Kasabian - Bumblebeee

 

Ένα rock συγκρότημα δεν είναι μόνο οι μουσικοί που το αποτελούν, αλλά ούτε μόνο η μουσική που παίζουν. Γύρω από τη βιτρίνα των ροκ σταρ, ή ακόμα των επίδοξων ροκ σταρ, υπάρχει ένα πλήθος ανθρώπων που δουλεύουν για ένα ευπρεπές αποτέλεσμα. Μια επιτυχημένη μπάντα είναι στην πραγματικότητα μια μικρή κοινωνία με δικό της, πολλές φορές, κώδικα επικοινωνίας. Αλλά η πραγματική ουσία και ο σκοπός είναι οι οπαδοί μιας μπάντας, αυτοί την αναδεικνύουν. Τα πραγματικά μεγάλα συγκροτήματα και όχι απαραίτητα με την εμπορική έννοια, σέβονται όχι μόνο τους συνεργάτες τους, αλλά και το κοινό τους. Κάποιοι φτάνουν ακόμα πιο μακριά, και δεν είναι λίγα τα παραδείγματα συγκροτημάτων που γράφουν τραγούδια για κάποιον οπαδό τους, όπως οι Kiss με το Detroit Rock City ή οι Foreigner με το Juke Box Hero. Άλλοι απλά υμνούν τους οπαδούς τους μέσα από κάποιο τραγούδι.

Μια καλή παρομοίωση θα μπορούσε να είναι ένα μελίσσι, άλλωστε ο χώρος μιας συναυλίας μοιάζει με κάτι τέτοιο, μιας που όλοι οι συμμετέχοντες πρέπει να είναι καλά συντονισμένοι. Η σωστή δόνηση είναι το ζητούμενο, όπως μια μέλισσα πετάει χάρη στη δόνηση που δημιουργεί. Αυτήν την εικόνα θα είχε προφανώς ο Sergio Pizzorno, κιθαρίστας και βασικός δημιουργός των Kasabian, όταν έγραφε το πρώτο τραγούδι για το 48:13, πέμπτο άλμπουμ των Βρετανών, που κυκλοφόρησε στα μέσα του 2014. Το 48:13 πήρε το όνομά του από τη συνολική διάρκεια του άλμπουμ — μια μινιμαλιστική ιδέα που ο Pizzorno θεωρούσε «κάθαρση» μετά από πιο περίπλοκες παραγωγές. Το τραγούδι Bumblebeee ήταν το πρώτο που γράφτηκε για το άλμπουμ αυτό, δύο χρόνια πριν την κυκλοφορία του, αλλά χωρίς να του δοθεί κάποιος τίτλος. Ουσιαστικά ο δημιουργός ήθελε να φτιάξει ένα κομμάτι που να συνδέει την μπάντα με τους οπαδούς. Και η βασική ιδέα γι’ αυτό το εγχείρημα, αλλά και η έμπνευση για τη μελωδία, ήρθε μετά από μια εμφάνιση των Damon Albarn’s Africa Express στο Granary Square του Λονδίνου, στην οποία παραβρέθηκε.

Αν και το μουσικό μέρος ήταν έτοιμο, και οι στίχοι το ίδιο, έλειπε ο τίτλος. Το λυρικό μέρος απευθύνεται στο δεύτερο πρόσωπο, στους οπαδούς της μπάντας. Life is so simple when you are with me / ’Cause when we’re together, I’m in ecstasy, οι στίχοι μοιάζουν περισσότερο με ερωτική εξομολόγηση, αλλά ο στόχος τους ήταν να δείξουν την ανάγκη του δημιουργού να βρίσκεται μαζί τους και πόσο απαραίτητοι είναι για την μπάντα. Τη λύση για τον τίτλο δίνει ο μικρός γιος του Pizzorno, ο Ennio, ο οποίος ονόμασε το τραγούδι Busy Bee. Αλλά του περήφανου τα αφτιά όλα τα ταιριάζουν και αυτό που άκουσε ο κιθαρίστας ήταν bumblebee. Οι συνειρμοί που ακολούθησαν είχαν τη μορφή χιονοστιβάδας, σαν να υπήρχε το όνομα ήδη στο μυαλό του, αλλά σε κάποια σκονισμένη γωνιά του. Εφόσον το τραγούδι είναι γραμμένο για τους οπαδούς της μπάντας και χωρίς αυτούς δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, όπως και ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις μέλισσες, οι οπαδοί είναι σαν μέλισσες που κάνουν επικονίαση στα λουλούδια. Και όλη αυτή η διεργασία οδηγεί τελικά στην έκσταση μιας ζωντανής εμφάνισης.

Το Bumblebeee έγινε αμέσως live favourite και άνοιγε συχνά τις συναυλίες της περιοδείας, ακριβώς επειδή είχε γραφτεί για να «ανάβει» το κοινό. Ο Pizzorno έχει δηλώσει ότι το κομμάτι είναι «ένα κάλεσμα στα όπλα για τους fans», κάτι σαν τελετουργικό έναρξης.

Στο άλμπουμ, το τραγούδι προλογίζει μια ξεχωριστή εισαγωγή, το “(shiva)” διάρκειας 1:07, που βάζει τον ακροατή σε μια… μελισσο-κατάσταση. Το “(shiva)” πήρε το όνομά του από τον ινδουιστικό θεό της καταστροφής και της αναγέννησης — μια μεταφορά για την ενέργεια που θέλει να προκαλέσει το άλμπουμ από την πρώτη κιόλας στιγμή.Ο δημιουργός το χαρακτηρίζει σαν “Beastie Boys dub μαζί με λίγο Zeppelin και Rage Against The Machine στο ρεφρέν”. Για πρώτη φορά παίχτηκε στο Παρίσι στις 30 Απριλίου 2014. Εκεί γυρίστηκε και το βιντεοκλίπ του, υπό τις οδηγίες του Alex Courtes.

Jacek Henryk Maniakowski

BAiLDSA - Νe znam

 

Οι θεοί αλλάζουν, αναλόγως με την εξέλιξη μιας κοινωνίας, αλλά τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούνται σαν ψευδο-πνευματική καθοδήγηση προς ένα σκοπό, ο οποίος εξυπηρετεί νέους φεουδάρχες και μια νέα ελίτ. Πλέον έχουν χάσει τα ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά τους, αντιγραφές βασιλιάδων και αφεντάδων. Οι σημερινοί θεοί έχουν πιο αόριστη υπόσταση και ταυτίζονται με έννοιες, όπως η πρόοδος, ανάπτυξη, χρήμα και οικονομία. Και στο βωμό τους εύκολα θυσιάζονται οι άνθρωποι οποίοι δεν ακολουθούν τους κανόνες τους. Όμως η μεγαλύτερη θυσία είναι αυτών που ακολουθούν του κανόνες τους, αυτοί χάνουν την ψυχή τους. Με αποτέλεσμα η σημερινή κοινωνία να μοιάζει σχεδόν με το δυστοπικό  Brazil του 1985, μια ταινία του Terry Gilliam. Όπου η άγνοια θεωρείται προσόν για τους νέους θεούς και κυρίως για τους αυτοδιορισμένους αντιπροσώπους τους.

Η φράση «δεν ξέρω», όχι με την σωκρατική έννοια της παραδοχής και της αναζήτησης της γνώσης, αλλά με την αλαζονική άγνοια της απόρριψης της γνώσης, γίνεται διαβατήριο για επαγγελματική αποκατάσταση. Το «Νe znam» σημαίνει «δεν ξέρω» σε όλες σχεδόν σλαβικές διαλέκτους και γλώσσες. Αλλά είναι και τραγούδι από το τρίτο άλμπουμ των BAiLDSA, το “WarZone” (Mantra Records/2018). «Το “ne znam” είναι σε στίχους και μουσική των BAiLDSA και κυκλοφόρησε ως e-single το Οκτώβρη του 2017 μαζί με videoclip από γυρίσματα που γίναν στο Street Mode Festival του 2016 και του 2017. Περιέχεται στο 3ο άλμπουμ των BAiLDSA “WarZone” (Mantra Records/2018). Είναι στο playlist των συναυλιών από το 2016.» Παρουσιάζει το τραγούδι ο Θάνος Γκουτάνος κιθαρίστας του συγκροτήματος.

Και στην συνέχεια αποκαλύπτει πως δημιουργήθηκε το τραγούδι: «Μουσικά θέλαμε να φτιάξουμε ένα δυνατό, χορευτικό, γκαραζοπάνκ-indie κομμάτι με roots στοιχεία. Οι στίχοι μιλάνε για μια ουτοπική κοινωνία όπου οι θεμελιώδεις έννοιες της δυτικής αστικής κοινωνίας όπως την γνωρίζουμε, δεν έχουν καμία σημασία.». Και οι βασικές της έννοιες έχουν να κάνουν με την ελευθερία και πρόσβαση σε βασικές ανάγκες ενός ανθρώπου. Η άγνοια προς αυτές, ουσιαστικά «στρώνει το χαλί» για μια δυστοπική κοινωνία, η οποία δίνει αξία μόνο σε ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί.

Η κεντρική ιδέα του τραγουδιού είναι και το ρεφρέν του:

 «ne, ne znam, ne vidim, ne čujem

by the way you people tell me how ya doing?

ne, ne znam, ne vidim, ne čujem

by the way you people tell me are you grooving?»

«Πρώτα μουσική, μετά στίχοι. Αν και το refrain υπήρχε σαν ιδέα πριν καιρό» αναφέρει ο Θάνος στην ερώτηση πως γράφτηκε το κομμάτι.

 Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα πολλά χωριά που χρησιμοποιούν σλαβικές διαλέκτους κυρίως στην βόρεια Ελλάδα. Και φυσικά έχουν και τις δικές τους εκφράσεις, σχεδόν συνωμοτικές, ώστε να μην μπορεί να τις καταλάβεις κάποιος που είναι ντόπιος. «Στο Φεστιβάλ Πόζαρ στο Λουτράκι Πέλλας το σύνθημα της περιοχής είναι “ne znam, ne videm, ne čujem” (στην διάλεκτο που λένε “ντόπια”) που σημαίνει “δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα» συνεχίζει να μας διηγείται ο Θάνος για περίεργα συμβάντα που να σχετίζονται με το τραγούδι. Υποθέτω πως οι κάτοικοι αγκάλιασαν αμέσως το τραγούδι.

Όσο για το μήνυμα που μεταφέρει καταλήγει ο κιθαρίστας του συγκροτήματος: «Το τραγούδι περιγράφει μια διαφορετική κατάσταση-έκσταση για να τονίσει και να υπογραμμίσει την ασχήμια της καθημερινότητας ενός μεγάλου αστικού κέντρου όπου ο χρόνος μετριέται μόνο ως χρήμα. Το μήνυμα είναι η προτροπή για αλλαγή στην καθημερινότητά μας.»

Όπως στην ταινία του Terry Gilliam, το Brazil, ο έρωτας είναι αυτός που σπάει την αποχαυνωτική ρουτίνα και ουσιαστικά δείχνει την πραγματικότητα στον ήρωα. Μια τέτοια δύναμη μπορεί να χουν ακόμα και μερικοί στίχοι και λίγες νότες. 

Jacek Henryk Maniakowski

Deaf Radio - Animals

 «Δέκα μυριάδες ορισμούς μπορείς να δώσεις στον έρωτα. Και οι ποιητές όλοι, από τον Όμηρο ως τον Καβάφη, δουλεύοντας ετούτο το μεταλλείο της άνοιξης, μας δείχνουν κάθε φορά κι από μια του όψη. Ο καθένας με τον τρόπο του. Όμως ο έρωτας επιμένει να είναι αόριστος. Και αλίμονό μας, εάν γεννιόταν ο υπερποιητής που θα πετύχαινε να τον ορίσει. Τι θα γινότανε».

— Δημήτρης Λιαντίνης, Γκέμμα (σ.165–166)

Ο Έλληνας διανοούμενος γράφει εύστοχα για τον έρωτα: κάτι τόσο αόριστο, αλλά πάντα κοινό σε κάθε άνθρωπο. Μόνο η ίδια η αγάπη μπορεί να τον συναγωνιστεί.

Η κοινωνία μας πασχίζει να του δώσει μορφή, σαν να ήταν εμπορικό προϊόν. Τον βάζει σε καλούπια, σε σχήματα που μπορούν να αναπαραχθούν με συγκεκριμένη και όμοια μορφή. Όμως η ουσία του έρωτα αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Παρ’ όλο που κάποιοι πιστεύουν στην ομοιομορφία του και του ίδιου του ανθρώπου, που είναι ο βασικός του φορέας.

Στη νέα δουλειά των Deaf Radio, που κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου 2019 με τίτλο Modern Panic (δεύτερο κατά σειρά άλμπουμ τους), το δεύτερο single, με τίτλο Animals, διαπραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα. Αν και ο τίτλος φαίνεται παραπλανητικός, στην ουσία δεν είναι.

Σε συνέντευξη με τον Πάνο Γκλινό, τραγουδιστή του συγκροτήματος, στο πλαίσιο του Street Mode Festival, αποκαλύπτεται η πραγματική ουσία του τραγουδιού. Ήταν από τα πρώτα που γράφτηκαν μετά το ντεμπούτο άλμπουμ Alarm. Γράφτηκε ένα καλοκαίρι, και η βασική του ιδέα ήταν η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων, πιο συγκεκριμένα, ο έρωτας.

Ένα συναίσθημα έντονο, που θέλει να περάσει το μήνυμα πως η αγάπη δεν πρέπει να έχει εμπόδια. Χωρίς διακρίσεις σε φύλο, χρώμα ή κοινωνική τάξη. Πρέπει να λειτουργεί ελεύθερα, όπως και η μουσική, χωρίς περιορισμούς. Τότε είναι πραγματική.

Όπως σε όλα τα τραγούδια των Deaf Radio, η δημιουργία ξεκινά πρώτα από τη μουσική και μετά προστίθενται οι στίχοι. Η δημιουργική διαδικασία είναι ομαδική και το Animals δεν αποτελεί εξαίρεση. Πάνω στη μουσική μπήκαν αρχικοί στίχοι, και κάποιοι άλλοι προστέθηκαν αργότερα.

Το ενδιαφέρον σε μια ομαδική δημιουργία είναι ότι ο καθένας προσθέτει ένα κομμάτι του εαυτού του. Αυτά τα κομμάτια ενώνονται και δημιουργούν κάτι νέο, κάτι που μπορεί να οριστεί και ως έρωτας, με τη φιλοσοφική του έννοια. Η αγάπη διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά πάντα περικλείει ευγένεια.

Παρόλα αυτά, είναι κοινό συναίσθημα σε όλους, όσους είναι άνθρωποι. Το αποτέλεσμα είναι ένα ενιαίο “στόρυ”, που αποτυπώνεται και στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού. Υπό τη σκηνοθεσία του Evan Maragkoudakis, το βίντεο θέλει να περάσει το μήνυμα ότι η αγάπη μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε ίδιο φύλο, διαφορετική φυλή, και δεν είναι κάτι περίεργο. Είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, όταν υπάρχει κάτι αγνό.

Ο τίτλος Animals δείχνει παραπλανητικός, αλλά στην ουσία δεν είναι. Τα ζωώδη ένστικτα είναι αυτά που μας καθοδηγούν, ακόμα και στην αγάπη. Δεν πρέπει να κοντρολάρονται, ούτε να αγνοούνται. Είναι μέρος της ανθρώπινης υπόστασης.

Η πρώτη ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού έγινε στο διπλό live των Planet of Zeus το 2018, στο Gagarin. Από τότε, το κομμάτι συνεχίζει να φωτίζει, όπως ο έρωτας που δεν μπαίνει σε καλούπια.

Jacek Henryk Maniakowski

Jane Doe - All the Poets are Dead

 

Υπάρχει μια ρήση που λέει πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Αν και για έναν πραγματικό ιστοριοδίφη, αυτό δεν αποτελεί κριτήριο. Στην πραγματικότητα, την ιστορία την δημιουργούν οι ποιητές.

Γιατί οι ποιητές έχουν τη μοναδική ικανότητα να γεννούν ή να φιλοξενούν ιδέες μέσα από τα γραπτά τους. Άλλωστε, όλες οι μεγάλες σοφίες γράφτηκαν — ή κρύφτηκαν — μέσα στην ποίηση.

Δεν είναι λίγες οι κοινωνίες που προσέφεραν προνόμια και προστασία στους ποιητές, αναγνωρίζοντας τον ρόλο τους ως αόρατη συμπαντική δύναμη που κρατά την ισορροπία. Σήμερα, όμως, οι ποιητές χλευάζονται, περιφρονούνται και — για κάποιους — απλώς δεν υπάρχουν.

Οι Jane Doe, μέσα από το δεύτερο τους άλμπουμ The Enormous Head of King Splendid, που κυκλοφόρησε από την Puzzlemusik τον Φεβρουάριο του 2013, δηλώνουν κατηγορηματικά:

All the Poets are Dead!

Αλλά σίγουρα δεν το εννοεί κυριολεκτικά ο Moss Doe, τραγουδιστής του συγκροτήματος και υπεύθυνος για το λυρικό μέρος. Το τραγούδι είναι μια καταγγελία για τη στείρα καθημερινότητα, για τις μηχανιστικές διεργασίες που αφανίζουν τη δημιουργικότητα.

Ο ίδιος περιγράφει την πηγή της έμπνευσής του:

«Αναρωτιόμουν πάντα πόσοι ποιητές “δολοφονούνται” κάθε μέρα εξαιτίας της ρουτίνας, της ανίας του οχταώρου. Αναρωτιόμουν πόσα ποιήματα δεν γράφονται ποτέ γιατί οι δημιουργοί τους ανεβαίνουν οικοδομές, παραδίδουν fast-food με τα μηχανάκια τους, φοράνε στολές και προσποιούνται την Εξουσία. Θέλησα να γράψω μερικές λέξεις για όλο αυτό τον αφανισμό. Να θρηνήσω τους ποιητές-που-ποτέ-δεν-ντύθηκαν-ποιητές.»

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη θλίψη, υπάρχει μια νότα αισιοδοξίας — καλά κρυμμένη στη μοναξιά του κάθε ποιητή. Μια μοναξιά που τον προστατεύει, τον θρέφει και τον κρατά ζωντανό.

Ο Moss Doe συνεχίζει:

«Δεν είναι ένα αισιόδοξο τραγούδι. Συλλαμβάνει τη θλίψη της στιγμής. Της στιγμής που συνειδητοποιείς πως είσαι μόνος: κι από ανθρώπους κι από λέξεις. Φτωχός και εγκαταλειμμένος. Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές που αντικρίζεις παντού Ομορφιά. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία και ένα άλλο τραγούδι.»

Για τη μουσική σύνθεση μίλησε ο Dionisis Doe, μπασίστας του συγκροτήματος. Το τραγούδι ξεκίνησε ως μια καθαρή πανκιά, με ένα σχεδόν πρωτόγονο riff — εντελώς διαφορετικό από το τελικό αποτέλεσμα.

Εκεί παρενέβη ο παραγωγός του άλμπουμ, Nikodemos T., ο οποίος είχε στο μυαλό του κάτι διαφορετικό. Η ομαδική δουλειά, σε συνδυασμό με μια καλή ιδέα, μπορεί να δημιουργήσει θαύματα — όπως συνέβη και εδώ.

Το riff εμπλουτίστηκε, μεταλλάχθηκε, και με τη συμβολή όλων των μελών πήρε την σχεδόν τελική του μορφή. Η τελευταία πινελιά, που ήθελε να προσθέσει ο εμπνευστής του βασικού riff, ήρθε με τη βοήθεια των… Rush, ολοκληρώνοντας το κομμάτι.

Γιατί στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να σκοτώσει έναν ποιητή.

Ο ποιητής είναι τα δημιουργήματά του. Και όσο κι αν αποκλείσεις ανθρώπους από τον λόγο, πάντα κάποια πονήματα ή σκέψεις θα αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια τους — ενίοτε συνοδευόμενα από νότες.

 Jacek Henryk Maniakowski 

Jane Doe - This Pain Is Real

 

Ο πόνος, σύμφωνα με τη βουδιστική φιλοσοφία, είναι φορέας συνείδησης. Συχνά, ως συνέπεια αυτής της συνείδησης, προσφέρει γνώση. Αποκαλύπτει καταστάσεις, φανερώνει πρόσωπα και το έργο που τα συνοδεύει.

Η απώλεια ενός ανθρώπου που με το έργο του έχει αποδείξει την τιμιότητα και τη συνέπειά του — σε έναν χώρο όπου αυτές οι αρετές σπανίζουν — μπορεί να γίνει αφορμή για δημιουργία. Μια δημιουργία που δεν περιορίζεται στη μνήμη, αλλά συνοδεύεται από γνώση για τον ίδιο τον άνθρωπο και ταυτόχρονα διαιωνίζει το έργο του.

Κάτω από ένα μουσικό πέπλο μερικών απλών αλλά ουσιαστικών νοτών, και με τους κατάλληλους στίχους να το συνοδεύουν, ο πραγματικός πόνος μετατρέπεται σε σύμβολο γνώσης. Κάτι που η rock μουσική καταφέρνει με τον πιο άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο.

Τα πιο επιτυχημένα τραγούδια γράφονται αυτοστιγμεί — «στο πόδι», όπως λέμε πιο απλά. Σε στιγμές πόνου, παραίτησης ή όταν οι νοητικές άμυνες καταρρέουν και η καθαρή ψυχή ρίχνει μια ματιά στην καθημερινότητα.

Εκεί βρίσκει η Μούσα τις πόρτες ανοιχτές και τρυπώνει μέσα στον καλλιτέχνη με τη μορφή της έμπνευσης.

Αποτέλεσμα μιας τέτοιας στιγμής είναι και το τραγούδι των Jane Doe, “This Pain Is Real”. Ένα από τα πιο άμεσα και λιτά κομμάτια του συγκροτήματος, που περιλαμβάνεται στο τρίτο τους άλμπουμ, “Revolution Diaries”.

Η αμεσότητα του οφείλεται και στον τρόπο που δημιουργήθηκε, όπως λέει χαρακτηριστικά ο Moss Doe, υπεύθυνος για τις φωνές και τις λέξεις του συγκροτήματος:

«Ποτέ δεν μου ήταν εύκολο να γράψω για γνωστά μου πρόσωπα... για φίλους... για ανθρώπους που οι ζωές μας συναντήθηκαν για μερικές πολύτιμες στιγμές. Μου φαινόταν επίπονη αυτή η διαδικασία και την απέφευγα... μέχρι να μη μπορώ να την αποφύγω άλλο... Το "This Pain is Real" γράφτηκε στα "τυφλά" δέκα λεπτά αφότου μου ανακοίνωσαν το "φευγιό" ενός φίλου. Και όλη η διαδικασία της γραφής των στίχων ήταν σαν βύθιση βελονών στις άκρες των δαχτύλων. Η συνειδητοποίηση του αληθινού πόνου, η συνειδητοποίηση πως πρέπει να συνεχίσω αυτή τη ζωή λιγότερος... λειψός... και πως δεν θα έχει τέλος αυτή η αφαίρεση...».

Και καταλήγει:

«Το "This Pain is Real" γράφτηκε για το Βασίλη, για μένα... για την απώλεια...»

Η μουσική του γράφτηκε με την ίδια αμεσότητα, όπως αναφέρει ο Dionisis Doe:

«Έγινε πολύ ξαφνικά, ο Stratos Doe ήθελε ένα κομμάτι με αυτόν το ρυθμό, ξεκινώντας τον ταυτόχρονα. Πάνω στα χτυπήματα των κρουστών μπήκε ο Antonis Doe με την κιθάρα, για να το συμπληρώσει ο Dionisis Doe με το μπάσο. Ο Moss Doe απλά έβαλε το έτοιμο λυρικό μέρος».

Αλλά ένα ερώτημα πλανάται: ποιος ήταν ο Βασίλης, η βασική αιτία για τη δημιουργία του τραγουδιού;

Πρόκειται για τον Βασίλη Μπαγιάτη, επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, που έφυγε από τη ζωή στα 35 του χρόνια, νικημένος από την επάρατη νόσο.

Όμως αυτός είναι απλώς ένας τίτλος. Ο Βασίλης ήταν πολλά περισσότερα — και πάνω απ’ όλα, φίλος. Φίλος της Μούσας και της μουσικής, της ελεύθερης έκφρασης.

Όπως γράφουν οι φίλοι του, που μέσα από μια μουσική εκδήλωση προσπαθούν να τον συστήσουν σε όσους δεν πρόλαβαν να τον γνωρίσουν όσο ήταν ακόμη παρών:

«Πολλοί τον γνωρίσανε σαν Βασίλη Μπαγιάτη. Για πάρα πολλούς περισσότερους ήταν ο Zpi. Μουσική, φωτογραφία, σκηνοθεσία, blogging, ραδιόφωνο απλά αποτελούν τα μέσα που είχε επιλέξει για να γιορτάζει αυτό που αγαπούσε περισσότερο από όλα. Τη ζωή.

Τη ζωή με δημιουργία. Τη ζωή με ουσία. Τη ζωή που δεν χρειάζεται να πάρεις για να δώσεις.

Για πολλούς ήταν. Για μας πάντα θα είναι ακόμη κι αν λείπει. Όλοι εμείς που μας άγγιξε η ύπαρξή του και επηρέασε τη δική μας ύπαρξη, όλοι εμείς που αγαπάμε τα κείμενα, τις φωτογραφίες του, τις ραδιοφωνικές εκπομπές του, τις ταινίες του, όλοι εμείς που αγαπάμε τον ίδιο τον Zpi, μαζευόμαστε για να γιορτάσουμε αυτό που αγαπάει περισσότερο. Τη ζωή.»

Και σίγουρα, οι νότες είναι αυτές που ξυπνούν τη γνώση και τη μνήμη. Κάτι που οι Jane Doe καταφέρνουν με αυτό το τραγούδι.

Το βιντεοκλίπ του γυρίστηκε σε ένα από τα πιο γνωστά ροκ στέκια της Θεσσαλονίκης, το Silver Dollar, και είναι δημιουργία του John Doe, υπεύθυνου και για τα visuals του συγκροτήματος στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Jacek Henryk Maniakowski

KHIRKI- Bukovo

 

Τα μπαχαρικά είναι συστατικά που με ελάχιστη ποσότητα, μπορούν να αλλάξουν την σύσταση ενός φαγητού και την γεύση του, γενικά μπορούν να δώσουν μια τελείως διαφορετική μορφή στην διατροφή. Πέρα από την συντήρηση τροφίμων, έχουν και θεραπευτικές ιδιότητες, αλλά η υπερβολή μπορεί να αποβεί μοιραία. Και στα Βαλκάνια, πολλές φορές παρομοιάζονται με γυναίκα, αν και στην περιοχή δεν φημίζονται για την ισότητα των δύο φύλων και δύσκολα μπορεί κανείς να καταλάβει αν έχει θετική ή αρνητική σημασία.

Αλλά ένα μπαχαρικό το οποίο είναι γέννημα θρέμμα της περιοχής των Βαλκανίων και χαίρεται ιδιαίτερης εκτίμησης και κυρίως στην περιοχή της Β. Ελλάδας είναι το Μπούκοβο. Μάλιστα στην χώρα της Β. Μακεδονίας υπάρχει και ένα χωριό με αυτό το όνομα κοντά στην Μπίτολα. Η ετυμολογία της λέξης έχει σλάβικη καταγωγή, από οξιά σύμφωνα με το Βικιλεξικό* ή από την βελανιδιά σύμφωνα με τη Wikipedia**. Αλλά όλα αυτά τι σχέση έχουν με μουσική και μάλιστα με την σκληρή έκφρασή της, θα μας απαντήσουν οι KHIRKI από την Αθήνα μέσω του Δημοσθένη Ιωάννου, κιθαρίστα και τραγουδιστή της τριμελούς μπάντας.

«Η παρακάτω ιστορία αφορά στο πώς ένα καυτερό μπαχαρικό σηματοδότησε το καλλιτεχνικό μας όραμα και βοήθησε στη γέννηση της Khirki. Κοιτώντας πίσω, στη γέννηση της μπάντας και της Κτηνωδίας ( το άλμπουμ στο οποίο συμπεριλαμβάνεται) αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολες και σωτήριες αποφάσεις καλεστήκαμε να πάρουμε προσπαθώντας να κρατήσουμε την καλλιτεχνική μας φλόγα ζωντανή. Η μετάβαση από το προηγούμενο γκρουπ και η απελευθέρωση από το παρελθόν δεν ήταν εύκολη. Εκτιμώντας όμως την επιτυχία ή τον αντίκτυπο του δίσκου μας στον κόσμο (το album ξεπούλησε μέσα σε 6 μήνες) δε μπορώ παρά να αισθάνομαι περήφανος για όσα πετύχαμε. Και όλα ξεκίνησαν από μία πρόταση: «πάμε να γράψουμε τον πιο ξέφρενο δίσκο που έχουμε μέσα μας». Μιλάμε για λύσσα. Έτσι μας βρήκε η έναρξη της συνθετικής διαδικασίας της Κτηνωδίας. Ως τρίο: γυμνό, εκτεθειμένο και αλήτικο. Μεγάλο ρίσκο με αντίστοιχα μεγάλες απολαβές, αυτό ήταν το στοίχημά μας.» ξεκινάει την εξιστόρηση, αποδεικνύοντας πως η μουσική μπορεί να συνδυάσει τα πάντα όπως η καλή μαγειρική. Αν και στην μαγειρική δεν ξεκινάς με το μπαχαρικό, απλά το προσθέτεις, στην μουσική μπορεί να γίνει και το αντίθετο.

Και ο Δημοσθένης το επιβεβαιώνει: «Η αρχή, λοιπόν, το σημείο μηδέν, έπρεπε να είναι καλά ορισμένη για να θέσει τον ορίζοντα στο δρόμο που θα πορευόμασταν. Bukovo! Είχα ένα παλιό riff στον κουμπαρά που είχε βγει χρόνια πριν, από ένα jam session που είχα με το Σπύρο ( ντράμερ του συγκροτήματος) και το οποίο ήταν ιδιαίτερα χορευτικό, απρόβλεπτο και εθιστικό. Μας άρεσε και η μοίρα μας έκανε να το διαλέξουμε και να δουλέψουμε πάνω του. Είναι το riff της εισαγωγής που ακούς στο τραγούδι και το οποίο επαναλαμβάνεται και στη μέση του τραγουδιού. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με αυτό.» Απρόβλεπτο είναι και το μπούκοβο, μπορεί να είναι γλυκό ή καυτερό, αλλά για τους φανατικούς του, σίγουρα εθιστικό.

Αλλά κάθε έμπνευση έχει μια μνήμη, την οποία και εκφράζει με το να συνδυάζει φαινομενικά άσχετα πράγματα, έτσι είναι η κάθε τέχνη: «Εκείνη την περίοδο, 2018-2019, είχα ξεκινήσει τη σχέση πάθους που έχω με τους King Gizzard & the Lizard Wizard. Ιδιαίτερα τα Anatolian σημεία τους υπήρξαν τεράστιας σημασίας για την απενοχοποίηση της καταγωγής μας και την ενσωμάτωση της στο σκληρό ήχο που ανήκουμε. Επιπλέον μου ακούστηκε ιδιαίτερα cool το γεγονός ότι συχνά τραγουδάνε πάνω στο riff, δίνοντάς του έτσι μεγαλύτερη έμφαση. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, πως κάπως έτσι γράφτηκε και το κουπλέ.» συνεχίζει η φωνή της μπάντας.

Κανένας μάγος ή μάγειρας (έχουν το ίδιο έτυμο οι δύο λέξεις, το βαβυλωνιακό mag-), δεν βάζει στην τύχη τα υλικά μαζί, όσο και κάτι τέτοιο να φαίνεται στα μάτια των αδαών, το ίδιο πράττει και ένας καλλιτέχνης, που ακούει την μελωδία πριν την δημιουργήσει: «Βέβαια το δέσιμο αυτών των ιδεών δεν γίνεται στην τύχη και σχεδόν ποτέ δεν ακολουθούμε την εύκολη λύση κατά την ενορχήστρωση. Εδώ έρχεται η δουλειά της μπάντας που παίρνει τα ποιοτικά υλικά, την πρώτη ύλη και την μετουσιώνει σε κάτι που λέγεται, ξέρεις, τραγούδι.» αποκαλύπτει ο δημιουργός των στίχων.

Η έμπνευση είναι σαν τον έρωτα, κρύβεται σε σκοτεινές γωνίες, παραμένοντας σαν κάποιος μεγάλος αίλουρος για να αιφνιδιάσει τον ανέτοιμο, σχεδόν πάντα, αποδέκτη και αυτό επιβεβαιώνει ο Δημοσθένης: «Και σαν τέτοιο που είναι ήθελε ένα ωραίο φινάλε. Θυμάμαι, λοιπόν, να είμαι πάνω στη μηχανή ένα βράδυ όταν η Θεά της έμπνευσης μου χάρισε αυτή τη μελωδία που κλείνει το Bukovo. Και μου είχε κολλήσει τόσο έντονα που δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω στο σπίτι και να την ηχογραφήσω από τον τρόμο μην την ξεχάσω. Πάντα έτσι γίνεται. Πιάνεις την ακουστική σου, το πιάνο σου και προσπαθείς να εμπνευστείς ανάμεσα σε μαύρα κεριά, ρολόγια σταματημένα και πεντάλφες από κέτσαπ στο πάτωμα και δε βγαίνει ούτε συγχορδία. Ενώ μπορεί να κατουράς μία χημική τουαλέτα, πρωί σε λαϊκή με hung over και εκεί να σου έρθει το ρεφρέν του hit single ενός album. Μην μακρηγορώ, αυτή είναι εν πολλοίς η ιστορία πίσω από τη μουσική του Bukovo.»

Αλλά ένα τραγούδι δεν είναι μόνο οι νότες. Είναι και οι λέξεις που γίνονται στίχοι και αποκαλύπτουν ή κρύβουν την αλήθεια. Πολλές φορές αυτό γίνεται και ταυτόχρονα, όπως σε ένα σύμβολο που αποκαλύπτει σε γνώστες και κρύβει από τους αδαείς: «Οι στίχοι, τώρα, μιλάνε για αυτή την κρυφή και λίγο διεστραμμένη απόλαυση του να κυνηγάς ερωτικά κάποιο πρόσωπο χωρίς όμως να το έχεις ολοκληρωτικά. Αυτό που δοκιμάζεις αλλά δεν τρως, δαγκώνεις αλλά δεν καταπίνεις, γεύεσαι αλλά δε χορταίνεις. Κάπως σαν το εθιστικό κάψιμο του αγαπημένου μπαχαρικού, το οποίο μας δάνεισε το όνομά του, που στην αρχή σε ενοχλεί αλλά μετά το αναζητάς και χωρίς αυτό το φαγητό είναι βαρετό και άνοστο. Το Bukovo είναι μαζί με το Medea το 2ο τραγούδι του album στο οποίο οι στίχοι είναι σε πρώτο ενικό πρόσωπο και αφορούν στα λόγια μία γυναίκα. Στην περίπτωση μας πρόκειται για μία μοιραία και χειριστική γυναίκα η οποία διαρκώς υποτιμά αυτόν που την κυνηγά. Προσπάθησα να μπω στα παπούτσια ενός τέτοιου προσώπου και να ακουστώ καταδεκτικός και επικριτικός μέχρι αηδίας, γιατί στο rock n roll αγαπάμε την υπερβολή. Υπερβολή στην ταχύτητα, στον ήχο και φυσικά στα συναισθήματα.» Συνεχίζει.

Αλλά κάθε τραγούδι δεν είναι τα λίγα λεπτά της διάρκειας του, αλλά ώρες δημιουργίας, αλλαγές και πάντα κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με τους δημιουργούς του. Αυτό το δέσιμο είναι ένας κρυφός συμβολισμός, που μόνο τα μέλη της μπάντας ξέρουν: «Τώρα, στο δικό μου μυαλό το Bukovo είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί μέσα στα 4μιση λεπτά του καταφέραμε να συνοψίσουμε τον ιδιαίτερα σύνθετο ήχο της Khirki και αυτό είναι κατόρθωμα όταν είσαι πολυλογάς. Μετά το Bukovo πιάσαμε τα υπόλοιπα κομμάτια και έβγαιναν όλα σχετικά αβίαστα. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό μας πήρε τον περισσότερο χρόνο και για να είμαι ειλικρινής ήταν και το τελευταίο που ολοκληρώσαμε συνθετικά. Επιστρέφαμε διαρκώς σε αυτό και το πειράζαμε εμμονικά μέχρι να βρούμε την τελική του μορφή. Να γιατί, λοιπόν, το θεωρούμε τόσο σημαντικό, να γιατί το τιμήσαμε κυκλοφορώντας το ως single και γιατί εν τέλει ο κόσμος το ζητάει και το χορεύει.» Καταλήγει ο Δημοσθένης Ιωάννου με τις αποκαλύψεις της ιστορίας του τραγουδιού.

Αν και έχουν γραφτεί βιβλία, όχι πολλά για να είμαστε ειλικρινείς, για σχέση κουζίνας/μαγειρικής με τον έρωτας προς μια γυναίκα και λίγες ακόμα ταινίες έχουν γυριστεί, αλλά ακόμα λιγότερα τραγούδια έχουν δημιουργηθεί για αυτόν ον συσχετισμό. Όσο για τραγούδια με όνομα μπαχαρικού… δεν γνωρίζουμε κανένα άλλο.

*https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CE%B2%CE%BF

**https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CE%B2%CE%BF_(%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C)

Jacek Henryk Maniakowski

Raw In Sect - Αρένα

 

Τα έπη του Ομήρου, στην ουσία απεικονίζουν μια εξωτερική μάχη ή αλλιώς το Μεγαλόκοσμο στην Ιλιάδα και τον μικρόκοσμο στην Οδύσσεια ή αλλιώς την εσωτερική μάχη του ανθρώπου. Ουσιαστικά είναι μάχες έξω από τα τείχη κάθε Τροίας. Όμως οι σύγχρονες πόλεις δημιουργούν μια  τεράστια Αρένα, όπου οι εσωτερικές και εξωτερικές μάχες γίνονται απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό, μια στείρα επανάληψη ως μηχανική μίμηση της κάθε προηγούμενης πράξης ή αλλιώς καθημερινότητα.

«Το «Αρένα» είναι ένα τραγούδι που βγήκε από το πουθενά. Διάφορες μελωδίες και ιδέες ενώθηκαν για να βγει το πρώτο μισό του τραγουδιού.» Ξεκινάει να διηγείται ο Kostas Diamandis ( Lead Vocals, Guitar). Στην πορεία έβαλε ο Δημήτρης (Dimitris Alexiou - Drums, Backing Vocals) το χαρακτηριστικό σημείο με τα κρουστά προς το τέλος και θυμάμαι μου είχε πει ότι ήθελε μία νέα φωνητική γραμμή εκεί. Από εκεί και πέρα σε συνδυασμό με τη βοήθεια του παραγωγού μας (Peter Dowsett), το φορτώσαμε όσο δεν πήγαινε άλλο.

Η ιδέα να συνδυαστεί η ρεμπέτικη μουσική με την metal/rock είχε σαν σκοπό να εξερευνήσουμε το τεράστιο εύρος της Ελληνικής μουσικής και το ρεμπέτικο αναμφίβολα είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι.» Ολοκληρώνει την διήγηση του για την πηγή έμπνευσης του μουσικού μέρους του τραγουδιού.

Όμως ο λακωνικός στίχος έχει ακόμα πιο ενδιαφέρον: Αρένα αρχικά είναι η πόλη της Αθήνας και σε δεύτερο χρόνο αντιλαμβάνεται κανείς ότι Αρένα είναι η ίδια η καθημερινότητα και η φθορά που περιέχει.

Ποιοι είναι τα λιοντάρια και ποιοι τα θύματα; και ποιοι μονομαχούν πραγματικά;

«Όλοι μονομαχούν με τον ίδιο τους τον εαυτό σε καθημερινή βάση για να ανταπεξέλθουν στις δοκιμασίες της καθημερινότητας. Από το να πάνε στη δουλειά τους δηλαδή, αν έχουν δουλειά, μέχρι να ανταπεξέλθουν σε αυτήν και μετά να βρουν την ενέργεια να περάσουν την υπόλοιπη μέρα. η φθορά που στην οποία υπόκειται κάποιος σε αυτή τη ρουτίνα είναι η ίδια η αρένα» απαντά ο τραγουδιστή και κιθαρίστας των Raw In Sect.

Ούτε καν λανθασμένο κυνήγι του γνώθι σ αυτόν; Προσπαθούμε να ακάψουμε ακόμα πιο βαθιά στο νόημα των στίχων:  «εκεί καταλήγει μάλλον»  απαντάει ο Κώστας, βοηθώντας παράλληλα στο «σκάψιμο». Και συνεχίζει: «με αυτό τον τρόπο που σε φθείρει η αρένα όμως μόνο το γνώθι σ'΄αυτόν δεν αποκτάς, ίσα ίσα που χάνεις επαφή με το ποιος είσαι, που είναι το χειρότερο που σου κάνει αυτή η καθημερινότητα»

Στο βιντεοκλίπ εναλλάσσονται άνθρωποι με ερειπωμένα κτήρια… «η γκριζάδα που επικρατεί στο βίντεο αυτό ακριβώς θέλει να απεικονίσει την ερείπωση ή την εγκατάλειψη των πιο αδύναμων κρίκων στο μηδενικό έλεος της Αρένας. Οπότε όπως βλέπει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο κάποιος να καταρρέει, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο ψυχισμό των ανθρώπων, κάθε μέρα και από λίγο». Εξηγεί για την εικόνα που θέλει να προβάλει το βιντεοκλίπ.

Ο «απανθρωπισμός» του ίδιου του ανθρώπου;.... «οι συνθήκες οι οποίες δημιουργούν οι ίδιες οι κοινωνίες είναι σε μεγάλο βαθμό απάνθρωπες, δεν είναι φτιαγμένες για να υπηρετούν τόσο την καθημερινότητα του κόσμου, όσο τους ανθρώπους που κινούν τα νήματα εξ ού και  οι άμουσοι ενορχηστρωτές που λέει το τραγούδι, τελικά και αυτοί που κινούν τα νήματα ό,τι να ναι κάνουν» Καταλήγει ο τραγουδιστής της μπάντας.

Το ίδιο το τραγούδι, δεν προτείνει κάποια λύση, (και να για να υπάρξει ουσιαστική λύση πρέπει να υπάρχει αναγνώριση και αποδοχή πρώτα), αλλά η λύση έρχεται αργότερα στο δίσκο. Στο Γράμμα, όπως λέγεται το τραγούδι, όπου έρχεται η κορύφωση του δίσκου… Άρα ο ακροατής πρέπει να ακούσει ολόκληρο το άλμπουμ, δίνοντας και μεγάλη προσοχή στους στίχους των τραγουδιών του Kitro, όπως λέγεται η τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος.

Jacek Henryk Maniakowski 

Been Caught Stealing - Jane’s Addiction

 

Η σπίθα, σαν σύμβολο, δίνει αξία σε κάτι ασήμαντο, το οποίο όμως ορίζει την έναρξη πολλών μεγάλων πραγμάτων. Πως όμως μια μικρή λάμψη που κρατάει κλάσματα του δευτερολέπτου είναι ικανή να ανάψει μια φλόγα και κατά συνέπεια και συνέχεια να διασπείρει μια μεγάλη φωτιά; Με το φυσικό κλειδί ερμηνείας, οι απαντήσεις μπορεί να δώσει ένας καθηγητής φυσικής ή ακόμα και ένας απλός πυροσβέστης. Από πλευρά ηθικής μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει τίποτα ασήμαντο στην ζωή, απλά όλα θέλουν το κατάλληλο περιβάλλον και την κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσουν. Αλλά και η αστρονομία έχει πολλές ερμηνείες και η φιλοσοφία ακόμα περισσότερες.

Αν όμως η σπίθα είναι ένα συμπαθές και οικείο τετράποδο και συγκεκριμένα μια σκυλίτσα. Αν και το «σπίθα» θα μπορούσε να είναι πολύ ταιριαστό όνομα για μια σκυλίτσα που «φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν», στην πραγματικότητα λεγόταν Annie και ήταν σπίθα για την έκρηξη της alt.rock στην δεκαετία του ’90. Κάνοντας παράλληλα ένα από τα πιο παράξενα συγκροτήματα πρωτοπόρους του είδους, αλλά και διάσημους ανά τον κόσμο.

Πρόκειται για σκυλίτσα από κέντρο περίθαλψης αδέσποτων ζώων και που υιοθετήθηκε από τον τραγουδιστή των Jane’s Addiction Perry Farrell. Ήδη οι φίλοι της μπάντας, αλλά όχι μόνο μπορούν να θυμηθούν την εισαγωγή του Been Caught Stealing από το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας, το Ritual de lo Habitual που κυκλοφόρησε στις 21 Αυγούστου του 1990.  Ήταν και το πιο επιτυχημένο τους τραγούδι.

Η ιστορία ξεκινά, όπως πολλοί ιδιοκτήτες σκύλων έχουν βιώσει, από ένα θλιμμένο βλέμμα, σαν να έλεγε «που πάς; Μην μ’ αφήνεις μόνο». Και όταν αυτό είναι δυνατόν όλοι υποκύπτουν σε αυτό, παίρνοντας το σκύλο μαζί τους. Αυτό ακριβώς έπαθε και ο τραγουδιστής της μπάντας και την πήρε μαζί του στο στούντιο. Όπως συνεχίζει την διήγησή του στο  Classic Rock το 2000, φορούσε ακουστικά τραγουδώντας για την ηχογράφηση και η σκυλίτσα όλο χαρά ήθελε να ακολουθήσει τον «μπαμπά» της στο τραγούδι. Ένα ρυθμικό και ενθουσιώδες Ruff! Ruff! Ruff! κατέληξε σαν δεύτερη φωνή, σκυλίσια  ναι μεν, αλλά φωνή και πάλι. Το γεγονός φυσικά πως κατέληξε τελικά να μπει στο τραγούδι, αποτέλεσε απλά σύμπτωση.

Σύμπτωση ή όχι, το τραγούδι με το χαρακτηριστικό γάβγισμα, αποτέλεσε την σπίθα για την έκρηξη της alternative rock. Παράλληλα φέρνοντας τους Jane’s Addiction στην σφαίρα της mainstream μουσική ανοίγοντας τον δρόμο για άλλες μπάντες να δοκιμάσουν νέες μουσικές φόρμες χωρίς να μαλακώσουν τον ήχο τους. Αλλά ακόμα έδειξαν πως δεν χρειάζεται να χεις την τέλεια χαίτη για να μπορείς να παίξεις καλά riffs. Αλλά και ρίχνοντας τις μετοχές των εταιρών λακ μαλλιών στα τάρταρα του χρηματιστηρίου, μιας που όταν δημιουργήθηκαν το 1985, η Glam-metal ήταν στο απόγειο της και χωρίς 24 τόνους λακ δεν έπιανες καν μουσικό όργανο ούτε μικρόφωνο.

Ουσιαστικά στο δεύτερο μισό του άλμπουμ Ritual de lo habitual άρχισαν να δημιουργούν τον ήχο που τους καθιέρωσε με το και φυσικά η συμπαθέστατη Annie δίνει το έναυσμα με Been Caught Stealing, ανταποδίδοντας την αγάπη που της έδειξε ο τραγουδιστής όταν αποφάσισε να μοιραστεί μαζί της το σπιτικό του, παίρνοντας την από το κέντρο περίθαλψης των αδέσποτων.

Στην πραγματικότητα το τραγούδι κλείνει την πρώτη πλευρά του δίσκου, τότε ακόμα έτσι χωριζόταν ένα άλμπουμ δηλ. σε Α πλευρά και Β. Η δημιουργία του Perry Farrell και του μπασίστα Eric Avery πατάει σε funk-rock μοτίβα, τα οποία βοήθησαν τους ίδιους μαζί με τους Red Hot Chili Peppers να καθιερωθούν ως πρωτοπόροι αυτού του ήχου. Αλλά το συγκρότημα έδωσε ένα πιο σκοτεινό τόνο στην μουσική τους, κόντρα στην λάμψη της δεκαετίας τους ’80. Ουσιαστικά δεν τραγουδούσαν μόνο για την σκοτεινή πλευρά της ζωής, αλλά και την έζησαν. Και ο αρχικός στίχος «‘I’ve been caught stealing, once, when I was five’», που έχει τις ρίζες του στην πραγματικότητα, το αποδεικνύει.

Πιο συγκεκριμένα, όπως διηγείται ο Perry Farrell στο Rolling Stone, υπήρχε ένα γωνιακό ζαχαροπλαστεία στο Queens, κοντά στο σπίτι του, όπου όλη την ώρα τριγυρνούσε εκεί, όπως μάλλον και πολλά ακόμα παιδιά από την γειτονιά. Ο ίδιος νόμιζε πως ήταν αρκετά ικανός κλέψει οτιδήποτε, αλλά μάλλον το φανταζόταν καθώς τον έπιασε ένας τύπος όταν προσπάθησε να «σουφρώσει» ένα Pennsy Pinky, μια παιδική μπάλα φτιαγμένη από ροζ καουτσούκ.

Οι στίχοι γενικά αναφέρονται στον ίδιο να διασκεδάζει με την φίλη με το να «ξελαφρώνει» τα ράφια κάποιου μαγαζιού, φυσικά χωρίς καμιά διάθεση να πληρώσει. Ο ίδιος απορρίπτει τις κατηγορίες ότι ενθαρρύνει τέτοιες ενέργειες. Όπως και όλοι οι στίχοι του δεν προσπαθούν να παρασύρουν κανέναν σε αυτά για τα οποία αναφέρονται.

Σε μια άλλη του συνέντευξη το 1990 στο  BAM αναφέρει πως δεν έχει κάποιο σκοπό να κάνει κήρυγμα ή να δημιουργήσει κάποια μοτίβα ζωής για άλλους. Δεν έχει καμιά σχέση με την διδασκαλία ζωής, απλά θέλει να διασκεδάσει στον βαρετό αυτόν πλανήτη.

Το τραγούδι μπορεί να ακούγεται αρκετά «ζωηρό», αλλά το συγκρότημα στις ηχογραφήσεις φλέρταρε πολύ έντονα με τον θάνατο. Η χρήση των ναρκωτικών κατά την διάρκεια της δημιουργίας του άλμπουμ ουσιαστικά ήταν μέρος του μύθου τους ή αυτού που ήθελαν να δημιουργήσουν. Άλλωστε οι Farrell, Dave Navarro (κιθαρίστας της μπάντας) και Avery ήταν πολύ ενθουσιώδεις χρήστες ηρωίνης. Όπως ήταν φυσικό, οι ουσίες αυτές δεν είναι και καλύτερος σύμβουλος συμβίωσης και κυρίως μεταξύ των μουσικών.

Έτσι κατά την ηχογράφηση του Ritual de lo habitual, ήδη τα μέλη της μπάντας άρχισαν να απομακρύνονται μεταξύ τους. Όπως δήλωσε στο Rolling Stone ο Dave Navarro, μαζί με τους Farrell και Avery είχαν τους ίδιους δαίμονες, αλλά σε διαφορετικές στιγμές. Αυτό είχε σαν συνέπεια να μη μιλιούνται πολλές φορές μεταξύ τους, από την άλλη όμως πέρα από της μυστικοπάθειας που είχαν μεταξύ τους, υπήρχε και μια παράξενη και απόκοσμη κατανόηση. Και αυτό δημιουργούσε μια πολύ περίεργη δυναμική, που είχε αντίκτυπο και στον ήχο του άλμπουμ.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Αύγουστο, αλλά το single 3 μήνες αργότερα το Νοέμβριο. Συνοδευόταν από περίεργο βιντεοκλίπ, όπου δείχνει κάποιους γκροτέσκους ως  και περιθωριακούς τύπους να ξαφρίζουν ένα σούπερ μάρκετ με όντως πολύ ευφάνταστους τρόπους. Αν και την εποχή εκείνη, ήταν αρκετά προκλητικό, αγαπήθηκε από το MTV, με αποτέλεσμα να σκαρφαλώσει στο Νο. 34 του Billboard chart. Το τραγούδι δεν ήταν απλώς η μεγαλύτερη επιτυχία της μπάντας, ήταν ένα τραγούδι ορόσημα, που άναψε την σπίθα ώστε να εξαπλωθεί η φωτιά του Alternative Rock. Πατώντας σε αυτό πολλά συγκροτήματα από μικρά κλαμπ και φοιτητικά στέκια γέμισαν στάδια, κατακτώντας μουσικά όλη την Αμερική στην δεκαετία που ξεκινούσε.

Την επόμενη χρονιά, οι Jane’s Addiction πραγματοποιούν ένα από τα πιο ιδιαίτερα μουσικά γεγονότα, το Lollapalooza festival. Η εμφάνισή τους μαζί σαν headliners, μαζί με τους Nine Inch Nails, Living Colour, the Rollins Band και πολλές ακόμα μπάντες. Έμελε να είναι η τελευταία τους. Η σπίθα μπορεί να έσβησε, αλλά η φωτιά έκαιγε ήδη. Έναν μήνα μετά κυκλοφορεί το Nevermind των Nirvana, αλλάζοντας ουσιαστικά τα μουσικά δεδομένα συθέμελα στον χώρο της rock.

Η πυρκαγιά σαν φυσικό φαινόμενο, έχει πάντα ανανεωτικό χαρακτήρα, σηματοδοτώντας μια αναγέννηση και χώρο για νέες δημιουργίες. Όπου το σαθρό δημιουργεί το υπόβαθρο για μια φωτιά, όπου μια ασήμαντη σπίθα θα το εξαφανίσει. Ίσως και ένα κλαψιάρικο βλέμμα μιας συμπαθητικής σκυλίτσας, να είναι αρωγός μιας ακόμα αναγέννησης.

Jacek Henryk Maniakowski

 

Πηγή: https://www.loudersound.com/features/the-story-behind-been-caught-stealing-by-janes-addiction?utm_source=facebook.com&utm_medium=social&utm_content=classic-rock&utm_campaign=socialflow&fbclid=IwAR3PvVt_hz5LdlPnZ8Xo8owAPb4S0_ylRbWaKaK2bs0PDyNfqmZlzr3zPWs

https://en.wikipedia.org/wiki/Been_Caught_Stealing

ΕΜΜΟΝΟ ΓΚΡΙΖΟ - Echo-λόγιο

Οι ΕΜΜΟΝΟ ΓΚΡΙΖΟ απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Το γκρίζο είναι το άσπρο και το μαύρο μαζί, το φως και το σκοτάδι, το καλό και το κακό. Το όνομά μας συμβολίζει την επίμονη αναζήτηση μιας ισορροπίας ανάμεσα σε δύο αντίθετικά στοιχεία.

2) Χρήμα ή δόξα; Και τα δύο...με την ισορροπία που προαναφέραμε.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; Smells Like Teen Spirit.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας Μάης 2010, με την αποχώρηση δύο βασικών μελών.

5)Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Η φτιαχτή, η ανειλικρινής.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Η μουσική είναι υπερόπλο, θα θέλαμε όμως να μπορούσε να προκαλέσει κόφωση σε κάποιους ανεγκέφαλους που την χρησιμοποιούν.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Με πολύ κόσμο.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Η μουσική δεν περιορίζεται σε δύο μόνο εκφράσεις. Αν όμως θα έπρεπε να επιλέξουμε μία από τις δύο θα λέγαμε θρησκευτική.

9) Οι επιρροές σας; Ότι συνέβαινε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τη δεκαετία του ’90.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Μέσον και σκοπός...Όχι αυτοσκοπός.

11)Μέσον ή σκοπός η μουσική; Αυτοσκοπός.

12)Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Το ταλέντο εμπεριέχει καί τα δύο αυτά στοιχεία. Όταν όμως καλλιεργήσεις το ταλέντο σου, επιλέγεις την αλαζονεία και την ταπεινοφροσύνη στις σωστές δόσεις.

13)Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με τον ελέφαντα...Αν μας βάλεις και τους τρεις πάνω στη ζυγαριά ζυγίζουμε πάνω από 300 kg.

14)Μια ευχή για την μπάντα Πάντα να εξελίσσεται...

15)Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Η εσωστρέφεια των στίχων κι όταν αυτή οδηγεί σε τέλμα.

Θα τους βρείτε εδώ: http://www.emmonogrizo.gr/

http://www.facebook.com/emmonogrizo

https://www.facebook.com/EmmonoGrizoBand

Θα τους δείτε εδω: http://www.youtube.com/user/EmmonoGrizo

KollektivA - Echo-λόγιο

Οι KollektivA απαντούν  :

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Τη συλλογικότητα. Τη συνειδητή συνύπαρξη  με κοινό στόχο και σκοπό.

2) Χρήμα ή δόξα;

Ανατροπή.  Η οποία δυστυχώς δε συνεπάγεται τίποτε από τα δύο, ειδικά το πρώτο.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Σκληρός ήχος – σκληρός στίχος, με πολιτική και κοινωνική βάση.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Η συνεργασία μας με το Μάνο Ξυδούς το 2009.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Η υποταγμένη,η τετριμμένη. Αποπνικτική ατμόσφαιρα…

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Μάλλον όπως και τώρα, αλλά τα αποτελέσματα θα ήταν πιο γρήγορα, ίσως ραγδαία.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με τον Tom Morello και τον Bruce Springsteen.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Η μουσική είναι μορφή τέχνης και άρα μορφή κοινωνικής συνείδησης. Ασφαλώς και μπλέκεται με την ιδεολογία, συνεπώς μπορεί να αποτελέσει έκφραση πολιτικών, θρησκευτικών ή άλλων ιδεών ή/και στήριγμα αυτών. Το κρίσιμο είναι ποιον εξυπηρετούν οι ιδέες αυτές. Με ποιου το πλευρό τάσσεται ο δημιουργός εν τέλει.

9) Οι επιρροές σας;

Από συγγραφείς οι Μπρεχτ, Ρίτσος, Λειβαδίτης, Oscar Wilde κα.

Από συγκροτήματα οι Metallica, Queensryche, Pink Floyd, Rage Against The Machine κα

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μέσον σίγουρα. Η ζωή είναι πολύ ευρύτερη.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Ομοίως.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Το αληθινό ταλέντο πάει χέρι χέρι με την μεγάλη προσπάθεια, την υπευθυνότητα, τη μελέτη, την ένταξή του στη ζωή και τον άνθρωπο.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Μάλλον με κάποιον αδέσποτο σκύλο. Stray Dogs κλπ. ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

14) Μια ευχή για την μπάντα

Μα είναι γνωστό ότι οι ευχές για να πραγματοποιηθούν δεν πρέπει να λέγονται.. Έγινε μάλιστα κι ένα επιστημονικό συνέδριο επί τούτου πρόσφατα..

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Εκείνο που σε φέρνει αντιμέτωπο με προσωπικές αδυναμίες και πάθη.

θα τους βρείτε εδώ:https://www.facebook.com/KollektivA.gr

                                http://www.kollektiva.net/

θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/user/TheFemdBand

θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/kollektivaGr