Λευκή Συμφωνία - Μυστικοί Κήποι

 

Η επικοινωνία ανάμεσα σε μέλη ενός όμοιου συνόλου ή ακόμα και ανάμεσα σε ανόμοια σύνολα, δείχνει πνευματική εξέλιξη. Οι τρόποι με τους οποίους γίνεται αυτή, ορίζουν και την εξέλιξη μιας κοινότητας. Από κραυγές και νοήματα σε πρώτους ανθρωπίδες, ως αποτύπωση πρώτων σχεδίων σε σπηλιές. Όλα αυτά είναι απλοϊκοί τρόποι επικοινωνίας, αλλά μας δείχνουν την εξέλιξη της. Αν θα συμφωνήσουμε στην μυθοπλασία του Σπίλμπεργκ στη ταινία «Στενές επαφές Τρίτου τύπου», μπορούμε να αποδεχτούμε πως η μουσική, σαν ύστατη έκφραση της τέχνης, είναι κορυφή στην εξέλιξη της επικοινωνίας.

Και σε μια συντηρητική Ελλάδα της δεκαετίας του ’80, οποία έψαχνε να βρει την νέα της ταυτότητα, ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις και να συστηθείς ήταν μερικοί στίχοι και η μουσική. Ίσως και να παρασύρεις κάποιους ομοϊδεάτες σε νέες μουσικές διαδρομές και στην ανακάλυψη κάποιων μουσικών Μυστικών Κήπων.

Μυστικοί Κήποι είναι κα το ντεμπούτο άλμπουμ των Λευκή Συμφωνία και το ομώνυμο τραγούδι που το ανοίγει. Η μουσική του ανήκει σε όλο το συγκρότημα και οι στίχοι στον τραγουδιστή του συγκροτήματος Θοδωρή  Δημητρίου. «Το τραγούδι το οποίο είναι και ένα από τα πρώτα με ελληνικό στίχο τραγούδια που γράψαμε ξεκίνησε από το σχήμα στο μπάσο του Διογένη σε μία από τις καθημερινές πρόβες στο στούντιό μας στο Δάσος Χαιδαρίου.» μας διηγείται ο frontman της μπάντας για την αρχή της δημιουργία του τραγουδιού.

Η ζωή είναι μια σκάλα, την οποία ανεβαίνουμε χτίζοντας την ταυτόχρονα. Αλλά καμιά φορά και τα τραγούδια ακολουθούν αυτήν την διαδικασία. «Ήταν ένα πραγματικά ξεχωριστό ρυθμικό-μελωδικό σχήμα που μας καθήλωσε και μας ενέπνευσε όλους. Ο Σπύρος (Σπύρος  Χαρίσης - ντράμς) ξεκίνησε να χτίζει το ρυθμικό μέρος στα ντραμς και ο Τάκης (Τάκης  Μπαρμπαγάλας - κιθάρα)  να προσθέτει τις ατμοσφαιρικές  κιθάρες .Άρχισα να τραγουδάω την μελωδία της φωνής  και να προσαρμόζω επάνω της τους στίχους που είχα ήδη γράψει και ένιωθα ότι ταιριάζουν στα συναισθήματα που μου προκαλούσε η μουσική.» συνεχίζει την διήγηση του ο Θοδωρής  Δημητρίου.

Το τραγούδι προσδίδει στον ακροατή μια αίσθηση μιας αόριστης λύπης, σαν κάποιο μακρινό κλάμα από κάποιο κρυφό δωμάτιο. Σαν να βγήκε από την παράξενη ατμόσφαιρα της αρχής του κλασικού The Secret Garden του F. H. Burnett, αλλά χωρίς το happy end του. «Ήταν ένα τραγούδι που σε έβαζε κατευθείαν στον πιο εσωτερικό κόσμο του συγκροτήματος, στις ψυχές των τεσσάρων μελών και αποκάλυπτε κάποια από τα μηνύματα που θα βρίσκονταν σε όλη σχεδόν τη στιχουργική και μουσική δημιουργία της Λευκής Συμφωνίας: Moναξιά, προσμονή, απουσία.» καταλήγει ο Θοδωρής. Και όπως φαίνεται όρισε και τον ήχο του συγκροτήματος για την συνέχεια της καριέρας τους.

Η σύνθεση αυτή ουσιαστικά αποτέλεσε καρτ βιζίτ του συγκροτήματος, όσο στιχουργικά, τόσο μουσικά. Ομιχλώδη μουσικά τοπία, στα οποία μπορεί να περιπλανηθεί ο ακροατής, αλλά και χωρίς φόβο να χαθεί. Όπως σε κάποιο λαβυρινθώδη κήπο, ψάχνοντας για το πιο σπάνιο άνθος.

Jacek Henryk Maniakowski

The Undertones - Teenage Kicks

 

Η ρήση «δεν έχει σημασία τι λες, αλλά τι καταλαβαίνουν αυτοί που σε ακούνε» έχει μια ουσιαστική προέκταση: «...και πόσοι σε ακούνε». Κάθε λόγος, κάθε δημιουργία, χρειάζεται κάποιον να τη διαδώσει. Πνευματικοί άνθρωποι χάθηκαν στη λήθη της ιστορίας επειδή δεν υπήρχε κανείς να μεταφέρει τον λόγο τους. Όπως και ιστορικά γεγονότα που δεν καταγράφηκαν ποτέ — απλώς σβήστηκαν.

Στη μουσική, τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά. Τα σκονισμένα κιτάπια της μουσικής ιστορίας είναι γεμάτα από αριστουργήματα που δεν βρήκαν ποτέ το δρόμο προς το κοινό, επειδή δεν υπήρχε κανείς να τα αναδείξει. Από την άλλη, υπάρχουν τραγούδια που έγιναν γνωστά επειδή απλώς τα λάτρεψε ένας DJ — και η αγάπη του αυτή τα εκτόξευσε. Όπως συνέβη με το City am Fenster, που έγινε λατρεμένο χάρη σε έναν ραδιοφωνικό παραγωγό που το πίστεψε.( http://www.echoadventures.net/index.php/el/song-stories/346-city-am-fenster )

Ίσως η punk rock/new wave μπάντα των The Undertones να είχε μείνει στη μνήμη κάποιων μεθυσμένων Ιρλανδών μιας παμπ στο Derry, αν δεν υπήρχε γι’ αυτούς ένας «απόστολος» να κολλήσει με ένα τραγούδι τους. Οι Βόρειο-Ιρλανδοί, στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής τους (1975–1983, με επανασύνδεση το 1999), κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ. Όμως μόνο το πρώτο, του 1979, έβγαλε ένα τραγούδι που έμελλε να γίνει ύμνος κάθε τσαντισμένου έφηβου: το Teenage Kicks.

Το κομμάτι γράφτηκε το 1977 από τον κιθαρίστα John O'Neill, βασικό συνθέτη της μπάντας. Δεν είχε κάτι το λυρικά επαναστατικό, ούτε μουσικά πρωτοποριακό — ήταν απλώς ένα καλό punk τραγούδι, απλό, άμεσο, με τίτλο που δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ ως τότε. Και όμως, η επιτυχία του δεν ήρθε από την μπάντα. Ήρθε από τον John Peel, τον θρυλικό παραγωγό του BBC Radio 1.

Οι Undertones έστειλαν το demo του τραγουδιού στον Peel μία και μοναδική φορά. Δεν περίμεναν τίποτα. Ούτε ότι θα το παίξει. Ούτε ότι θα το αγαπήσει. Ούτε ότι θα το παίξει δύο φορές στη σειρά — κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ. Ούτε ότι θα του δώσει 28 αστερίσκους, όταν η βαθμολογία του στα τραγούδια κυμαινόταν από 1 έως 5. Ούτε ότι θα γίνει το αγαπημένο του τραγούδι από το 1978 μέχρι τον θάνατό του το 2004.

Ο Peel ταυτίστηκε με το τραγούδι περισσότερο από το ίδιο το συγκρότημα. Σε συνέντευξή του στην The Guardian το 2001, είχε δηλώσει πως, πέρα από το όνομά του, οι μόνες λέξεις που ήθελε να γραφτούν στον τάφο του ήταν ο στίχος:

“Teenage dreams, so hard to beat.”

Και αυτό ακριβώς έγινε το 2008, όταν τοποθετήθηκε επιτύμβια πλάκα με τον στίχο χαραγμένο. Το τραγούδι έπαιξε και στην κηδεία του, τον Οκτώβριο του 2004.

Το συγκρότημα συνέχισε να γράφει μουσική και να κυκλοφορεί τραγούδια που θεωρούσε καλύτερα από το Teenage Kicks — αλλά η ιστορία είχε ήδη γραφτεί. Και γράφτηκε γιατί κάποιος τους άκουσε. Και τους πίστεψε.

Jacek Henryk Maniakowski 

Blondie - Rapture

Η Βλακεία είναι μια τεράστια δύναμη που κυριαρχεί μέσα στο «μάτριξ» της ανθρώπινης σκέψης! Οι φιλόδοξοι χειραγωγοί φλερτάρουν μαζί της, κολακεύοντάς την και πάντα προσπαθώντας να την ελέγξουν προς όφελός τους. Άλλοι απλά «γοητεύονται» από τον όγκο της και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη την ακολουθούν, φαντασιώνοντας μια κάποια ασφάλεια που νομίζουν ότι θα τους προσφέρει. Αλλά ας μην αρχίσουμε να ξεφεύγουμε σε πολιτικούς ή κοινωνικούς συνειρμούς, αφού μιλάμε πάντα για rock 'n' roll και γενικά για μουσική! Και βέβαια, ό,τι μπορεί να είναι καταστροφικό σε μια κοινωνία, στη μουσική μπορεί να είναι από απλά ακίνδυνο έως άκρως δημιουργικό! Και αυτή είναι η μαγεία της, με τις νότες να παίρνουν τη θέση ενός μαγικού ραβδιού!

Δεν είναι λίγες οι φορές που ένα αστείο ή μία μουσική φάρσα προσφέρει νέες οπτικές απέναντι στα «πράγματα» ή ανάβει τη σπίθα για τη δημιουργία ή τη θεμελίωση κάποιου νέου είδους. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί το τραγούδι “Rapture” των Blondie, το οποίο έχει στίχους που είναι από τους πιο βλακώδεις που έχουν γραφτεί ποτέ, αλλά η δημιουργία του δεν ήταν το αποτέλεσμα κάποιας φάρσας. Αντίθετα, ήταν ένδειξη μιας διάθεσης για πρωτοτυπία.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1981 ως single, λίγους μόνο μήνες μετά το πέμπτο άλμπουμ τους, το “Autoamerican”. Το “Rapture” είναι ουσιαστικά ένα μουσικό υβρίδιο! Συνδυάζει new wave, disco, R&B, pop και hip-hop, με το κομμάτι της rap να δημιουργεί ένα εκτεταμένο “coda” (μουσικός όρος για το κλείσιμο ή σβήσιμο ενός τραγουδιού και στα ιταλικά σημαίνει ουρά). Είναι το πρώτο rap τραγούδι που κατέκτησε την κορυφή του U.S. Billboard Hot 100, αν και τέτοιο επίτευγμα αναφέρθηκε και για το τραγούδι “Jeanny” του Falco τέσσερα χρόνια αργότερα (πηγή: https://echooadventures.blogspot.com/2013/04/falco-jeanny.html ).

Πολλοί ίσως να θεωρούν ότι το τραγούδι γελοιοποιεί το είδος της μουσικής του rap, μιας και η πρωτογενής (αλλά όχι πρωτόγονη) έκφρασή του ακούγεται κάπως αστεία. Όμως, και οι πρώτες συνθέσεις της εκκολαπτόμενης τότε «σκηνής της Νέας Υόρκης» θα μπορούσαν να ακούγονται περίπου με τον ίδιο τρόπο στους σημερινούς ράπερ. Καλλιτέχνες όπως οι Grandmaster Flash, Afrika Bambaataa και Kurtis Blow, με τους The Sugarhill Gang να κάνουν την πρώτη εμφάνιση στο Billboard charts με το είδος αυτό, δεν είχαν ενσωματώσει ποτέ rap ρυθμό σε pop τραγούδι. Αυτό που έκαναν οι Blondie, λοιπόν, ήταν να γνωστοποιήσουν στο ευρύ κοινό ένα είδος μουσικής που μέχρι τότε παρέμενε «γνωστό-άγνωστο» σε ένα cult κοινό, συμβάλλοντας έτσι στην έκρηξη του είδους μόλις λίγα χρόνια αργότερα.

Αλλά η πρωτοτυπία τους δεν περιορίζεται μόνο στην επιτυχία του τραγουδιού. Η κλειστή, σχεδόν "κασταρισμένη", μουσική σκηνή του rap χρησιμοποιούσε μόνο έτοιμα μουσικά κομμάτια από τον χώρο της disco ή της soul και τα διαμόρφωνε κατάλληλα, ενώ η Deborah Harry δημιούργησε πρωτότυπη για την εποχή μουσική. Παράλληλα, οι στίχοι του τραγουδιού μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο ως προς τη θεματική τους, όμως, ο τίτλος “Rapture” στη χριστιανική σημειολογία σημαίνει την «αρπαγή» της ψυχής και την πορεία της προς τον ουρανό. Οι στίχοι ακολουθούν αυτήν την αποκαλυπτική θεματολογία με τον πιο γελοίο τρόπο. Όμως, ο τίτλος μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα λογοπαίγνιο με τη λέξη "rap", προφητεύοντας ουσιαστικά το τέλος της disco. Ένας ακόμα κρυμμένος στίχος "Finger F-king", που επίσημα αναφέρεται ως "Finger Popping", ενισχύει αυτή την ένδειξη.

Το “Rapture” ήταν το τελευταίο Νο.1 της μπάντας πριν την επιστροφή τους με το τραγούδι “Maria” το 1999 (πηγή: https://echooadventures.blogspot.com/2013/08/blondie-maria.html ). Εντυπωσιακό είναι επίσης ότι το βιντεοκλίπ του τραγουδιού θεωρείται το πρώτο rap βίντεο που μεταδόθηκε στο μουσικό κανάλι MTV. Γυρίστηκε στο East Village του Manhattan, με κεντρική φιγούρα τον χορευτή William Barnes, ο οποίος είχε δημιουργήσει ολόκληρη τη χορογραφία του. Στο βίντεο αυτό, ο Barnes μιμείται τον "man from Mars" ή κάποιον/κάτι από "voodoo god", ενώ εμφανίζονται και οι graffiti artists Lee Quinones και Jean-Michel Basquiat.

Το “Rapture” λοιπόν, πέρα από την επιτυχία του ως τραγούδι, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα πρώτα δείγματα του πώς η μουσική μπορεί να αναμείξει διαφορετικά είδη και να δημιουργήσει νέα μουσικά τοπία, ενώ ταυτόχρονα προκάλεσε συζητήσεις και αντιδράσεις γύρω από την ίδια τη φύση του rap στην pop μουσική.

Jacek Henryk Maniakowski

Background Noise Suppression - Echo-λόγιο

Ο απαντά Jøhnny Papaioannou
για τουςBackground Noise Suppression :
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Το Background Noise Suppression είναι ένας τεχνικός όρος που σημαίνει "απομόνωση θορύβου περιβάλλοντος" και έχει να κάνει με τη μείωση του θορύβου για την βελτιστοποίηση του ηχητικού μηνύματος. Υπό αυτό το πρίσμα, η μπάντα λειτουργεί ως καταστολέας των "θορύβων" - των άσχημων πραγμάτων που μας ενοχλούν στο μικρόκοσμο μας και αντιπαραθέτει το δικό της ήχο και μήνυμα, για όποιον θέλει να "ακούσει".
2) Χρήμα ή δόξα;
Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα. Είναι σαν να ρωτάει κάποιος "μπρόκολο ή κουνουπίδι;" ενώ η απάντηση βρίσκεται κάπου πιο κοντά στο "ισορροπημένη μεσογειακή διατροφή". It's a bigger picture...
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
"Pop dirt", αν και πάλι είναι ελλιπές. Δεν μπορείς να περιγράψεις κάποια πράγματα όπως συναισθήματα με απλές λέξεις και φράσεις (ευτυχώς).
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Μαζί με το σημείο 1, 2,...,ν το σημείο 0 είναι αναπόσπαστο μέρος του συνόλου που συνθέτει τη μπάντα. Ο,τι κι αν είναι αυτό το σημείο 0, το χρειαζόμαστε. Και μάλλον μας χρειάζεται κι αυτό.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η ψεύτικη μουσική. Το τι κάνει μια μουσική να είναι ψεύτικη, είναι θέμα διαίσθησης/ενσυναίσθησης, ενίοτε και τύχης.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Αν η μουσική ήταν υπερόπλο, όπου και να τη χρησιμοποιούσαμε πάντα θα υπήρχε κάποιος άλλος που θα τη χρησιμοποιούσε για τον αντίθετο σκοπό, οπότε το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν. Ίσως λοιπόν εξαναγκαζόμασταν να τη χρησιμοποιήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας για να εξισορροπήσουμε το υπερόπλο κάποιου άλλου που θα το χρησιμοποιούσε για πράξεις αντίθετες με τα πιστεύω μας. Φανταστική ερώτηση, φανταστική απάντηση...

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Προφανέστατα με τα συγκροτήματα/μουσικούς που μας επηρέασαν και μας μεγάλωσαν, αν και το σημαντικό δεν είναι το να μοιραστούμε τη σκηνή μαζί τους, όσο το να γνωριστούμε και να μοιραστούμε απόψεις/σκέψεις/συναισθήματα μαζί τους εκτός σκηνής. Κάτι που απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο από μια απλή συνεύρεση σε μια σκηνή.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Εδώ τα πράγματα είναι πιο σαφή: όχι (άμεσα τουλάχιστον). Χωρίς περισσότερες επεξηγήσεις - όποιος συμμερίζεται αυτήν την άποψη καταλαβαίνει γιατί, όποιος δεν τη συμμερίζεται δεν πρόκειται να καταλάβει το γιατί, ακόμα και αν επεξηγηθεί.
9) Οι επιρροές σας;
Την μπάντα την απαρτίζουν 5 άτομα. Ο καθένας έχει τα δικά του ακούσματα και επιρροές στο παίξιμο του, φυσικά με πολλά κοινά. Το σίγουρο είναι ότι είμαστε όλοι επηρεασμένοι από το πανκ και το post punk, το new/dark wave των 80ς, το indie των 90ς - γενικά το alternative rock. Αν και πάντα υπάρχουν και επιρροές από διαφορετικά είδη που έτυχε να ακούσουμε όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Από κει και πέρα, επιρροές έχουμε από τα πάντα: από άλλες μορφές τέχνης, από την καθημερινή ζωή, από το κενό. Όλα έχουν έναν αντίκτυπο, μια "ποιότητα" που με τον τρόπο τους επηρεάζουν τον τρόπο που συνθέτουμε και παίζουμε μουσική.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Τίποτα δεν είναι αποκλειστικά μέσον ή σκοπός. Και τα δυο.
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Τίποτα δεν είναι αποκλειστικά μέσον ή σκοπός. Και τα δυο.
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Για κάποιους έτσι, για κάποιους αλλιώς.... Δεν έχει καμιά σημασία...
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με τον άνθρωπο.
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να μη χάσουμε ποτέ the big picture.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Αν το εννοείς με την κακή έννοια, δεν υπάρχει σκοτεινό σημείο στη μουσική δημιουργία, αν αυτή είναι πηγαία. Αν δεν είναι πηγαία, δεν είναι και αρκετά  καλή. Αν το εννοείς με την καλή έννοια, είναι το σημείο που σου πειράζει το μυαλό χωρίς να το πάρεις είδηση.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/bnoises
και επίσημα εδώ : http://www.backgroundnoisesuppression.com/media.html

θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/channel/UCaJ1IjCnNz1HoJ1wKqKTj5A?feature=watch
και θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/backgroundnoisesuppression?page_view_source=facebook_app

Martha and the Muffins - Echo Beach

Ένα τραγούδι συγκεντρώνει και εκφράζει πολλά πράγματα μαζί. Είναι ένα μέσον και σκοπός, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά και τα δύο μαζί. Είναι ένας φορέας, αλλά και επιβάτης στο μουσικό ταξείδι κάποιου καλλιτέχνη. Στον καθένα μας έχει και διαφορετική σημασία και έννοια. Μπορεί να ξυπνάει μνήμες, να ενώνει ανθρώπους και να χωρίζει. Όπου τα λόγια δύσκολα βγαίνουν και λέξεις γαντζώνονται στην άκρη της γλώσσας, αρνούμενες να υπακούσουν στο μυαλό, αλλά κυρίως στην καρδιά. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι αποτελεί πάντα ένα καταφύγιο,  για τον καλλιτέχνη που το δημιουργεί και πολύ περισσότερο για τον ακροατή, που το συνδυάζει, αλλά και τον εκφράζει στις σημαντικές στιγμές της ζωής του. Είναι ένα νησί με όμορφες παραλίες και μοναδικά βασιλέματα, που ο ήχος και μόνο είναι ικανός να δημιουργήσει και τις πιο όμορφες εικόνες, μέσα στον ωκεανό της καθημερινότητας. 
Για τον Mark Gane, μέλος των Καναδών Martha and the Muffins, ένα τέτοιο φανταστικό καταφύγιο ήταν και η Echo Beach, όταν δημιούργησε το ομώνυμο αυτό τραγούδι για την μπάντα του. Κυκλοφόρησε μέσα από το άλμπουμ τους, το Metro Music και εκτός από μεγαλύτερο τους χιτ, είναι τραγούδι σύμβολο της δεκαετίας του '80, αν και κυκλοφόρησε ένα χρόνο πριν μπει αυτή. Ορισμός της New Wave και post-punk έκφρασης του rock'n'roll μπήκε σχεδόν σε όλο τα top ten των χωρών, οποίων η μουσική δεν λογοκρινόταν, τυπικά τουλάχιστον. 
Όμως ακόμα οι σκέψεις και τα όνειρα του καθένα μας δεν έχουν λογοκριθεί και μια φανταστική παραλία αποτέλεσε την έμπνευση για το τραγούδι. Ο Mark Gane, οποίος έχει γράψει μόλις τρία τραγούδια για την μπάντα, στα φοιτητικά του δούλευε ένα καλοκαίρι σε ενα εργοστάσιο χρωμάτων και ταπετσαριών. Η δουλειά του προφανώς  δεν του προκαλούσε τίποτα άλλο εκτός από μια ατέλειωτη βαρεμάρα και νοητικά ταξείδευε σε παραλίες που έχει επισκεφτεί στο παρελθόν. Αλλά κύριο σημείο έμπνευσης υπήρχε η λίμνη  Ontario του  Toronto και συγκεκριμένα Sunnyside Beach, όπου ο δημιουργός του τραγουδιού πέρασε μια πολύ όμορφη γι αυτόν, βραδιά. Πιθανόν ακούγοντας και το τραγούδι των Ultravox, το Hiroshima Mon Amour, μια και από το λυρικό μέρος του είναι παρμένος και ο τίτλος, όπου και αναφέρεται. Αλλά και μουσικές ομοιότητες δεν είναι λίγες. 
Φυσικά είναι ένα φανταστικό μέρος η Echo Beach και θα μπορούσε να υπάρχει στην μέση του πουθενά, με την εικόνα της πόλης απλά να φαντάζει σαν εικαστική παρέμβαση ή μια σουρεαλιστική εικόνα, όπως αναφέρει ο τραγουδοποιός του. Το εξώφυλλο του σινγκλ δείχνει στην μία του έκδοση τα  Toronto Islands και σε μια άλλη την  Chesil Beach του Dorset της Αγγλίας. 

Jacek Maniakowski

The Cure - Three Imaginary Boys.

Ένα συγκρότημα που όλοι γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με τη Rock μουσική με την ευρύτατη έννοια.
Στην όλη καριέρα τους έχουν περάσει πολλά στάδια από μουσικούς προσανοτολισμούς ξεκινώντας με Post-Punk ήχο, αργότερα γίνανε Dark Wave & Gothic και στη συνέχεια από το 1984 και μετά Alternative Rock και με πολλές Pop ''πινελιές''.
Εμάς μας ενδιαφέρει η πρώτη εποχή τους η Post-Punk & το ντεμπούτο Album τους Three Imaginary Boys.
Όταν ξεκίνησαν το 1976 ονομαζόταν αρχικά Easy Cure και ήταν μια τυπική Βρετανική Punk Rock μπάντα,μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει το 1977 και ένα EP.
Ο ηγέτης τους,κιθαρίστας,τραγουδιστής και συνθέτης Robert Smith το άλλαξε σε απλά Cure για να είναι πιο πιασάρικο για New Wave μπάντα.
Αυτός ο δίσκος αρέσει σχεδόν σε όλο το ευρύ κοινό της New Wave και Post-punk μουσικής και φυσικά στους φανατικούς των Cure για τους απλούς κατανοητούς λόγους..την αμεσότητα και την απλότητα των τραγουδιών και ήχου του.
Πολλά τραγούδια ξεχωρίζουν έντονα όπως το 10¨15 Sutarday Night & το αμέσως αναγνωρίσιμο Fire Cairo το εκρηκτικό punk rock δίλεπτο διαμάντι Grinding Halt και το πρώτο single τους ήταν το 1978 το τραγούδι Killing An Arab αλλά λόγω υποψιών για ρατσιστικά υπονοούμενα κόπηκε από τον δίσκο και κυκλοφόρησε το 1980 στη συλλογή-άλμπουμ Boys Don't Cry.

Gary Lexicondevil

Grain - Echo-λόγιο

Οι Grain - Music Band Gr απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Τους σπόρους που θα φυτρώσουν μέσα από την μουσική μας για να γίνουν όμορφα άνθη. 
2) Χρήμα ή δόξα;
κανένα από τα δυο δεν φέρνει αληθινή ευτυχία στον δικό μας κόσμο. άλλα αν ήταν να διαλέξουμε θα διαλέγαμε την δόξα.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Ερασιτέχνες εραστές
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Ανυπαρξίας και μηδέν γωνιά,απέναντι από ένα κτίριο που ονομάζεται όνειρο  
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η μουσική που καταναλώνεται στα σφαγεία του ανατολικού καπιταλισμού από ξαναμμένους πιθήκους,κοινώς τα σκυλάδικα 6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Στον αφανισμό του ρατσισμού και σε όλους τους καριερίστες,σε όσους ξεχάσαν την παιδικότητα.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με τους περισσότερους ίσως βρεθούμε σε έναν άλλον πλανήτη,άλλα αν ήταν να διαλέξουμε,σίγουρα με τον Ιan curtis,andrian borland,jim morrison και με τον kurt donald cobain.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Η μουσική ακόμα και προσωπικά αισθήματα να εκφράζει δεν παύει να είναι πολιτική.

9) Οι επιρροές σας;
Οι επιρροές μας είναι κυρίως η ζωή στην πόλη με όλα τα κακά και τα καλά,είναι ο φόβος των περαστικών,οι έρωτες που δεν εκπληρώσαμε ακόμα. είναι οι βόλτες στα αγαπημένα μας λημέρια, η αποξένωση της πόλης, που όμως κάποιες νύχτες γίνεται χιονάτη και τότε όλα μοιάζουν άπειρα. οι φίλοι μας που πεθαίνουν για να ζουν.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Είναι ένα μέσον για να βγάλουμε τους δαίμονες και τους αγγέλους μας έξω .όλα αυτά που μέσα μας φωνάζουνε, να μοιραστούμε τις σκέψεις μας. να αισθανθούμε ελεύθεροι από τα δεσμά της καθημερινότητας έστω και για λίγο.
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Απαντήσαμε ξεκάθαρα στην προηγούμενη ερώτηση.
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Εξαρτάται τον άνθρωπο, ούτε το ένα βοηθάει ούτε το άλλο,χρειάζονται και τα δυο με μέτρο.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Ρινόκερος
14) Μια ευχή για την μπάντα
Υγειά πνευματική και σωματική
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Το πιο σκοτεινό σημείο είναι όταν κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις εκεί που δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα. και όμως ενώ το ξέρεις συνεχίζεις να παίζεις για να ελαφρύνει το βάρος της λύπης. έτσι ώστε στην επόμενη πτήση να έχεις καύσιμα για ένα μακρύτερο ταξίδι από το προηγούμενο.

http://www.youtube.com/watch?v=OVTi6zFeNLc

θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Grain-Music-Band-Gr/137962892911393?ref=tn_tnmn
Αλλά και εδώ: http://www.youtube.com/user/Grainmusicgr?feature=watch

We Came From Waters - Echo-λόγιο

Οι We Came From Waters απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Προσωπικά προερχόμαστε απο πόλεις που περιβάλλονται από νερό, γενικότερα όλοι προερχόμαστε απ' το νερό

2) Χρήμα ή δόξα; Και τα δύο αλλά επιβιώνουμε και χωρίς αυτά

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φραση την μπάντα σου; Μπλέξιμο.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας Στο στούντιο του Λεώ, διασκευή στους New Order.

5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου; Ελληνικό σκυλάδικο

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε; Κατά του φασισμού

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; New Order

8)Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Κοινωνική. Ούτε πολιτική ούτε θρησκευτική.

9) Οι επιρροές σας; 80ς Post-Punk

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Σκοπός

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Μέσον

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Το ταλέντο αποτελεί ένα συν που δεν συνδέεται με την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Βύδρα

14) Μια ευχή για την μπάντα Να παραμείνουμε ενεργοί.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Αυτό που δεν έχουμε ποτέ μοιραστεί μεταξύ μας.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/We-Came-From-Waters/214792558540016

και θα τους ακούσετε εδώ: http://wecamefromwaters.bandcamp.com/

http://www.reverbnation.com/wecamefromwaters http://www.last.fm/music/We+Came+from+Waters http://www.purevolume.com/WeCameFromWaters https://soundcloud.com/wecamefromwaters

Peter Gabriel - Games Without Frontiers

Η μουσική σε σκοτεινούς καιρούς, πάντα αποτελεί μια σχεδία διάσωσης της ιστορίας και ιδιαίτερα η ροκ έδωσε και συνεχίζει να δίνει πολλά τέτοια δείγματα. Στον μεσαίωνα ήταν οι βάρδοι, αλλά στην δικοί μας εποχή η ροκ μουσική  κάνει αρκετά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα γνωστά στο ευρύ κοινό, μέσα από το λυρικό μέρος των τραγουδιών. Ο Peter Gabriel, μετά την φυγή από τους Genesis, ανέπτυξε μεγάλη πολιτική (την καλώς εννοούμενη) και πολιτισμική δράση. Κάτι που στις πραγματικές τους έννοιες, δεν αποτελεί καμιά αντίθεση. Και απόδειξη γι αυτό είναι τα ίδια τα τραγούδια του, μεταξύ των άλλων και το Games Without Frontiers, το πρώτο του χιτ.
Η δημιουργία του ίδιου, από το τρίτο και ομώνυμό του άλμπουμ του 1980, είναι ένα μάθημα ιστορίας με σαρκαστικό τίτλο. Ο τίτλος είναι παρμένος από τα γνωστά "Παιχνίδια Χωρίς σύνορα" ή όπως είναι αυθεντικό όνομα στα γαλλικά Jeux Sans Frontières. Αλλά στην ουσία αναφέρεται σε παιχνίδια πολέμου, μιας και το παιχνίδι με τα πολύχρωμα κοστούμια που φορούν οι παίχτες, έχει έντονα εθνικά στοιχεία και κάποιους ακόμα και εθνικιστικά. Και με αυτήν την παρομοίωση θέλει δείξει τον παιδαριώδη πατριωτισμό, που προκαλεί σε όλη την διάρκεια της ιστορίας, συνεχείς εθνικιστικούς πολέμους στην Ευρώπη. Ο στίχος  "Games without frontiers, war without tears" είναι αρκετά περιεκτικός. 
Τα ονόματα κάνουν παρέλαση στους στίχους. Το Lin Tai Yu, είναι ένας χαρακτήρας από μια κλασική κινέζικη νουβέλα την  Dream of the Red Chamber, αλλά μπορεί και στον Nguyen Thieu, πρόεδρο του Νοτίου Βιετνάμ κατά τη σύγκρουση με το Βόρειο. Η Chiang Ching  είναι η σύζυγος του παλιού Κινέζου προέδρου Μάο, "εφευρέτη" της πολιτιστικής επανάστασης που κόστισε την ζωή σε πάνω από 30 εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά μπορεί και στον  Chiang Ching-kuo, γιο του αντίπαλου του Μάο,  Chiang Kai-shek, πρόεδρου της χώρας πριν από αυτό και αργότερα του εθνικιστικού Ταϊβάν. Ο Andre πιθανόν να είναι ο Andre Malraux (1901-1976), Γάλλος πολιτικός και συγγραφέας του  βιβλίου Man's Fate, που μιλούσε για την κινέζικη επανάσταση. 
Ο στίχος "Suki plays with Leo, Sacha plays with Britt; Adolf builds a bonfire, Enrico plays with it."  αναφέρεται στον γνωστό Αδόλφο και την εισβολή των Ναζί στην Πολωνία το 1939. Αλλά και στον Enrico Fermi, πυρηνικό φυσικό και συνδημιουργό της καταστροφικής ατομική βόμβας. Τα ονόματα Sacha, ρώσικο χαϊδευτικό του Alexander και Britt από το  "Britain", αντιπροσωπεύουν τις Σοβιετική Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έφτασαν στα πρόθυρα πολέμου οι δύο αυτές χώρες, κατά την ψυχροπολεμική περίοδο. 
Το τραγούδι γράφτηκε πριν το μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας το 1980, από τις ΗΠΑ και τους συνεταίρους τους. Ουσιαστικά αναφέρεται στου ενήλικες αθλητές των αγώνων που λειτουργούν σαν παιδιά σε αυτούς. Το γαλλικό  "Jeux Sans Fronteires." τραγουδάει η Kate Bush, που αργότερα θα συνεργαστεί με τον Peter Gabriel στο  "Don't Give Up". Τα σφυρίγματα που ακούγονται είναι από τους Steve Lillywhite, Hugh Padgham συμπαραγωγούς και τον ίδιο τον δημιουργό του τραγουδιού. 

 Jacek Maniakowski

Ian Dury and The Blockheads - Sex and Drugs and Rock'n'Roll

Το rock'n'roll βρίσκει πολλούς καλλιτέχνες, αλλά και τρόπους να ενσαρκωθεί. Άμα κάποιος άσχετος θέλει να μάθει τι είναι, δεν έχει παρά να ξεκινήσει να ακούει και μέσα από τους στίχους των τραγουδιών θα συνθέσει μια εικόνα γι αυτό. Αλλά το "Sex & Drugs & Rock & Roll" του Ian Dury είναι από τα πιο περιεκτικά σε νόημα. 
Ο καλλιτέχνης, με τη πιο πολύπλευρη έννοια του όρου, Ian Dury ξεκίνησε την μουσική του καριέρα με αυτό το τραγούδι τον Αύγουστο του 1977, σαν σινγκλ αρχικά. Γράφτηκε από των ίδιο μαζί με άλλα δύο μέλη της μπάντας του, τους  the Blockheads. Οι άλλοι δύο συνδημιουργοί ήταν ο κιθαρίστας  Chas Jankel και ο σαξοφωνίστας Davey Payne, αν και ο δεύτερος δεν αναφέρεται σαν δημιουργός του. Ο τόπος της δημιουργίας ήταν  Oval Mansions, ένα άθλιο μέρος που ο  Dury το ονόμαζε "Catshit mansions". 
Η γέννηση του  ξεκίνησε σαν μελοποίηση των στίχων, που είχε στα χέρια του ο Jankel. Το μουσικό μέρος γραφόταν και ξαναγραφόταν, χωρίς να ενθουσιάσει κανέναν. Ώσπου έκανε "σκασιά" το αρχικό ρίφ του τραγουδιού, όχι από την κιθάρα του Jankel, αλλά από την φωνή του  Dury, το οποίο μετατράπηκε σε καθαριστική συγχορδία. Ωστόσο κάποια στιγμή αργότερα ο κιθαρίστας άκουσε την ίδια μελωδία από τον  Ornette Coleman, στο τραγούδι "Ramblin", από τον δίσκου του Change of The Century. Ο κιθαρίστας ζήτησε προσωπικά συγνώμη, αλλά δεν το γνώριζε, αν και στον άλμπουμ του τζαζίστα, είναι εκτελεσμένο σε μπάσο. 
Ο  Coleman του απάντησε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για απολογία, μιας και οι ίδιοι, μαζί με τον Charlie Haden και Don Cherry, που δημιούργησαν την σύνθεση, το πήραν από αλλού. Αργότερα και ο Haden, εξήγησε στον Jankel ότι πρόκειται για παραδοσιακό κομμάτι του  Kentucky, τα λεγόμενα cajun. Συγκεκριμένα πρόκειται για το  Old Joe Clark. 
Αρχικά το σινγκλ πούλησε 19 000 κόπιες, αριθμός ασήμαντος για την εποχή εκείνη και  δυο μήνες μετά την κυκλοφορία του απλά αποσύρθηκε. Παρ όλα αυτά κατάφερε να δώσει το στίγμα του. Το BBC το είχε απαγορεύσει και στην άνθηση της punk ακόμα, ο τίτλος του ήταν απαγορευτικός. Ο   Dury εξήγησε, πως πρότεινε απλά έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, έξω από το 9-5 ωράριο. Επίσημα το τραγούδι δεν μπήκε στο ντεμπούτο τους, το New Boots and Panties και για πολλά χρόνια ήταν δυσεύρετο. Αλλά πάντα εξαιτίας του δημιουργού του, που το μοίραζε δωρεάν σε κάποια live και πάντα σε περιορισμένα αντίτυπα. 
Jacek Maniakowski

The Killers - Human

Το "Human" είναι μια σύνθεση των The Killers και μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της μπάντας από το Las Vegas. Δεν είναι από τα πιο αντιπροσωπευτικά τους τραγούδια, καθώς η σύνθεση κινείται ανάμεσα σε Electropop, synthpop και New Wave, είδη μουσική με τα οποία δεν πολύ-ασχολήθηκαν. Όπως είχε πει ο τραγουδιστής τους , ο Brandon Flowers, είναι μια σύνθεση όπου ο "Johnny Cash συναντά τους Pet Shop Boys". Είναι το πρώτο σινγκλ από το τρίτο τους άλμπουμ, το Day & Age, του 2008.
Οι κριτικοί το αντιμετώπισαν αρκετά θετικά και το παρομοίασαν με κάτι ανάμεσα σε New Order και Bruce Springsteen . Αλλά όπως και να το είδε ο καθένας, είναι ένα τραγούδι που απέσπασε αρκετές διακρίσεις και σίγουρα γνώρισε την μπάντα σε κύκλους έξω από την ροκ σκηνή. Το λυρικό μέρος μιλάει για το πόσο άνθρωποι είμαστε, αλλά η γενιά της μπάντας. Αλλά αυτό που πυροδότησε ατελείωτες συζητήσεις στο διαδίκτυο είναι το ρεφρέν του τραγουδιού, "Are we human, or are we dancer?". Το θέμα συζήτησης είναι αν είναι "dancer" (χορευτής) ή "denser" (πυκνός). Ο Flowers, όμως λύνει το εικονικό ζήτημα, απλά λέγοντας ότι είναι "dancer" και αποκαλύπτει την πηγή της έμπνευσής του.
Η έμπνευση προέρχεται από ένα υποτιμητικό σχόλιο του Hunter S. Thompson, συγγραφέα και δημοσιογράφου, ότι η Αμερική είναι "a generation of dancers", μια γενιά των χορευτών. Η σύγχυση προήλθε από γραμματική παρανόηση, αν είναι πληθυντικός ή όχι. Αν και τραγουδιστής δήλωσε αρκετά εκνευρισμένος με όλη την παραφιλολογία γύρω από το ρεφρέν.
Το τραγούδι δημιουργήθηκε κατά την συνεργασία του με τον Stuart Price για το άλμπουμ του Sawdust, αλλά ο Flowers το θεώρησε πολύ καλό για να το μοιραστεί. Στο εξώφυλλο του σινγκλ είναι το πορτρέτο του κιθαρίστα τους, Dave Keuning, δημιουργία του Paul Normansell .
Jacek Maniakowski

Blondie - Denis

Το συγκρότημα Randy & The Rainbows δεν λέει κάτι στους περισσότερους, αν και από το 1962, που δημιουργήθηκαν, συνεχίζουν να υπάρχουν, έστω και τυπικά. Ωραία, θα μπορούσε κάποιος να πει, αλλά τι σημαντικό έχει ένα Doo-wop Αμερικάνικό παντελώς άγνωστο συγκρότημα.... η απάντηση είναι μονολεκτική: το "Denis".  Ένα τραγούδι που το 1963, γνώρισε κάποια σχετική επιτυχία, αλλά με το ζόρι πέρασε τα σύνορα της Αμερικής. Το τραγούδι του Neil Levenson, εμπνευσμένο από τον παιδικό του φίλο,  Denice Lefrak, κατάφερε να γίνει γνωστό εκτός των Αμερικάνικων συνόρων 15 χρόνια αργότερα. 
Αυτήν την φορά, μέσα από την φωνή της  Debbie Harry και το συγκρότημά της τους Blondie, γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία. Ήταν άλλο ένα σκαλοπάτι για την κορυφή για αυτό το γκρουπ. Συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο τους άλμπουμ,  Plastic Letters και κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1978. Αν και μπήκε σε όλα τα ευρωπαϊκά τσαρτς, μόνο στη Ολλανδία έπιασε κορυφή. Το τραγούδι έχει έναν ασύντακτο στίχο στα γαλλικά, τον οποίο η δισκογραφική επέμενε να συντάξει σωστά. Αλλά με την επιμονή του παραγωγού Richard Gottehrer και φυσικά της τραγουδίστριας  Debbie Harry έμεινε ως έχει. 
Jacek Maniakowski

The Romantics

Στα τέλη της δεκαετίας του '70 η έννοια του σκληρού ροκ άρχισε να ξεφτίζει. Με την rock'n'roll να αναζητά άλλους τρόπους έκφρασης και με τις δισκογραφικές εταιρίες να προσπαθούν να επιβάλουν δικές τους μόδες, που ανά πάσα στιγμή μπορούν και να τις "κάψουν", η επόμενη δεκαετία μπαίνει με συγκροτήματα κομήτες. Η punk περνάει σαν εξπρές και η New Wave να κάνει τα πρώτα της βήματα, επηρεάζοντας χιλιάδες μουσικούς. Κάπου στο Detroit και υπό αυτές τις μουσικές συνθήκες δημιουργούνται και οι The Romantics.
Το όνομά τους το πήραν από την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου στην οποία και δημιουργήθηκαν, την χρονιά του 1977. Ξεκίνησαν μέσα από το δεύτερο κύμα Punk Rock, ακολουθώντας τα βήματα των The MC5, Mitch Ryder and the Detroit Wheels, The Stooges. Και με επιρροές από Rock 'n' Roll των 60s, American garage και από την περίφημη βρετανική εισβολή προσπάθησαν να δώσουν και την δική τους οπτική στην μουσική. Το κουαρτέτο των Wally Palmar (lead vocalist, rhythm guitarist, harmonicist), Mike Skill (lead guitarist και backing vocalist), Rich Cole(bassist και backing vocalist) και Jimmy Marinos (drummer and lead vocalist ) για κάποια χρόνια παίζει σε clubs του Detroit, της πόλης από την οποία προέρχονται και στις γύρω περιοχές, ενώ παράλληλα δημιουργούν και δικά τους τραγούδια.
Το ομώνυμο άλμπουμ είναι γεγονός τρία χρόνια αργότερα, αν και είχαν κυκλοφορήσει κάποια singles πριν. Βγάζει το πρώτο του hit, το "What I Like About You" και σαν ήχος χαρακτηρίζονται power pop/pop rock, αν και ακόμα και σήμερα τους κατατάσσουν στην "New Wave". Τα επόμενα δύο άλμπουμ δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη ανταπόκριση από το κοινό. Ώσπου έρχεται το In Heat και η απόλυτή τους επιτυχία, "Talking In Your Sleep". Βλέποντας το στυλ τους με την συνοδεία των φατσών τους, θα μπορούσε ένας 20χρόνος να πει πολύ εύστοχα... "λογικά και εξαφανίστηκαν". Οι πιο παλιοί άνετα θα τους χαρακτήριζαν άλλον έναν μουσικό κομήτη.
Αλλά οι The Romantics, συνεχίζουν να υπάρχουν κανονικά, θύμα της πολιτικής των δισκογραφικών να δημιουργούν απλά αναλώσιμους καλλιτέχνες, με το ζόρι κυκλοφόρησαν άλλα δυο άλμπουμ. Η σύνθεση του γκρουπ είναι Wally Palmar – lead vocals, rhythm guitar, harmonica, Mike Skill – lead guitar, backing vocals, Rich Cole – bass guitar, backing vocals, Brad Elvis – drums, percussion, John Harrington – theremin. Έχουν αλλάξει κόμμωση και αν και η φήμη δεν υπάρχει πια, συνεχίζουν να παίζουν σε μικρές σκηνές της της Αμερικής.

 Jacek Maniakowski