Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

The Clash - Rock the Casbah

Σε μια μπάντα που παίζει κυρίως για το δικό της κοινό και στην ουσία για τη δική της ευχαρίστηση, το πιο πετυχημένο τους τραγούδι δεν αντιπροσωπεύει συνήθως όλη τη δουλειά τους. Η εμπορική σκοπιμότητα δεν είναι πολλές φορές ο λόγος, αλλά μια τάση για πειραματισμό ή ακόμα αποτέλεσμα κάποιου αστεϊσμού ανάμεσα σε μουσικούς, που γίνεται ένα τραγούδι, ακόμη και χιτ. Η punk σκηνή δεν φημίζεται για τους συμβιβασμούς της, έτσι ένα τέτοιο τραγούδι δε μπορείς να το χαρακτηρίσεις «αρπαχτή».

Το "Rock the Casbah" των The Clash, που βρίσκεται στο πέμπτο τους άλμπουμ Combat Rock (1982), εκτός από το μεγαλύτερο τους χιτ, είναι και αποτέλεσμα ενός αστείου. Αν και επίσημα χρεώνεται σε όλο το συγκρότημα, ουσιαστικά είναι δημιουργία του ντράμερ Topper Headon, ο οποίος ηχογράφησε μόνος του τα τύμπανα, το πιάνο και το μπάσο, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τις ιστορικές πηγές. Τραγική ειρωνεία είναι ότι σχεδόν αμέσως μετά την ηχογράφηση απολύθηκε από το συγκρότημα λόγω προβλημάτων με ναρκωτικά. Το τραγούδι έγινε το πιο δημοφιλές τους στην Αμερική, φτάνοντας στο #8 του Billboard Hot 100, αλλά το βιντεοκλίπ γυρίστηκε με τον Terry Chimes, που κλήθηκε προσωρινά να τον αντικαταστήσει.
Η δημιουργία του τραγουδιού ξεκίνησε από μια παρατήρηση του μάνατζερ Bernie Rhodes, όταν τους είδε να γράφουν ένα μακροσκελές μουσικό κομμάτι. Σχολιάζοντας ειρωνικά, τους ρώτησε αν προσπαθούν να φτιάξουν ένα rāga, είδος ινδικής μουσικής με πολυπλοκότητα και μεγάλη διάρκεια. Ο Joe Strummer δεν το άφησε να «πέσει»: με μουσική υπόκρουση και τραγουδώντας σχολίασε «you’ll have to let that raga drop», φράση που είχε ήδη στο μυαλό του και σύμφωνα με τις πηγές είχε σκεφτεί πριν καν ακούσει τη μουσική του Headon. Ο πρώτος στίχος γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή και το υπόλοιπο λυρικό μέρος απλώς ακολούθησε.
Η instrumental εισαγωγή είχε γραφτεί νωρίτερα από τον Headon, ο οποίος την έπαιζε στις πρόβες (τη μουσική ρε... έλεος πια). Ο ίδιος δήλωσε ότι η προσθήκη στο τραγούδι έγινε εν αγνοία του, ενώ σε ντοκιμαντέρ αναφέρει πως την ηχογράφησε από βαρεμάρα περιμένοντας τα υπόλοιπα μέλη. Ο Strummer παραδέχτηκε την ευφυΐα του ντράμερ στο δέσιμο πιάνου και τυμπάνων, αν και κατέκρινε το αρχικό λυρικό μέρος που είχε γράψει ο Headon ως «πολύ προσωπικό» και αναφερόμενο στη φίλη του.
Αργότερα, ο Strummer άλλαξε τους στίχους, εμπνευσμένος από αναφορές λογοκρισίας μουσικής στο Ιράν μετά την Επανάσταση του 1979 . Οι νόμοι του Άραβα Shareef που απαγορεύουν τη disco και το «rocking the Casbah» γίνονται ο πυρήνας της αφήγησης. Η πολυγλωσσία κάνει παρέλαση στους στίχους: αραβικά, εβραϊκά, τούρκικα, σανσκριτικά ... sharif, bedouin, sheikh, kosher, rāga, muezzin, minaret, casbah.
Το βιντεοκλίπ, χαμηλού προϋπολογισμού, αναπαριστά τη φιλία ανάμεσα σε έναν Άραβα και έναν Εβραίο Hasidic που πηγαίνουν σε συναυλία της μπάντας στο Austin’s City Coliseum. Γυρισμένο στο Τέξας, μπροστά σε πετρελαιοπηγή και κοντά στη βάση Bergstrom Air Force Base, καταγράφει δύο RF‑4C της Αμερικανικής Αεροπορίας να εμφανίζονται εν αγνοία τους, εικόνα που ταιριάζει ειρωνικά με τον στίχο «the King called out his jet fighters».





Rusty Cadillac


Το άγνωστο και μη προβλέψιμο ονομάζεται συνήθως τύχη. Μια νοητική εφεύρεση του ανθρώπου για να ξορκίσει την άγνοιά του, αλλά ακόμα και να την θεοποιήσει. Ουσιαστικά στην φύση όλα είναι δομημένα και αποτέλεσμα μιας συνεχούς αλληλουχίας της αιτίας και αποτελέσματος και μόνο η ανθρώπινη βούληση την διαταράσσει προσωρινά. Αν και κάποια γεγονότα φαντάζουν τυχαία μέσα στα καρμικά σκοτάδια, στην πραγματικότητα  είναι άλλη μια έκφραση της ειμαρμένης (μείρομαι= παίρνω αυτό που μου ανήκει). Και μέσα στην ανθρώπινη άγνοια, μια πτώση ενός μήλου φαντάζει σαν ένα απροσδόκητο γεγονός, αλλά στην πραγματικότητα είναι το αποτέλεσμα της ωρίμανσης του. Και αν κάτω από την μηλιά βρίσκεται το κατάλληλο κεφάλι, τότε γίνεται αιτία για ακόμα περισσότερα αποτελέσματα. 
Σίγουρα δεν θα καλούσε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες μπλουζίστες στην σκηνή έναν μουσικό στην τύχη. Ακριβώς σε ένα τέτοιο κάλεσμα ανταποκρίθηκε ο  Δημήτρης Αδαμίδης (φωνή/φυσαρμόνικα)  για να "τζαμάρει" μαζί με τον Η. Ζάϊκο  σε μια ζωντανή εμφάνισή του. Η αλυσιδωτή αντίδραση συνεχίστηκε, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει μια μπάντα και ο επόμενος κρίκος ήταν ο συμμαθητής του στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης Μανόλης Παπαγιάννης (κιθάρα/φωνή). Το σχήμα συμπλήρωσαν Νίκος Λιάκος (μπάσο/φωνή) και Πάνος Παπαγεωργίου (τύμπανα). Το όνομα Rusty Cadillac " βγήκε απ’την ταινία «Cadillac Records»....απλά θέλαμε ένα όνομα που να συνδυάζει vintage με class, όπως κάνει και η μπάντα" όπως μας λένε στο Echo-λόγιο ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/05/rusty-cadillac-1-cadillac-records.html ), ολοκλήρωσε την επόμενη αιτία, δημιουργώντας και νέα αποτελέσματα. 
Το φθινόπωρο του 2012 ξεκίνησαν τις ζωντανές τους εμφανίσεις, γοητεύοντας το κοινό με την μοναδική, αλλά συγχρόνως και με πολλά θεατρικά στοιχεία, ερμηνεία τους. Το καρμικό ντόμινο συνεχίστηκε όταν, κέρδισαν στον διαγωνισμό της WebArt Records (http://www.webartag.com/) το πρώτο βραβείο. Ο καθαρά  rhythm'n'blues ήχος  τους, μαζί με την ικανότητα τους στην πιστή του εκτέλεση, δεν άφησε αδιάφορους  τους κριτές, αλλά και τους υπεύθυνους της εταιρίας. Τα βραχνά φωνητικά και το ταλέντο και των υπόλοιπων μελών της μπάντας, δεν γοήτευσε μόνο το κοινό της Θεσσαλονίκης, που τους γνώρισε μέσα από τις πολλές εμφανίσεις τους στην πόλη. 
Έναν χρόνο μετά την πρώτη τους εμφάνιση, έχουν έτοιμο το πρώτο τους βιντεοκλίπ, που συνοδεύει και το πρώτο τους σινγκλ, το ομώνυμο του ονόματός τους τραγούδι. Η Cadillac τους μόνο σκουριασμένη δεν είναι και οι Rusty Cadillac, με γεμάτο το ντεπόζιτο και νέα μηχανή σε παλιό, αλλά καλογυαλισμένο καλούπι, είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν το μουσικό τους ταξείδι.