δημιουργία του σχήματος ήταν η πρωτογενής ανάγκη σύνθεσης μιας  μουσικής η οποία θα μπορούσε σε ένα βαθμό να συνδέεται με κάποια στοιχεία από αυτό που θεωρούμε ότι είναι η αρχαία ελληνική μουσική, έχοντας υπόψη μας τα λείψανα της μουσικής αυτής που έχουν βρεθεί και μεταγραφεί στην σύγχρονη σημειογραφία.» αναφέρει ο Σπύρος Γιασαφάκης, εμπνευστή μαζί με την Εύη Στεργίου αυτού του φιλόδοξου σχεδίου.

Μέσα όμως από την «χρονική τους ανάδυση» συνάντησαν ένα άλλον διαφορετικό βασιλοκτόνο από τον Οιδίποδα, ως το  Macbeth και αποφάσισαν να ντύσουν με νότες τις μάγισσες περιτριγυρίζουν τον ήρωα του Shakespeare: «Το «Witches’ Lullaby» αρχικά γράφτηκε για την παράσταση Μακμπέθ που ανέβηκε στο ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία της Αναστασίας Ρεβή.» και συνεχίζει ο ο Σπύρος Γιασαφάκης: «Στην παράσταση η μελωδία αυτή αντιπροσώπευε τις σαιξπηρικές μάγισσες, αυτά τα αινιγματικά κι επικίνδυνα όντα που χειρίζονται τον Μακμπέθ και που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν είναι τελικά όντως οι Μοίρες.». Παράλληλα κάνει την σύνδεση με τους μύθους της Αρχαίας Ελλάδας, σαν αρχετυπικά μοτίβα της δυτικής δραματουργίας.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ψίθυροι έχουν την πιο δυνατή φωνή και απλά νανουρίσματα είναι πύλες εισόδου σε νέους κόσμους, ίσως και νέα ζωή: «Το νανούρισμα είναι μια μελωδία που συμβολίζει τη γέννηση, τη νέα ζωή. Ακόμη και στην αρχαία ελληνική μυθολογία τη  ζωή επηρέαζαν οι Μοίρες, η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος. Η πρώτη αντιπροσώπευε το παρόν, η δεύτερη το μέλλον και η τρίτη το παρελθόν, όλα αυτά που έχουν συμβεί και δεν γίνεται ν’αλλάξουν.» Συνεχίζει τον αποσυμβολισμό ο ο Σπύρος Γιασαφάκης. «Το νανούρισμα έχει μια σιωπηλή δύναμη και η ανάμνησή του μπορεί να ακολουθήσει μια ψυχή  στο ταξίδι της σ’ αυτόν τον κόσμο. Ταυτόχρονα κάθε νανούρισμα αλλάζει νόημα όταν αλλάζει κι αυτός που το τραγουδάει, όταν η προστατευτική δύναμη που εκπέμπει έχει άλλη αφετηρία και κουβαλάει διαφορετικά όνειρα…»

Συχνά τα ίδια λόγια έχουν διαφορετικά νοήματα ανάλογα με το πρόσωπου που τα εκφέρει. Όπως και όταν οι αποδέκτες όταν είναι διαφορετικοί. Οι νότες σαν πινέλα δίνουν, δίνουν διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα για το χειριστή τους, με την ελευθερία του ερμηνευτή να συμβουλεύει την κάθε «πινελιά»: «Ξεκινήσαμε λοιπόν από το σκοτεινό νανούρισμα των μαγισσών του Σαίξπηρ για να δημιουργήσουμε τέσσερα πρωτότυπα και διαφορετικά νανουρίσματα. Και οι πέντε καλλιτέχνιδες που συμμετέχουν στο πρότζεκτ αυτό, είχαν την ελευθερία να δημιουργήσουν το δικό τους νανούρισμα, δίνοντάς του κάθε φορά άλλο νόημα. Η Γιαπωνέζα Hattis Noit, η Ισπανίδα Priscilla Hernandez,η πορτογαλικής καταγωγής  Βρετανή Victoria Couper σε συνεργασία με την  τουρκικής καταγωγής Βρετανή  Reyhan Yusuf και η Ελληνίδα Εύη Στεργίου, μεταφέρουν μέσα από τις φωνές τους μια δική τους ανάμνηση τρυφερότητας, δύναμης κι ελπίδας.» καταλήγει ο εμπνευστής όλου αυτού εγχειρήματος, οποίος το έχει επιμεληθεί κιόλας.

Ο Σπύρος Γιασαφάκης μας αποκάλυψε το μουσικό ταξείδι αυτού του εγχειρήματος, αποδεικνύοντας παράλληλα την σύνδεση των δύο εποχών δραματουργίας. Αλλά ακόμα πως και οι ερμηνείες των αρχετυπικών μύθων δεν έχουν εξαντληθεί ακόμα, διδάσκοντας μας συνεχώς για την ίδια την ανθρώπινη ψυχή.

 

Jacek Henryk Maniakowski

Bruce Springsteen - Nebraska

Τα κίνητρα και η αρχή των γεγονότων είναι πάντα μια θολή κατάσταση. Το γιατί ξεκινάει να κάνει κανείς κάτι, αποτρόπαιο ή δημιουργικό , είναι μια εικασίας. Και με όση σιγουριά μιλάνε οι ψυχολόγοι για τα βαθύτερα αίτια δράσης ενός ατόμου, στην ουσία δεν αποδεικνύουν τίποτα. Το πολύ, οι πολύ κοντινοί φίλοι και άνθρωποι του περιβάλλοντος κάποιου, που δεν έχουν κάποιο συμφέρον, μπορεί να δουν κάποια από τα πραγματικά αίτια μιας δράσης. Αλλά το  να αφαιρέσει κάποιος μια ζωή, το πρώτο αίτιο είναι η έλλειψη προσωπικής ευθύνης γι αυτήν του την πράξη. 
Ο  Bruce Springsteen στο έκτο του άλμπουμ, το Nebraska του 1982, συγκέντρωσε τα τραγούδια που είχε γράψει με τους  E Street Band. Μουσικά διακατέχεται από μουσική λιτότητα και στο λυρικό μέρος από ιστορίες απελπισίας, είτε αυτές μας δημιουργούν συμπάθεια είτε όχι. Αλλά η έλλειψη προσδοκίας και ελπίδας οδηγεί έναν άνθρωπο σε πράξεις που είναι έξω από την φύση του. Και το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου μας διηγείται μια τέτοια ιστορία. Με αφηγητικό τρόπο και με σχεδόν απαθή τόνο φωνής  μας λέει την ιστορία του 19-χρονου Charles Starkweather και της 14-χρονης κοπέλας του Caril Ann Fugate, που μέσα από τον παροξυσμό της εφηβείας τους σκότωσαν 11 αθώους ανθρώπους το Ιανουάριο του 1958. Οι στίχοι μιλάνε για 10, γιατί πριν ξεκινήσει το αιματοβαμμένο τους "σαφάρι" το ζευγάρι, ο Starkweather είχε σκοτώσει ήδη έναν.
Η οπτική του τραγουδιστή είναι είναι σαν να περιμένει και την δική του εκτέλεση από το νεαρό ζευγάρι. Η απάθεια που συνοδεύει την αφήγηση το κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστικό. Ο τρόπος της θυμίζει τον Αμερικανό συγγραφέα  Flannery O'Connor, τον οποίο είχε διαβάσει πριν, ξεκινήσει την δημιουργία των συγκεκριμένων τραγουδιών. Ο τελευταίος στίχος, που κατά κάποιον τρόπο αιτιολογεί τις πράξεις του νεαρού ζευγαριού, ο  "I guess there's just a meanness in this world", είναι πολύ κοντά στην ιστορία του  O'Connor's την "A Good Man Is Hard to Find". Όπου και κει ο δολοφόνος κλείνει το βιβλίο με την φράση "No pleasure but meanness" . 
Στην πραγματική αυτή ιστορία του νεαρού ζευγαριού, ο δημιουργός του τραγουδιού αναζητά και τις δικές του υπαρξιακές απορίες και σχέση πάντα με το σύνολο της ανθρωπότητας. Η έμπνευση για την δημιουργία του τραγουδιού, ωστόσο, ήρθε στον Springsteen μετά από την παρακολούθηση της ταινίας Badlands του Terrence Malick στην τηλεόραση. Καθώς η ταινία ήταν και η ίδια εμπνευσμένη από την δράση των νεαρών, αποφάσισε και ίδιος να εξερευνήσει την ιστορία. Αν και καταφέρνει να αποδώσει αρκετά πιστά την πραγματική ιστορία, προσθέτει και την δική του πινελιά σ' αυτήν.
Για την ιστορία, ο Charles Starkweather, που εκτελέστηκε έναν χρόνο αργότερα από την διάπραξη των φόνων αυτών, δεν μετάνιωσε ούτε στιγμή για τις πράξεις του. Μάλιστα σε ένα γράμμα του προς τον πατέρα του, μέσα από την φυλακή, γράφει ότι ήταν ότι πιο διασκεδαστικό έχει κάνει ως εκείνη την στιγμή μαζί με την Caril. Η οποία θεωρήθηκε σαν όμηρος του νεαρού από τους δικαστές και όχι σαν συνένοχη του. Συνεχίζει να ζει στην ίδια πολιτεία στην οποία διέπραξε και τα εγκλήματά της, την Nebraska. 

Jacek Maniakowski

Led Zeppelin - Tangerine

 Όλα τα πράγματα έχουν μια κάποια αρχή, αλλά πέρα από την αρχή έχουν και κάποιες ρίζες. Και αυτές τις ρίζες συνήθως κουβαλάει και κάθε καλλιτέχνης όταν αλλάζει και ένα συγκρότημα. Οι διαφωνίες, που οδηγούν στην διάλυση ενός συγκροτήματος, πολλές φορές δεν είναι μόνο προσωπικές, αλλά και καλλιτεχνικές. Έτσι ένας μουσικός που ξεκινάει κάποια καινούργια μπάντα, κουβαλάει και κάποιες μελωδίες μαζί του, από αυτήν. Καμιά φορά όμως, κλέβει και κάποιο μουσικό κομμάτι και απλά το αλλάζει τίτλο και στίχο. Όμως όταν πρόκειται για τον Jimmy Page και το συγκρότημα των Led Zeppelin, τα πράγματα γίνονται κάπως ξεδιάντροπα.
Οι Led Zeppelin, όσο και μεγάλη μπάντα ήταν, είχαν μια κακή συνήθεια να σφετερίζονται συνθέσεις κάποιων πιο άσημων συγκροτημάτων και πάντα με πρωτεργάτη τον Jimmy Page. Αλλά το Tangerine το πήρε αυτούσιο από τους  The Yardbirds. Αν και  η σύνθεση αυτή, που βρίσκεται στο  Led Zeppelin III του 1970 και αναφέρει  τον κιθαρίστα σαν μοναδικό δημιουργό, η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική. Ουσιαστικά το δεύτερο τραγούδι  που περιλαμβάνει ένα φρούτο στο τίτλο του, το πρώτο ήταν το "The Lemon Song", είναι μια δημιουργία του κιθαρίστα, αλλά μαζί με τον  Keith Relf, τραγουδιστή των The Yardbirds. Το πρότυπο τραγούδι ήταν το  Knowing That I'm Losing You, αλλά ο  Page άλλαξε τους στίχους και τον τίτλο. Είναι το μοναδικό τραγούδι του δίσκου που το λυρικό μέρος δεν ανήκει στον Robert Plant. 
Ο τραγουδιστής συνήθιζε να προλογίζει το τραγούδι στις ζωντανές εμφανίσεις, λέγοντας πως πρόκειται για ένα τραγούδι για τους κοντινούς μας ανθρώπους, ένα τραγούδι αγάπης στα πιο αθώα στάδια της. Αν και ο  Page παραδέχτηκε πως το είχε γράψει όταν ακόμα  ήταν στους  The Yardbirds, δεν ανέφερε ποτέ τον συνδημιουργό του τραγουδιού. Αλλά αυτό που ξεχωρίζει αυτήν την μπάντα είναι ο τρόπος εκτέλεσης του κάθε τραγουδιού και σε αυτό υπάρχουν αρκετοί μουσικοί νεωτερισμοί από τον κιθαρίστα, όπως και στην παραγωγή του. 

Jacek Maniakowski

Paul Simon - I Am a Rock

Ο κόσμος μας είναι μια ψευδαίσθηση, ένα Matrix δημιουργημένο από τους ίδιους μας. Στην ουσία κινούμαστε ανάμεσα στο πως βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας και πως μας βλέπει ο περίγυρος  μας και αυτό, κατά κάποιον τρόπο ονομάζουμε πραγματικότητα. Στην ροκ μουσική τα πάντα μπορούν να γίνουν, ειδικότερα στα τραγούδια, αλλά πολύ περισσότερα στην σκηνή και ο καθένας μπορεί να γίνει, έστω και για λίγο ροκ. Απλά φτάνει να το δηλώσει. Όμως δεν είναι όλοι που δηλώνουν ροκ, λέγοντας απλά I Am a Rock. Η λέξη σημαίνει πέτρα, και καμιά φορά, στα τραγούδια αυτή είναι και η σημασία της και ούτε  κανένα είδος μουσικής, αλλά ούτε κάποιος τρόπος ζωής. 
"I Am a Rock" δηλώνει ο Paul Simon, των Simon & Garfunkel, στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, το The Paul Simon Songbook του 1965 και ανοίγοντάς το. Όμως, με την δημιουργία του δε θέλει να δείξει την μουσική του κατεύθυνση, επιμένοντας στο Folk και διακριτικά φλερτάροντας με Folk rock. Το τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε στο πρώτο άλμπουμ του ντουέτου, το  Wednesday Morning, 3 A.M, που κυκλοφόρησε έναν χρόνο νωρίτερα. Ο βασικός λόγος είναι ότι, ακόμα δεν είχε γραφτεί το τραγούδι και ο πειραματισμός του με το Folk άρχισε μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ τους. 
Ο συμβολισμός του τίτλου είναι η απομόνωση και εσωστρέφεια. Ο στίχος  "I am a rock, I am an island," επεξηγεί καλύτερα την σημασία του. Αντίθετα από ότι φαίνεται, οι στίχοι δεν είναι αυτοβιογραφικοί, απλά ήθελε να δημιουργήσει ένα τραγούδι χιτ. Θα χρησιμοποιήσει την λέξη  "Rock" με την ίδια σημασιολογία και αργότερα στο "Loves Me Like A Rock." το 1973. Ο κιθαρίστας στην ηχογράφηση του τραγουδιού ήταν ο  Ralph Casale, από τους πιο γνωστούς sessions μουσικούς της εποχής. Ο παραγωγός του  Ο παραγωγός ήθελε να πετύχει έναν ήχο παρόμοιο με τους Byrds και οι sessions μουσικοί ήταν εξοικειωμένοι με τις επιτυχίες της εποχής. Για να το πετύχει ο κιθαρίστας χρησιμοποίησε μια ηλεκτρική δωδεκάχορδη κιθάρα. 

 Jacek Maniakowski

Soko

Η Soko ή αλλιώς Stéphanie Sokolinski είναι Γαλλίδα ηθοποιός, αλλά και τραγουδίστρια. Το παρατσούκλι Soko απέκτησε από το σχολείο, όταν το πραγματικό της επίθετο θεωρήθηκε γλωσσοδέτης από τους συμμαθητές της. Γεννημένη στο Bordeaux, από γονείς πολωνοεβραίους πρόσφυγες το 1986, έφυγε από το σπίτι στα 16 της για να σπουδάσει ηθοποιία  Όμως βαριέται εύκολα της σπουδές της και μετά από πολλές αλλαγές των σχολών ξεκινά να παίζει σε διάφορες γαλλικές ταινίες και να συνθέτει τραγούδια. Το ξεκίνημα γίνεται το 2007, όταν με το σινγκλ της "I'll Kill Her" και μετά μια εκπομπή του δανέζικου ραδιοφώνου την The Black Boy Scouts, αρχίζει η προώθηση του τραγουδιού της. Το τραγούδι γρήγορα ανεβαίνει στην κορυφή του δανέζικου τσαρτς και γίνεται χιτ στις κάτω χώρες, αλλά και στην Αυστραλία. Η Stella McCartney χρησιμοποιεί το κομμάτι στην επίδειξη μόδας του ίδιου έτους. Έχει κυκλοφορήσει ένα EP το Not Sokute και ένα άλμπουμ το I Thought I Was an Alien (2012). Η συναυλίες της είναι όλες είναι sold-out στις σκανδιναυικές χώρες και έχει συνεργαστεί με The Go! Team και Cornershop. Μετά από δύο χρόνια απραξίας κατάφερε "να παλέψει με τους δαίμονες της" και να αρχίζει να συνθέτει και πάλι το αποτέλεσμα ήταν και το άλμπουμ της που κυκλοφόρησε φέτος. Οι συνθέσεις της κινούνται σε χαμηλούς τόνους και χαρακτηρίζονται σαν Folk, rock, indie. 

Jacek Maniakowski

Ram Jam "Black Betty"

Πολλοί θεωρούν το Black Betty σαν απόλυτη "αμερικανο-βλαχιά" και δεν έχουν ακριβώς άδικο. Το απόλυτο και μοναδικό hit των Ram Jam, ενός βραχύβιου μουσικού σχήματος από την Νέα Υόρκη, είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι του Folk τραγουδιστή Leadbelly. Χάρη σε αυτό το κομμάτι σώθηκαν και έγιναν γνωστές και άλλες συνθέσεις του καλλιτέχνη που άφησε τούτο τον κόσμο το έτος 1949. Το τραγούδι συνήθιζαν να τραγουδάνε οι εργάτες, την ώρα της δουλειάς. Οι στίχοι κινούνται σε κλασικά Folk/Blues μοτίβα και μιλάει για μαύρη και "ζόρικη" γυναίκα από την Αλαμπάμα. Οι Ram Jam αλλάξανε κάποιους στίχους επειδή κάποιες ομάδες για ανθρώπινα δικαιώματα θεώρησαν ότι προσβάλει τις αφρο-αμερικανές γυναίκες. Επίσης έδωσαν πιο πολύ μπιτ στο κομμάτι και οι κιθάρες πιο επιθετικό τέμπο στο τραγούδι, ώστε να είναι ιδανικότερο κομμάτι για οποιαδήποτε αθλητική συνάντηση. 

Jacek Maniakowski 

Jake Holmes/Led Zeppelin - Dazed and Confused

Ο Προμηθέας έκλεψε την φωτιά από τους θεούς για να την δώσει στους κοινούς ανθρώπους. Ουσιαστικά έδωσε κάτι που είχαν λίγοι για να το δώσει στους πολλούς, αν και ακόμα σήμερα, πολλά χρόνια μετά από τους μυθικούς καιρούς, είναι δύσκολο να πει κανείς αν μπορούμε να την χειριστούμε σωστά. Η μουσική είναι ένα αναπόσπαστο μέρος του ανθρώπου και πολλές φορές αντανακλά και μύθους, φέρνοντας τους στην καθημερινότητα με την μορφή της μελωδίας.

Και όπως η φωτιά πέρασε από τα χέρια των θεών στους ανθρώπους, έτσι και μια μελωδία μπορεί να ταξιδέψει από έναν δημιουργό σε έναν άλλον, αλλάζοντας μορφή, δύναμη και σκοπό. Μερικές φορές γίνεται δώρο, άλλες γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης — και κάπου ανάμεσα γεννιέται η “Προμηθεϊκή κλοπή”.

Όλος αυτός ο πρόλογος είναι για να προσεγγίσω κάπως την έννοια της "Προμηθεϊκής κλοπής". Κάποιος ενσαρκώνει μια μελωδία, κάποιος άλλος την εξελίσσει και στο τέλος γίνεται παντού γνωστή από κάποιον, που έχει την λάμψη να το δείξει σε πολλούς. Ο ορισμός αυτής της διαδικασίας είναι και το Dazed and Confused, που έγινε γνωστό από τους Led Zeppelin, μέσα από το ντεμπούτο τους άλμπουμ. Η δημιουργία του πραγματικού τραγουδιού ανήκει στον Jake Holmes, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο πρώτο δίσκο του καλλιτέχνη, το "The Above Ground Sound" την χρονιά του 1967.

Η αρχική εκδοχή του Holmes ήταν ένα folk‑ψυχεδελικό κομμάτι, χτισμένο πάνω σε μια κατερχόμενη χρωματική μπασογραμμή (E–D–C#–C–B), με ατμόσφαιρα σχεδόν εξομολογητική. Ηχογραφήθηκε σχεδόν live, σε δύο μέρες, με ελάχιστο budget, και είχε διάρκεια μόλις 3:46. Οι στίχοι του ήταν πιο σκοτεινοί, πιο προσωπικοί, μακριά από την επική διάσταση που θα έπαιρνε αργότερα.

Αμέσως την επομένη χρονιά το τραγούδι μπαίνει στον δίσκο των The Yardbirds, Live Yardbirds: Featuring Jimmy Page με "κωδικοποιημένο τίτλο" "I'm Confused".... και όλα με σφραγίδα του Page και καμιά αναφορά στον δημιουργό. Η επιτομής της κλοπής έρχεται με το ντεμπούτο άλμπουμ των Led Zeppelin, όπου πάλι δεν γίνεται καμιά αναφορά στον καλλιτέχνη.

Οι Yardbirds είχαν ήδη μετατρέψει το κομμάτι σε ψυχεδελικό τελετουργικό, με τον Page να εισάγει για πρώτη φορά το περίφημο βιολί‑δοξάρι στην κιθάρα — στοιχείο που αργότερα θα γίνει σήμα κατατεθέν των Zeppelin. Όταν οι Zeppelin σχηματίστηκαν, το “Dazed and Confused” ήταν μόλις το δεύτερο τραγούδι που ηχογράφησαν ποτέ. Στις συναυλίες τους το ανέβαζαν στα 15–20 λεπτά, με εκτεταμένους αυτοσχεδιασμούς και σκοτεινά middle sections που δεν υπήρχαν στην εκδοχή Holmes.

Η πρώτη επαφή του ψευδοδημιουργού με τον πραγματικό δημιουργό έγινε σε μια τουρνέ των The Yardbirds στην Αμερική, όπου ο Jake Holmes άνοιγε την εμφάνιση των Άγγλων στο Village Theater στην πόλη Greenwich Village τον Αύγουστο του 1967. Ο δημιουργός του αναφέρει πως το σύνθετε χωρίς την επήρεια του LSD, διαψεύδοντας τις φήμες. Ο ίδιος λέει ότι, απλά κάπνιζε "χόρτο" και φοβόταν το LSD. Ουσιαστικά το τραγούδι μιλάει για την κοπέλα του, που δεν ήξερε αν ήθελε να μείνει μαζί του ή όχι.

Μετά από εκείνη τη βραδιά, ο ντράμερ των Yardbirds, Jim McCarty, αγόρασε το άλμπουμ του Holmes την επόμενη μέρα — και έτσι ξεκίνησε η αλυσίδα της “μεταμόρφωσης”. Ο Holmes, χρόνια αργότερα, είπε ότι είχε προσπαθήσει να επικοινωνήσει με τον Page ήδη από τα ’80s, αλλά δεν πήρε ποτέ απάντηση.

Η μήνυση όμως, στον Page έγινε μόλις το 2010, αλλά απορρίφθηκε δυο χρόνια αργότερα, πιθανόν λόγω εξωδικαστικού συμβιβασμού.

Μετά την υπόθεση, σε μεταγενέστερες εκδόσεις του κομματιού εμφανίστηκε η φράση “Inspired by Jake Holmes”, μια καθυστερημένη αλλά ουσιαστική αναγνώριση. Το θέμα επανήλθε ξανά στο προσκήνιο το 2025, με αφορμή νέο υλικό και συζητήσεις γύρω από το ντοκιμαντέρ “Becoming Led Zeppelin”.

Jacek Henryk Maniakowski