Η επικοινωνία
ανάμεσα σε μέλη ενός όμοιου συνόλου ή ακόμα και ανάμεσα σε ανόμοια σύνολα,
δείχνει πνευματική εξέλιξη. Οι τρόποι με τους οποίους γίνεται αυτή, ορίζουν και
την εξέλιξη μιας κοινότητας. Από κραυγές και νοήματα σε πρώτους ανθρωπίδες, ως
αποτύπωση πρώτων σχεδίων σε σπηλιές. Όλα αυτά είναι απλοϊκοί τρόποι
επικοινωνίας, αλλά μας δείχνουν την εξέλιξη της. Αν θα συμφωνήσουμε στην
μυθοπλασία του Σπίλμπεργκ στη ταινία «Στενές επαφές Τρίτου τύπου», μπορούμε να
αποδεχτούμε πως η μουσική, σαν ύστατη έκφραση της τέχνης, είναι κορυφή στην
εξέλιξη της επικοινωνίας.
Και σε μια
συντηρητική Ελλάδα της δεκαετίας του ’80, οποία έψαχνε να βρει την νέα της
ταυτότητα, ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσεις και να συστηθείς ήταν μερικοί
στίχοι και η μουσική. Ίσως και να παρασύρεις κάποιους ομοϊδεάτες σε νέες
μουσικές διαδρομές και στην ανακάλυψη κάποιων μουσικών Μυστικών Κήπων.
Μυστικοί Κήποι είναι
κα το ντεμπούτο άλμπουμ των Λευκή Συμφωνία και το ομώνυμο τραγούδι που το
ανοίγει. Η μουσική του ανήκει σε όλο το συγκρότημα και οι στίχοι στον
τραγουδιστή του συγκροτήματος ΘοδωρήΔημητρίου. «Το τραγούδι το οποίο είναι και ένα από τα πρώτα με ελληνικό
στίχο τραγούδια που γράψαμε ξεκίνησε από το σχήμα στο μπάσο του Διογένη σε μία
από τις καθημερινές πρόβες στο στούντιό μας στο Δάσος Χαιδαρίου.» μας διηγείται
ο frontmanτης
μπάντας για την αρχή της δημιουργία του τραγουδιού.
Η ζωή είναι μια
σκάλα, την οποία ανεβαίνουμε χτίζοντας την ταυτόχρονα. Αλλά καμιά φορά και τα
τραγούδια ακολουθούν αυτήν την διαδικασία. «Ήταν ένα πραγματικά ξεχωριστό
ρυθμικό-μελωδικό σχήμα που μας καθήλωσε και μας ενέπνευσε όλους. Ο Σπύρος (ΣπύροςΧαρίσης - ντράμς) ξεκίνησε να χτίζει το
ρυθμικό μέρος στα ντραμς και ο Τάκης (ΤάκηςΜπαρμπαγάλας - κιθάρα) να
προσθέτει τις ατμοσφαιρικέςκιθάρες
.Άρχισα να τραγουδάω την μελωδία της φωνήςκαι να προσαρμόζω επάνω της τους στίχους που είχα ήδη γράψει και ένιωθα
ότι ταιριάζουν στα συναισθήματα που μου προκαλούσε η μουσική.» συνεχίζει την
διήγηση του ο ΘοδωρήςΔημητρίου.
Το τραγούδι προσδίδει
στον ακροατή μια αίσθηση μιας αόριστης λύπης, σαν κάποιο μακρινό κλάμα από
κάποιο κρυφό δωμάτιο. Σαν να βγήκε από την παράξενη ατμόσφαιρα της αρχής του
κλασικού The Secret Garden του F. H. Burnett, αλλά χωρίς το happyendτου. «Ήταν ένα τραγούδι που σε έβαζε κατευθείαν
στον πιο εσωτερικό κόσμο του συγκροτήματος, στις ψυχές των τεσσάρων μελών και
αποκάλυπτε κάποια από τα μηνύματα που θα βρίσκονταν σε όλη σχεδόν τη
στιχουργική και μουσική δημιουργία της Λευκής Συμφωνίας: Moναξιά, προσμονή, απουσία.»
καταλήγει ο Θοδωρής. Και όπως φαίνεται όρισε και τον ήχο του συγκροτήματος για
την συνέχεια της καριέρας τους.
Η σύνθεση αυτή
ουσιαστικά αποτέλεσε καρτ βιζίτ του συγκροτήματος, όσο στιχουργικά, τόσο μουσικά.
Ομιχλώδη μουσικά τοπία, στα οποία μπορεί να περιπλανηθεί ο ακροατής, αλλά και
χωρίς φόβο να χαθεί. Όπως σε κάποιο λαβυρινθώδη κήπο, ψάχνοντας για το πιο
σπάνιο άνθος.
Πως μπορείς να κλειδώσεις κάπου
τις νότες; Δεν έχουν βρεθεί χειροπέδες ακόμα για αυτές. Ούτε και καμιά φυλακή
μπορεί να τις κρατήσει. Πάντα είναι ατίθασες και δραπετεύουν εύκολα. Είναι η
φύση τους να βρίσκουν έρωτα εκεί που υπάρχει πόνος, σπάζοντας κάθε αλυσίδα
προκατάληψης. Να δίνουν ανάσα εκεί που η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Αλλά και
κει που δάκρυα ρέουν άφθονα είτε από δακρυγόνα είτε εξαιτίας του πόνου, θα
μείνουν αμέτοχες, χωρίς να σκουπίσουν κάποιο δάκρυ, αν δεν σβήσουν πρώτα τα
δακρυγόνα και να αφανίσουν το πόνο που τα δημιούργησε.
Και για να μην
μακρηγορούμε:
τι θα πούμε, αν
δεν πούμε
δεν μπορούμε
άλλο πια
ξημερώνει ήρθε
η ώρα
να σε πάρω
αγκαλιά.
Αυτό μας λένε οι Μαύρη Μαγιονέζα
μέσα στους στίχους του τραγουδιού τους «ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ» και σε ska-punk ρυθμό και
με νότες που δεν κλείνονται πουθενά συνεχίζουν στο ρεφρέν:
Ω, ω! Μες το
περιπολικό
Ω, ω! Θα σου πω
πόσο σ’ αγαπώ
Ω, ω! Γύρνα
τους την πιπίλα
Ω, ω! Σήκω και
μίλα
Το τραγούδι λοιπόν, δημιουργία
όλου του συγκροτήματος, βρίσκεται στο 4ο άλμπουμ τους το «Καλή
Όρεξη» του 2007, αν και γράφτηκε 1-2 χρόνια πριν. Και όπως μας αποκαλύπτει ο
Ανδρέας Ασημακόπουλος, η ψυχή της μπάντας, οι στίχοι και η μουσική γράφτηκαν
παράλληλα: «όταν μια γάτα περπατά η ουρά κινεί το κεφάλι ή το κεφάλι την ουρά;
Και τα δύο πάνε μαζί, η γάτα κινείται ολόκληρη» και κάπως έτσι γράφονται και τα
τραγούδια όπως και αυτό. Το τραγούδι αγκαλιάζει τις ska-punk επιρροές του
συγκροτήματος με γρήγορο ρυθμό, το χαρακτηριστικό για το είδος παίξιμο με
«άρσεις» της κιθάρας, σαμπλαρισμένα πνευστά και χαρούμενο vibe.
Όσο αφορά το λυρικό μέρος, οι
πάντα επίκαιροι «Μαύρη Μαγιονέζα» περιγράφουν τα γεγονότα πριν πάνω από μια
δεκαετία, τα οποία δυστυχώς είναι πιο επίκαιρα από ποτέ: «Οι στίχοι είναι ως
συνήθως καυστικοί και αναφέρονται στην βίαιη καταστολή διαδηλώσεων, ουσιαστικά
της λαϊκής φωνής, από την εκάστοτε κυβέρνηση για πολιτικό-οικονομικούς λόγους.
Ένα φαινόμενο που άρχισε να γίνεται έντονο στα μέσα της δεκαετίας των 00s, όπου
γράφτηκε και το τραγούδι, και έχει πλέον σχεδόν εδραιωθεί στις μέρες μας. Ένα,
από ότι φαίνεται, δυστυχώς διαχρονικό τραγούδι για το πώς αντιδρά η εξουσία στη
δίψα των λαών για καλύτερες συνθήκες ζωής και ελευθερία.»
Αλλά ένα τραγούδι ερμηνεύεται
πάντα, κατά ελεύθερη βούληση, φτάνει να χορεύεται, όπως ξέρει ο καθένας. Και
ακούγεται όπως θέλει ο καθένας, πολλές φορές απλά ακολουθώντας τις σκέψεις των
άλλων, βρίσκει κανείς τις δικές του. Τα βήματα του χορού να ακολουθούν τις
νότες. Και το τραγούδι αυτό δεν κάνει εξαιρέσεις, όπως όλα τα τραγούδια του
συγκροτήματος, κινεί τα πόδια μόνο με τις νότες τους. Αλλά και οι στίχοι είναι
πάντα ικανοί να ξεσηκώσουν και τον νου, να χορέψει τον χορό της σκέψης και των
ιδεών.
Το τραγούδι αγαπήθηκε από το
κοινό της Θεσσαλονίκης και κριτικούς, ήταν για αρκετές εβδομάδες στο top-10 του
1055rock, και εκτελέστηκε ζωντανά από το συγκρότημα σε πάμπολλες συναυλίες,
αλλά και σε τηλεοπτικές εμφανίσεις (Mad TV, ράδιο Αρβύλα). Στο tour για το
«Καλή Όρεξη» υπήρχε πάνω από τον ενισχυτή του μπάσου ένας αστυνομικός φάρος
περιπολικού, ο οποίος άναβε όταν παιζόταν το τραγούδι.
Το περιπολικό μπορεί να είναι και
συμβολικό, είναι αυτό που μπορεί να φυλακίσει τις ίδιες τις σκέψεις, ιδέες και
τα συναισθήματά μας. Είναι και αυτό δικό μας δημιούργημα και οι χειροπέδες δεν
είναι παρά οι ίδιες οι αγκυλώσεις μας. Μια αγκαλιά είναι όμως είναι αρκετή, για
να μπορούμε να ακούσουμε τις «σκέψεις των άλλων» και να τις κατανοήσουμε.
Υπάρχουν ιστορίες που μας
στοιχειώνουν, σαν να μην θέλουν να φύγουν από το κεφάλι μας. Μπορεί απλώς να
ψάχνουν μια δίοδο να φύγουν από το κεφάλι μας, στριφογυρίζονταςκαι απασχολώντας την σκέψη μας. Και ίσως το
όχημα τους σε αυτήν διαφυγή να είναι απλά οι νότες και κάποιες σκονισμένες
μελωδίες. Και όταν γίνει αυτή η συνεύρεση, τότε οι παλιές ιστορίες μπορούν να
γράψουν … ιστορία.
Έτσι, όπως αρχίζουν όλα τα
παραμύθια: «Μια φορά και έναν καιρό»… δηλαδή κάπου στο μακρινό 1986: «Το 1986
κυκλοφορεί το τραγούδι “Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia” σε μουσική Θάνου
Μικρούτσικου, ερμηνεία Χάρις Αλεξίου και ποίηση Νίκου Καββαδία. Το ακούω και
τρελαίνομαι. Δεν καταλαβαίνω τίποτα κι όμως νιώθω τα πάντα. Φωνή, στίχοι και
μουσική, δημιουργούν μια jazz κατάσταση που με στοιχειώνει έως και σήμερα … και
οι 7 νάνοι στριμώχνονται στο μυαλό μου.» Κάπως έτσι ξεκινάει την διήγησή του ο
Γιώργος Πορώδης, στιχουργούς των Μπλε και του τραγουδιού «Μια φορά και έναν
καιρό», καθώς και ιδρυτικό μέλος τους.
Ο σαξοφωνίστας συνεχίζει να μας
αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι να στριμώξεις 7 νάνους σε κάποιους στίχους: «Πολλέςπροσπάθειες από τότε( την ιδιότητα του
στιχουργού την απέκτησα το 1996 με τους Μπλέ) να ενσωματώσω αυτή μου την
μουσική ψύχωση σε δικό μας τραγούδι, αποβαίνουν το λιγότερο γελοίες. Οι 7
νάνοι-αν και νάνοι-δεν χωράνπουθενά.».Ένα στοίχειωμα, που δεν βρίσκει στίχο για να
αναπαυθεί.
Αλλά τα φαντάσματα πρέπει να βρουν
μια δικαίωση, για να μπορούν να αναπαυθούν το ίδιο και οι στίχοι μια μελωδία
για να τραγουδηθούν: «Ώσπου την Άνοιξη του 2009,η τύχη, μου χαμογελάει πονηρά. Καθισμένος
στο τραπέζι της κουζίνας, ακούω προγενέστερες συνθέσεις του Γιώργου(Παπαποστόλου,
κιθαρίστα και συνθέτη της μπάντας) που για κάποιο απροσδιόριστο λόγο έχουμε «πετάξει».
Μία όμως σύνθεση με «πιάνει» απότομα και
δυνατά. Του το προτείνω, το ακούει και μου λέει «οκ αν μπορείς γράψε». Και
σχεδόν αμέσως, χωρίς κανένα στιχουργικό σενάριο ,απλώνω τα αγαπημένα μου 7
κοντά ανθρωπάκια,φάτσα κάρτα στην πρώτη
φράση του τραγουδιού. Άλλωστε η πρώτη στροφή είναι και η πιο ‘ανόητη’(άνευ
ουσίας δηλαδή) αφού γράφτηκε μόνο και μόνο για να στριμώξω την επταμελή μου
μανία. Όλα τα υπόλοιπα ρέουν απνευστίχωρίς να το καταλάβω ενώ το τραγούδι αποκτά μία καλή, βιώσιμη
στιχουργική δομή. Ειδικά στο δίστιχο ‘’τα γουρουνάκια γίναν γουρούνια κι αντί
για τρία είναι μιλούνια’’ βλέπω το χαρτί να μου γελάει. Θα μπορούσα να πω με
μηδενική δόση μετριοφροσύνης πως εδώ μάλλον ένιωσα αυτό που λέμε «έμπνευση».»
Καταλήγει ο μουσικός και δημιουργός των στίχων, για το πώς γνωρίστηκαν οι 7
νάνοι με τους υπόλοιπους στίχους, αλλά και με τις νότες του μετέπειτα
τραγουδιού.
Αλλά πριν ολοκληρωθεί αυτή η
αρμονική σχέση στίχων και μουσικής, υπήρχαν και άλλα προβλήματα: «Παρόλη όμως
την αρχική μου ευκολία αντιμετωπίζω 2 προβλήματα. Το πρώτο είναι το τέλος όπου
στην σύνθεση υπάρχει ένας διαφορετικός μουσικός επίλογος που πρέπει να βάλω
λόγια αλλά δεν μου βγαίνουν. Το δεύτερο είναι ότι χρειάζομαι ακόμα ένα δίστιχο
για τα κουπλέ. Τα παρατάω και περιμένω ο χρόνος να μου δώσει μια κάποια λύση.»
Συνεχίζει να μας αφηγείται ο στιχουργός το ταξείδι προς ολοκλήρωσή του.
«Και όντως στο πρώτο μου πρόβλημα,
έρχεται μία άθλια μέρα να μου γράψει τον επίλογο. Μια μέρα καθολικής απογοήτευσης
και απόλυτης μισανθρωπίας πιάνει το χέρι μου και σημειώνει «ποτέ ξανά, ποτέ
εδώ, ποτέ γι` αυτούς που αντιπαθώ!»». Άλλωστε στα πιο σκοτεινά φαίνεται και το
φως. Και πολλές φορές για να αναγνωρίσουμε την μούσα χρειάζεται και σκοτάδι,
για να φανεί, ξεχωρίζοντας την λάμψη της από το σκοτάδι.
Πολλές φορές η ίδια η μνήμη του
παρελθόντος μας μπορεί να μας οδηγήσει και στο μέλλον. Ο λόγος είναι πως δεν
προχωράμε ποτέ μπροστά, ειδικά δημιουργώντας, σε κύκλους, τους οποίους απλά
μεγαλώνουμε δημιουργώντας την σπείρα της ζωής: «Για το δίστιχο που μας λείπει
γίνεται διαβούλευση με τον συνθέτη, παρακαλώντας τον να βάλει ένα χεράκι μπας
και το τελειώσουμε επιτέλους. Με τον Γιώργο(Παπαποστόλου) είμαστε από 7 χρονών
μαζί (πάλι αυτό το απίθανο νούμερο) και έχουμε τα παραμύθια μας κοινά. Πέφτουν
διάφορες ιδέες από παιδικές αναμνήσεις(Ταρζάν, τσίτα, Μικρός Πρίγκιπας, Ζορρό,
Ρομπέν των Δασών) αλλά τίποτα.» συνεχίζει.
Τίποτα δεν τελειώνει όμως, αν δεν
ολοκληρωθεί : «Μία μέρα, λοιπόν, εκεί που οδηγάω, σκέφτομαι το πιοκλασικό παραμύθιπου έχω αφήσει αχρησιμοποίητο…
Κοκκινοσκουφίτσα! Παρκάρω αμέσως, πιάνω μολύβι και αποδομώ το όνομα της για να
πατήσει σωστά ο στίχος στην μουσική και ως δια μαγείας βγαίνει καινόημα «Σκουφίτσα πέτα το κόκκινο σου, ο λύκος
είναι μες`το μυαλό σου» (στην δική μου περίπτωση… ο στίχος είναι μες` το μυαλό
σου!). Αγαλλίαση, ανακούφιση, ΤΕΛΟΣ. Αρχή της ζωής όμως του τραγουδιού, μιας
που κλείνοντας το κύκλο της κύησης, ανοίγει ο κύκλος της ζωής. Με την γέννηση
να είναι το σημείο ένωσης των δύο κύκλων.
«Μετά στούντιο με την Τζώρτζια
(Κεφαλά, φωνή του συγκροτήματος) στα καλύτερα της, μετά ένα υπέροχο video clip
από την Κλεοπάτρα και τώρα η χαρά της αφήγησης για ένα χρονικό αλλεπάλληλων
συμπτώσεων, δημιουργικής τύχης και απόλυτης ηδονής.». Ίσως το τυχαίο να μην
είναι τίποτα άλλο, παρά διεργασίες μιας ανώτερης διάνοιας, τις οποίες ακόμα δεν
μπορούμε να κατανοήσουμε. Και η διάνοια αυτή να μην είναι τίποτα άλλο, παρά μια
άυλη ανώτερη έκφραση του εαυτού μας.
Κάθε παραμύθι, όπως και πολλά
τραγούδια, μεταφέρει και ένα μήνυμα με αποδέκτη το παιδί μέσα μας. Αυτό το
παιδί, που δεν έχει μάθει ακόμα την υποκρισία και άλλα μαύρα στίγματα του ίδιου
μας πολιτισμού. Αλλά το παιδί που θέλει να μάθει τα πάντα για την ζωή: «Το «Μία
φορά κι ένα καιρό» αφορά όλους αυτούς τους γοητευτικούς, απογοητευμένους
ανθρώπους που κατέχουν την τέχνη του ειλικρινούς, δημιουργικού ψεύδους και
μεταμορφώνουν συνεχώς το τίποτα της ζωής σε κάτι από έναν ανύπαρκτο
παράδεισο…». Μας αποκαλύπτει την ψυχή του τραγουδιού ο Γιώργος Παρώδης,
παραθέτοντας και ένα υστερόγραφο στην αφήγησή του: «Υ.ΓΠαρεπιπτόντος και για την ιστορία, τα ΧΧL
όνειρα που πήγα να τα αλλάξω γιατί ήταν μεγάλα για την καρδιά μου δεν τα
εξαργύρωσα …απλά πήρα κάτι σε Medium!». Όλοι κάνουμε συμβάσεις για να
κρατήσουμε έστω και την ουρά του ονείρου.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε σα singleτο
Νοέμβριο του 2010. Και όπως κάθε τραγούδι, το ταξείδι του άρχισε και μέσα από
τα αυτιά των ακροατών του. Οι οποίοι, ο καθένας από μόνος θα ξεκινήσει και το
δικό του ταξείδι ερμηνείας του (τραγουδιού), είτε για να δημιουργήσει νέες
μνήμες παρέα με αυτό.
Η παροιμία η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει αλλά κόκκαλα τσακίζει έχει την αλήθεια της μόνο να μπορείς να αποκωδικοποιήσεις τις λέξεις. Αλλά η σημασία των λέξεων αλλάζει ανάλογα με τον τόπο και τον χρόνο. Για παράδειγμα η λέξη ρουφιάνος προέρχεται από το λατινικό rufianus, που στην πραγματικότητα σημαίνει κοκκινοτρίχης. Αλλά η αρχική έννοια του όρου ήταν ο μεσολαβητής, ερωτικών κυρίως, υποθέσεων και με σκοπό αποκόμιση κέρδους. Με το πέρασμα των αιώνων ο όρος επεκτάθηκε σε πρακτικές συμπεριφορές δουλικότητας ή κολακεία προς ένα άλλο πρόσωπο με αποκλειστικό σκοπό την απόκτηση προσωπικών χαρών και ικανοποίηση συμφερόντων.
Αλλά ακόμα και σήμερα ο όρος ruffianο χρησιμοποιείται στην Ιταλία για τον χαρακτηρισμό του γέρικου αλόγου με μια και μόνο συγκεκριμένη δουλειά. Κατά την αρχή οίστρου, η φοράδα είναι αρκετά εξαγριωμένη, όχι μόνο η φοράδα, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση. Η επιθετικότητά της είναι στραμμένη πάντα προς άλλο αρσενικό που προσπαθεί να την πλησιάσει με σκοπό το ζευγάρωμα. Αν και εκδηλώνεται με πολλές κλωτσιές προς άτυχο αρσενικό και διάρκεια λίγων ημερών μόνο. Έτσι η δουλειά του ruffianο είναι να φάει όλο το ξύλο, για να ακολουθήσει ο επιβήτορας απέναντι στην πλέον ήρεμη φοράδα, ώστε να την γονιμοποιήσει.
Αλλά στην Ελλάδα η λέξη ρουφιάνος έχει μια δική της ιδιαίτερη σημασία, πάνω κάτω γνωστή σε όλους.
Και αυτό το θέμα διαπραγματεύεται και το ομώνυμο τραγούδι των Λουδίας. Αν και το πρόσωπο με το συγκεκριμένο προσωνύμιο το χει συναντήσει ο κάθε εργαζόμενος κάτοικος Ελλάδας, πρώτη φορά εμφανίζεται στο δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, το «Oι σαλαμάνδρες δε χορεύουν σέϊκ» του 2004. Αλλά η ιστορία του τραγουδιού ξεκινάει δυο χρόνια νωρίτερα, όταν ο Βιολιστής Παναγιώτης, τραγουδιστής και στιχουργός της μπάντας, δούλευε σε μια κατασκευαστική εταιρία που έκανε δημόσια έργα. Άλλωστε είναι γνωστό, ότι στην χώρα μας δε μπορεί κανείς να συντηρηθεί από την μουσική. Εκεί γνωρίστηκε με το "βαθύ δημόσιο ". «Υπάλληλοι που είχαν διοριστεί κομματικά και κοίταζαν πως να βγάλουν τα μάτια τους και να μη δουλέψουν , αλλά και χυδαίες συμπεριφορές μεταξύ υπαλλήλων, διαφορετικών κομματικών αποχρώσεων.» αναφέρει ο ίδιος στιχουργός.
Για έναν καλλιτέχνη κάθε γεγονός και παρατήρηση είναι και αφορμή για μια ακόμα δημιουργική καταγραφή, πάντα με διάθεση για λυρισμό. Ο Παναγιώτης δεν άφησε λοιπόν, την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αποφάσισε να γράψει ένα «τραγούδι που πονάει». Ο ίδιος δημιουργός του αναφέρει: «Ας γράψω λοιπόν, ένα τραγουδιού να πονάει … Πάνω σε ένα άλλο αμερικανικό τραγούδι που παίζαμε διασκευή, γραφτήκαν οι στίχοι και το πρόσωπο είναι πραγματικό! Όταν όμως, το συνήθισα σαν άκουσμα για να μη πάει "άκλαφτο", αλλάζω παντελώς την μουσική και το πάω για προβάρισμα στην μπάντα. Τότε κιθάρα ήταν ο Γιάννης Γκουγκουρελας, μέγας κάντρυ κιθαρίστας, τύμπανα έπαιζε ο Μήτσος ο Κοκονίδης που, αργότερα μας άφησε για τους Ονειράμα και μπάσο ο Στέφανος Χρυσάκης που κι αυτός είναι ηχολήπτης πια στους "Ονειράμα". Σα μπάντα αρχίσαμε να το δουλεύουμε και βγήκε σχετικά γρήγορα ,αλλά κάτι έλειπε... Κι αυτό ήταν το ριφάκι της εισαγωγής που, το σκέφτηκε αβίαστα ο Γιάννης. Και από κει και μετά όλα είναι ιστορία. Όταν κυκλοφόρησε το cd το 2004 από την ΟLON MUSIC ΚΙ ΟΧΙ ΑΠ ΤΗΝ Legend (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...") όλοι οι ¨"συνάδελφοι" κατάλαβαν αμέσως ποιον εννοούσα!»
Η τέχνη εδώ γίνεται φορέας της πραγματικότητας, γι αυτό και το τραγούδι δεν άργησε να πάρει τον δρόμο της επιτυχίας. Σε ένα από τα πρώτα live, που έπαιζε το συγκρότημα το συγκεκριμένο τραγούδι, τρεις αστυνομικοί πλησίασαν τον δημιουργό του, μόλις τελείωσε η εμφάνισή τους. Τα λόγια τους ήταν περιεκτικά: «φίλε, μπορείς να μου στείλεις το cd στο τάδε τμήμα? ...έχουμε πολλούς εκεί...'!!!!» Ενώ ένας ακόμα συμπλήρωσε "ενώ δεν γεννιούνται καινούργιοι, αυτοί πολλαπλασιάζονται!". Και ακόμα μας στοιχειώνει όλους το τραγούδι…. Αλλά πάντα με την ελληνική του σημασία.
Οι Wardrum, είναι μια από τις metal/ power metal, ελληνικές
μπάντες, που δεσπόζουν σε αυτόν το χώρο, από την ήμερα της ίδρυσής τους, το
2010, ως και σήμερα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν ήδη τρία
άλμπουμ (Spadework – 2011, Desolation – 2012, Messenger – 2013). Αυτό που τους
κάνει να ξεχωρίζουν, ιδιαίτερα, είναι η σταθερά ανοδική τους πορεία, τόσο
συνθετικά, όσο και σε ατομικό επίπεδο των μουσικών, με αποτέλεσμα, το κάθε
άλμπουμ τους να είναι και καλύτερο από το προηγούμενο. Τον Νοέμβριο, λοιπόν,
του προηγούμενου έτους, κυκλοφόρησε το τρίτο τους άλμπουμ, με το οποίο και θα
ασχοληθούμε εκτενέστερα.
Κρατώντας την κεκτημένη ταχύτητα από το προηγούμενο,
καταπληκτικό τους άλμπουμ "Desolation" οι Wardrum επιστρέφουν με το
καινούριο τους άλμπουμ "Messenger". Το άλμπουμ συνεχίζει από το
σημείο που τελείωσε το "Desolation", αλλά με περισσότερη ωριμότητα,
στιβαρότητα και καλύτεροι από πριν. Έχοντας την ίδια σύνθεση με τον Γιάννη
Παπαδόπουλο στα φωνητικά, τον Κώστα Σκανδάλη στο μπάσο, τον Στέργιο Κούρου στα
τύμπανα και τον Κώστα Βρεττό στις κιθάρες, μας σερβίρουν έναν, ακόμα καλύτερο
δίσκο, που σε εντυπωσιάζει και σε αφήνει να αναρωτιέσαι μέχρι που μπορεί να
φτάσει αυτή η μπάντα.
Συνεχίζοντας τις καταπληκτικές παραγωγές από τον Κώστα
Σκανδάλη, το άλμπουμ είναι απλά υπέροχο. Όποιος αποφασίσει να εντρυφήσει, όπως
έκανα εγώ, ακούγοντάς το πάνω από 50 φορές και μην μπορώντας να το εγκαταλείψω,
θα ανακαλύψει το μέγεθος των Wardrum σαν μπάντα.
Η καταπληκτική δουλειά του Γιάννη στα φωνητικά (ειδικά σε
κάποια κομμάτια νομίζω πως η φωνή του πιάνει δυσθεώρητα ύψη), με εντυπωσίασε.
Όχι ότι δεν το περίμενα, απλά αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να φτάσει. Τον θεωρώ
μια από τις καλύτερες φωνές στον χώρο και γνωρίζω ότι έχουν ηχήσει ήδη οι
καμπάνες από το εξωτερικό. Σταθερή εγγύηση το rhythmsection της μπάντας, με τα
απίστευτα τύμπανα του Στέργιου και το φοβερό μπάσο του Κώστα. Οι κιθάρες του
Βρεττού κεντάνε και δεν κουράζουν ούτε στα σόλο, ούτε στα ρυθμικά. Και μιλάμε
για κιθαρίστα ο όποιος παίζει χωρίς πένα!!
Ο δίσκος αποτελείται από 14 τραγούδια, το ένα καλύτερο από το
άλλο. Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποιο, γιατί απλά όλα είναι ισάξια. Τα παιδιά
βέβαια, γύρισαν και ένα βίντεο κλιπ για το ¨Travel far away¨ το οποίο μπορείτε
να παρακολουθήσετε παρακάτω.
Συνολικά ένας δίσκος, που αντικατοπτρίζει τα τελευταία χρόνια
την εξέλιξη της εγχώριας μεταλλικής σκηνής, η οποία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα
από την αλλοδαπή. Θα κατέχει περίοπτη θέση στην δισκοθήκη μου και με κάνει
ιδιαίτερα περήφανο που τους γνωρίζω και σαν ανθρώπους και σαν μουσικούς. Χίλια
μπράβο παιδιά. Συνεχίστε έτσι.
Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣαπαντά για τουςΔΕΙΠΝΟΣΟΦΙΣΤΕΣ 1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Το όνομά μας το πήραμε από ένα βιβλίο του Αθήναιου με τίτλο ΔΕΙΠΝΟΣΟΦΙΣΤΑΙ. Όλοι μας έχουμε την τάση να καθόμαστε με μια καλή παρέα σε σπίτι η ταβέρνα και με καλό φαγητό και καλό κρασί να φιλοσοφούμε την ζωή, άρα όλοι μας είμαστε ολίγον Δειπνοσοφιστές.
2) Χρήμα ή δόξα; Δόξα φυσικά κι αν έρθει το χρήμα καλώς να έρθει.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; εν συμποσίω μα και εν όπλοις
4) Σημείο μηδέν της μπάντας . 2014 νέο ξεκίνημα
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
όλες οι μουσικές έχουν κάτι να σου δώσουν αν έχεις ανοιχτές τις κεραίες σου.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Εναντίον όσων ποδηγετούν την ανθρωπότητα. 7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Με καλούς φίλους.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Και τα δύο εφόσον έχεις κάτι να πεις.
9) Οι επιρροές σας; blues ,rock , hard rock και ελληνική παραδοσιακή μουσική.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; μέσον
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; μέσον
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Πολλοί ξεφεύγουν η στο ένα η στο άλλο , καλό είναι να ψάχνουμε την Μεσότητα του Αριστοτέλη.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με αετό.
14) Μια ευχή για την μπάντα Να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε καλή μουσική και να φτάσει σε όσο περισσότερο κόσμο είναι δυνατόν.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν την γέννηση ενός κομματιού, μου θυμίζει την σχάση του αβγού του Ορφέα. (BIG BANG).
Το προφανές
είναι ότι πήραμε το όνομά μας από κομμάτι των The Killers. Το λιγότερο προφανές
είναι ότι η μουσική μας, ακόμα και όταν γίνεται σκοτεινή, προσβλέπει στη
φωτεινή πλευρά της ζωής, εκεί που θέλουμε και πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε και
εμείς.
2) Χρήμα ή
δόξα;
Δόξα γιατί
σημαίνει και δικαίωση. Το χρήμα ωστόσο κινεί τον κόσμο τούτο, δυστυχώς. Αν και
αυτά τα δύο είναι αρκετά συνυφασμένα...
3) Πως θα
προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Το όνομα μας.
Φωτεινή πλευρά.
4) Σημείο μηδέν
της μπάντας
Σημείο μηδέν
είναι καθαρά η στιγμή (διαφορετική χρονικά για τον καθένα) που αποφάσισε
έκαστος, ακούγοντας τις μουσικές που μας εκφράζουν, να ξεφύγει από την σιωπή
και την μοναξιά του και να κάνει ένα συγκρότημα όπως ακριβώς το ονειρεύεται. Η
αξία αυτής της στιγμής επιβεβαιώνεται σε κάθε χειροκρότημα.
5) Τι μουσική
σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Κάθε είδος
μουσικής είναι τέχνη και εκφράζει ανθρώπους, αυτούς που την δημιουργήσανε και
αυτούς που την ακούνε. Άρα, είναι αξιοσέβαστο. Αλλά δεν μας εκφράζει καθόλου η
ελληνική νεο-λαϊκή σκηνή, το σκυλάδικο να το πω απλά. Η μουσική πιστεύουμε
έχει, και θεωρούμε ότι πρέπει να έχει, πολύ περισσότερο νόημα και βάθος από
αυτό. Πάντως, το πιο ύπουλο υποείδος είναι το «έντεχνο» (και δεν αναφερόμαστε,
βεβαίως, στον Χατζιδάκι). Είναι κάτι ερμαφρόδιτο και παντελώς ετερόκλητο. Και,
αν τα σκυλάδικα βρίσκονται στο πιο απώτατο άκρο και μπορεί ο καθένας να τα
περιθωριοποιήσει, το «έντεχνο», όπως κάθε αδίστακτα μεταδοτικός ιός, παίρνει
οποιαδήποτε μορφή.
6) Αν ήταν
υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Για να
αλλάξουμε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας που ζούμε, που είναι και πάρα πολλά.
Θα προσπαθούσαμε να κάνουμε πολλούς συνανθρώπους μας να δείχνουν λίγο
περισσότερο σεβασμό στην ίδια την ζωή και να την διάγουν με αξιοπρέπεια, χωρίς
παρωπίδες και αυτό-απορρίψεις. Τα πάντα γύρω μας και εμείς οι ίδιοι είμαστε
τέλειοι μέσα στα λάθη μας,
αναπόσπαστο
κομμάτι μιας ευτυχούς ισορροπίας. Δυστυχώς, οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν
ότι με αυτόν τον τρόπο οι ζωές όλων θα απλουστεύονταν και θα καλυτέρευαν.
7) Με ποιον θα
θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Κάθε μέλος έχει
τους δικούς του ήρωες. Ωστόσο, συμφωνούμε όλοι ότι θα ήταν πολύ ωραίο να
μοιραζόμασταν τη σκηνή με τους Arcade Fire ή το συγκρότημα απ' το οποίο πήραμε
το όνομα μας, τους The Killers.
8 ) Η μουσική
σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Τίποτα απ' τα
δύο. Δεν είναι στοχοποιημένη σε κανένα απ'τα α δύο η μουσική μας και δεν
θέλουμε ποτέ να γίνει. Τη γράφουμε για να εκφράσουμε δικά μας συναισθήματα,
προβληματισμούς, εικόνες, μνήμες και αναμνήσεις, για να επικοινωνήσουμε και να
ενωθούμε με όποιον έχει τα ίδια βιώματα και συναισθάνεται την ίδια ανάγκη
έκφρασης. Όχι για να προωθήσουμε κάποια πολιτική, θρησκευτική ή οποιουδήποτε
άλλου είδους ιδεολογία.
9) Οι επιρροές
σας;
Η post punk/new
wave σκηνή των 70's - 80's, όπως και η αναβίωση της μέσα από τις indie μπάντες
των '00s.
10) Μέσον ή
σκοπός το συγκρότημα;
Μάλλον μέσο για
να εκπληρώσουμε το όνειρό μας, το οποίο είναι κοινό για όλους. Αλλιώς, δεν θα
βρισκόμασταν εδώ. Ωστόσο, αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πορεία των
BrightSide, οπότε πλέον μάλλον μπορείς να πεις ότι είναι και σκοπός.
11) Μέσον ή
σκοπός η μουσική;
Εδώ η απάντηση
είναι ξεκάθαρη: σίγουρα σκοπός. Αγαπάμε όλοι μας παθολογικά τη μουσική και οι
ζωές μας περιστρέφονται κυρίως γύρω από αυτήν
12) Το ταλέντο
συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Νομίζουμε ότι
θα ‘πρεπε να συνοδεύει το δεύτερο. Απ' την άλλη, τα αντίθετα παραδείγματα είναι
πολλά για πούμε κατηγορηματικά κάτι τέτοιο. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να
είσαι αυθεντικός, ειλικρινής και συνεπής με ότι κάνεις και να μην ξεχνάς από
πού ξεκίνησες.
13) Συμβολικά
με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Ίσως με μια
αρκούδα. Είναι πολύ ήσυχο ζώο, αλλά, όταν απειλείται, δεν θέλεις να είσαι
μπροστά της. Συν τοις άλλοις, είμαστε και πολύ φαγανά παιδιά βλέπεις, άσχετα
που δεν μας (πολύ)φαίνεται.
14) Μια ευχή
για την μπάντα
Να καταφέρει να
αποδείξει ότι και σ' αυτό το είδος μουσικής, μπορούμε ως Έλληνες να τα
καταφέρουμε στο εξωτερικό.
15) Ποιο είναι
το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Όταν τζαμάρουμε
και οι ιδέες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα του καθενός από εμάς πέσουν η μία
πάνω στην άλλη και δημιουργηθεί ένα τραγούδι. Είναι μαγικό! Εν τέλει, είναι
αυτή η σιωπηρή ιστορία, που κρύβεται πίσω από κάθε στίχο και που γίνεται
μυστικιστική, όταν τίθεται σε κοινή θέα.
Ο Theodor Lightfold Martinis απαντά για τους Lightfold: 1)Τι συμβολίζει το όνομα σας; Αν το μεταφράσουμε, σημαίνει αναδιπλωμένο φως. Βέβαια δεν υφίσταται, αυτό είναι απλά μια ένωση δυο λέξεων που μας άρεσε όπως ακουγόταν το φως(light) , που είναι μια δυνατή λέξη το «αναδιπλώνω»(fold) 2)Χρήμα ή δόξα; Δόξα 3)Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; Τσαγανό….. γιατί αυτά που έχουμε περάσει για να φτάσουμε να είμαστε full band σημέρα, είχαμε πολύ τσαγανό!!! 4) Σημείο μηδέν της μπάντας Σημείο μηδέν ήταν, όταν έπρεπε να αποφασίσουμε, όταν μείναμε εγώ και ο κιθαρίστας, αν θα κάνουμε μια προσπάθεια από την αρχή ή αν θα το διαλύαμε 5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Μας εκφράζει η rock και η metal και παίζουμε progressive metal και μας εκφράζει…
6)Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Θα τη χρησιμοποιούσαμε για να ξυπνήσουμε τον κόσμο, για ένα καλύτερο αύριο….. άλλωστε το κάνουμε σε πολλά τραγούδια μας με την θεματολογία που έχουμε επιλέξει 7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Αν ρωτήσεις ατομικά τον καθένα, θα σου πει και από διαφορετικά είδη rock ή metal γκρουπ χαχαχαχαχα. Όποτε ας πούμε με κάποιο progressive σχήμα τύπου dream theater/symphony x κτλ. 8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Τίποτα από τα δύο… ανησυχία για πράγματα που μας συμβαίνουν στην καθημερινότητα και τα εκφράζουμε μέσω αυτής 9) Οι επιρροές σας; progressive/power καθώς και από classic rock και hard rock...γενικά έχουμε πολλές επιρροές ατομικά και συνολικά 10)Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Σκοπός για ψυχική εκτόνωση και διασκέδαση και προβληματισμό μέσα από την μουσική
11)Μέσον ή σκοπός η μουσική; Κανένα από τα δύο … ανάγκη για έκφραση συναισθημάτων και καταστάσεων 12)Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Συνοδεύει και τα δύο, απλά οι άνθρωποι το αξιοποιούν λάθος και καταλήγουν αλαζόνες 13)Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με μια πεινασμένη τίγρη, που μπαίνει με δυναμική για να κερδίσει αυτό που θέλει και τις αρχίζει… 14) Μια ευχή για την μπάντα Να είμαστε όλοι υγιείς και να προσπαθούμε μέσα από την μουσική να περνάμε καλά, αλλά και να περνάμε όσα θέλουμε στον κόσμο 15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Το κομμάτι time to believe, όπου είναι και το πρώτο μας video clip, γιατί ίσως έχει το πιο σοβαρό μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε στον κόσμο για όσα συμβαίνουν σήμερα με αυτήν την περιβόητη νέα τάξη πραγμάτων να είναι έξω από την πόρτα μας.
.jpg)
