Gang of Four - Damaged Goods

 

Δεν είναι λίγοι αυτοί, που θεωρούν ότι, το πραγματικό δεν είναι αυτό που φαίνεται, αλλά το αόρατο. Ο κάθε φιλόσοφος, ακόμα και απλά ένας φιλοσοφημένος, θα συμφωνούσαν σε αυτό το θεώρημα. Οι ψυχολόγοι σίγουρα θα συμφωνούσαν και αυτοί. Και δεν θα ήταν λίγοι και ιστοριοδίφες που θα το ασπαζόταν. Άλλωστε από μια σχεδόν αόρατη σπίθα δημιουργούνται οι πιο μεγάλες «φωτιές», θα συμπλήρωναν κάποιοι ποιητές. Στην Μουσική τα πράγματα λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο, όπου μια μικρή μουσική ευρεσιτεχνία, μπορεί να δημιουργήσει ολόκληρο μουσικό κίνημα. Αλλά ακόμα και ένα διαφορετικό κούρδισμα  κιθάρας.

Σε μια τέτοια κατηγορία τραγουδιών ή «σπιθών», ανήκει και το σχεδόν αρχετυπικό Damaged Goods των Gang of Four. Πρώτο single των Άγγλων Gang of Four και ουσιαστικά το εισιτήριο τους στον κόσμο της μουσικής. Αρχικά κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου του 1978 από την ανεξάρτητη Fast Product. Μετά από έναν χρόνο σχεδόν, Σεπτέμβριο του 1979, κυκλοφόρησε στο εμβληματικό «Entertainment!» άλμπουμ, (Από τη  EMI Records πλέον) που έγινε η βασική επιρροή για καλλιτέχνες όπως ο Kurt Cobain και  Flea των  Red Hot Chili Peppers.

Το αρχικό τέμπο, με το οποίο ξεκινάει το τραγούδι, αλλά είναι και θεμέλιο για όλο το τραγούδι, αποτελεί μια καινοτομία για εκείνη την εποχή. Αργότερα, το ίδιο μοτίβο θα χρησιμοποιηθεί από αρκετές μπάντες, μεταξύ αυτών και οι δικοί μας «Τρύπες». Ο συνδυασμός της funk με την punk, ήταν πραγματικά πρωτοπόρος. Τα φωνητικά του  Jon King ακούγονται σαν θρήνος και προστίθεται μια σχεδόν rap απαγγελία μαζί. Ουσιαστικά ήταν ένας τρόπος απαγγελίας ποίησης, ο οποίος χρησιμοποιούταν ήδη στην jazz και έχει τις ρίζες του στην ανατολική Αφρική (Kikuyu). Στο συγκεκριμένο τραγούδι, την απαγγελία κάνει ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Andy Gill.

Το τραγούδι μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν μια χορευτική pop σύνθεση, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια νέα έκφραση της punk. Αλλά τα αγανακτισμένα φωνητικά του Jon King, ουσιαστικά το βγάζουν από αυτήν την κατηγορία.

Πέρα όμως, από τις μουσικές καινοτομίες, το τραγούδι παρουσιάζει και στιχουργικό ενδιαφέρον. Καταρχήν ο τίτλος του τραγουδιού αναφέρεται σε πρόσωπο, το οποίο δείχνει να έχει πολύ καλό χαρακτήρα, αλλά ουσιαστικά δεν είναι στην πραγματικότητα. Αποτέλεσμα ψυχολογικών τραυμάτων, οποία δημιουργήθηκαν στο παρελθόν. Μια ακόμα ερμηνεία αφορά τα δημόσια πρόσωπα, των οποίων η φήμη έχει καταστραφεί. (https://www.collinsdictionary.com/dictionary/english/damaged-goods). Κατά μια ακόμα ερμηνεία το Damaged Goods αναφέρεται απλά σε μια «slut», με όλες μαζί σημασίες της λέξης αυτής.

Αν και οι στίχοι είναι διφορούμενοι, μιλάνε ξεκάθαρα για σεξιστικές πολιτικές, είτε επιχειρήσεων είτε ακόμα και κρατών.  Όπου μια γυναίκα θεωρείται απλά ένα αντικείμενο προς πώληση. Ο Kevin J.H. Dettmar, συγγραφέας του βιβλίου Gang of Four's Entertainment!, υποστηρίζει πως ο ήρωας του τραγουδιού δεν έχει καν την στοιχειώδης αυτογνωσία.

Ο τότε τραγουδιστής της μπάντας, ο Jon King, ο οποίος είναι και συνδημιουργός των στίχων,  θυμάται σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Clash το 2009 πως εμπνεύστηκε τους στίχους. Η βασική πηγή της έμπνευσής του ήταν ένα σλόγκαν σε ένα υποκατάστημα της αλυσίδας σούπερ μάρκετ Morrisons στο Leeds. Συγκεκριμένα ένα ηλιόλουστο Σαββάτο έψαχναν για προσφορές σε κάποια σουπερμάρκετ . Ακόμα πιο συγκεκριμένα, έψαχναν για φασόλια σε κονσέρβα, όταν παρατήρησαν το σχεδόν απελπιστικό, κατά τον ίδιο, σλόγκαν του εν λόγω καταστήματος. Η φράση ήταν «The change will do you good», όπου η δύο σημασίες της λέξης, χρήματα και αλλαγή, στριφογύρισαν στο μυαλό του μουσικού. Η μόνη σκέψη του εκείνη την ώρα ήταν: «κάποιος πλήρωσε για αυτήν βλακεία/σκουπίδι» (Someone got paid for this rubbish!).

Από την άλλη η καλλιτεχνική του ευφυΐα, πήρε γρήγορες στροφές και σκέφτηκε να το χρησιμοποιήσει  σαν  αρχικός στίχος. Ο Andy Gill, κιθαρίστας συμπλήρωσε έναν στίχο ακόμα "Damaged goods, send them back", ο οποίος μπήκε στην μέση του τραγουδιού. Ο στόχος ήταν το τραγούδι να μιλάει για μια καταδικασμένη σχέση. Αργότερα πήρε μια πιο πολιτική και ιδεολογική σημασία. Άλλωστε ακόμα και σήμερα, τέσσερεις δεκαετίες μετά, οι στίχοι είναι πηγή πολλών ερμηνειών.

Το τραγούδι, αν και είχε αρκετή επιτυχία, δεν πρόσφερε καθόλου χρήματα στην μπάντα. Απλά ήταν το εισιτήριο για να υπογράψουν στην EMI Records για το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ.

Ακόμα και το εξώφυλλο του single, έχει σημειολογικό ενδιαφέρον, καθώς είναι εμπνευσμένο από το κίνημα Καταστασιακή Διεθνής ή ομάδα των Σιτουασιονιστών ή Σιτουασιονιστική ομάδα (γαλ. Internationale situationniste), το οποίο αποτελούνταν από καλλιτέχνες και η δράση του επηρέασε σημαντικά ακόμα και τα γεγονότα του Μάη του ’68. Αλλά διαλύθηκε το 1972.

Αλλά και από το κίνημα της Αποδόμησης, το οποίο έγινε γνωστό χάρη στον Ζακ Ντεριντά κατά τη δεκαετία του '60.

Η μαύρη γραμματοσειρά σε ροζ φόντο θυμίζει έντονα το λογοτεχνικό περιοδικό Blast, το οποίο κυκλοφόρησε μόλις σε 2 τεύχη, με το πρώτο να κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 1914 και το δεύτερο έναν χρόνο αργότερα. Ουσιαστικό εκπροσωπούσε το καλλιτεχνικό κίνημα του Βορτισισμού. Μια βραχύβια καλλιτεχνική κίνηση με διάρκεια ζωής μόλις μια τριετία.

Το οπισθόφυλλο έχει μια φωτογραφία μια γυναίκας ταυρομάχου, οποία σκοτώνει έναν ταύρο και ένα γράμμα στον Bob Last, ιδιοκτήτη της δισκογραφικής Fast Product.

Στην ουσία το τρίλεπτο αυτό τραγούδι, πέρα ότι αποτελεί συμπυκνωμένη γνώση, είναι και μουσική σπίθα, η οποία δημιούργησε πολλές μουσικές «πυρκαγιές».  

Επίσης η ομώνυμη του τραγουδιού ανεξάρτητη δισκογραφικής, εμπνεύστηκε το όνομά της από αυτό τραγούδι. 

Jacek Henryk Maniakowski

New Zero God - Angeline

 

Οι μύθοι είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον ανθρώπινο πολιτισμό και συχνά μπλέκονται με την ίδια την ιστορία. Ίσως η ανάγκη του ανθρώπου να αποφύγει την πραγματικότητα τον ώθησε στη δημιουργία τους — ή ακόμα και να αποτρέψει άλλους από συγκεκριμένες πράξεις.

Σήμερα, όμως, οι αστικοί μύθοι έχουν χάσει τον εκπαιδευτικό τους χαρακτήρα και αποκτήσει έναν πιο... κωμικό. Αν και όχι πάντα για το θύμα της πλάκας. Ένας τέτοιος αστικός μύθος στάθηκε αφορμή για τη δημιουργία ενός τραγουδιού των New Zero God. «Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 η οικογένειά μου μετακόμισε και με έστειλαν σε ένα καινούργιο σχολείο όπου και τελείωσα το Λύκειο.» Ξεκινάει την αφήγησή του ο Μιχάλης Πουγούνας, φωνή και ψυχή του συγκροτήματος.

«Η περιοχή όπου βρίσκεται το σχολείο ονομάζεται Κοψαχείλα και είναι στα σύνορα Αγίου Δημητρίου και Παλαιού Φαλήρου, παραδίπλα από τα νεκροταφεία Καλλιθέας, Νέας Σμύρνης και Παλαιού Φαλήρου. Όπως συνήθως γίνεται, οι περιοχές γύρω από τα νεκροταφεία είναι γεμάτες από μακάβριες ιστορίες οι οποίες παραλλάσσονται και πολλαπλασιάζονται ανάλογα με το ακροατήριο.»

Αναφέρει ως παράδειγμα τον γνωστό μύθο με τον εύζωνα που, βάζοντας στοίχημα να περάσει τη νύχτα πάνω σε ένα μνήμα, καρφώνει κατά λάθος τη φουστανέλα του με το μαχαίρι, τρομάζει και πεθαίνει από ανακοπή.

«Είναι γνωστή σε όλους», λέει.

Αλλά δεν ήταν αυτή η ιστορία που τον ενέπνευσε.

«Εκείνη την εποχή ταλαιπωρούσα τους φίλους μου με διάφορες φάρσες. Έτσι, με δύο συμμαθητές μου βαλθήκαμε να στήσουμε μια πλάκα στον κολλητό μου, τον Τάσο, ο οποίος ήταν τότε ο μπασίστας των Flowers of Romance. Έπρεπε να τον φέρω στο σπίτι του ενός συμμαθητή, του Δημήτρη, όπου και θα τον τρομάζαμε... Έδωσα ραντεβού στον Τάσο να συναντηθούμε στις 12 το βράδυ σε κάποιο σημείο για να τον φέρω στο σπίτι του Δημήτρη επειδή δεν γνώριζε την περιοχή.»

Η θεατρικότητα ήταν απαραίτητη.

«Όταν συναντηθήκαμε, φρόντισα να φαίνομαι ανήσυχος και όταν με ρώτησε τι συμβαίνει, του είπα πως γίνονται μυστήρια πράγματα και πως όλη η γειτονιά είναι αναστατωμένη. Επειδή είχαμε ένα δεκάλεπτο ποδαρόδρομο μέχρι να φτάσουμε, είχα βάλει στο μυαλό μου δύο-τρεις τρομακτικές ιστορίες από αυτές που κυκλοφορούσαν στην περιοχή ώστε να τον προετοιμάσω ψυχολογικά για τη φάρσα.»

Μία από αυτές τις ιστορίες έγινε τραγούδι των New Zero God με τίτλο Angeline, και συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ MMXIII το 2013.

«Ένας νεαρός (τον οποίον ονόμασα Johnny στο τραγούδι) οδηγεί κάποια βροχερή νύχτα τη μηχανή του όταν στον δρόμο του κάνει ωτοστόπ μια κοπέλα (την οποία ονόμασα Angeline). Οι δυο τους περνούν όλο το υπόλοιπο βράδυ πίνοντας και διασκεδάζοντας και ο νεαρός, καταλαβαίνοντας πως εκείνη κρυώνει, της φοράει το μπουφάν του. Έχει αρχίσει να την ερωτεύεται... Καθώς πλησιάζει η αυγή, η Angeline του λέει πως πρέπει να φύγει κι εκείνος την αφήνει έξω από το σπίτι της... Το επόμενο πρωί ο νεαρός συνειδητοποιεί ότι ξέχασε να πάρει πίσω το μπουφάν του και πηγαίνει να το ζητήσει. Η γυναίκα που του ανοίγει την πόρτα όμως του λέει ότι η κοπέλα αυτή σκοτώθηκε πριν ένα χρόνο σε ένα τροχαίο ατύχημα. Ο Johnny τρέχει στο νεκροταφείο και βρίσκει το μπουφάν του ζεστό ακόμα πάνω στον παγωμένο τάφο της...»

Με αυτή τη διήγηση, όπως λέει ο ίδιος, «οι τρίχες του σβέρκου μας μετριούνται μόνες τους (876 την ώρα της συγγραφής του άρθρου).»

«Η ιστορία συντέλεσε αρκετά στην φάρσα που κάναμε στον Τάσο και σαν story μου φαινόταν πάντα γοητευτική...»

Σε εμάς, και τρομακτική.

«Ο αστικός μύθος λέει πως το αγόρι που είχε αυτή την εμπειρία τρελάθηκε μετά από αυτό, αλλά δεν ήθελα να προσθέσω μια τόσο απογοητευτική κατάληξη στο τραγούδι. Προτίμησα να το αφήσω να αιωρείται σαν ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, σαν ένα φλερτάρισμα με τον θάνατο ή ό,τι άλλη εκδοχή μπορεί να βρει κάποιος...»

Και σίγουρα είναι πιο ωραία αυτή η εκδοχή.

«Όπως και να έχει, σήμερα, το Angeline είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια αυτού του άλμπουμ, ενώ εγώ κατάφερα με αυτόν τον τρόπο να κρατήσω σαν σημείωση εκείνη τη βραδιά που έκανα πλάκα σε έναν φίλο μου...»

Αλλά η φάρσα δεν τελείωσε εκεί.

Υπήρχε και τρίτος στην παρέα — ο Λάκης. Ο βασικός εμπνευστής, μαζί με κάποιους συνένοχους, τον είχαν ντύσει με χαρτί υγείας σαν μούμια. Όταν έφτασαν στο σπίτι, ο μουμιοποιημένος Λάκης είχε κρυφτεί. Το σχέδιο ήταν να εμφανιστεί μόλις ο Μιχάλης έμπαινε με τον Δημήτρη. Και για να ξεκινήσει η πλάκα, έπρεπε να ακουστεί η λέξη «σκατά».

Όταν έγινε η εμφάνιση του Λάκη, οι δύο συνένοχοι άρχισαν να φωνάζουν με θεατρινισμό το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου:

«ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ».

Ο Μιχάλης, κοιτάζοντας τον Τάσο, διαπίστωσε πως όχι μόνο ήξερε καλά το φωνήεν, αλλά και πως όλα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του είχαν τραβηχτεί. Ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που είδε μαλλιά ανθρώπου να σηκώνονται μόνα τους.

Αυτή την ιστορία μπορεί κανείς να θυμάται κάθε φορά που ακούει το Angeline των New Zero God — είτε στα συχνά live τους, είτε στο σπίτι του.

Αλλά ίσως να μην το κάνει μόνος του.

 Jacek Henryk Maniakowski

Minor Mine και Penny Dreadful live στο Silver Dollar

Ξεκινώντας να γράφω για μια ζωντανή εμφάνιση δύο ελληνικών σχημάτων, θυμήθηκα την φράση με την οποία ξεκίνησε ένας φίλος μου να γράφει μια ανταπόκριση από ένα άλλο live. Ξεκινάει λέγοντας ότι δύο ισάξιες μπάντες παίξανε μαζί και μια αναγκάστηκε να ζεστάνει το κοινό για μια άλλη. Αλλά αυτή η μικρή σκιά δείχνει και έναν δυναμικό "Ήλιο", ένα άστρο. Ότι υπάρχουν δύο μεγάλες μπάντες συγχρόνως στο ίδιο χώρο και η συνύπαρξη τους, άσχετα με το ποια ανοίγει την συναυλία, μόνο απόλαυση μπορεί να προσφέρει στο κάθε παραβρισκόμενο. Είναι άξιο παρατήρησης, που οι βεντετισμοί και οι φίρμες κοντεύουν να εκλείψουν από την αγλλόφωνη ελληνική σκηνή και τον χώρο καταλαμβάνουν όλο και πιο αξιόλογοι μουσικοί, που το τελευταίο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι αν θα παίξουν πρώτοι ή τελευταίοι. 
Ένα τέτοιο live ήταν και αυτό των Minor Mine και  Penny Dreadful στο Silver Dollar στις 25 Ιανουαρίου. Το συγκρότημα από την Αθήνα μουσικά το γνώριζα αρκετά καλά, αν και δεν τους είχα δει ποτέ σε ζωντανή εμφάνιση ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/11/penny-dreadful.html ). Κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ακόμα με τους Θεσσαλονικείς Minor Mine, με τους οποίους είχα απλά μια τυπική γνωριμία ( http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/minor-mine-1-2-3-4-5-6.html ). Ήρθα λοιπόν, πιο νωρίς να γνωριστώ και από κοντά με τις δύο μπάντες. Πέτυχα τους Penny Dreadful στην δοκιμή του ήχου, διαπιστώνοντας ότι θα δω ένα ακόμα τουλάχιστον καλό live ακόμα μια φορά σε έναν χώρο που πραγματικά αγαπά την ελληνική ροκ σκηνή. Αν και μου φάνηκε έκπληξη που θα άνοιγαν την συναυλία, μιας που τους έχω ιδιαίτερη εκτίμηση και φυσικά δεν γνώριζα αρκετά καλά την μπάντα από την Θεσσαλονίκη, που είχε και πιο πολλά χρόνια στην πλάτη τους. Αργότερα θα διαπίστωνα ότι, πρόκειται για δύο ισάξιες μπάντες και με πολλά κοινά σημεία στον ήχο τους. Στην Αθήνα είχαν "ανοίξει" οι Minor Mine τους Penny Dreadful και βλέποντας τους πρώτους ζωντανά θα είχα την ίδια απορία.

Επανήλθα στον χώρο ακριβώς την ώρα που που ξεκίνησε το η εμφάνιση των Αθηναίων, βρίσκοντας τον χώρο ασφυκτικά γεμάτο και με τους Penny Dreadful να παίζουν το πρώτο The Ocean's Floor. Αν και τους έλειπε ο ένας κιθαρίστας ο Χρήστος Καλλιμάνης, ο ήχος τους ζωντανά, ήταν πολύ πιο δυναμικός και με περισσότερη ενέργεια, απ' ότι ακουγόταν στο εκπληκτικό τους ντεμπούτο Deadwood. Το επόμενο So Far Apart, έδειξε σημάδια άγχους που είχαν, μιας που ήταν η πρώτη τους φορά μπροστά στο δύσκολο και πολλές φορές αγενές Θεσσαλονικιώτικο κοινό. Εκτός του ντράμερ Νίκο Παναγιώτου που τα έδινε όλα χωρίς να νοιάζεται για την ενοχλητική μουρμούρα. Μετά το God Only Knows ο Γιάννης Καλιφατίδης χαιρέτησε το κοινό, που ακόμα δυσκολευόταν να μπει στο κλίμα του live. Ο ήχος ιδιαίτερα καλός, κάτι που είναι μάλλον συνηθισμένο γι αυτό τον χώρο, ένα μικρό διαμάντι για την ελληνική ροκ σκηνή. Το Heavenly Disguised άρχισε να κερδίζει το κοινό και έδειξε πόσο δεμένη είναι η μπάντα. Αν και η κάπως στατική παρουσία στην σκηνή του τραγουδιστή και στην συγκεκριμένη εμφάνιση μοναδικού κιθαρίστα, αλλά του μπασίστα Πάνου Μπόμπολα, το χειροκρότημα μεγάλωνε και μετά το The Mark of Cain, το τραγούδι που ανοίγει και το άλμπουμ τους. 

Ακολούθησαν τα Six Feet Underground και καινούργιο Trains, που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ενώ το χειροκρότημα σε κάθε τραγούδι ήταν θερμό εντόπισαν τις δυο τρεις πηγές ενοχλητικής μουρμούρας, που δεν άφηναν τους υπόλοιπους να απολαύσουν το πραγματικά πολύ καλό live. Ήταν κάποιες παρέες που, μάλλον μπέρδεψαν τους χώρους και το πέρασαν για κάποιο "φοιτητάδικο" με φτηνό κρασί. Γενικά το σχόλια μου για τέτοιες συμπεριφορές ξεφεύγουν από τα όρια ευγένειας και τις δυνατότητες του γραπτού λόγου. Το ότι είσαι φοιτητής σε κάποια πόλη δεν σου δίνεις δυνατότητα να μεταφέρεις συμπεριφορές που θα ταίριαζαν μόνο στα πανηγύρια του χωριού σου με την Έφη Θώδη να είναι η βασίλισσα μιας κάποιας αυτοσχέδιας πίστας. Αλλά η πλειοψηφία του κοινού προσπαθούσε να επικεντρωθεί στα Brand-new Start και το No One's Left που ακολουθούσαν και αποσπούσαν ακόμα μεγαλύτερο χειροκρότημα. 
Τα Maze και Over μαζί με τη διασκευή Psycho με απογείωσαν εμένα και ξέχασα τι γινόταν γύρω. Το επόμενο The Devil in the Attic, το πρώτο τραγούδι που άκουσα από αυτούς και φυσικά με ώθησε να τους ψάξω καλύτερα ήταν καλύτερη εισαγωγή για το καινούργιο του Shalma,μια σκοτεινή ωδή για την γνωστή ηθοποιό και μια υπόσχεση για το νέο τους άλμπουμ. Όπως και το Comes - A - Time, με το οποίο τελείωσαν και το πρόγραμμά τους. Μια πολύ καλή εμφάνιση, αν και το άγχος τους ήταν διάχυτο σ' αυτήν. Αλλά με τις νότες τους και το δέσιμο τους νίκησαν το θόρυβο κάποιων απαίδευτων και άσχετων με τον χώρο. Ακόμα και την απουσία ενός μέλους ξεπέρασαν και έδωσαν ένα πολύ καλό δείγμα των δυνατοτήτων της μπάντας, αλλά όχι το καλύτερο τους εαυτό, κάτι που περιμένω να δω στην επόμενη τους εμφάνιση. 

Μετά από λίγα λεπτά και αφού καταστάλαξα τις συνέπειες της μπύρας, βρίσκοντας επιτέλους στις τουαλέτες χειροπετσέτες, ξεκίνησαν και οι Minor Mine. Προφανώς το ολιγόλεπτο διάλειμμα ξεφούσκωσε την μουρμούρα του κοινού, γιατί ξεκίνησαν χωρίς αυτήν. Φυσικά, τα σχόλια για την μπάντα από την Αθήνα ήταν όλα θετικά, αν και η συμπεριφορά του δεν τους βοήθησε. Όμως οι Θεσσαλονικείς μπήκαν με το Shadows, γνωρίζοντας καλύτερα το κοινό και σίγουρα ένιωσα ένα ευχάριστο ξάφνιασμα με το δυναμικό τους ξεκίνημα από το δεύτερο τους άλμπουμ. Κάτι που με έκανε ακόμα πιο πολύ να επιμένω στα live των ελληνικών συγκροτημάτων, ακόμα και να μου είναι σχεδόν άγνωστα όπως οι Minor Mine. 
Το δεύτερο Right or wrong, από το Out of Heaven, με έπεισε ακόμα περισσότερο για την αξία τους, την οποία άκουσα σε κάποια σχόλια από το κοινό. Ο ήχος ταιριαστός πολύ με την προηγούμενη μπάντα, αλλά σε μια λίγο πιο δυναμική του έκδοση. Η γνωριμία τους με το κοινό της Θεσσαλονίκης φάνηκε από τις πρώτες νότες. Το πιο ήρεμο Βroken windows, από το πρώτο τους άλμπουμ where they go ήταν γνώριμο πιο πολύ στο κοινό. Η εκπληκτική σκηνική παρουσία του τραγουδιστή Κ., έδωσε άλλο νόημα στην ακουστική κιθάρα, που πραγματικά έβγαζε φωτιές. Η συνέχεια με το Out of Heaven με βάλε ακόμα πιο βαθιά στον μουσικό τους γοητεύοντας με με τον ήχο τους, αλλά και τις συνθέσεις τους. Καθώς καθόμουν δίπλα στους Penny Dreadful, διαπίστωσα τον σεβασμός της μίας μπάντας προς την άλλη, που τους άκουγαν με μεγάλη προσοχή και ενώ το θορυβώδες κοινό, έφτανε στα όρια της ... ησυχίας του.
Ακολούθησε το Can you stop the earth, από την τελευταία τους δουλειά, ένα κομμάτι όμορφα σκοτεινό,όπου τα πλήκτρα του Nick Brave συναγωνιζόταν την ακουστική κιθάρα του Κ. στο προσκήνιο. Το επόμενο desperate ghost, το οποίο δεν υπάρχει σε κανένα άλμπουμ τους συνέχισε την εκπληκτική τους εμφάνιση και με το I cant wait anymore, που ανοίγει το νέο τους άλμπουμ δημιουργεί μια εικόνα ενός σκοτεινού καμπαρέ, βγαλμένου από κάποια ταινία του Tim Burton και τον Ταραντίνο θεατή. Το επόμενο I'm gonna leave this land από το ίδιο άλμπουμ, ακόμα πιο σκοτεινό με τα πλήκτρα να κυριαρχούν και τα κρουστά του George Animal και το μπάσο του Johnny να ανεβάζουν το τέμπο ανα διαστήματα. Ακολούθησαν τα follow the liar και she's a dancer.

 
Το Gun fire λιτό, αλλά γοητευτικό μου υπενθύμισε ότι με λίγες νότες μπορείς να δημιουργήσεις ένα όμορφο τραγούδι. Το επόμενο i go by myself, που κλείνει το where they go ντεμπούτο άλμπουμ τους ανέβασε τον ρυθμό. Το where you belong σε Psychobilly τέμπο μας όδευε προς το τέλος της εμφάνισης τους, η οποία τελείωσε με το μελαγχολικό waiting for. Μάλλον ένα λογοπαίγνιο για την προσδοκία της επόμενης εμφάνισης τους, στην οποία σίγουρα θα παραβρίσκομαι ξανά. Ένα ακόμα πιο ζεστό χειροκρότημα συνόδεψε την έξοδό τους, με το κόσμο να μην θέλει να φύγει. 
Σε γενικές γραμμές ευχαριστήθηκα ακόμα ένα πολύ καλό live, γνωρίζοντας στην πραγματικότητα δύο μπάντες, τις οποίες πρώτη φορά έβλεπα ζωντανά, Με την δεύτερη να κάνω και την πρώτη μου μουσική γνωριμία. Η ελληνική ροκ σκηνή σε κάθε τέτοια συναυλία αποδεικνύει την δυναμική της, αλλά και το ταλέντο της. Και το μόνο που μπορώ να πω να μην διστάζει κανένας να δει κάποια μπάντα που του είναι άγνωστη, σίγουρα δε θα μετανοιώσει.... 

Jacek Maniakowski

Υπόγεια Τροχιά - Echo-λόγιο

Ο Σακης Τσιγγενης Απαντά για τους Υπογεια Τροχια: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομα μας είναι από ένα ομώνυμο τραγούδι κ σημαίνει κάτι το σκοτεινό αλλά καθορισμένο..

2) Χρήμα ή δόξα;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εμείς παίζουμε μουσική γιατί έτσι εκφραζόμαστε. Αν τώρα τυχαίνει αυτό να αρέσει σε πολλούς ή έστω σε λίγους κ έρθει είτε η δόξα είτε το χρήμα …Καλοδεχούμενα….

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

 Μ' ένα στίχο από ένα τραγούδι μας ''…Και πάλι εμείς όπως και τότε ασήμαντοι …μα και ωραίοι..με χαμόγελα πικρά…σ' υπόγεια τροχιά..''

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

  Εύχομαι να αργήσει αυτή η στιγμή κ να παίζουμε η ίδια παρέα όσο γίνετε περισσότερο. Άλλωστε μπήκε κ νέο αίμα με την ενσωμάτωση στη μπάντα του γιου μου ..

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Τα μουσικά μας γούστα λίγο πολύ ταιριάζουν. Θα μιλήσω όμως προσωπικά κ θα πω ότι αντιπαθώ το σύγχρονο εμπορικό τραγούδι που είναι κακόγουστο κ ευκολόπεπτο σε οποιαδήποτε μορφή  η γλώσσα.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Να καταφέρω να αφυπνίσω κοιμισμένα μυαλά , συνειδήσεις  και κορμιά..

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

 Πάλι προσωπικά θα απαντήσω γιατί μπορεί να μην συμπίπτουν οι απόψεις των άλλων παιδιών. Λάτρευα από παιδί τον Ian Curtis,  όμως κάτι τέτοιο είναι εντελώς αδύνατο για ευνόητους λόγους. Από τους εν ζωή καλλιτέχνες  λοιπόν όνειρο είναι ο Nick Cave.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

H μουσική είναι από μόνη της προσωπική άποψη αυτού που την εκφράζει. Άρα είναι λογικό να περιέχει τις πολιτικές απόψεις ή ακόμη κ θρησκευτικές του εκάστοτε δημιουργού. Εμείς πάντως περνάμε τα μηνύματα μας ..

9) Οι επιρροές σας;

 Μεγαλώσαμε στην δεκαετία του 80 με αρχές 9. Φυσικό είναι λοιπόν οι επιρροές να προέρχονται από μουσικές εκείνης της εποχής. Δίχως φυσικά να αποκλείονται κ πιο σύγχρονα ακούσματα από νέες μπάντες με ενδιαφέρον στα αυτιά και τις καρδιές μας..

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

 Όπως προείπα είμαστε η ίδια μουσική παρέα από το ξεκίνημα το 84 με μικρές αλλαγές  κατά καιρούς στους κιθαρίστες. Άρα η μπάντα είναι καθαρά μέσον για να εκφράζουμε τις ανησυχίες μας. Άλλωστε στην πόλη που ζούμε δεν έχουμε και πολλά μέσα εκφράσεις..

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

 Θέλει πολύ συζήτηση. Για μένα είναι και τα δυο η μουσική. Είναι μέσον έκφρασης απόψεων των δημιουργών αλλά πολλές φορές καταφέρνει να ταρακουνήσει ή να συγκινήσει ή να δημιουργήσει κάποιο άλλο συναίσθημα, οπότε γίνετε σκοπός..

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

 Πιστεύω ότι το ταλέντο είναι ανεξάρτητο με τον χαρακτήρα του καθενός με άπειρα παραδείγματα στην μουσική ιστορία..

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

 Δύσκολη ερώτηση..χαχαχα….Προσωπική μου άποψη…Θα έλεγα με τίγρη με ότι συνεπαγόταν αυτό..χαχαχα..

14) Μια ευχή για την μπάντα

 Την έχω κάνει ήδη.. Να είμαστε καλά κ να αντέξουμε όσο περισσότερο μπορούμε, γιατί η μπάντα για μας δεν είναι μόνο μουσική. Είναι πολλά παραπάνω κ αυτό το νιώσαμε μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα αποχής για διάφορους λόγους. Να παίζουμε λοιπόν για να γουστάρουμε πρώτα εμείς κ μετά αν υπάρχουν κ άλλοι η χαρά γίνεται διπλή..

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Μα η ίδια η μουσική δημιουργία είναι φως κ σκοτάδι μαζί. Όταν βγάζεις τις σκέψεις σου κ τα εσώψυχα σου δεν νοιάζεσαι. Το πιο σκοτεινό κ συνάμα το πιο φωτεινό σημείο λοιπόν είναι η ίδια η δημιουργία κ εκάστοτε συναισθήματα σου που εκφράζεις..        

Θα τους βρείτε εδώ:  Υπογεια Τροχια
Θα τους ακούσετε εδώ: https://myspace.com/ypogeiatroxia
Θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/user/NIKOSTRIPSANIS

Minor Mine - Echo-λόγιο

• Οι  Minor Mine Απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 

Ορυχείο των μινόρε

2) Χρήμα ή δόξα; 

Δεν επιδιώκουμε τίποτα από τα δύο μέσα από την περιπέτεια αυτής της μπάντας

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; 

Διάβαση μέσα από μια έρημη χώρα

4) Σημείο μηδέν της μπάντας 

Η ανάγκη για τη συνέχιση του παιχνιδιού με άλλα μέσα 

5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου; 

Σε οποιοδήποτε είδος οτιδήποτε χωρίς αισθητική και συναισθηματική συγκρότηση

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 

Να καθαρίσουμε την αιθαλομίχλη που σχηματίζουν τα αιωρούμενα σωματίδια της αφέλειας, του εφησυχασμού και της παραίτησης.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 

Neil Young

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 

Γιατί να πρέπει να διαλέξουμε ένα από αυτά τα δύο είδη έκφρασης; Μπορεί άλλοτε να μην χρειάζεται να φέρει κανένα από τα δύο, άλλοτε και τα δύο ή/και περισσότερα. 

9) Οι επιρροές σας; 

Bob Dylan, Johnny Cash, Neil Young,  Frank Black, David Eugene Edwards, Jeffrey Lee Pierce,  κτλ

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Σίγουρα ως μέσον

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 

Μέσο με το οποίο πασχίζουμε να κρατηθούμε στο καράβι της αθωότητας

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 

Ταλέντο χωρίς ταπεινότητα (όχι ταπεινοφροσύνη) και πολύ δουλειά δεν μπορεί παρά να είναι μια εφήμερη αναλαμπή που δεν μπορεί να διασώσει τον φορέα του (ταλέντου) από την αθλιότητα και τη γελοιοποίηση.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 

Κάτι σε πετούμενο μάλλον

14) Μια ευχή για την μπάντα 

Πολλές ευχές: τύχη, έμπνευση, μακροημέρευση, κουράγιο, καθαρό μυαλό, αλληλοκατανόηση και πολλά ταξίδια 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

 Η διαμάχη με τον θάνατο και την απώλεια

• Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/minor.mine?ref=tn_tnmn
• Θατ ους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/minormine
• Και θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=KRZ1WB1txlI&feature=c4-overview&list=UUe7kNljJPPGXgS18XiPrQ5w

New Zero God

Η ανακάλυψη της χρήσης του καινού, άλλαξε την ζωή της ανθρωπότητας και όχι απαραίτητα προς το καλύτερο. Σε μαθηματικά αυτό εκφράζεται με το μηδέν, έναν αριθμό που ήταν κριμένος για πολλούς αιώνες και γνωστός μόνο σε περιορισμένο κύκλο ανθρώπων. Η δύναμή του είναι να πολλαπλασιάζει, αλλά και να υποβιβάζει την μονάδα ή το άτομο. Η απερίσκεπτη χρήση του μηδενός από τον άνθρωπο, τον οδήγησε να μοιάζει περισσότερο με Nazgûl, φάντασμα του δακτυλιδιού, παρά με κάποια δημιουργική οντότητα. Εγκλωβισμένος σε ένα σύμβολο του αιώνιου κύκλου, νιώθει ένας νέος θεός μέσα στην περιορισμένη του επανάληψη των ίδιων πραγμάτων. 
.... " To ότι άνθρωποι με μηδενική προσωπικότητα κυβερνούν τον κόσμο σαν να είναι θεοί…" αυτό συμβολίζει το όνομα των New Zero God, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι στο Echo-λόγιο ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/10/new-zero-god-echo.html ). Και προφανώς τα πρώην μέλη των Flowers Of Romance και αργότερα Nexus, αποφάσισαν να σπάσουν τον κύκλο και δημιούργησαν μια νέα μπάντα. Σχηματίζονται το 2006 από τους Mιχάλη Πούγουνα-φωνή (ex-The Flowers Of Romance, ex-Nexus), Δημήτρη Στεβή-τύμπανα (ex-Nexus, ex-The Drops), Κώστα Σπανό ( (ex-Nexus) και Αβέρκιο Χατζηανντωνιάδη (ex-The Flowers of Romance). Μερικές μπύρες και πολλές αναμνήσεις στάθηκαν γερά θεμέλια για την δημιουργία ενός νέο σχήματος, αλλά πάντα πιστού στους goth, dark wave και post punk ήχους των προηγούμενων συνευρέσεων των μουσικών. 

Η εμπειρία των μουσικών, αλλά και η προσωπικότητά τους ήταν αρκετά μεγάλη για να αποτύχει το σχήμα. Ακόμα και κάποιες αποχωρήσεις των μελών για να ακολουθήσουν προσωπικές καριέρες, δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τη ροή των πραγμάτων. Δύο χρόνια μετά την συνάντηση το ντεμπούτο άλμπουμ "Fun Is A Four Letter Word" ξεκίνησε να ηχογραφείται με τους Μπάμπη Διακουμέα (B-Abyss) στο μπάσο και Ηλία ( (E-Raptor) Ράπτη κιθάρα να έχουν αντικαταστήσει τους παλιούς μουσικούς. Η συμμετοχές σε συλλογές δεν είναι λίγες και την επόμενη χρονιά υπογράφουν στην Puzzlemusik Records και κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ τον Ιανουάριο του 2010. Η ανταπόκριση από τα μουσικά έντυπα είναι κάτι παραπάνω από θετική και μεταξύ των πολλών τα “Dominion Magazine”, "Terrorizer", "Lollipop Magazine", "Carpe Nocturne", “Muen” κ.α. έγραψαν τα καλύτερα γι αυτούς. 
Στο μεταξύ προσχωρεί στο σχήμα και ο Μιχάλης Χρήστου  (ex-Panx Romana)- δεύτερη κιθάρα. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις είναι συνεχείς και το τραγούδι "Kiss The Witch" ξεχωρίζει από το άλμπουμ και γίνεται παράλληλα "Video of the Week" για το Dominion Magazine. Το 2013 κυκλοφορούν το δεύτερο τους άλμπουμ, το  "MMXIII" από την Αγγλική Secret Sin Records. Η συνεργασίες τους, αλλά και συμμετοχές σε συλλογές είναι ικανές να δημιουργήσουν από μόνες τους ένα άρθρο, μόνο με την αναφορά αυτών. Οι ζωντανές του εμφανίσεις είναι τακτικές με το τωρινό Line-Up να αποτελείται από Mιχάλης Πούγουνας-φωνή, Δημήτρης Στεβής-τύμπανα, Χάρης Σταυρακας – μπάσο, Τόλης Τάκος – κιθάρα. Η πιο πρόσφατη τους κυκλοφορία το single "Destination Unknown", που κυκλοφόρησε και σε βινύλιο. 

Jacek Maniakowski

Lazy Aftershow - Echo-λόγιο

Οι  Lazy Aftershow Απαντούν: 
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 
Τη χιουμοριστική μας διάθεση! Μη μας παρεξηγήσει κανείς, παίρνουμε τη μουσική μας όσο σοβαρά χρειάζεται – το χιούμορ χωράει παντού και πάντα, είναι πηγαίο και βέβαια απαραίτητο. Αν προσέξεις και τους τίτλους των κομματιών μας, κρύβουν κι αυτοί μερικές μικρές δόσεις…

2) Χρήμα ή δόξα;
Και τα δύο είναι καλοδεχούμενα – αλλά μας αποφεύγουν αμφότερα προς το παρόν! Εμείς πάντως τα συμπαθούμε ιδιαίτερα και ισόποσα :P

 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Τρεις καλοί φίλοι με μπόλικη μουσική χημεία, σκράπες στη χημεία (το μάθημα).

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Τέλη Απριλίου 2012.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η λεγόμενη «ελληνική έντεχνη» σίγουρα…

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 
Αν και προφανής η απάντηση, στην εξυγίανση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος και όλων των δεινών που μας επιβάλλει… λίγο κρύο ήταν αυτό ε?  :P

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 
Ο καθένας από τους τρεις μας ξεχωριστά θα έδινε σίγουρα μία διαφορετική απάντηση σ’αυτή την ερώτηση - επιπλέον, πολλοί από τους καλλιτέχνες που μας γαλούχησαν έχουν ήδη φύγει προ πολλού στον άλλο κόσμο. Δύσκολη λοιπόν η απάντηση…προς το παρόν επιδιώκουμε συμπράξεις με καλούς φίλους μουσικούς των οποίων το έργο εκτιμάμε ιδιαίτερα, όπως ο Nick Brave από τους Minor Mine και η Χρυσάνθη από τους Jesterdays. Ελπίζουμε να μας ανεχτούν κι άλλοι στην πορεία, χεχε!

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 
Τίποτα από τα δύο. Προσωπική και μόνο έκφραση, δημιουργική διέξοδος και επικοινωνία με τους απανταχού ανήσυχους μουσικόφιλους.

9) Οι επιρροές σας; 
Είναι μεγάλη η λίστα και αντιπροσωπεύει τρεις διαφορετικούς (αρρωστημένους) μουσικόφιλους, με πολλές διαφορετικές προτιμήσεις αλλά και – τελικά – πολλά κοινά ακούσματα στα οποία συγκλίνουμε. Σίγουρα η λεγόμενη ψυχεδελική rock και όλα (ή σχεδόν όλα) τα παρακλάδια της, αλλά και η new wave/post punk, η καλή pop, τα blues, η dub…

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; 
Μέσον – ο σκοπός φυλάει την πατρίδα (λέμε τώρα).

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 
Βλέπε ακριβώς πιο πάνω.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 
Συνήθως τη δεύτερη. Ενίοτε και την πρώτη, αλλά δεν καταφέρνουν ποτέ να συνεννοηθούν 100% γιατί δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα. Εκτός κι αν είσαι ο Ian McCulloch οπότε αλλάζει – ΠΟΛΥ όμως - το πράγμα…

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 
Το άλογο ιπποδρόμου που πίνει και καμμια μπυρίτσα στο διάλειμμα.

14) Μια ευχή για την μπάντα 
Τα τετριμμένα μωρέ, ξέρεις, να φτάσουμε στο σημείο κάποτε να γεμίζουμε ολόκληρα λαϊκά κέντρα, να σπάνε πιάτα για την πάρτη μας και να μας λατρεύουν σαν γνήσιους αστέρες του ελληνικού πενταγράμμου. Οι στίχοι μας εξάλλου συνοψίζουν όλο τον καημό του σύγχρονου ερωτοχτυπημένου έλληνα που πνίγει τον πόνο του σ’ένα πιτόγυρο τίγκα στο μπούκοβο.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Το απόλυτο space psych rock τζαμάρισμα που καταλήγει σε κομμάτι…από το σκοτάδι αναδύεται πάντα φως. 

Θα τους βρείτε εδώ : http://www.lazyaftershow.com/home-el/

και δω: Facebookhttps://www.facebook.com/LazyAftershow

              Twitter: https://twitter.com/lazyaftershow

θα τους ακούσετε εδώ: http://lazyaftershow.bandcamp.com/

και δω:  https://soundcloud.com/lazyaftershow

        http://www.youtube.com/user/lazyaftershow

      http://www.reverbnation.com/lazyaftershow

New Model Army / Electro Vampires - Live στο Block 33

Στις μέρες μας το να βρεις μουσική απ΄ οποιονδήποτε καλλιτέχνη είναι ένα εύκολο γεγονός. Αλλά όσο και καλές συνθέσεις και να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, αυτό που ξεχωρίζει μια μπάντα είναι το πνεύμα τις και η προσωπικότητα της. Αποτελείται από μουσικούς που ο καθένας τους έχει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, η σωστή χημεία μεταξύ τους είναι ο χαρακτήρας της. Το πνεύμα της είναι η μουσική της ένωση και πολλές φορές όχι μόνο. Όλα αυτά δεν διακρίνονται σε κανένα CD ούτε σε κάποιο mp3 αρχείο, αν και τα δύο είναι τα πρώτα στοιχεία γνωριμίας με μια μπάντα. Τη πραγματική φύση μιας μπάντας μπορείς να δεις μόνο σε μια ζωντανή εμφάνιση. 
Για τους φυσικούς μια από τις πραγματικές διαστάσεις είναι η δόνηση και τον rock'n'roll είναι μια έκφραση και της φύσης, αλλά και μια φυσική έκφραση του είναι ένα live. Ειδικά αν αποτελείται από support μπάντα, που είναι στην ουσία συμπρωταγωνιστής μαζί με τους headliners με πάνω από 3 δεκαετίες συνεισφοράς στην ροκ. Η συναυλία των New Model Army με support τους Electro Vampires ήταν ορισμός του άψογου live. Αλλά δεν είναι μόνος ο όμορφος χώρος, στον οποίο έψαχνα σαν γρια πεθερά ελαττώματα, με μηδενικά αποτελέσματα. Είναι η ψυχή που καταθέτει ένας μουσικός στην σκηνή και την ενέργεια που προσφέρει. 

Αλλά περνώντας στα δρώμενα, του show, γιατί περί αυτού πρόκειται, άρχισε στις 22.00, σχεδόν ακριβώς. Αν και ο χώρος δεν είχε γεμίσει πλήρως, ήταν αρκετά γεμάτος. Ένα σούσουρο, που συνοδευόταν από χαιρετούρες μεταξύ των φαν, που ξαναβρισκόταν σε live, συνόδεψε τις πρώτες νότες των Electro Vampires. Το Point of View, άρχισε να αλλάζει το σημείο προσοχής του κοινού και μέχρι να τελειώσει το τραγούδι με δυνατό χειροκρότημα, όλοι είχαν στραφεί στην και άρχισαν να νιώθουν τι θα επακολουθούσε. Ο επαγγελματισμός της μπάντας από την Θεσσαλονίκη, είναι γνωστός από τις πολλές ζωντανές εμφανίσεις τους, αλλά και πάντα δυναμική τους παρουσία. Επακολούθησε το Horrors, από τα τραγούδια του νέου τους άλμπουμ, το οποίο και αναμένουμε και με το Eternal love in sickness and in death είχαν βάλει το κοινό για τα καλά στην ατμόσφαιρα ενός live. To Botton και το Show me love από το πρώτο άλμπουμ τους, ζέστανε ακόμα περισσότερο το κοινό. 

Το Sadistic secret love, απογείωσε ακόμα περισσότερο το ήδη ζεστό κλίμα. Το Procreatio of the wicked, ακολούθησε το Raven, ακόμα ένα ακυκλοφόρητο τους τραγούδι. Το Vamps, τραγούδι νονός της μπάντας απέδειξε, όχι μόνο την αξία της, αλλά και την ανταπόκριση του κοινού σε αυτήν. Το show τους τελείωσε με 3 νέα τους τραγούδια με τα Corrosion και Black Bone να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Το χειροκρότημα μετά το τέλος της εμφάνισής τους, απλά έδειξε πως παραλίγο να παραζεστάνουν το κοινό.
Η ολιγόλεπτη διακοπή για να ετοιμαστεί η σκηνή για τους New Model Army, έδωσε στο κοινό μια ανάσα για την συνέχεια, αλλά και έναν θετικό σχολιασμός της support. Γύρω στις 23.20 ανέβηκαν στην σκηνή υπό τους ήχους του Vengeance, αλλά ξεκίνησαν απλά να παίζουν το I need more time, ένα τραγούδι που ξεκινάει πολύ σιγανά και με το κοινό να είναι έτοιμο, σαν να βρισκόταν σε θέση μάχης. Με το δεύτερο Today Is A Good Day, απλά δήλωσαν πως ήδη ένιωθαν όλοι μέσα στο συναυλιακό αυτόν χώρο. Η "φωτιά" επί της σκηνής άρχισε να εξαπλώνεται με στο κόσμο, που δεν ήταν μόνο Θεσσαλονικείς, αλλά και από γειτονικές χώρες. Το March in September που επακολούθησε από το νέο τους άλμπουμ, απλά έδειξε ότι δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από πάνω τους, τουλάχιστον στον δημιουργικό τομέα. Το επόμενο Did You Make It Safe? είχε απογειώσει τελείως το live και άρχισε να το πηγαίνει σε ανεπανάληπτα επίπεδα. 
Στο Pull the Sun το μάτι το Justin Sullivan άρχισε να γυαλίζει και σίγουρα, αν υπήρχε ένας συλλέκτης ενέργειας, θα μπορούσε να φωτίσει μια πόλη για αρκετό καιρό. Το The Hunt ήταν το επόμενο σκαλοπάτι για την κορύφωση. Και το δεύτερο μάθημα σκηνικής παρουσίας άρχισε να ολοκληρώνεται, με τους Electro Vampires να δίνουν το πρώτο. Απλός φωτισμός χωρίς πολλά πολλά εφέ, με την μουσική να είναι στο επίκεντρο. Το Archway Towers που ακολούθησε, έδειξε πόσο καλοδουλεμένη είναι η μηχανή των New Model Army. Το Here Comes the War ήταν ο πρώτος "μουσικός" οργασμός του κοινού. Η σχέση μπάντας-κοινού-ήχου, έφτασε σε αποκορύφωμα τέτοιο, που σε λίγες συναυλίες μπορεί να βρει κανείς. 
Το Knievel ένα μελωδικό "διάλειμμα για τσιγάρο", μια ανάσα για την καυτή συνέχεια. Το Between Dog and Wolf, το ομώνυμο του νέου τους άλμπουμ και ένα από τα καλύτερα του πολύ καλού αυτού άλμπουμ, σιγά σιγά άρχισε να προετοιμάζει το κλίμα για την συνέχεια. Η βρετανική μπάντα έδειχνε να απολαμβάνει ακόμα περισσότερο την ανταπόκριση του κοινού, με τον επαγγελματισμό να παραχωρεί την θέση του σε πιο φιλική διάθεση. Το ρυθμικό Stormclouds με τον μπασίστα να δίνει τα ρέστα του στα τύμπανα, συνοδεύοντας άψογα τα ντραμς. Το επόμενο No Rest ήταν σαν λάδι στην φωτιά, στο ήδη έτοιμο κοινό για την επόμενη του απογείωση, με χορό να κρατάει μπροστά στην σκηνή. Το High, αν και με πιο χαμηλό τέμπο οδηγούσε σε μια κορύφωση ακόμα, με το Sullivan να δίνει τα ρεσιτάλ δυναμικής ερμηνείας. Με το Vengeance έγινε ο δεύτερος μουσικός οργασμός, με τον χώρο να σείεται. Το Wonderful Way to Go απλά ήταν ένα επισφράγισμα. 

Και οι επόμενες αποκορυφώσεις ήρθαν με τα επόμενα δύο Encore, το πρώτο με 51st State, που δεν ήταν στην Setlist, αλλά έγινε μια ευχάριστη έκπληξη για όλους μας που δεν περιμέναμε να το παίξουν. Μαζί με άλλα δυο κομμάτια τους δεν άφησαν κανέναν μας να πάρει ανάσα. Αλλά φυσικά κανένας δεν κουνήθηκε από την θέση του περιμένοντας το δεύτερο Encore, κάτι που εκπληρώθηκε γρήγορα με το I Love The World να αποτελεί το τραγούδι που ζητήθηκε σχεδόν απ όλους. Φυσικά ο Justin, δεν χάλασε το χατήρι, μιας που είχε ζεσταθεί από την ανταπόκριση του κοινού, μετά από την πρωινή του παγωμένη βόλτα στην Θεσσαλονίκη. 
Από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει και δεν νομίζω να χωρέσουν αυτά που αισθάνθηκα μέσα σε λίγα λόγια. Μάθημα σκηνικής παρουσίας, μάθημα επαγγελματισμού, μάθημα απλότητας και καθαρής προσέγγισης προς την μουσική. Και από τις δύο μπάντες, όλα αυτά. Οι ίδιοι οι New Model Army, δεν έχουν ίχνος υπεροψίας και έδειξαν να απολαμβάνουν το ίδιο με το κοινό τους. Το I Love The World ηχούσε στα αυτιά μου για μέρες......

Jacek Maniakowski