Lia Hide - Daughter of Storm and Bad Wine

 

Η συνέπεια ενός βαρύ και δύσκολου χειμώνα είναι πάντα μια ανθηρή και όμορφη άνοιξη, αν καταφέρεις να επιβιώσεις. Το ίδιο και τα διαμάντια, όμως είναι αποτέλεσμα μιας πύρινης διαδικασίας μεταστοιχείωσης. Όπου η φωτιά εξαγνίζει από περιττά πράγματα αφήνοντας μόνο την ουσία, την λάμψη ενός διαμαντιού. Ενίοτε όμως, αντί της φωτιάς … το νερό της φωτιάς κάνει την ίδια δουλειά στον ψυχισμό, καίγοντας περιττά συναισθήματα και αφήνοντας την λάμψη της δημιουργίας να φανερώσει  το φως της.

  Η Lia Hide στο ΕΡ της Everyone seems to know who I am, καταλήγει να μας διηγηθεί με λίγους στίχους μια παρόμοια ιστορία στο Daughter of Storm and Bad Wine, που κλείνει και το ΕΡ.  Το τραγούδι γράφτηκε το καλοκαίρι του 2014 και ηχογραφήθηκε το 2016 για να κυκλοφορήσει έναν χρόνο αργότερα. Τα γεγονότα ξεκινάνε όμως στις Απόκριες του ίδιου του χρόνου της δημιουργίας του τραγουδιού και είναι αυτά που έγιναν και αιτία της δημιουργίας του.

«‘Eνα βράδυ, με πολύ κακό καιρό (storm), Απόκριες, έτυχε να έχω μια.. δασκαλίστικη έως και προσβλητική συζήτηση με έναν άνθρωπο ισχύος, στην μουσική βιομηχανία, της Ελλάδας πάντα, σε ένα μπαρ στην Αθήνα. Ήταν Απόκριες. Η μία κουβέντα έφερε την άλλη, και ήπιαμε πάρα πολύ. Μέσες άκρες, στην συζήτηση αυτή, μου αποδόθηκαν ή καλύτερα μου προσδόθηκαν οι επιθετικοί προσδιορισμοί (επιθετικότατοι) της ανεύθυνης, της άνευ κατανόησης της θέσης μου ( της ανυπαρξίας μου, δηλαδή ) της καλλιτεχνικής μου μάλλον ..  άνευ ενδιαφέροντος αναπνοής, της μουσικής μου α-παιδείας, και της φωνητικής μου ακαταλληλότητας να καταφέρω οτιδήποτε. Ναι, είμαι υπερβολική, γιατί αν η κουβέντα αυτή είχε  βιντεοσκοπηθεί, θα έμοιαζε ότι εγώ είχα πράξει μάλλον με απειρία, κυρίως γιατί είχα αποσβολωθεί και δεν απαντούσα σε καμία επίθεση, και πως ο άνθρωπος που μου τα.. έχωνε, προσπαθούσε να με συνετίσει. Μα δεν ήταν έτσι. Γιατί αν είχε βιντεοσκοπηθεί παράλληλα και όλο το δρώμενο που σκηνοθετήθηκε και αφέθηκε στην δική μου οργάνωση (μία συνεργασιακή συναυλία), αλλά και το καλλιτεχνικό μου δόσιμο, ολοκληρωτικά, σε αυτήν, θα φαινόταν ξεκάθαρα η εκμετάλλευση και η εξαπάτηση. Θυμάμαι τα κοροϊδευτικά «άκου να σου πω κοριτσάκι μου» με τα οποία ξεκινούσε η κάθε πρόταση, και τα «ποια νομίζεις, και πού νομίζεις ότι είσαι» με τα οποία τελείωνε» Αφηγείται η Lia.

Πολλοί μουσικοί επιχειρηματίες λειτουργούν σαν μεταστοιχείωση αρκουδιάρη, οποίος είχε την αρκούδα με χαλκά στην μύτη και αλυσίδα, δίνοντας παραγγελίες για το σαδιστικό κοινό που παρακολουθούσε την παράσταση. Σε συνδυασμό με ιδιοκτήτη περιθωριακού μπουζουκτσίδικου άλλων δεκαετιών, όπου ο/η καλλιτέχνης ήταν απλά κτήμα του.

Και συνεχίζει την διήγηση «Θυμάμαι πως γύρισα σπίτι μέσα σε ένα ταξί, και χωρίς να με χωράει ο τόπος – είπα στον οδηγό να με περιμένει, να με πάει σε ένα μπαρ όπου έπαιζαν μουσική, οι περισσότεροι από τους μουσικούς με τους οποίους είχε γίνει εκείνη η συναυλία (για την οποία, μόλις μου είχαν καταλογιστεί όλες οι ευθύνες για την καλλιτεχνική της αποτυχία – κατά τον άνθρωπο ισχύος, πάντα).»

Και κει το Bad Wine παίρνει την θέση του από το Storm «Πήρα μία αποκριάτικη μάσκα, για να κρύψω το βάψιμο μου που είχε καταρρεύσει, και να μπω στο αποκριάτικο πνεύμα της εποχής (η πρώτη δικαιολογία είναι η πιο ειλικρινής) και έφυγα για το μπαρ. Δεν θυμάμαι πόσα ποτά είχαμε πιεί στο πρώτο μπαρ της συνάντησης. Θυμάμαι ότι στο δεύτερο μπαρ έφτασα μισότρελη. Στην ουσία, είχε μόλις λήξει μία συνεργασία με μία μεγάλη εταιρεία, και πίστευα ότι είχα στην ουσία, τελειώσει, σαν ύπαρξη στην δισκογραφία (ο κακός σύμμαχος, το αλκοόλ). Θυμάμαι ότι στο δεύτερο μπαρ, ζήτησα ένα ποτήρι κρασί. Ήταν κακό κρασί, κόκκινο, και σε συνδυασμό με την δική μου πρότερη ουισκοποσία, και το ότι δεν είχα φάει τίποτα, το μυαλό μου παραδόθηκε στην μέθη, και το στομάχι μου έβραζε χολή.»

Μετά από πολυήμερο χανγκόβερ, ξεκίνησε η διαδικασία της εκκόλαψης του σπόρου της δημιουργίας: «Μετά ήρθε ο θυμός. Μήνες μετά, έχοντας ηρεμίσει πια, αποφάσισα ότι για καλό, δεν υπάρχει λόγος να έχω σχέση με αυτόν τον άνθρωπο και αυτόν τον χώρο, πλέον,  και ότι θα μπορέσω και χωρίς αυτούς (όπως μπορούσα και τόσα χρόνια, πριν, άλλωστε). History proved me right, of course.»  Άλλωστε και η ίδια η φύση αποδεικνύει ότι, δε μπορεί να ζει το λιοντάρι κρυμμένο και ο λαγός χωρίς το λαγούμι του.

Και συνεχίζει την διήγηση: «Και ένα βράδυ, απλά έπιασα την κιθάρα, που δεν είναι ο κύριος σύμμαχος μου στην τραγουδοποιία, συνήθως, αλλά το πιάνο και το κομμάτι βγήκε μία κι έξω. Χωρίς κανένα κόμπιασμα, χωρίς καμία αλλαγή σε στίχο, χωρίς κανένα πισωγύρισμα. Ο στίχος “call me irresponsible, I just took a life” αφορά αυτή ακριβώς την στιγμή που, καθόμουν αποσβολωμένη κι άκουγα ένα σωρό ευθύνες να μου αποδίδονται, λες και είχα σκοτώσει άνθρωπο, από ένα άνθρωπο που κάποτε, θεωρούσα έως και άξιο θαυμασμού.  Με τρόμαξα πολύ εκείνο το βράδυ, θέλησα να μου κάνω κακό, δεν έβλεπα διέξοδο πουθενά, το μόνο που ξεδιάλυνε λίγο το θολό και κουρασμένο μυαλό μου, ήταν οι σκέψη των γονιών μου (εξ ου και οι αναφορές σε αυτούς στο τραγούδι μου) και πόσο θα τους απογοήτευα, αν, μου έκανα κακό, με μία τέτοια αφορμή.»

Όμως όταν τα λουλούδια ανθίζουν, οι καταιγίδες μπαίνουν στην λήθη : «Και καθώς το τραγούδι μου έφτανε στο τέλος του, άκουσα τον εαυτό μου, να ησυχάζει στον ήχο της σίγουρης πλέον φωνής μου, που έλεγε στον θύτη μου, ότι μια μέρα, η κακία του και η δειλία του, η μετάθεση ευθυνών και η άδικη του μεταχείριση προς εμένα, θα βρει, κάποιο καρμικό τρόπο να του το ανταποδώσει. Κι αν δεν το κάνει πάλι, δεν με ένοιαζε πια. Είχα γράψει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.»

Και ουσία κάθε καλλιτέχνη, αλλά και ενός απλού ανθρώπου είναι να αγαπήσει τον ίδιο τον εαυτό και να χει πίστη σε αυτόν και όχι σε μια εικόνα, που εξαναγκάζεται να δημιουργεί επιδιώκοντας μια φανταστική αποδοχή κάποιου πληγωμένου συνόλου «το βίντεο το έφτιαξα, έτσι ώστε να δείχνει πως μερικές φορές θέλω τόσο πολύ να γίνω κάποια αρεστή στους άλλους, και καταφέρνω τελικά να μουτζουρώνομαι. Και το καθαρό σαπουνισμένο πρόσωπο, μου φέρνει την γαλήνη.» καταλήγει…

Όμως οι κακοτοπιές γεννάνε την δημιουργία, όπως οι βράχοι δίνουν καθαρότητα σε κάποιο ποτάμι. Ο ρόλος του κάθε καλλιτέχνη είναι να απαλύνει τον πόνο του, αλλά και τον πόνο ενός ακροατή, οποίος μπορεί να ταυτιστεί με την ιστορία που μπορεί να μας διηγηθεί με τις νότες και τους στίχους του.

Jacek Henryk Maniakowski

Jane Doe - All the Poets are Dead

 

Υπάρχει μια ρήση που λέει πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Αν και για έναν πραγματικό ιστοριοδίφη, αυτό δεν αποτελεί κριτήριο. Στην πραγματικότητα, την ιστορία την δημιουργούν οι ποιητές.

Γιατί οι ποιητές έχουν τη μοναδική ικανότητα να γεννούν ή να φιλοξενούν ιδέες μέσα από τα γραπτά τους. Άλλωστε, όλες οι μεγάλες σοφίες γράφτηκαν — ή κρύφτηκαν — μέσα στην ποίηση.

Δεν είναι λίγες οι κοινωνίες που προσέφεραν προνόμια και προστασία στους ποιητές, αναγνωρίζοντας τον ρόλο τους ως αόρατη συμπαντική δύναμη που κρατά την ισορροπία. Σήμερα, όμως, οι ποιητές χλευάζονται, περιφρονούνται και — για κάποιους — απλώς δεν υπάρχουν.

Οι Jane Doe, μέσα από το δεύτερο τους άλμπουμ The Enormous Head of King Splendid, που κυκλοφόρησε από την Puzzlemusik τον Φεβρουάριο του 2013, δηλώνουν κατηγορηματικά:

All the Poets are Dead!

Αλλά σίγουρα δεν το εννοεί κυριολεκτικά ο Moss Doe, τραγουδιστής του συγκροτήματος και υπεύθυνος για το λυρικό μέρος. Το τραγούδι είναι μια καταγγελία για τη στείρα καθημερινότητα, για τις μηχανιστικές διεργασίες που αφανίζουν τη δημιουργικότητα.

Ο ίδιος περιγράφει την πηγή της έμπνευσής του:

«Αναρωτιόμουν πάντα πόσοι ποιητές “δολοφονούνται” κάθε μέρα εξαιτίας της ρουτίνας, της ανίας του οχταώρου. Αναρωτιόμουν πόσα ποιήματα δεν γράφονται ποτέ γιατί οι δημιουργοί τους ανεβαίνουν οικοδομές, παραδίδουν fast-food με τα μηχανάκια τους, φοράνε στολές και προσποιούνται την Εξουσία. Θέλησα να γράψω μερικές λέξεις για όλο αυτό τον αφανισμό. Να θρηνήσω τους ποιητές-που-ποτέ-δεν-ντύθηκαν-ποιητές.»

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη θλίψη, υπάρχει μια νότα αισιοδοξίας — καλά κρυμμένη στη μοναξιά του κάθε ποιητή. Μια μοναξιά που τον προστατεύει, τον θρέφει και τον κρατά ζωντανό.

Ο Moss Doe συνεχίζει:

«Δεν είναι ένα αισιόδοξο τραγούδι. Συλλαμβάνει τη θλίψη της στιγμής. Της στιγμής που συνειδητοποιείς πως είσαι μόνος: κι από ανθρώπους κι από λέξεις. Φτωχός και εγκαταλειμμένος. Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές που αντικρίζεις παντού Ομορφιά. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία και ένα άλλο τραγούδι.»

Για τη μουσική σύνθεση μίλησε ο Dionisis Doe, μπασίστας του συγκροτήματος. Το τραγούδι ξεκίνησε ως μια καθαρή πανκιά, με ένα σχεδόν πρωτόγονο riff — εντελώς διαφορετικό από το τελικό αποτέλεσμα.

Εκεί παρενέβη ο παραγωγός του άλμπουμ, Nikodemos T., ο οποίος είχε στο μυαλό του κάτι διαφορετικό. Η ομαδική δουλειά, σε συνδυασμό με μια καλή ιδέα, μπορεί να δημιουργήσει θαύματα — όπως συνέβη και εδώ.

Το riff εμπλουτίστηκε, μεταλλάχθηκε, και με τη συμβολή όλων των μελών πήρε την σχεδόν τελική του μορφή. Η τελευταία πινελιά, που ήθελε να προσθέσει ο εμπνευστής του βασικού riff, ήρθε με τη βοήθεια των… Rush, ολοκληρώνοντας το κομμάτι.

Γιατί στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να σκοτώσει έναν ποιητή.

Ο ποιητής είναι τα δημιουργήματά του. Και όσο κι αν αποκλείσεις ανθρώπους από τον λόγο, πάντα κάποια πονήματα ή σκέψεις θα αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια τους — ενίοτε συνοδευόμενα από νότες.

 Jacek Henryk Maniakowski 

Jane Doe - This Pain Is Real

 

Ο πόνος, σύμφωνα με τη βουδιστική φιλοσοφία, είναι φορέας συνείδησης. Συχνά, ως συνέπεια αυτής της συνείδησης, προσφέρει γνώση. Αποκαλύπτει καταστάσεις, φανερώνει πρόσωπα και το έργο που τα συνοδεύει.

Η απώλεια ενός ανθρώπου που με το έργο του έχει αποδείξει την τιμιότητα και τη συνέπειά του — σε έναν χώρο όπου αυτές οι αρετές σπανίζουν — μπορεί να γίνει αφορμή για δημιουργία. Μια δημιουργία που δεν περιορίζεται στη μνήμη, αλλά συνοδεύεται από γνώση για τον ίδιο τον άνθρωπο και ταυτόχρονα διαιωνίζει το έργο του.

Κάτω από ένα μουσικό πέπλο μερικών απλών αλλά ουσιαστικών νοτών, και με τους κατάλληλους στίχους να το συνοδεύουν, ο πραγματικός πόνος μετατρέπεται σε σύμβολο γνώσης. Κάτι που η rock μουσική καταφέρνει με τον πιο άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο.

Τα πιο επιτυχημένα τραγούδια γράφονται αυτοστιγμεί — «στο πόδι», όπως λέμε πιο απλά. Σε στιγμές πόνου, παραίτησης ή όταν οι νοητικές άμυνες καταρρέουν και η καθαρή ψυχή ρίχνει μια ματιά στην καθημερινότητα.

Εκεί βρίσκει η Μούσα τις πόρτες ανοιχτές και τρυπώνει μέσα στον καλλιτέχνη με τη μορφή της έμπνευσης.

Αποτέλεσμα μιας τέτοιας στιγμής είναι και το τραγούδι των Jane Doe, “This Pain Is Real”. Ένα από τα πιο άμεσα και λιτά κομμάτια του συγκροτήματος, που περιλαμβάνεται στο τρίτο τους άλμπουμ, “Revolution Diaries”.

Η αμεσότητα του οφείλεται και στον τρόπο που δημιουργήθηκε, όπως λέει χαρακτηριστικά ο Moss Doe, υπεύθυνος για τις φωνές και τις λέξεις του συγκροτήματος:

«Ποτέ δεν μου ήταν εύκολο να γράψω για γνωστά μου πρόσωπα... για φίλους... για ανθρώπους που οι ζωές μας συναντήθηκαν για μερικές πολύτιμες στιγμές. Μου φαινόταν επίπονη αυτή η διαδικασία και την απέφευγα... μέχρι να μη μπορώ να την αποφύγω άλλο... Το "This Pain is Real" γράφτηκε στα "τυφλά" δέκα λεπτά αφότου μου ανακοίνωσαν το "φευγιό" ενός φίλου. Και όλη η διαδικασία της γραφής των στίχων ήταν σαν βύθιση βελονών στις άκρες των δαχτύλων. Η συνειδητοποίηση του αληθινού πόνου, η συνειδητοποίηση πως πρέπει να συνεχίσω αυτή τη ζωή λιγότερος... λειψός... και πως δεν θα έχει τέλος αυτή η αφαίρεση...».

Και καταλήγει:

«Το "This Pain is Real" γράφτηκε για το Βασίλη, για μένα... για την απώλεια...»

Η μουσική του γράφτηκε με την ίδια αμεσότητα, όπως αναφέρει ο Dionisis Doe:

«Έγινε πολύ ξαφνικά, ο Stratos Doe ήθελε ένα κομμάτι με αυτόν το ρυθμό, ξεκινώντας τον ταυτόχρονα. Πάνω στα χτυπήματα των κρουστών μπήκε ο Antonis Doe με την κιθάρα, για να το συμπληρώσει ο Dionisis Doe με το μπάσο. Ο Moss Doe απλά έβαλε το έτοιμο λυρικό μέρος».

Αλλά ένα ερώτημα πλανάται: ποιος ήταν ο Βασίλης, η βασική αιτία για τη δημιουργία του τραγουδιού;

Πρόκειται για τον Βασίλη Μπαγιάτη, επίκουρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, που έφυγε από τη ζωή στα 35 του χρόνια, νικημένος από την επάρατη νόσο.

Όμως αυτός είναι απλώς ένας τίτλος. Ο Βασίλης ήταν πολλά περισσότερα — και πάνω απ’ όλα, φίλος. Φίλος της Μούσας και της μουσικής, της ελεύθερης έκφρασης.

Όπως γράφουν οι φίλοι του, που μέσα από μια μουσική εκδήλωση προσπαθούν να τον συστήσουν σε όσους δεν πρόλαβαν να τον γνωρίσουν όσο ήταν ακόμη παρών:

«Πολλοί τον γνωρίσανε σαν Βασίλη Μπαγιάτη. Για πάρα πολλούς περισσότερους ήταν ο Zpi. Μουσική, φωτογραφία, σκηνοθεσία, blogging, ραδιόφωνο απλά αποτελούν τα μέσα που είχε επιλέξει για να γιορτάζει αυτό που αγαπούσε περισσότερο από όλα. Τη ζωή.

Τη ζωή με δημιουργία. Τη ζωή με ουσία. Τη ζωή που δεν χρειάζεται να πάρεις για να δώσεις.

Για πολλούς ήταν. Για μας πάντα θα είναι ακόμη κι αν λείπει. Όλοι εμείς που μας άγγιξε η ύπαρξή του και επηρέασε τη δική μας ύπαρξη, όλοι εμείς που αγαπάμε τα κείμενα, τις φωτογραφίες του, τις ραδιοφωνικές εκπομπές του, τις ταινίες του, όλοι εμείς που αγαπάμε τον ίδιο τον Zpi, μαζευόμαστε για να γιορτάσουμε αυτό που αγαπάει περισσότερο. Τη ζωή.»

Και σίγουρα, οι νότες είναι αυτές που ξυπνούν τη γνώση και τη μνήμη. Κάτι που οι Jane Doe καταφέρνουν με αυτό το τραγούδι.

Το βιντεοκλίπ του γυρίστηκε σε ένα από τα πιο γνωστά ροκ στέκια της Θεσσαλονίκης, το Silver Dollar, και είναι δημιουργία του John Doe, υπεύθυνου και για τα visuals του συγκροτήματος στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Jacek Henryk Maniakowski

BrightSide - Echo-λόγιο

Οι BrightSide απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το προφανές είναι ότι πήραμε το όνομά μας από κομμάτι των The Killers. Το λιγότερο προφανές είναι ότι η μουσική μας, ακόμα και όταν γίνεται σκοτεινή, προσβλέπει στη φωτεινή πλευρά της ζωής, εκεί που θέλουμε και πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε και εμείς.

2) Χρήμα ή δόξα;

Δόξα γιατί σημαίνει και δικαίωση. Το χρήμα ωστόσο κινεί τον κόσμο τούτο, δυστυχώς. Αν και αυτά τα δύο είναι αρκετά συνυφασμένα...

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Το όνομα μας. Φωτεινή πλευρά.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Σημείο μηδέν είναι καθαρά η στιγμή (διαφορετική χρονικά για τον καθένα) που αποφάσισε έκαστος, ακούγοντας τις μουσικές που μας εκφράζουν, να ξεφύγει από την σιωπή και την μοναξιά του και να κάνει ένα συγκρότημα όπως ακριβώς το ονειρεύεται. Η αξία αυτής της στιγμής επιβεβαιώνεται σε κάθε χειροκρότημα.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Κάθε είδος μουσικής είναι τέχνη και εκφράζει ανθρώπους, αυτούς που την δημιουργήσανε και αυτούς που την ακούνε. Άρα, είναι αξιοσέβαστο. Αλλά δεν μας εκφράζει καθόλου η ελληνική νεο-λαϊκή σκηνή, το σκυλάδικο να το πω απλά. Η μουσική πιστεύουμε έχει, και θεωρούμε ότι πρέπει να έχει, πολύ περισσότερο νόημα και βάθος από αυτό. Πάντως, το πιο ύπουλο υποείδος είναι το «έντεχνο» (και δεν αναφερόμαστε, βεβαίως, στον Χατζιδάκι). Είναι κάτι ερμαφρόδιτο και παντελώς ετερόκλητο. Και, αν τα σκυλάδικα βρίσκονται στο πιο απώτατο άκρο και μπορεί ο καθένας να τα περιθωριοποιήσει, το «έντεχνο», όπως κάθε αδίστακτα μεταδοτικός ιός, παίρνει οποιαδήποτε μορφή.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας που ζούμε, που είναι και πάρα πολλά. Θα προσπαθούσαμε να κάνουμε πολλούς συνανθρώπους μας να δείχνουν λίγο περισσότερο σεβασμό στην ίδια την ζωή και να την διάγουν με αξιοπρέπεια, χωρίς παρωπίδες και αυτό-απορρίψεις. Τα πάντα γύρω μας και εμείς οι ίδιοι είμαστε τέλειοι μέσα στα λάθη μας,

αναπόσπαστο κομμάτι μιας ευτυχούς ισορροπίας. Δυστυχώς, οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτόν τον τρόπο οι ζωές όλων θα απλουστεύονταν και θα καλυτέρευαν.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Κάθε μέλος έχει τους δικούς του ήρωες. Ωστόσο, συμφωνούμε όλοι ότι θα ήταν πολύ ωραίο να μοιραζόμασταν τη σκηνή με τους Arcade Fire ή το συγκρότημα απ' το οποίο πήραμε το όνομα μας, τους The Killers.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Τίποτα απ' τα δύο. Δεν είναι στοχοποιημένη σε κανένα απ'τα α δύο η μουσική μας και δεν θέλουμε ποτέ να γίνει. Τη γράφουμε για να εκφράσουμε δικά μας συναισθήματα, προβληματισμούς, εικόνες, μνήμες και αναμνήσεις, για να επικοινωνήσουμε και να ενωθούμε με όποιον έχει τα ίδια βιώματα και συναισθάνεται την ίδια ανάγκη έκφρασης. Όχι για να προωθήσουμε κάποια πολιτική, θρησκευτική ή οποιουδήποτε άλλου είδους ιδεολογία.

9) Οι επιρροές σας;

Η post punk/new wave σκηνή των 70's - 80's, όπως και η αναβίωση της μέσα από τις indie μπάντες των '00s.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μάλλον μέσο για να εκπληρώσουμε το όνειρό μας, το οποίο είναι κοινό για όλους. Αλλιώς, δεν θα βρισκόμασταν εδώ. Ωστόσο, αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πορεία των BrightSide, οπότε πλέον μάλλον μπορείς να πεις ότι είναι και σκοπός.

 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Εδώ η απάντηση είναι ξεκάθαρη: σίγουρα σκοπός. Αγαπάμε όλοι μας παθολογικά τη μουσική και οι ζωές μας περιστρέφονται κυρίως γύρω από αυτήν

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Νομίζουμε ότι θα ‘πρεπε να συνοδεύει το δεύτερο. Απ' την άλλη, τα αντίθετα παραδείγματα είναι πολλά για πούμε κατηγορηματικά κάτι τέτοιο. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να είσαι αυθεντικός, ειλικρινής και συνεπής με ότι κάνεις και να μην ξεχνάς από πού ξεκίνησες.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Ίσως με μια αρκούδα. Είναι πολύ ήσυχο ζώο, αλλά, όταν απειλείται, δεν θέλεις να είσαι μπροστά της. Συν τοις άλλοις, είμαστε και πολύ φαγανά παιδιά βλέπεις, άσχετα που δεν μας (πολύ)φαίνεται.

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να καταφέρει να αποδείξει ότι και σ' αυτό το είδος μουσικής, μπορούμε ως Έλληνες να τα καταφέρουμε στο εξωτερικό.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Όταν τζαμάρουμε και οι ιδέες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα του καθενός από εμάς πέσουν η μία πάνω στην άλλη και δημιουργηθεί ένα τραγούδι. Είναι μαγικό! Εν τέλει, είναι αυτή η σιωπηρή ιστορία, που κρύβεται πίσω από κάθε στίχο και που γίνεται μυστικιστική, όταν τίθεται σε κοινή θέα.

BrightSide. - Get Down (Official Video)

Θα τους βρείτε εδώ: http://brightsidemusic.net/

                                     https://www.facebook.com/BrightSideTheBand

θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/user/BrightSideTheBand

Θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/brightsideindieband

                                       https://soundcloud.com/brightside-indieband

και στηρίξτε τους εδώ: http://www.redbullbedroomjam.gr/band-2014/brightside/

Egg Hell - Echo-λόγιο

Οι Egg Hell απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Χμ, μάλλον την αδυναμία μας να βρούμε ένα καλύτερο όνομα. Ίσως και την ελπίδα μας ότι αυτό που έχει τελικά σημασία είναι το περιεχόμενο και όχι το περιτύλιγμα.

2) Χρήμα ή δόξα; Θα τα ανταλλάσσαμε και τα δύο με 120 συναυλίες τον χρόνο ... κάθε χρόνο!!!

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; Πειραματική μουσική για τις μάζες.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας Ο Jef ανεβαίνει στη σκηνή του 6 dogs ενώ ο Ekelon παίρνει θέση στη κονσόλα. Εκεί άρχισαν όλα.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Θα απαντήσουμε διπλωματικά, λέγοντας ότι με όλες τις μουσικές μπορείς να εκφραστείς. Απλός ο καθένας μας περνάει φάσεις που τον εκφράζει κάτι και όχι κάτι άλλο, ενώ σε βάθος χρόνου όλα αυτά μπορεί να ανατραπούν. Έτσι και αλλιώς η ζωή ξέρει να μας εκπλήσσει όσο τίποτα άλλο.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Αν η μουσική ήταν υπέρόπλο δεν θα έφτανε ποτέ στα χέρια μας ... αν είχαμε χέρια.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Εδώ χωράνε τουλάχιστον 5 διαφορετικές απαντήσεις. Νομίζω όμως πως όλοι μας θα γουστάραμε ένα jam με τον Thom και τον Jonny.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Γνωρίζουμε ότι στο παρελθόν πολλοί προσπάθησαν να διοχετεύσουν τις πολιτικές ή και θρησκευτικές απόψεις τους μέσα στη μουσική. Όμως αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από μια προσπάθεια να χειραγωγήσουν την τεράστια επιρροή που μπορεί και έχει η μουσική στον ανθρώπινο ψυχισμό. Ως εκ τούτου οι προσπάθειες απέτυχαν μερικώς ή ολικώς. Ακόμα και ο ίδιος ο Ντίλαν αποποιήθηκε το πολιτικό του προφίλ ως μουσικός. Εν τέλη η μουσική μπορεί και λειτουργεί μόνο ως αυτόνομη και αμόλυντη οντότητα

9) Οι επιρροές σας; Πολλές και διάφορες

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Το συγκρότημα είναι το μέσον για να πετύχεις το σκοπό που είναι η μουσική.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Η μουσική είναι ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Τίποτα από τα δυο. Το ταλέντο είναι πηγαίο, η το έχεις ή δεν το έχεις. Η αλαζονεία και η μετριοφροσύνη είναι πτυχές του ανθρώπινου χαρακτήρα. Μαθαίνεις να είσαι αλαζόνας επειδή στο προκαλεί/επιτρέπει ο κοινωνικός σου περίγυρος. Αντίστοιχα είσαι μετριόφρον επειδή το αντιλαμβάνεσαι ως αξία, ως αρετή. Το ταλέντο όμως δεν κατακτάται ούτε μαθαίνεται.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

-

14) Μια ευχή για την μπάντα Δεν κάνουμε ευχές ... μόνο όνειρα.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Για το πιο σκοτεινό δεν ξέρω, αλλά σίγουρα το πιο δύσκολο είναι να μάθεις να αφήνεις τη μουσική σου ελεύθερη στα χέρια των άλλων. Εξ άλλου ήταν μέσω της μουσικής που διαδόθηκε παγκοσμίως η φράση "if you love somebody set them free".

http://www.youtube.com/watch?v=FwDFoSsVF-A&feature=youtu.be

Θα του βρείτε εδώ: http://egghell.tumblr.com/ και δω: https://www.facebook.com/pages/Egg-Hell/170403963036112

θα τους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/egg-hell

Oasis - Rock 'n' Roll Star

Κάθε πιτσιρικάς που ξεκινάει να καταπιάνεται με τις νότες και ειδικά όταν αυτές βρίσκονται σε κάποιο rock'n'roll τραγούδι, έχει ένα όνειρο..... να γίνει ροκ σταρ. Η ματαιόδοξη αυτή ονειροπόληση, κράτησε πολλούς έφηβους στον δρόμο της μουσικής και τους απομάκρυνε από τα καθημερινά προβλήματα  τους. Η πιθανότητες να γίνει ένας πιτσιρικάς όμως, μουσικός αστέρας είναι μικρότερες από αυτές να κερδίσεις ένα πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Αλλά, πάντα στόχος τέτοιων ονείρων είναι κάποια στιγμή να ξεφύγει κάποτε ο έφηβος από το περιβάλλον του, ίσως και να γοητεύσει κάποια κοπελίτσα.  
Σίγουρα ο Noel Gallagher δε φανταζόταν γράφοντας το Rock 'n' Roll Star, ότι το τραγούδι θα γινόταν και αυτό η βίζα του για το Έβερεστ του rock'n'roll. Η επιτυχία του  Definitely Maybe του 1994, του ντεμπούτου άλμπουμ των Oasis, της  Britpop/ indie rock μπάντας από το Manchester, δεν άλλαξε μόνο την ζωή των μελών της, αλλά και τα δεδομένα στην Βρετανική μουσική σκηνή. Το συγκεκριμένο τραγούδι, όμως ήταν ένα από τα τρία που έγραψε ο κιθαρίστας της μπάντας και ήθελε να εκφράσει κάτι με το λυρικό του μέρος. Τα άλλα δύο ήταν τα "Live Forever" και "Cigarettes & Alcohol" μέσα από ίδιο άλμπουμ και κατά κάποιον τρόπο συνδέονται, έστω και σαν τίτλοι με το  Rock 'n' Roll Star. Προφητικά, θα μπορούσε κάποιος να τα χαρακτηρίσει, λαμβάνοντας υπ' όψη τα γεγονότα που επακολούθησαν της κυκλοφορίας του άλμπουμ. 
Η σύνθεση αυτή είναι από τα πρώτα τραγούδια της μπάντας και ακόμα παραμένει αγαπητό στο δημιουργό του, φαινόμενο όχι και τόσο συχνό, μιας και πολλοί συνθέτες αποκηρύσσουν τις πρώτες τους δημιουργίες. Ο ίδιος θυμάται όταν το πρωτο-τραγούδησε στο στούντιο και ρωτώντας την γνώμη των υπόλοιπων έξι που βρισκόταν στο στούντιο, το μόνο εισέπραξε ήταν μια απόλυτη σιγή. Απλά την μετέφρασε, σωστά, όπως αποδείχτηκε, σε θαυμασμό, παίρνοντας και απόφαση ότι όντως είναι ένας Rock 'n' Roll Star. Μεταξύ των παρόντων ήταν και ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής Creation Records, ο Alan McGee, οποίος κατάφερε να πει κάτι. Και αυτό ήταν μια παρατήρηση σχετικά με το τελικό  mix του τραγουδιού: "turn the hi-hat up in the second verse." ήταν τα λόγια του. 
Το λυρικό μέρος εκφράζει την ελπίδα του να φύγει από τον τόπο, στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε και τίτλος του τραγουδιού ορίζει το μέσον για να το πραγματοποιήσει. 

Jacek Maniakowski

Déesse και The Rundays live

Η αρχή κάθε ιστορικού γεγονότος, είναι πάντα ένα ασήμαντο γεγονός, όπως κάθε μεγάλη προσωπικότητα στην αρχή της ζωής, απλά τα έκανε πάνω του. Στην ροκ μουσική κανένα συγκρότημα δεν ξεκίνησε με γεμάτα στάδια, ούτε με τρελές πωλήσεις. Αλλά, η πηγή κάθε μεγάλου συγκροτήματος ήταν και είναι τα μικρά live stage. Εκεί ξεκίνησαν και ξεκινάνε οι μεγάλες μπάντες και η εξέλιξη τους πάντα είναι ένα ερωτηματικό, εκτός φυσικά αν είναι κανείς κάποιος κινηματογραφικός μάγος, που του είπαν οι θεοί τα μελλούμενα. 
Το Silver Dollar είναι ένας μικρός και ζεστός χώρος και κατάλληλα διαμορφωμένος για ζωντανές εμφανίσεις, αν και έχει τα μικρά ελλατωματάκια του. Αυτό όμως δεν εμποδίζει καμιά μπάντα να εκφραστεί σωστά στην σκηνή, μιας που είναι κατάλληλα διαμορφωμένη.  Στο συγκεκριμένο live ήταν να εμφανιστούν 3 μπάντες, αλλά λόγω σοβαρών προβλημάτων οι Skinner Box δεν μπόρεσαν να είναι παρόντες. Ευτυχώς ξεπερνιούνται και σύντομα θα μπορέσουμε να τους ακούσουμε ζωντανά, μιας και πρόκειται για ένα από τα πιο υποσχόμενα ελληνικά γκρουπ. 
Η αργοπορία είναι μια συνηθισμένη πρακτική και ένα γεγονός που δεν λείπει από καμιά ζωντανή εμφάνιση. Αλλά, αυτό μου πρόσφερε την ευκαιρία να γνωρίσω και τους Déesse. Η πρώτη εντύπωση ήταν η καλύτερη, αν και λίγο αγχωμένοι, ήταν πολύ  ευγενικοί και ζεστοί. Και πάντα η πρώτη εντύπωση είναι η μισή της ολόκληρης εικόνας. Ευτυχώς δεν άργησε πολύ να ξεκινήσει και το live, με τους The Rundays να το ξεκινάνε δυναμικά. Μια σχετικά νέα τετραμελής μπάντα από την Θεσσαλονίκη, αλλά το πρόγραμμά της αποτελείται κυρίως με δικές της συνθέσεις . Ο Indie rock ήχος τους φέρνει προς τους Arctic Monkeys, αλλά χωρίς να τους μιμούνται.

Σίγουρα πρόκειται για πολύ καλούς μουσικούς, που έδειξαν αρκετή άνεση στην σκηνή. Το δέσιμο της μπάντας είναι αξιοθαύμαστο και με τη βοήθεια του καλού ήχου έδειξαν ότι, θα μας απασχολήσουν για αρκετό καιρό ακόμα. Το κοινό, που  αποτελούνταν κυρίως από τους φαν τους, τους χειροκρότησε και όχι άδικα. Αν και αρκετά ροκ η φωνή του τραγουδιστή, στον και καινούριο τους τραγούδι κάπου χάθηκαν οι χαμηλές νότες, αν και η σύνθεση ήταν πολύ καλή. Εκεί φάνηκε κάπως και η όχι καλύτερη προφορά του. Σε γενικές γραμμές μου άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις και όλες οι συνθέσεις του είναι πολύ καλές. 

Οι Déesse δεν άργησαν να ανέβουν και με μικρές παρεμβάσεις, που να ταιριάζουν στην μουσική τους, ξεκίνησαν το πρόγραμμα. Από τις πρώτες νότες φάνηκε η ποιότητα της μπάντας, αν και ο ιδανικός ήχος γι αυτούς δεν επιτεύχθηκε από την αρχή. Όμως οι φιλότιμες αλλά αποτελεσματικές προσπάθειες το έφεραν στο μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Απλά μια παρατήρηση για το, άλα μάστρο-μήτσος φωτισμό  του ηχολήπτη, με τον..... μαγικό αναπτήρα big....μια αρκετά άσχημη εικόνα. Η ανταπόκριση του κόσμου δεν ήταν αντίστοιχη της ποιότητας της μπάντας και το βουητό από τις κοριτσίστικες φωνές κόντεψε να την σκεπάσει. Αρκετά αγενής συμπεριφορά απέναντι στους Ελβετούς που παίζανε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Φυσικά το κάθε τους τραγούδι, από το ντεμπούτο ΕΡ τους, με το αποκρυφιστικό σύμβολο ▼  , το οποίο συμβολίζει τη γυναικεία δύναμη, χειροκροτήθηκε θερμά. 
Το συγκρότημα από την Ζυρίχη, αντιμετώπισε κάποια τεχνική δυσκολία στο τρίτο τους τραγούδι, από το επερχόμενο τους άλμπουμ και το μόνο που μάθαμε,  ήταν ότι το τραγούδι ήταν στα γαλλικά. Αφού κάπως κατεύνασε το βουητό, το συγκρότημα άρχισε να λύνεται. Τα μπάσα φωνητικά του Matias Moulin ταίριαζαν απόλυτα στον σκοτεινό ήχο τους. Ο Cyril Perret στα πλήκτρα, έπαιζε με μοναδικό τρόπο, τις συνεχώς εναλλασσόμενες μελωδίες. Ο Addrich Mauch στο μπάσο με το τρόπο που έπαιζε, θύμισε σε κάποιες στιγμές τους Anathema, χωρίς αυτό να αποτελεί μομφή. Και θα τελειώσω με τον ντράμερ Richard Oppermann που με μοναδική μαεστρία στάθηκε οργανωτής της μπάντας. Οι αλλαγές στο τέμπο των τραγουδιών δεν ακολουθούσαν κάποιο μοτίβο, αλλά είχαν αρκετά μοναδικές εναλλαγές. Κάτι που ο Oppermann χειρίστηκε άψογα. 
Το σετ των τραγουδιών του αποτελείτο από τα τραγούδια του ΕΡ τους, αλλά η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή ήταν η διασκευή του τραγουδιού του Leonard Cohen, του First We Take Manhattan, που θα υπάρχει στο νέο τους άλμπουμ. Οι ηχογραφήσεις του θα αρχίσουν σε δυο εβδομάδες, στην πατρίδα τους. 

Ένα γεγονός που θα έπρεπε να επισημάνω είναι μια κακή συμπεριφορά, των "θορυβωδών κορασίδων", που έφευγαν απλά πριν τελειώσει η εμφάνιση του συγκροτήματος. Αλλά και των μελών των Rundays που απλά γύρισαν την πλάτη στους μουσικούς από την Ελβετία, την ώρα που έπαιζαν, για να κάνουν τις δημόσιες  σχέσεις τους με τις κοπελίτσες, που προφανώς ήρθαν γι αυτούς. Είναι ένδειξη μιας κακής νοοτροπίας, που έχει σχεδόν πάντα την κατάληξη, στην καλύτερη περίπτωση, να διασκευάζουν Πλιάτσικα και Μαχαιρίτσα. Και δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που συμπεριφορά του κοινού, θυμίζει πανηγύρι. Και δεν είναι κάτι κακό να δώσεις ευκαιρία σε μια μπάντα, που ακόμα δεν την ξέρεις, απλά ακούγοντάς την. Αυτή η υπάρχουσα νοοτροπία, δεν αφήνει τις μπάντες να εξελιχθούν και να είναι εύκολο έρμαιο κάθε "επιτηδευματία", από αυτούς που λυμαίνονται την μουσική σκηνή εδώ και δεκαετίες. 

Jacek Maniakowski

Arctic Monkeys - I Bet You Look Good on the Dancefloor

Μπορεί για κάποιους μουσικόφιλους η εποχή του διαδικτύου, να έχει χάσει την γοητεία της αναζήτησης και απόκτησης κάποιου δίσκου. Η αναμονή μια καινούριας κυκλοφορίας, δεν έχει κάποια αγωνία, μιας και δεν είναι λίγες φορές που το άλμπουμ έχει διαρρεύσει, πολύ πριν κυκλοφορήσει επίσημα. Όμως αυτό έχει και τα θετικά σημεία, μιας και υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να αναδειχθεί η πιο αξιόλογη μπάντα και όχι η πιο άπληστη. Φυσικά οι μεγάλες δισκογραφικές έχουν λιγότερο λόγο πλέον στην προώθηση ενός γκρουπ ή καλλιτέχνη, στους οποίους πέφτει το βάρος απλά να αποδείξουν την ποιότητά τους. Και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της καλύτερης εκμετάλλευσης του διαδικτύου, αλλά και τίμιας μουσικής είναι οι  Arctic Monkeys. 
Το 2006 οι πιτσιρικάδες από το  High Green, προάστιο του Sheffield έκαναν ένα μουσικό μπαμ και έδωσαν έναν αέρα φρεσκάδας στην  indie rock σκηνή της Μεγαλονήσου. Ωστόσο κάθε γεγονός μπορεί να εμφανίζεται ξαφνικά, αλλά πίσω από αυτό υπάρχει αρκετή δουλειά και θεμελιώδης βάση, η οποία είναι, στην συγκεκριμένη περίπτωση οι οπαδοί της μπάντας. Και αυτοί, εν αγνοία της μπάντας, τους έκαναν δημοφιλείς πρώτα στο διαδίκτυο και το γεγονός, που έλαβε χώρα στο  Reading and Leeds Festivals, όταν ανέβηκαν στην σκηνή, έγινε συνωστισμός σαν να πρόκειται για headliner και όλοι γνώριζαν τα τραγούδια τους, δεν ήταν τυχαίο. 
Το πρώτο τους  Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, που κυκλοφόρησε από την άσημη τότε Domino, έκανε πωλήσεις που θύμιζαν εποχές των Beatles. Το πρώτο σινγκλ ήταν το I Bet You Look Good on the Dancefloor, αν και ο τίτλος έχει μάκρος σχεδόν απαγορευτικό για ντεμπούτο μιας μπάντας, έναν χρόνο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Νο 1 του UK Singles Chart. Η δημιουργία του Alex Turner, frontman της μπάντας, την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας πούλησε  365,735 αντίτυπα, κάνοντας νέο ρεκόρ. 
Ο στίχος "Dancing like a robot from 1984" αναφέρεται στον John McClure, στην μπάντα του οποίου, την Judan Suki, συμμετείχε  ο Turner  το 2001. Οι δυο τους γνωρίστηκαν σε ένα λεωφορείο και η φιλία τους έφτασε και στην συγκατοίκηση. Η επιτυχία των  Arctic Monkeys, συνεπήρε και την δική του νέα μπάντα, την  Reverend And The Makers. Ο McClure είναι γνωστός για τις αμφιβόλου ποιότητας χορευτικές του φιγούρες. Ο στίχος "Your name isn't Rio, but I don't care for sand"  αναφέρεται στο τραγούδι των Duran Duran το "Rio". Σε γενικές γραμμές το λυρικό μέρος  έχει σαν ήρωα κάποιον που θέλει να εντυπωσιάσει μια club-goer με τις χορευτικές του φιγούρες και ο στίχος  "Are you as good in bed as you are on the dancefloor?" παραπέμπει στην ταινία  Saturday Night Fever. 
Το βιντεοκλίπ είναι γυρισμένο με βάση μια παλιά αγγλική εκπομπή, την The Old Grey Whistle Test, που ήταν αρκετά δημοφιλής στις δεκαετίες '70 και '80. Από αυτήν είχαν περάσει σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής  εκείνης της περιόδου. Τα μηχανήματα που χρησιμοποιήθηκαν για το γύρισμα του, ήταν και αυτά από εκείνη την εποχή, για να μπορέσουν να αφήσουν πιο πειστικό αποτύπωμά της. Το 2012 το τραγούδι επιστρέφει στα  UK singles chart, μετά από την εκτέλεσή του στην τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου. 

 Jacek Maniakowski 

The Rundays - Echo-λόγιο

Οι The Rundays απαντούν

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Ο συμβολισμός του ονόματος μας είναι λίγο δυναμικός αλλά η δική μας ερμηνεία είναι οι μέρες που τρέχουν δηλαδή περνάνε γρήγορα και ξένοιαστα.

2) Χρήμα ή δόξα; Δόξα,και βασικά όχι δόξα αλλά αναγνώριση! Συνήθως αυτή φέρνει και το χρήμα αλλά αυτό δεν αποτελεί αυτοσκοπό μας. Εμείς θέλουμε να παίζουμε την μουσική μας και να περνάμε καλά.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; ..... 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας Η πρώτη πρόβα μας στο dope beat studios στην Καλαμαριά που ακόμα δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Δεν μας εκφράζει καθόλου η ελαφρο-λαϊκή ελληνική σκηνή.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Στην καταπολέμηση της μιζέριας που υπάρχει στο κόσμο σήμερα.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Αν μπορούσαμε θα διαλέγαμε τον Alex Turner τον Arctic Monkeys

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Προσωπικά σαν τίποτα από τα δύο. Η μουσική αποτελεί έκφραση συναισθημάτων, εμείς τουλάχιστον έτσι την 
αντιμετωπίζουμε. Προφανώς όμως,πολλές φορές, αποτελεί έναν ωραίο τρόπο πολιτικής έκφρασης.

9) Οι επιρροές σας; Arctic Monkeys, Black Keys, Queens of The Stone Age, Muse, Red Hot Chili Peppers. Γενικά δεν έχουμε επηρεαστεί από μία συγκεκριμένη σκηνή, έχουμε διάφορα ακούσματα.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Σκοπός προφανώς. Δεν χρησιμοποιούμε το συγκρότημα ως μέσο για να καταφέρουμε κάτι, απλά μας αρέσει αυτό που κάνουμε.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Η μουσική για εμάς είναι τρόπος ζωής και έκφρασης, δεν θα μπορούσε να είναι μέσο.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Δεν υπάρχει κάτι στάνταρ. Το ταλέντο καλώς η κακώς υπάρχει αυτούσιο σε κάποιους ανθρώπους. Το αν θα συνοδευτεί με αλαζονεία η ταπεινοφροσύνη εξαρτάται από την νοοτροπία και την συμπεριφορά του άλλου.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Θα μας παρομοιάζαμε με Ρακούν. Δεν υπάρχει λόγος απλά μας αρέσει αυτό το ζώο.

14) Μια ευχή για την μπάντα Μέσα στον επόμενο χρόνο να ηχογραφήσουμε το 1ο άλμπουμ μας.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας είναι όταν δημιουργούμε χωρίς φως.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/therundays

Θα τους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/the-rundays

http://www.reverbnation.com/therundays

https://myspace.com/therundays

Αλλά ρίξτε μια ματιά εδώ: http://therundays.bandcamp.com/

και δω : http://www.youtube.com/user/therundaysband?feature=watch

HAERTS

Κάποιος μαθηματικός υπολόγισε, με βάση τους συνδυασμούς η μουσική έχει κάποιο τέλος . Δεδομένου ότι η μουσική είναι  μαθηματικά είχε κάποιο  δίκιο, αλλά όχι όλο το δίκιο. Αν και αμφισβητώ κάπως τα αποτελέσματα αυτού του μαθηματικού, δε μπορώ να το αποδείξω μιας και δεν είμαι μαθηματικός. Όμως υπάρχει και μια άλλη παράμετρος της μουσικής που δεν είναι άλλη από το συναίσθημα. Και αυτό ακόμα δεν έχει οριοθετηθεί. Φαινομενικά δεν βγαίνουν τεράστιες μπάντες πια, αλλά πως μπορεί να ξέρει κανείς αν ένα νεογέννητο θα γίνει κάποιος που θα αλλάξει την ιστορία;
Η διάρκεια κάνει μια μπάντα μεγάλη και αντοχή της μουσικής της στον χρόνο, αλλά πάντα η ανακάλυψη μια νέας μπάντας αφήνει την φαντασία να τρέχει. Ειδικά αν το πρώτο άκουσμα κλέβει αμέσως την  προσοχή. Μιλάμε για τους HAERTS, που δεν έχουν καμιά σχέση με τις κάποτε πανέμορφες αδελφές από τον Καναδά. Η Indie Rock  μπάντα από το  Brooklyn της Νέας Υόρκης κάνει τα πρώτα της βήματα με το ΕΡ Hemiplegia, αλλά και την κυκλοφορία του πρώτου τους σινγκλ Wings. Προφανώς η κρυφή ομορφιά, που αναδεικνύεται κοιτάζοντας από ψηλά τον ποταμό  Hudson River από τις αμέτρητες στέγες που υπάρχουν στην περιοχή σε ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα. 
Η Πολυεθνική μπάντα που αποτελείται από τους Nini Fabi, Ben Gebert, Garrett Ienner, Derek McWilliams και Jonathan Schmidt, με την μουσική αυτήν την εικόνα δημιουργούν. Τα μέλη της προέρχονταi από την Γερμανία, Αγγλία και φυσικά από την Αμερική. Αν και η  synth-pop μουσική υφή τους αναμειγνύεται με ambient μελωδίες, ο rock χαρακτήρας παραμένει στο προσκήνιο,με τα φωνητικά της  Nini Fabi να κλέβουν την παράσταση. Το πρώτο άκουσμα πραγmατικά δίνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον τους. 
Έχουν ξεκινήσει μια περιοδεία στην Αμερική και αναμένουμε την πρώτη τους κυκλοφορία. Ετοιμάζουν και νέο σινγκλ, το Heart, στα Pola Studios. 

 Jacek Maniakowski