Rock - e - pedia : Funk metal

 

Δεν υπάρχει μουσική χωρίς ρυθμό και δεν υπάρχει καλύτερος ρυθμός από αυτόν που δίνει το μπάσο.

Funk metal (αλλιώς: thrash funk ή punk-funk)

Πως ακούγεται: δυνατά ακόρντα, με το μπάσο να κυριαρχεί σε funk τέμπο

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί πάντα έχει πλάκα η funk, αλλά ντρεπόμαστε να ακούσουμε γιατί δεν ήταν αρκετά metal. Έτσι μπορούμε να ακούσουμε χωρίς ντροπές και ενοχές

Γιατί όχι: γιατί μπορεί να καταντήσει εκνευριστικό το πολύ ντιγκι ντιγκι του μπάσου

Που; Στην Καλιφόρνια,  που αλλού; αλλά γενικά σε όλη την δυτική ακτή των Η.Π.Α.

Πότε; Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, αλλά το πρώτο δείγμα, πριν καν βγει η κατηγορία αυτή, υπήρχε στην Ουαλία δέκα χρόνια πριν

Ποιοι; Οι Ουαλοί Budgie με το άλμπουμ τους Bandolier θεωρούνται πρωτοπόροι στο είδος. Αλλά επίσημα αναγνωρίστηκε με τους Red Hot Chili Peppers και  Fishbone, σαν κάτι πιο δυνατό από μια απλή φανκιά. Αλλά και Living Colour, που απέδειξαν πρώτοι πως δεν χρειάζεσαι να είσαι λευκός για να παίξεις μέταλ, κάτι που δεν το καταλαβαίνουν ακόμα και σήμερα κάποιοι. Φυσικά και μέγιστοι  Faith No More.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Infectious Grooves, σούπερ γκρουπ του Mike Muir των Suicidal Tendencies, Dan Reed Network, Super Junky Monkey γυναικείο συγκρότημα από την Ιαπωνία, Primus.

Μέρες δόξας: Κυρίως από τα μέσα της δεκαετία του ’80 ως τα μέσα της επόμενης δεκαετίας.

Κόκκινη κάρτα: υπερ-προβεβλημένο από τα μέσα και πολλές φορές υπερτιμημένοι πειραματισμοί.

Με τι μπερδεύεται; Με groove metal, rap metal, nu metal και avant garde metal. Πολλές φορές κατατάσσεται στο alternative

Τι λες στο άσχετο; Ντίσκο χορευτική που δεν χορεύεται γιατί παίζει πολύ δυνατά η κιθάρα.

Jacek Henryk Maniakowski

Living Colour - Cult of Personality

Στο χώρο της ροκ μουσικής, όπως και παντού, υπάρχουν αρκετά στερεότυπα, αλλά ευτυχώς, όλο και λιγότερα. Ένα από το συγκροτήματα που σπάσανε τα ροκ στερεότυπα είναι και οι Living Colour. Το πρώτο τους single από το debut album, Vivid, ανατάραξε τα νερά της ροκ, αλλά κυρίως της πιο σκληρής πλευράς του.
Οι αφρο-Αμερικανοί με το Cult of Personality, απέδειξαν ότι, όπως οι λευκοί μπορούν να ραπάρουν, έτσι και μαύροι μπορούν να ροκάρουν, αλλά το βασικό μας έδειξαν είναι ότι η ψυχή είναι μουσική, δεν υπάρχει καμιά διάκριση στο χρώμα και στην φυλή. Το τραγούδι είναι το πρώτο single από το ντεμπούτο τους άλμπουμ, το Vivid από την χρονιά του 1988. Η funk εμφάνιση του γκρουπ, αλλά και δυνατός τους ήχος αποδείχτηκαν πολύ καλά συστατικά για την επιτυχία. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι παρμένος από ένα φαινόμενο, όπου μια πολιτική ή θρησκευτική προσωπικότητα υπερτιμάται με τέτοιον τρόπο, που φαντάζει αυτό το πρόσωπο να αγγίζει την θεϊκή φύση. Αυτό γίνεται και γινόταν σε απολυταρχικά καθεστώτα και πρώτος που χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο ήταν ο Νικίτα Χρουστσώφ, στην προσπάθειά του να φανερώσει το πραγματικό πρόσωπο του Στάλιν.
Το τραγούδι χρησιμοποιεί κομμάτια από ομιλίες πολιτικών του 20ου αιώνα και ξεκινάει με τον λόγο του Malcolm X, την περίφημη του ομιλία του Message to the Grass Roots, που πραγματοποιήθηκε το 1963 στο Detroit, σε μια εκκλησία των βαπτιστών: ". . . And during the few moments that we have left, . . . We want to talk right down to earth in a language that everybody here can easily understand." Τελειώνει με μια φράση από έναν λόγο του Franklin D. Roosevelt και την φράση "The only thing we have to fear is fear itself". Άλλα πολιτικά πρόσωπα που αναφέρονται είναι John F. Kennedy, Benito Mussolini, Joseph Stalin, Mohandas Gandhi. Ουσιαστικά το λυρικό μέρος του τραγουδιού είναι επίκριση στην θεοποίηση πολιτικών προσώπων.

Jacek Maniakowski