Panos Samaras Athan. - Άβυσσος Επίγεια

Η κόλαση, είτε υπάρχει ως μια πνευματική πραγματικότητα είτε ως ένας άγνωστος τόπος, είναι ένα από τα θέματα που εύκολα καταπιάνεται ένας καλλιτέχνης. Ως μουσική έφτασε στα αφτιά μέσα από την rock και metal μουσική. Αν και πριν με αυτήν ασχολήθηκαν και οι προκλασικοί ή κλασικοί, αλλά σε πιο διαδεδομένα μέσα από τα είδη που προαναφέραμε. Παρ’ όλη την κοινή θεματολογία, υπάρχει μια μοναδική προσέγγιση προς την κόλαση, πάντα από την οπτική του δημιουργού και την προσωπική του αντίληψη. Ενίοτε πατώντας σε κάποιες αρχετυπικές περιγραφές, τις οποίες έχουν και υιοθετήσει ακόμα και εκπρόσωποι της θρησκείας.

Η ελληνική σκηνή, είτε στην punk προσέγγιση είναι στην rock και metal καταφέρνει να κρατάει ψηλά το επίπεδο της ελληνικής ποίησης που χάρισε σε δύο κορυφαίους Έλληνες ποιητές βραβεία Νόμπελ. Όπως πάντα μ αρέσει να λέω αλληγορικά πως η ελληνική ποίηση μετακόμισε στο ελληνικό ροκ, ως μια πιο γενική έννοια που περιλαμβάνει τα προαναφερθέντα είδη.

Το νέο και ντεμπούτο προσωπικό πόνημα του Πάνου Σαμαρά, πρώην κιθαρίστα των Fata Morgana, κινείται σε αυτό το πλαίσιο. Έντονα ποιητικοί στίχοι συνοδευόμενοι από βαριά riffs μας οδηγούν στους 9 κύκλους της Κόλασης του Δάντη μέσα από μια πιο προσωπική προσέγγιση και οδηγούν σε ένα ενιαίο άλμπουμ, τόσο λυρικά όσο και μουσικά. Ο πλήρης τίτλος του άλμπουμ είναι Panos Samaras Athan. - Άβυσσος Επίγεια. Μουσικά κινείται στο χώρο του Alternative Metal.

Αν και το άλμπουμ είναι ενιαίο και καλύτερα ακούγεται έτσι, ως ένα 41-λεπτο βύθισμα σε σκέψεις και εμπειρίες που στην ουσία αποτελούν μια ιστορία. Αλλά ας το αναλύσουμε αποδομώντας το και να το ενώσουμε ξανά στο τέλος.

Το άλμπουμ ξεκινά λοιπόν με κύματα που φέρνουν στα πρώτα λόγια αφήγησης: «Η περιπλάνηση στην Άβυσσο της Γης ξεκινά στον πρώτο κύκλο. Φτάνοντας στις Πύλες θα δεις μία επιγραφή που λέει: Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι βρίσκονται εδώ» και Κύκλος Ι: Οι Πύλες Της Αβύσσου ξεκινάει με τα πλήκτρα και στο βάθος riffs μαζί με το ήχο μιας καταιγίδας να δίνουν μια πρώτη ιδέα για το πρόκειται να ακολουθήσει, ως μια εισαγωγή του concept album.

Ακολουθεί το Κύκλος ΙΙ: Άβυσσος Επίγεια με το αφηγητή να δείχνει το λυρικό στίγμα και το πρώτο ολοκληρωμένο κομμάτι του άλμπουμ. Το τραγούδι χτίζεται πάνω σε κιθαριστική εισαγωγή που γίνονται βαριά riffs. Το μουσικό μέρος πατάει σε κλασικά metal μονοπάτια θυμίζοντας έντονα τα ελληνικά τραγούδια διαμαρτυρίας της δεκαετίας του ’80, ένας αρκετά ενδιαφέρον συνδυασμός και καταλήγει με ένα εντυπωσιακό σόλο.

Το τρίτο κομμάτι του άλμπουμ Κύκλος III: Τελευταία Ευχή, που αποτελεί και δεύτερο κομμάτι που κυκλοφόρησε. Ο αφηγητή μας δίνει το στίγμα για την θεματολογία του, που είναι η λήθη με πολύ πιο πιασάρικο ρεφρέν και ένα τραγούδι που εύκολα μπορεί να ακουστεί είτε σε ραδιόφωνο είτε σε κάποιο ροκ μπάρ. Μουσικά είναι στο ίδιο μοτίβο με το προηγούμενο κομμάτι, αλλά στοιχειοθετεί την ενότητα όλου του άλμπουμ.

Το τέταρτο μέρος, Κύκλος IV: Αυτό Που Φοβάσαι, είναι το πρώτο βιντεοκλίπ που προλόγιζε την κυκλοφορία και αναφέρεται θεματολογικά στο «Να γίνουν αυτό που φοβόντουσαν!». Σε πιο ξεκάθαρο heavy metal μοτίβο, σταθερό τέμπο με βαριά riff να συνοδεύουν την αφήγηση/τραγούδι, επίσης εύκολα μπορεί να φλερτάρει με τα αυτιά του ακροατή. Πάντα προσκαλώντας τον να εμβαθύνει στο λυρικό μέρος, αυτό που ως τώρα δείχνει να είναι και το πιο δυνατό σημείο του άλμπουμ.

Στην συνέχεια έρχεται το Κύκλος V: Αόρατος Εχθρός με τον αφηγητή να λέει «Στον πέμπτο κύκλο οι άνθρωποι υποφέρουν από κρίσεις πανικού. Πεπεισμένοι ότι πεθαίνουν ακολουθούν τυφλά ότι υπαγορεύει στο μυαλό τους ένας Αόρατος Εχθρός» κάτι που ίσως πρέπει όλοι να το εμβαθύνουν, χωρίς ιδεοληψία. Αυτή την φορά το κομμάτι ξεκινάει με δυνατό riff σαν καταιγίδα, ως αυτό το σημείο το πιο δυνατό κομμάτι του άλμπουμ. Σε κλασική δομή με διαφορά τα «γυμνά φωνητικά» σε κάποια σημεία χιπ χοπ αναφορές.

Κατόπιν το Κύκλος VI: Ντελίριο, το οποίο είναι ακριβώς το θέμα του τραγουδιού. Και ξεκινάει μανιασμένα σαν παλιά καλή «μεταλλιά», με ένα διακριτικό φλερτ με ραπ. Κατά όλη την διάρκεια του δε κόβει «γκάζι» ούτε στιγμή. Κατάλληλο για ασκήσεις σβέρκου ή αλλιώς headbaging.

Επόμενο έρχεται το Κύκλος VII: Άσωτος Υιός ως συνέχεια από το προηγούμενο καταιγισμό, με επιθετικά φωνητικά και ρεφρέν που εύκολα κολλάει στα αυτιά. Ίσως το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ και πολύ άνετα αναγνωρίζεται.

Συνεχίζει  το Κύκλος VIII: Τα Όνειρα Φλέγονται, παρόλο που ο αφηγητής αναφέρει «Στον όγδοο κύκλο επικρατεί πολικό ψύχος. Όσοι ζουν εκεί , για να ζεσταθούν καίνε τα όνειρά τους», μια πολύ δυνατή αναφορά που υπενθυμίζει πως το λυρικό μέρος είναι το πιο δυνατό σημείο του άλμπουμ. Με πιο πολύ παραμόρφωση και πιο industrial μονοπάτια, που δίνει και μια ψυχρότητα ακολουθώντας τους στίχους. Αλλάζει τέμπο σε πιο ταχύ.

Το Κύκλος IX:Λίγο – Λίγο κλείνει το «κύκλο» όπου «βλέπεις ανθρώπους να στέκονται ακίνητοι χωρίς καμία προσπάθεια να ανέβουν στην επιφάνεια» αναφερόμενος στην κατάθλιψη και την παραίτηση, κάτι που ορίζει και την κόλαση της εποχής μας. Επιστρέφει σε ακουστική εισαγωγή χαμηλώνοντας το τέμπο σαν coda του άλμπουμ. Ουσιαστικά είναι η μπαλάντα του του άλμπουμ, στο πλαίσιο πάντα μια power ballad. Επίσης είναι κομμάτι που εύκολα σε πιάνει από τα αυτιά.

Το άλμπουμ κλείνει με το ίδιο κύμα με το οποίο και ξεκίνησε με το αφηγητή να είναι πλέον ο  ίδιος ο δημιουργός και τραγουδιστής. Με παιδική φωνή που φωνάζει «μπαμπά», δείχνει ελπίδα σε ένα σκοτεινό λυρικό μέρος και μας υπενθυμίζει, πως κάθε σκοτεινό τούνελ έχει μια φωτεινή άκρη. Αλλά και πως πίσω από κάθε κόλαση βρίσκεται ο παράδεισος.

Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ ακούγεται ολόκληρο, ακριβώς όπως το συστήνει και ο ίδιος ο δημιουργός. Η αφήγηση βοηθάει σημαντικά ώστε να δοθεί το η αίσθηση του ενιαίου, αλλά χρησιμοποιείται και ως σκυτάλη για να αλλάξει το επίπεδο κόλασης, αλλά και πρακτικά το κάθε τραγούδι. Το λυρικό μέρος αφηγείται μια κολάσεις που πάνω κάτω έχουμε ζήσει όλοι, με έναν όμως πολύ προσωπικό τόνο.

Η μουσική, αν και δεν παρουσιάζει κάποια καινοτομία, ακούγεται ευχάριστα, παρά το δυστοπικό περιεχόμενο του λυρικού μέρους. Γνώριμοι ήχοι εύκολα μπορούν να προσεγγίσουν, ειδικά αυτιά τα οποία είναι γυμνασμένα στο παλιό metal. Ο συνδυασμός κλασικών ακουσμάτων της ελληνικής ροκ σκηνής μαζί με Alternative Metal δίνει πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Η παραγωγή του Αναστάσιου Καραπαπάζογλου είναι πολύ αξιόλογη και καταφέρνει να αναδείξει την μουσική προσπάθεια του Πάνου Σαμαρά (Panos Samaras Athan.) οποίος εξ ολοκλήρου ανέλαβε το δημιουργικό κομμάτι. Ο ίδιος ανέλαβε τις κιθάρες καθώς και τα φωνητικά. Ο Αναστάσιος Καραπαπάζογλου, εκτός από την παραγωγή, ανέλαβε το μπάσο καθώς και τα πλήκτρα. Στα κρουστά είναι ο Γιώργος Δημητριάδης, όποιος δίνει το πρέπον ρυθμό, αλλά και όγκο στα τραγούδια. Στους Κύκλους ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV τα ντραμς ανέλαβε ο Νίκος Τσιλιγκούδης, με την ίδια επιτυχή κατάληξη.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα NEMESIS RECORDING STUDIO στην πόλη της Καβάλας. Στα Cover art sketch είναι η Αγγελική Χατζηαλεξάνδρου και στα Graphic Design η Λεμονιά Σιδηροπούλου.

Jacek Henryk Maniakowski

Links:

YouTube Channel:

https://youtube.com/@panossamarasathan

Spotify:

https://open.spotify.com/artist/61IVDoxd2DUD6UizyWTgt0?si=kho1S5bKR0mwGMY18mTHiQ

Bandcamp:

https://panossamarasathan.bandcamp.com/

Instagram:

https://www.instagram.com/panossamaras_athan

Facebook:

https://facebook.com/panossamarasathan

Wardrum - Messenger

Οι Wardrum, είναι μια από τις metal/ power metal, ελληνικές μπάντες, που δεσπόζουν σε αυτόν το χώρο, από την ήμερα της ίδρυσής τους, το 2010, ως και σήμερα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν ήδη τρία άλμπουμ (Spadework – 2011, Desolation – 2012, Messenger – 2013). Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν, ιδιαίτερα, είναι η σταθερά ανοδική τους πορεία, τόσο συνθετικά, όσο και σε ατομικό επίπεδο των μουσικών, με αποτέλεσμα, το κάθε άλμπουμ τους να είναι και καλύτερο από το προηγούμενο. Τον Νοέμβριο, λοιπόν, του προηγούμενου έτους, κυκλοφόρησε το τρίτο τους άλμπουμ, με το οποίο και θα ασχοληθούμε εκτενέστερα.

Κρατώντας την κεκτημένη ταχύτητα από το προηγούμενο, καταπληκτικό τους άλμπουμ "Desolation" οι Wardrum επιστρέφουν με το καινούριο τους άλμπουμ "Messenger". Το άλμπουμ συνεχίζει από το σημείο που τελείωσε το "Desolation", αλλά με περισσότερη ωριμότητα, στιβαρότητα και καλύτεροι από πριν. Έχοντας την ίδια σύνθεση με τον Γιάννη Παπαδόπουλο στα φωνητικά, τον Κώστα Σκανδάλη στο μπάσο, τον Στέργιο Κούρου στα τύμπανα και τον Κώστα Βρεττό στις κιθάρες, μας σερβίρουν έναν, ακόμα καλύτερο δίσκο, που σε εντυπωσιάζει και σε αφήνει να αναρωτιέσαι μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η μπάντα.

Συνεχίζοντας τις καταπληκτικές παραγωγές από τον Κώστα Σκανδάλη, το άλμπουμ είναι απλά υπέροχο. Όποιος αποφασίσει να εντρυφήσει, όπως έκανα εγώ, ακούγοντάς το πάνω από 50 φορές και μην μπορώντας να το εγκαταλείψω, θα ανακαλύψει το μέγεθος των Wardrum σαν μπάντα.

Η καταπληκτική δουλειά του Γιάννη στα φωνητικά (ειδικά σε κάποια κομμάτια νομίζω πως η φωνή του πιάνει δυσθεώρητα ύψη), με εντυπωσίασε. Όχι ότι δεν το περίμενα, απλά αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να φτάσει. Τον θεωρώ μια από τις καλύτερες φωνές στον χώρο και γνωρίζω ότι έχουν ηχήσει ήδη οι καμπάνες από το εξωτερικό. Σταθερή εγγύηση το rhythmsection της μπάντας, με τα απίστευτα τύμπανα του Στέργιου και το φοβερό μπάσο του Κώστα. Οι κιθάρες του Βρεττού κεντάνε και δεν κουράζουν ούτε στα σόλο, ούτε στα ρυθμικά. Και μιλάμε για κιθαρίστα ο όποιος παίζει χωρίς πένα!!

Ο δίσκος αποτελείται από 14 τραγούδια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποιο, γιατί απλά όλα είναι ισάξια. Τα παιδιά βέβαια, γύρισαν και ένα βίντεο κλιπ για το ¨Travel far away¨ το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω.

Συνολικά ένας δίσκος, που αντικατοπτρίζει τα τελευταία χρόνια την εξέλιξη της εγχώριας μεταλλικής σκηνής, η οποία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αλλοδαπή. Θα κατέχει περίοπτη θέση στην δισκοθήκη μου και με κάνει ιδιαίτερα περήφανο που τους γνωρίζω και σαν ανθρώπους και σαν μουσικούς. Χίλια μπράβο παιδιά. Συνεχίστε έτσι.

Χρήστος Δραγάτσης

Masquera Di Ferro - Reflection

   Η κριτική είναι η μητέρα του ατάλαντου και του άχρηστου, αλλά και το δεκανίκι στο οποίο στηρίζει την ύπαρξή του. Η φράση αυτή ανήκει σε ένα φίλο μου, σαν σχόλιο για την μουσική επιτροπή του «Να η Ευκαιρία» που ανέστησε κάποιο κανάλι πριν τα γνωστά talent show. Ο ίδιος έχει αρκετά καλή πορεία στον χώρο του έντεχνου τραγουδιού και αφορμή υπήρξε η συνύπαρξη της Δ. Γαλάνη και Λ. Βίσση στην κριτική επιτροπή, της πρώτης ήταν και μαθητής. Αλλά στο rock’n’roll τα πράγματα είναι αρκετά μακριά από την ελληνική πραγματικότητα. Αν και η σκύλο-νοοτροπία, νοοτροπία του σκυλάδικου, έχει απλώσει τα μακριά της χέρια και στην ελληνική ροκ σκηνή. Και το πιο σκοτεινό σημείο στην ροκ σκηνή; Η αλαζονεία, η μοναξιά, το σταριλίκι, ο τύπος... οι τυχαίοι τύποι του Τύπου, που την αντιμετώπισαν "κατινίστικα", σαν μουσικούς της πίστας και του κατεστημένου. Και ειδικά όταν κατέβηκε στη Αθήνα, και την ανέλαβε το Αθηναϊκό εμπόριο. Συμπληρώνει πολύ εύστοχα ο Γ. Ελευθέρογλου των «Κεραίες». Η Μούσα δεν έχει εγκαταλείψει την Ελλάδα και το ταλέντο πάντα υπήρχε και υπάρχει, σαν αντίβαρο των εχόντων χρήμα και εξουσία, προσπαθεί να ενσαρκωθεί σε νέους μουσικούς. Και τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια μεγάλη έκρηξη μουσικών που ο Τύπος του εξωτερικού τους υποδέχεται με διθυράμβους, αλλά ο ελληνικός αγνοεί στην καλύτερη περίπτωση. Για πολλούς που ασχολούνται με μουσική αρθρογραφία, υπάρχει μόνο καλλιτέχνης που έχει promotion, ταλέντο είναι ένα δευτερεύον ζήτημα και σύνθεση ή δημιουργία απλά πρέπει να μοιάζουν με τους ακριβοθώρητους και επιτυχημένους επιχειρηματίες Iron Maiden. Η δισκοκριτική κάποιου γνωστού έντυπου, συνήθως ηλεκτρονικού, είναι η πρώτη γραμμή κρούσης σε έναν πόλεμο ενάντια σε κάθε ταλαντούχο και ελεύθερα εκφραζόμενο μουσικό, που δεν θα υπακούσει στις παροτρύνσεις κάθε άσχετου ατζέντη να κάνει τον ήχο «πιο προσιτό».

                Αυτά, σαν μια μικρή εισαγωγή, γενικότερα για τις νέες ελληνικές μπάντες, που μέσα από το μεράκι τους και την αγάπη τους για το rock'n'roll, ξεκινάνε, όπως επιβάλλεται άλλωστε, με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες το μουσικό τους ταξίδι. Μια τέτοια μπάντα, μας έρχεται από την Πάτρα, με το όνομα "Masquera Di Ferro". Ένα όνομα, που κατά τη γνώμη μου, θα ακουστεί πολύ τα επόμενα χρόνια, αν συνεχίσουν με την ίδια αγάπη και θέληση αυτό που κάνουν. Νέοι, όχι μόνο σαν μπάντα, αλλά και ηλικιακά, κυκλοφόρησαν ήδη το πρώτο τους cd, με τον τίτλο "Reflection", για το οποίο θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Αποτελούνται από τους: Θωίδη Παναγιώτη (τύμπανα), Kαραλή Θεόδωρο (μπάσο), Μπάδα Θεοφάνη (κιθάρες), Μπιρμπουτσάκη Κων/νο (κιθάρες) και Ψιλοβασιλόπουλο Αναστάσιο (φωνητικά).

                Το άλμπουμ περιέχει έξι κομμάτια και ανοίγει με το "Angel of fire". Από το πρώτο ριφ, φαίνονται καθαρά οι προθέσεις της μπάντας να σε ξεσηκώσουν και το καταφέρνουν με μεγάλη ευκολία. Η σύνθεση αυτή είναι σαν να βγήκε από την χρυσή εποχή του NWOBHM και για όσους μεγάλωσαν με εκείνη τη σκηνή, είναι μια ευχάριστη έκπληξη, από αυτές που δεν ακούμε πια, ούτε από μπάντες του εξωτερικού. Στη συνέχεια περνάμε στο "Dobberman", στο ίδιο στυλ κι αυτό, αλλά σε πιο "stoner" τέμπο, με πολύ έξυπνα φωνητικά, και ο ακροατής πλέον καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με μια πολύ σοβαρή δουλειά, καθώς το δέσιμο είναι υποδειγματικό, ενώ οι κιθάρες, χωρίς να υπερβάλλουν, δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα. Ακολουθεί το "Final release", μια σύνθεση με αρκετά progressive στοιχεία, που μας χαρίζουν κάτι το διαφορετικό πάνω στα "metal" στερεότυπα, με πολύ καλή κιθαριστική δουλειά και παρά τη μεγάλη χρονική του διάρκεια, δεν κουράζει στο ελάχιστο, το αντίθετο. Τέταρτο κομμάτι και ομώνυμο του άλμπουμ, το "Reflection", η πιο δυναμική σύνθεση του cd, σε "επικό" στυλ και σίγουρα το απόλυτα συναυλιακό τους τραγούδι, καθώς θα κάνει και τον πιο "συνετό" ακροατή να ξεσηκωθεί και να χτυπηθεί στο ρυθμό του.

Προτελευταίο τραγούδι, είναι το "Alive", με πολλές εναλλαγές ρυθμού και στυλ, που σε κάνει να περιμένεις στη γωνία με ανυπομονησία, τι καινούργιο θα πεταχτεί, για να το αρπάξεις. Μια πραγματικά ευρηματική σύνθεση, με άριστη και άριχτη συνεργασία όλων των μουσικών της μπάντας. Για το τέλος, έχουμε το σήμα κατατεθέν, ίσως, της μπάντας, το "La Masquera Di Ferro", μια σύνθεση του Πάνου Θωίδη, ναι ο ντράμερ είναι και μουσικός και μάλιστα με πτυχίο από ωδείο!!! Όχι ότι τον χαλάνε κιόλας τα ανέκδοτα για τους ντράμερ.... Για το κομμάτι δεν θα γράψω τίποτα, γιατί το θεωρώ περιττό. Απλά ακούστε το...

                Τελειώνοντας αυτήν την παρουσίαση, να αναφέρουμε ότι οι συνθέσεις των τραγουδιών, πλην του τελευταίου, ανήκουν στους κιθαρίστες Φάνη και Κώστα. Οι στίχοι και οι φωνητικές γραμμές είναι εξ ολοκλήρου του τραγουδιστή, Τάσου Ψιλοβασιλόπουλου. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία για τις γραμμές αυτές του Τάσου, τις οποίες θεωρώ ευρηματικότατες, πέρα από τα συνηθισμένα, ενώ το στυλ της ερμηνείας του ξεφεύγει από το τετριμμένο, για το είδος, με οκτάβες που προσπαθούν να ανέβουν στο Θεό, δημιουργώντας έτσι ένα καθαρά προσωπικό ύφος σε ολόκληρη την μπάντα, καθώς δεν υπάρχει περίπτωση να σε κουράσουν στο άκουσμα, όσες ώρες κι αν περάσουν. Όσο για την παραγωγή του άλμπουμ, χωρίς να την θεωρήσω κακή, δεν μπορώ με τίποτα να την χαρακτηρίσω κι απόλυτα πετυχημένη. Μάλλον δεν προσδίδει κάτι το θετικό στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά οι συνθέσεις είναι τόσο καλές και "ζεστές", που αυτό μπορούμε να το παραβλέψουμε. Εμείς απλά να ευχηθούμε στα παιδιά από την Πάτρα, να είναι καλά και να συνεχίσουν να μας χαρίζουν ανάλογες και καλύτερες ακόμα στιγμές στο μέλλον.

 Θα τους βρείτε εδώ: Masquera Di Ferro (Facebook)

                     κι εδώ: Masquera Di Ferro (Youtube)

Jacek Maniakowski – Ναούμ Αθ. Βάρκας