Όταν ο μύθος γεννά μουσική: Η απαρχή της rock

 

Όπου τα ίχνη της ιστορίας χάνονται, δημιουργείται ο μύθος. Τα πρόσωπα είτε θεοποιούνται είτε βυθίζονται στη λήθη και τα γεγονότα ξεθωριάζουν. Στη μουσική, τα γεγονότα που καθορίζουν την εξέλιξή της έχουν βαθιά κρυμμένες ρίζες. Η αναζήτησή τους είναι μάταιη ή στην καλύτερη περίπτωση, επίπονη. Κάθε άρθρο ή βιβλίο για τη μουσική πρέπει να λειτουργεί ως αφορμή για προσωπική αναζήτηση, όχι ως δογματική απάντηση. Στη μουσική δεν υπάρχει το «γνωρίζω», αλλά μόνο το «αναζητώ».

Η rock καθόρισε τη σύγχρονη μουσική δημιουργία. Η αναζήτηση της αρχής της γεννά περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Η δημιουργία της είναι αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης και των κοινωνικών ανακατατάξεων στον μεταπολεμικό δυτικό κόσμο. Όμως τα πρώτα της δείγματα εμφανίστηκαν νωρίτερα, όταν η μουσική βγήκε από τα «αριστοκρατικά σαλόνια» και έγινε μέσο έκφρασης των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι η rock προέρχεται από το rock 'n' roll και συχνά οι δύο αυτές έννοιες ταυτίζονται. Η μουσική, όπως το εμπόριο και ο πόλεμος στην αρχαιότητα, είναι ένα μέσο επικοινωνίας. Η παγκόσμια διάδοσή της έγινε μεταπολεμικά, αλλά η γέννησή της ξεκίνησε εν καιρώ πολέμου. Η πατρίδα της rock είναι οι Η.Π.Α., αλλά η γέννησή της είναι αποτέλεσμα πολιτισμικής συνύπαρξης και σε καμιά περίπτωση κάποιας εθνικής καθαρότητας.

Ας ξεσκονίσουμε λίγο το παρελθόν. Το rhythm & blues γέννησε το rock 'n' roll, επιταχύνοντας το τέμπο του. Ή απλώς κάποιος έβαλε έναν δίσκο blues 33 στροφών στις 45… χμμμ, μάλλον όχι. Η μουσική δεν γεννιέται από επιφοίτηση ή στιγμιαίο λάθος. Τα γεγονότα ξεκινούν στον Μεσοπόλεμο, στην Αμερική. Αρχή του νήματος: η Country των λευκών και η Blues των Αφροαμερικανών. Και μόνο μια στοιχειώδης αναφορά σε αυτά απαιτεί τόμους βιβλίων.

Η αναζήτηση της αρχής είναι δύσκολη. Μόλις εμφανιστεί μια ημερομηνία ή ένα πρόσωπο, ξεπηδά ένα άλλο, νωρίτερο. Έτσι, ίσως η ετυμολογία του όρου είναι πιο χρήσιμη. Η πρώτη εμφάνιση του "rock and roll" σε τραγούδι γίνεται το 1922, στη σύνθεση My Man Rocks Me (With One Steady Roll) του J. Berni Barbour, ερμηνευμένη από την blues τραγουδίστρια Trixie Smith. Η έκφραση "rock and roll" υπαινίσσεται τη σεξουαλική συνεύρεση — και η Smith γίνεται πρωτοπόρα, θέτοντας τις βάσεις για τη σεξουαλική επανάσταση σχεδόν 50 χρόνια αργότερα.

Ο επίσημος ορισμός της φράσης "rocking and rolling" περιέγραφε την κίνηση πλοίου σε μανιασμένο ωκεανό, αλλά χρησιμοποιούνταν και για να δηλώσει πνευματική θέρμη στις εκκλησιαστικές λειτουργίες των Αφροαμερικανών. Σε gospel τραγούδια, η φράση είχε θρησκευτική χροιά — αλλά έξω από τον ιερό χώρο, ήταν καθαρά σεξουαλικό υπονοούμενο.

Έτσι έχουμε την πρώτη άκρη του νήματος — κρυμμένη σε παράνομα καζίνο και καταγώγια, ως έκφραση των Αφροαμερικανών, μακριά από την εξουσία και το χρήμα των λευκών Αγγλοσαξόνων. Η τόλμη μιας γυναίκας έδωσε το έναυσμα για τη μεγαλύτερη μουσική επανάσταση. Η μουσική αυτή δεν είχε ακόμα γεννηθεί. Η κύηση θα κρατούσε χρόνια. Δεν είχε τα χαρακτηριστικά που αργότερα θα την έκαναν διάσημη, αλλά η λυρική θεματολογία είχε ήδη οριστεί.

Θα χρειαζόταν ένας ανθρώπινος καταλύτης, ένας πόλεμος και ένα κράτος που, μετά την ήττα του, θα επένδυε στην τεχνολογία για να ορθοποδήσει. Ο καταλύτης αυτός είχε ήδη γεννηθεί, το 1921, στο Windber της Pennsylvania, από Ρωσοεβραία μητέρα και Ουαλοαμερικανό πατέρα. Ήταν ο Alan Freed. Ο άνθρωπος που θα έφερνε τη μουσική αυτή στη λευκή Αμερική.

Την ίδια ώρα, ενώ ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος φαινόταν ακόμα μακρινός και η Ιαπωνία προσπαθούσε να κάνει τις πρώτες επαφές με τον δυτικό κόσμο, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού είχε ήδη μπει ο πρώτος σπόρος για τη δημιουργία μιας δεύτερης μουσικής υπερδύναμης. Λεγόταν Skiffle — και ήταν δημιούργημα απελεύθερων Αφροαμερικανών.

Jacek Henryk Maniakowski

Cadillac Records - Η δύναμη της Μούσας

Η ζωή στο σύνολό της αποτελείται από αιτίες και αποτελέσματα αυτών, που με την σειρά τους καταλήγουν να γίνονται αιτίες για άλλα αποτελέσματα! Κάθε τι ζωντανό εμπεριέχει αυτό το δίπολο και αυτό δημιουργεί την κίνηση. Θέτει σε λειτουργία είτε έναν φαύλο κύκλο, που σαν φίδι στο τέλος απλά δαγκώνει την ουρά του, είτε μια εξελικτική σπείρα, αλλά πάντα σε μια κυκλική διαδρομή, με τα αίτια να συνδέονται με τα αποτελέσματα. Αλλά κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκεται κάτι εξίσου σημαντικό, η αφορμή! Και αν κάνουμε έναν παραλληλισμό με τον χρόνο, η αιτία είναι το παρελθόν, το αποτέλεσμα το μέλλον και η αφορμή το παρόν, μια μηδαμινή χρονική παράκαμψη που είναι ικανή να θέσει σε λειτουργία την ιστορία.

Αφορμή, λοιπόν, για τα γραφόμενα στάθηκε η ταινία “Cadillac Records”, μια ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία του Darnell Martin, με μοναδικό καστ ηθοποιών αλλά και ξεχωριστές ερμηνείες. Αιτία, όμως, αποτέλεσε η μόνιμη και διαρκής παρουσία της Μούσας στην ανθρώπινη ιστορία. Η δύναμή της δεν είναι φανερή και σπάνια γίνεται αντιληπτή. Ίσως θα την χαρακτήριζα ως μία υπερβολικά διακριτική, ως μία σχεδόν αιθέρια θεότητα που αρέσκεται στο να ψαχουλεύει μέσα στα σκουπίδια, μέσα στα ανθρώπινα απόβλητα ή καλύτερα μέσα σε ανθρώπους-απόβλητα για να ενσαρκωθεί μέσα από αυτούς. Με αυτόν τον τρόπο τους δίνει δύναμη, δύσκολα κατανοητή για τον κάθε άνθρωπο, καθώς δεν έχει κατανοηθεί και η ίδια ως προς τη διάσταση του χρόνου. Αλλά, το πιο σημαντικό είναι πως δεν του στερεί την φύση, αλλά μέσα από αυτή λειτουργεί παραγωγικά και με περίσσια πάντα διακριτικότητα.

Αυτήν τη δύναμη πρέπει να τιθασεύσει ο άνθρωπος και να μην την χρησιμοποιήσει για να χειραγωγήσει, απλά έτοιμος ανά πάσα στιγμή να την κατευθύνει με γνώμονα τη φυσική ισορροπία. Αλλά πηγαίνοντας, για λίγο μόνο, στα πιο συγκεκριμένα, θα ήθελα να κάνω μια πρώτη «υπόθεση εργασίας» για την επιβολή της λεγόμενης «μαύρης» μουσικής. Η επιβολή αυτή προήλθε από ανθρώπους που στην πλειονότητά τους ήταν αυτοδίδακτοι και είναι υπεύθυνη όχι μόνο για τη δημιουργία των βασικών ειδών μουσικής, όπως τα ξέρουμε σήμερα, αλλά και για την κοινωνική επανάσταση μιας άλλης εποχής, στα μάτια της οποίας επανάσταση μπορούσε να θεωρηθεί η ίση αντιμετώπιση. Ουσιαστικά κοιτάζοντας πίσω στον χρόνο από τη «μαύρη μουσική» ξεκίνησε ένα ντόμινο κοινωνικών αλλαγών. Φυσικά τα μελανά σημεία δεν ήταν λίγα, αλλά μάλλον η ιστορία στο τέλος θα τα παραλείψει!

Η μία εκ των δύο εικόνων που με στοίχειωσαν στην εν λόγω ταινία είναι η άφιξη του Muddy Waters στην Αγγλία για μια βρετανική τουρνέ το 1967, που ήταν και η πρώτη του! Μαζί με τον Willie Dixon τους υποδέχτηκαν δημοσιογράφοι με τα φλας να αστράπτουν και το κόκκινο χαλί να στρώνεται. Ο ίδιος ο μπλουζίστας δεν γνώριζε το πόσο δημοφιλής ήταν στην στη μεγαλόνησο. Μόλις όμως, αντίκρισε το θέαμα της υποδοχής, η πρώτη εικόνα που του ήρθε στο νου, σύμφωνα πάντα με το σενάριο της ταινίας, ήταν η εικόνα του εαυτού του στην εποχή του δύσκολου Αμερικάνικου Νότου, στα χρόνια, δηλαδή, που έπαιζε μουσική μόνο για να ξεχάσει τη δουλειά του και μόνο όταν του περίσσευε ο χρόνος. Η εικόνα αυτή κουβαλάει άπειρες κοινωνικές προεκτάσεις, που πέρα απ’ το ότι εύκολα τις φαντάζεται κανείς κι από μόνος του, σηκώνουν πολλή συζήτηση, η οποία δεν χωρά ούτε σε αυτοτελές βιβλίο.

Η δεύτερη εικόνα αφορά μια συναυλία του Chuck Berry, που έπαιζε επιταχυνόμενα rhythm 'n' blues ή αλλιώς rock 'n' roll σε ένα κοινό που αποτελούνταν από λευκούς, από αφρο-αμερικανούς και από ... ένστολα τα όργανα της τάξης. Οι τελευταίοι φρόντισαν να χωρίσουν το κοινό «φυλετικά». Και φυσικά και οι ίδιοι ξεχώριζαν με τη σειρά τους από το κοινό, φορώντας τις μπλε στολές τους, έχοντας το ύφος ανθρώπου που επειγόντως «χρειάζεται κλύσμα» , αλλά και προσπαθώντας να μην έρθουν σε επαφή τόσο με τον τραγουδιστή όσο και μεταξύ τους. Κι εδώ φάνηκε η δύναμη της Μούσας, που μετά από λίγες νότες και πάντα με το γνωστό περπάτημα του καλλιτέχνη, το λεγόμενο «περπάτημα της πάπιας», να δίνει την «οπτική υπόκρουση», ο διαχωρισμός δεν ήταν πια παρά μια φαντασίωση. Το rock 'n' roll έδειξε ότι, ο ρατσισμός είναι για άμουσους και άψυχους...

Ένα ακόμα σημαντικό πρόσωπο της ταινίας, αλλά και γενικά της γέννησης αυτής της μουσικής ήταν ο ιδιοκτήτης της Chess Records, ο Πολωνο-Εβραίος Leonard Chess. Ουσιαστικά ήταν αυτός που κυνήγησε το όνειρο των καλλιτεχνών, σίγουρα και με κερδοσκοπική πρόθεση, αλλά πάντα με γνώμονα το μουσικό ταλέντο και όχι το χρώμα! Μετανάστης και ο ίδιος και με δύο «χαρτιά» μόνο στα χέρια του, τον Muddy Waters και τον Little Walter, αποφάσισε να επενδύσει σε ένα στούντιο και στα blues! Η ιστορία ακόμα του χρωστά, καθώς η ύπαρξή του ήταν σχεδόν αόρατη -σαν τη Μούσα- και χρειάζεται ακόμα χρόνος για να φανερωθεί!

Με την αφορμή που έδωσε αυτή η ταινία, καταλαβαίνει κανείς πόση δύναμη είχε η μουσική εξέλιξη στην κοινωνία και της τότε Αμερικής. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως αυτή η μουσική επανάσταση ξεκίνησε από ανθρώπους καταπιεσμένους και μάλιστα μέσα στα ξεροχώραφα του Αμερικάνικου Νότου. Δεν χρειάστηκε κανένα πανεπιστήμιο ούτε κάποια μουσική παιδεία για να ενσαρκωθεί η Μούσα σε ψυχές που πραγματικά ήταν έτοιμες να την δεχτούν! Τα ένστικτα και οι σκοτεινές πλευρές ενός ανθρώπινου χαρακτήρα κατάφεραν να σηκώσουν το βάρος της. Αλλά το κύριο μήνυμα είναι η κυρίαρχη και ενδεικτική πάντα θέση της μουσικής σε μια κοινωνία με τη απουσία της να είναι πάντα μια «αντεξέλιξη», θα έλεγα! Η δίωξή της πάντα πραγματοποιείται από ανθρώπους, απ’ τους οποίους το στοιχειώδες αίσθημα της δικαιοσύνης είναι απόν. Και ίσως απαντά σε πολλά ερωτήματα σχετικά με τους λόγους , για τους οποίους η μουσική είναι πάντα το «μαύρο πρόβατο» σε κάθε καταπιεστική κοινωνία.

Σαν επίλογο προτείνω απλά μια ματιά στην ιστορία! Η Ευρώπη βγήκε από τον σκοταδισμό, όταν άρχισε να αναπτύσσεται η τέχνη. Αλλά και η ανάπτυξη κάθε πολιτισμού οφειλόταν στην τέχνη και αυτή πάντα ήταν και συνεχίζει να είναι καθοδηγητής κάθε ανθρώπινης εξέλιξης. Γιατί η τέχνη είναι η αίσθηση του ωραίου και το ωραίο οδηγεί στο αληθινό, αυτό με την σειρά του οδηγεί στο δίκαιο... Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό ζητούμενο...

Jacek Maniakowski

Επιμέλεια κειμένου: Maria Florokapi

Van Halen - Ice Cream Man

 Ένα τραγούδι αν και το ίδιο δεν φέρνει καμία ιστορία,μπορεί όμως μια καλή αφορμή για περαιτέρω αναζήτηση. Φυσικά, οι πρώτοι μπλουζίστες μετέφεραν με νότες εικόνες που έβλεπαν στην καθημερινή τους ζωή. Τώρα πίσω από μια εικόνα κρυβόταν κάποια ισρορία, κάποιος πόθος ή ακόμα και έρωτας. Αλλά, άμα ήσουν μαύρος και μπλουζίστας σε ένα πουριτανικό και ουκ ολίγες φορές ρατσιστικό κράτος έπρεπε  να κρύβεις τα λόγια σου. Έτσι απλές εικόνες και πολύ απλοϊκά θέματα ήταν βασική θεματολογία τους. 
Και σε όλα αυτά  υπάρχει και ένας κανόνας, αν θέλεις να γίνεις ένας καλός hard rocker πρέπει να μάθεις να παίζει καλά μπλουζ. Προφανώς το γνώριζα οι Van Halen, συμπεριλαμβάνοντας στο πολύ πετυχημένο ντεμπούτο άλμπουμ τους, συνθέσεις ryth'n'blues. Μία από αυτές είναι και το  "Ice Cream Man", μια σύνθεση του John Brim, ενός μπλουζ κιθαρίστα από το Σικάγο, τραγουδιστή και κυρίως τραγουδοποιού. Αν το κοιτάξει κανείς πονηρά το λυρικό μέρος, βρίθει από σεξιστικά υπονοούμενα, αλλά στην ουσία μιλάει για ένα παγωτατζή. 
Το τραγούδι που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1953 και στην εκτέλεση του δημιουργού του. Αλλά αυτό που σε πάει σε πονηρό μέρος του μυαλού το λυρικό μέρος του, είναι η επιμονή του  David Lee Roth να μπει στο άλμπουμ, καθώς ήταν και το αγαπημένο του. Ήταν μια από τις δύο διασκευές στο πρώτο τους άλμπουμ, η άλλη ήταν το "You Really Got Me," που ήταν και το πρώτο τους σινγκλ. 
Το τραγούδι συμπεριλαμβανόταν στο ντέμο τους, πριν υπογράψουν στην δισκογραφική εταιρία. Το είχαν αρχικά στείλει στο Gene Simmons, του οποίου δεν άρεσε ιδιαίτερα, αλλά τελικά τους κάλεσε στην Νέα Υόρκη να το ηχογραφήσουν. Τελικά ήταν η πηγή για τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Αλλά η εικόνα ενός λευκοντυμένου τύπου που γυρνούσε στις αμερικάνικες γειτονιές, προσφέροντας γευστική και δροσιστική χαρά στα παιδιά, είναι μια καλή αφορμή να μάθουμε και την ιστορία αυτού του παγωμένου γλυκίσματος. 
Το 1659 ο Σικελός  Francesco Procopia dei Coltelli τελειοποίησε το την κατασκευή του πρώτου παγωτού. Και 27 χρόνια αργότερα ο ίδιος, ανοίγει το  Le Procope, το πρώτο cafe που σερβίρει το συγκεκριμένο γλύκισμα. Με αυτήν την επιχειρηματική κίνηση το παγωτό έγινε πλέον διαθέσιμο στο ευρύ κοινό.

Jacek Maniakowski

Small Blues Trap - Echo-λόγιο

Οι Small Blues Trap απαντούν: 

1)Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Παύλος: Η ερώτηση και η απάντηση είναι παγίδα.

Λευτέρης: A small blues band.

2)Χρήμα ή δόξα;

Παύλος: Αφοσίωση και ευχαρίστηση.

Παναγιώτης: Δεν περιμένουμε ούτε το ένα, ούτε τ’ άλλο.

Λευτέρης: Xρήμα. H δόξα αγοράζεται, αλλά δεν...

Στάθης: Μουσική έκφραση.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Παύλος: Ακούστε μας! Τα ποτά είναι κερασμένα!

Παναγιώτης: Ήρθαμε για να μείνουμε.

Λευτέρης: Ακούστε μας! Τα ποτά είναι κερασμένα! Από εσάς…

Στάθης: Μουσικά ταξίδια χωρίς σύνορα.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Παύλος: Καλοκαίρι του 2004.

Παναγιώτης: Το album “Our Trap”.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Παύλος: Οτιδήποτε επιτηδευμένο.

Παναγιώτης: Το μεταμοντέρνο λαϊκοσκυλάδικο.

Λευτέρης: …και το πρώιμο...

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Παύλος: Για να εξαλείψουμε το ρατσισμό και γενικότερα τα «μαύρα χάλια» που βιώνουμε καθημερινά λόγω έλλειψης πραγματικής παιδείας και ανθρωπιάς.

Παναγιώτης: Στα κεφάλια των καπιταλιστών.

Λευτέρης: Κατά των εξωγήινων.

Στάθης: Είναι υπερόπλο και πρέπει να προσέχουμε να μην τραυματίσουμε αλλά και να μην τραυματιστούμε… δεν είναι αυτοσκοπός… ελπίζουμε στην επικοινωνία μέσα από τη γέφυρα που ονομάζεται μουσική και προσδοκούμε στην αντίπερα όχθη να προκαλεί χαρά και ικανοποίηση.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Παύλος: Πώς να τους ξεθάψουμε τώρα?

Παναγιώτης: Με τους Ginger Baker και Jack Bruce για rhythm section.

Λευτέρης: Με τους Ramones.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Παύλος: Σαν Crossroad Ritual, όπως είναι και ο τίτλος ενός απ’ τα album μας.

Παναγιώτης: Κυρίως σαν συναίσθημα.

9) Οι επιρροές σας;

Παύλος: Από μουσικούς…Charley Patton, Skip James, Robert Nighthawk, Howlin' Wolf, Little Walter, Sonny Boy Williamson, Paul Butterfield, Captain Beefheart, Tom Waits και πολλοί άλλοι… κατά τ’ άλλα… ταινίες, βιβλία, συζητήσεις, η φύση και πάνω απ’ όλα Άνθρωποι και καταστάσεις…

Παναγιώτης: Ο Elvis Presley στη σκηνή να τραγουδά το “Hound Dog”.

Λευτέρης: CBGB (Country, BlueGrass, Blues)

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Παύλος: Οικογένεια.

Παναγιώτης: Μέσον.

Λευτέρης: Το μέσον για να φτάσεις στο σκοπό.

Στάθης: Σκοπός είναι η καλή παρέα. Το μέσον είναι η μουσική.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Παύλος: Τρόπος ζωής και καταφύγιο.

Παναγιώτης: Μέσον.

Λευτέρης: Σκοπός.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Παύλος: Το ταλέντο συνοδεύει τα ποτά μας, είναι κάτι σαν τους ξηρούς καρπούς.

Στάθης: Το ταλέντο μέσα από το ακούραστο κυνήγι της μουσικής γνώσης εξελίσσεται. Όσο για τα άκρα… διαλέγω το «μετρημένος».

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Παύλος: Με αλιγάτορα, αν και ο φόβος που υποβόσκει πάντοτε είναι μήπως το δέρμα μας γίνει υλικό για τσάντες και παπούτσια.

Παναγιώτης: Με λύκο.

Λευτέρης: Με αλεπού του κάμπου.

Στάθης: Με τον Smallbluestrapίστα φυσικά, το πασίγνωστο ερπετό με πρώτους βαθμούς συγγένειας την Black Mamba, βασιλική κόμπρα κλπ…

14) Μια ευχή για την μπάντα

Παύλος: Υγεία, παντοτινή φιλία και συνεχής βελτίωση.

Παναγιώτης: Να κρατηθεί ζωντανή όσο περισσότερο γίνεται.

Λευτέρης: Υγεία και μπύρες στα ψυγεία.

Στάθης: Να έχουμε την υγειά μας ώστε ν’ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε παίζοντας μουσική.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Παύλος: Μείνε μακριά!

Παναγιώτης: Να πάψεις να ‘χεις ενδιαφέρον γι’ αυτό που κάνεις.

Λευτέρης: Οι παύσεις.

Στάθης: Φώς επιδιώκουμε, το σκοτάδι μας το έχουν επιβάλλει άλλοι…

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Small-Blues-Trap/183331708414769

Και επίσημα εδώ: www.smallbluestrap.gr

The Allman Brothers Band - In Memory of Elizabeth Reed

Ένα βασικό χαρακτηριστικό ενός πολιτισμού, του καλώς εννοούμενου,είναι η διατήρηση της μνήμης του. Ωστόσο, όπως κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου, πάντα είναι διαστρεβλωμένη και κατ επιλογή μνήμη ή ακόμα χειρότερα επιβαλλόμενη από ισχυρούς. Όμως εδώ, τα πράματα αποκαθίστανται από την τέχνη, που μπορεί να δώσει μια θέση μνήμης σε ανθρώπους και γεγονότα, που ήταν καταδικασμένα στην λήθη. Οι Beatles με το ELEANOR RIGBY είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, όπου μια μοναχική και από τη ζωή ταλαιπωρημένη γυναίκα, πήρε μια θέση στην μνήμη εκατομμυρίων μουσικόφιλων. Ίσως αυτή η δύναμη της τέχνης γενικά, είναι ο λόγος που η μουσική, αλλά και μουσικοί, γίνεται θύμα διάφορων εκτελεστικών αποσπασμάτων, αυτών που διαστρεβλώνουν την ιστορία. Με πιο τρανταχτό παράδειγμα την εκτέλεση του Λόρκα, από τους φασίστες του στρατηγού Φράνκο και το πιο πρόσφατο  αυτό του Killah P, από τα "δικά μας" φασιστικά τάγματα. 
Αλλά πηγαίνοντας πίσω στην ιστορία του rock'n'roll, οι The Allman Brothers Band έβαλαν στην μνήμη των απανταχού ροκάδων ένα άγνωστο πρόσωπο την  Elizabeth Reed Napier   και αυτό μέσα από μια instrumental  Jazz  σύνθεση, την "In Memory of Elizabeth Reed". Η δημιουργία του ιδρυτικού μέλους της μπάντας, του  Dickey Betts, κυκλοφόρησε αρχικά στο δεύτερο τους άλμπουμ το  Idlewild South, σε μια περιορισμένη 6-λεπτη εκτέλεση και μετά στο επόμενο At Fillmore East, σε αυθεντική και πιο εκτενή, των 13 λεπτών.  Η σύνθεση δεν έχει λυρικό μέρος, αλλά ο τίτλος από μόνος του, είναι μια ολόκληρη ιστορία. 
Έτσι, σε ένα μέρος όπου, η ζωή τελειώνει  αρχίζει και μια μουσική σύνθεση. Ένα από αυτά τα μέρη είναι το «Rose Hill Cemetery», στο  Macon της Georgia, ένα νεκροταφείο στο οποίο βρίσκεται η τελευταία κατοικία της Elizabeth Reed Napier. Και αυτός ο  τάφος  στάθηκε σαν κύρια έμπνευση για αυτήν την μουσική σύνθεση. Η γυναίκα αυτή δεν ήταν τίποτα για την πάντα, ούτε καμιά συγγενής, αλλά ούτε και κάποιο γνωστό πρόσωπο. Αλλά το νεκροταφείο της γενέτειρας πόλης των μελών της μπάντας ήταν ένα αγαπημένος τόπος συνάντησης τους. Και μάλιστα κοντά στον τάφο αυτής της γυναίκας, συνήθιζαν να αράζουν, αλλά ακόμα και να να παίζουν!!!! Προφανώς το πνεύμα της γοητεύτηκε από τις νότες τους και ενσαρκώθηκες σε μια σύνθεσή τους. 
Η Elizabeth Reed Napier  μετακόμισε στην τελευταία της κατοικία το 1935 και ήταν σύζυγος του  Briggs F. Napier. Προφανώς δεν έκανε κάτι ιστορικά άξιο αναφοράς, γιατί δεν υπάρχουν αναφορές για την οικογένεια, αλλά ο οικογενειακός της τάφος ήταν σε ένα μέρος κατάλληλο ακόμα και για συναυλία. Το νεκροταφείο αυτό της πόλης αναφέρεται καταρχήν σαν ένα πανέμορφο μέρος, με υψοματικές διαβαθμίσεις και λοφάκια. Κάτω από έναν τέτοιο λόφο βρίσκεται και ο συγκεκριμένος τάφος, κάτι που προσφέρει πολύ καλή ακουστική, σαν φυσικό τοπίο. Το μάρμαρο του τάφου προφέρει ένα καθαρό μέρος να καθίσει κανείς. Και αυτός ο συνδυασμός, έκανε την μπάντα να κάνει και τις πρόβες τους εκεί, αλλά συνήθως δεν ήταν μόνοι και πάντα μαζευόταν κόσμος να τους ακούσει, χωρίς να γνωρίζει πόση δόξα θα γευόταν λίγα χρόνια αργότερα. 
Με αυτόν το τρόπο ήθελαν να τιμήσουν την αρχή, μιας και η δημιουργία του κομματιού ξεκίνησε εκεί και τελειοποιήθηκε αργότερα. Δυστυχώς ο Duane Allman στις 29 Οκτωβρίου 1971 επέστρεψε στο αγαπημένο του μέρος, από κει που ξεκίνησε μουσικά. Σήμερα ο τάφος έχει ένα αρκετά ψηλό φράχτη για να εμποδίζει τους θαυμαστές της συγκροτήματος να έρχονται εκεί. 
Είναι το πρώτο  instrumental κομμάτι της μπάντας και οι ηχογραφήσεις του ξεκίνησαν το 1970. Η σύνθεση αποτελεί ένα κλασικό αριστούργημα με μια καταπληκτική δομή. Η κιθάρα του Duane Allman, δημιουργεί μια rock ατμόσφαιρα σε ένα Jazz πλαίσιο φλερτάροντας έντονα με την Jazz fusion, που άρχισε να αναδεικνύεται εκείνη την εποχή. Ο Dickey Betts,  βάσισε την δημιουργία του στο κομμάτι  All Blues του Miles Davis. Στις συναυλίες παιζόταν πάντα με δυο ντράμερς και το κλείσιμο έκανε ο Butch Trucks με ένα σόλο στα ντραμς. 

 Jacek Maniakowski

The Big Nose Attack - Echo-λόγιο

Οι The Big Nose Attack απαντούν με τον δικό τους τρόπο: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 
Υπεροχή μύτης

2) Χρήμα ή δόξα; 
Δεν μπορείς να αγοράσεις μπριζόλα δείχνοντας την ταυτότητά σου.


3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; 
ΔΩΡΕΑΝ ΜΠΥΡΑ! 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας 
Όταν τρώμε πίτσα και βλέπουμε b-movies.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; 
Η μουσική αναμονής στο τηλέφωνο.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 
Στο να εξολοθρεύσουμε τις κατσαρίδες που μας ενοχλούν όταν τρώμε πίτσες και βλέπουμε b-movies. 

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με τον Steven Seagal γιατί παίζει τα blues.Και θα μπορούσε να σπάσει στο ξύλο όποιον δε του άρεσε το jam.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 
Σαν σεξουαλική

9) Οι επιρροές σας; 
Καφές, pizza και η θάλασσα.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; 
Μέσον για δημιουργία και γνώση. Λόγω της μπάντας έχουμε μάθει επεξεργασία εικόνας και ήχου, επιδιορθώσεις ηλεκτρικών συσκευών, προγραμματισμό, μάνατζμεντ, μερεμέτια, καλλιτεχνικό πατινάζ και πολλά άλλα.. 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 
Μικρόβιο θα έλεγα... 

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 
Το ταλέντο σε συνδυασμό με την επιμονή και την τύχη συνοδεύει την επιτυχία. Τα άλλα δυο είναι απλά θέμα μεγέθους του μορίου!

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 
Ξιφίας

14) Μια ευχή για την μπάντα 
Καλή όρεξη. 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
 Η τουαλέτα.Εκεί έχουμε γυρίσει ήδη ένα video clip και έχουμε επηρεαστείτε για πολλά ακόμα κομμάτια.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/thebignoseattack
και εδώ το κανάλι τους στο YouTube: https://www.youtube.com/user/theBigNoseAttack?feature=watch
Μια επίσκεψη εδώ θα είναι ωφέλιμη:  http://thebignoseattack.tumblr.com/

The Doors - Back Door Man

Η ιστορία του πολιτισμού σηματοδοτείται από ιστορικά συμβάντα, συνθήκες ειρήνης και ξεκινήματα πολέμων, Η ιστορία του rock'n'roll σηματοδοτείται από ένα πράγμα μόνο..... από τις κυκλοφορίες δίσκων. Ένας τέτοιος σταθμός ήταν και η κυκλοφορία του πρώτου και ομώνυμου δίσκου των The Doors την χρονιά του 1967. Πέρα από τις δικές του συνθέσεις υπήρχαν μέσα διασκευές, που η λάμψη του Morrison και το μοναδικό  παίξιμο του Ray Manzarek έδιναν σ' αυτά τα τραγούδι τελείως διαφορετικό χρώμα. Με αυτόν τον συνδυασμό ταλέντων κατάφεραν να συνδέσουν την κλασική rythm'n'blues με την ροκ.
Μια από τις τρεις διασκευές, που υπάρχουν στον δίσκο, είναι και το "Back Door Man". Η δημιουργία του  Willie Dixon, του 1961, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σαν Β' πλευρά ενός σινγκλ του  Howlin' Wolf, του "Wang Dang Doodle". Πριν φτάσει όμως στα αυτιά της θρυλικής μπάντας, πέρασε από πολλά covers. Ένα ήταν και του John Hammond Jr. και αυτό είναι που άκουσε ο Robby Krieger και πρότεινε στην μπάντα να το διασκευάσουν. 
Το λυρικό μέρος προφανώς αφορά ένα κομμάτι της ζωής του δημιουργού, λέμε τώρα. Ο "Back Door Man" ήταν κάποιος τακτικός επισκέπτης ενός σπιτιού, μάλλον παγοπώλης ή κάποιος ασφαλιστής ή οποιοσδήποτε πωλητής. Η ουσία είναι ότι, ο κυρίως αυτός κουτούπωνε την σύζυγο ενός τίμιου, λέμε τώρα, ανθρώπου που εργαζόταν για να εξασφαλίσει ανέσεις στην πανούργα σύζυγο. Αυτή είχε πάντα την πίσω πόρτα ανοιχτή, σε περίπτωση που έρθει ο σύζυγος από την μπροστινή, να μπορεί εύκολα να το σκάσει ο εραστής. Τώρα, οτιδήποτε σεξιστικές υπόνοιες μάλλον δεν ευσταθούν. Τους στίχους τους "πείραξε" λίγο αφαιρώντας κάποιους στίχους. 
Το τραγούδι δεν συμπεριλαμβανόταν στο σετ των τραγουδιών που έπαιζαν οι  Doors  στις πρώτες ζωντανές εμφανίσεις τους, πριν κυκλοφορήσουν το άλμπουμ τους. Κατά την εκτέλεση αυτού του τραγουδιού, στο New Haven του Connecticut στις 9 Δεκεμβρίου του 1967 έδειξε στο κοινό μέρος του σώματος του, που στους Παπούα δεν το κρύβουν, καθιστώντας τον εαυτό του τον πρώτο μουσικό που συλλαμβάνεται επί σκηνής. Επίσης με αυτό τραγούδι η μπάντα πολλές φορές, άνοιγε τις συναυλίες τους. 

 Jacek Maniakowski

The lost boys - Echo-λόγιο

O Xristos Tsif απαντά:
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Το όνομα The lost boys συμβολίζει ότι είμαστε χαμένοι μέσα στον δικό μας κόσμο "μουσικής", όπως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και χαμένος βαθιά στον δικό του κόσμο.

2) Χρήμα ή δόξα;
both of them..... χαχαχαχ Ενέργεια και δύναμη και πάνω απ' όλα ΓΟΥΣΤΑ!!!

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Αλήτες!

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
25 Δεκ 2005 

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Γενικά ακούμε όλοι διάφορες μουσικές,, καθώς έχουμε επηρεαστεί από πάμπολλα είδη. Ο harmonica man (johny) ήταν και είναι ερμηνευτής ελληνικής hip hop, ο μπασίστας μας (Alex) ήταν ντράμερ σε μέταλ μπάντα και πρώην μπασίστας σε Disco band, ο ντράμερ μας (Dimos) άρχισε την σταδιοδρομία του σε black metal! Και εγώ (xristos Tsif) μπήκα νωρίς στο δρόμο της heavy, καθώς πρωτάκουσα το virtual XI των maiden! Αργότερα άρχισα με κάποια φιλαράκια να παίζω έντεχνα-λαϊκά σε μαγαζάκια, κρασάδικα και τέτοια...αα!! Μόλις έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάω σε χορωδίες των σχολείων που πήγα με γραβατούλα και σκαρπίνια! Rock καταστάσεις! Και...... όλα αυτά μας έφεραν στα Blues!!! Οπότε όλα τα είδη της μουσικής, μας είναι αρκετά οικεία.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε;
Μόλις πιω τον δεύτερο καφέ, θα απαντήσω, τώρα δεν βγαίνει..


7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Blues wire ,Nick & back bone

 8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Η μουσική για μας είναι τρόπος ζωής!

9) Οι επιρροές σας;
Roy Buchanan Danny Gatton ,Albert Collins , Robert Johnson , Allman Brothers , Buddy Guy , jimi hendrix ,The Doors ,The Yardbirds , Rolling Stones , Chuck Berry , Elvis Presley , Link Wray , Led Zeppelin, Stevie Ray Vaughan , The Outlaws , Alvin Lee , Snowy White , Joe Bonamassa ,BB King , Peter Green , cream ,Fullhouze, steppenwolf , The Byrds , Eric Clapton , Dire Straits,Seasick Steve

10)Μέσον ή σκοπός η μπάντα;
η μπάντα είναι το μέσον για να “χαθούμε” και μεις στον φαύλο κύκλο της  μουσικής.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Η μουσική είναι αυτό που αγαπάμε, 

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Αααααααααααααααα...  Δεν μπορώ άλλο, 50-50 και τα δυο!!!
Μερικές φορές το ένα μερικές το άλλο, (μερικές το ένα φέρνει το άλλο …) χεχεχεχε άνθρωποι είμαστε!

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Dog, (Κοπρόσκυλο)

14) Μια ευχή για την μπάντα
Keep the Blues alive!
 
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Είναι αυτό που υποφέρεις ψυχικά και προσπαθείς να το γράψεις στο χαρτί και να το ψευτο-ηχογραφήσεις με το κινητό σου, μέχρι ως ότου το ξεπεράσεις και γράψεις άλλο ένα τραγούδι.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/The-Lost-Boys/112250705506523?fref=ts
και δω  https://www.facebook.com/groups/thelostbousgr/
θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/user/theostaras?feature=watch

Jack in a box

Η ζωή είναι ένα σύνολο από μυστηριώδεις συναντήσεις, έλεγε ο γνωστός Βραζιλιάνος συγγραφέας. Και η ιστορία των Jack in a box κάπως έτσι ξεκινάει. Ίσως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και άλλη μια φράση του διάσημου αυτού Βραζιλιάνου: όταν επιθυμείς κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί μαζί σου, αλλά επειδή η συμπαντική συνωμοσία είναι ακόμα στην αρχή...ας αρκεστούμε στη πρώτη φράση.

Όπως μας περιγράφει την ιστορία του συγκροτήματος , η Έλενα Κατσενίδου, που κάνει τα φωνητικά, ήταν μια τρελή ιστορία από το ξεκίνημα της. Οι κιθαρίστες Σωκράτης Παπαδόπουλος και Νίκος Τσαουσίδης, παιδικοί φίλοι, μάθαιναν κιθάρα από τον Γ. Κερατσώπουλο, κιθαρίστα των full houze. Όταν το πλήρωμα του χρόνου, αλλά κα η μουσική του γνώση επαρκούσε, αποφάσισαν να δημιουργήσουν και δική τους μπάντα. Ο δάσκαλος τους, του πρότεινε τον Αντώνη Βεζιρόπουλο, μαθητή του ντράμερ των full houze, Βασίλη Κουτη. Και δω ξανά-εμφανίζεται το πνεύμα του Κοέλιο. Την θέση του μπασίστα έρχεται να αναλάβει ο φίλος τους, Κώστας Νικολαΐδης, αν και δεν είχε πιάσει ποτέ του το όργανο, με εντατικά μαθήματα καλεί "πνεύμα του μπάσου", το οποίο ανταποκρίνεται στην επιμονή του, του αναγνωρίζει το ταλέντο του και ο ίδιος βρίσκει την μουσική του ταυτότητα.

Τα "παιδιά" των full houze, σχεδόν έχουν ολοκληρώσει  το σχήμα τους με μόνο κενό τα φωνητικά. Σε ένα εξάμηνο αλλάζουν 4 φωνές, χωρίς καμία να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους και για κάνα δίμηνο μένουν....χωρίς φωνή. Όταν τους δίνεται ευκαιρία να παίξουν suport στους soul box, δεν έχουν φωνή. Η τελευταία τους φωνή τους , επιστρέφει στο σχήμα, ειδικά για την συναυλία. Την μέρα της εμφάνισής τους, σκάει μύτη το πνεύμα του γενειοφόρου Βραζιλιάνου.... μαζί με την Έλενα Κατσενίδου, φίλη των soul box. Όταν της ζητήται να ανέβει στην σκηνή να τραγουδήσει μαζί με τους soul box.... το πνεύμα του Κοέλιο φεύγει χαμογελαστό, μιας που οι Jack in a box βρήκαν νέα φωνή. Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος δεν αργούν να πείσουν την Έλενα να αναλάβει τα φωνητικά, αν και το ύφος τους ήταν ακόμα απάτητο μουσικό μονοπάτι γι αυτήν. Δεν αργούν να δέσουν και λίγους μήνες  μετά, έχουν ήδη δικές τους συνθέσεις και κάποιες εμφανίσεις στα γνωστά μουσικά στέκια της πόλης, στην οποία και δημιουργήθηκαν, της Θεσσαλονίκης. Τα βήματα τους είναι σταθερά προς το μέλλον και... το πνεύμα του Κοέλιο καραδοκεί, έτοιμο να συνωμοτήσει μαζί τους.

Η μουσική τους ταυτότητα είναι κλασικό ροκ και rythμ 'n'blues. Καλά επιλεγμένες και επίμονα δουλεμένες διασκευές συμπληρώνουν και δικά τους κομμάτια στο ρεπερτόριό τους. Η σκηνική τους παρουσία δηλώνει ότι.... το χουν!!!!

Jacek Maniakowski

Rusty Cadillac - Echo-λόγιο

Για τους  Rusty Cadillac  απαντα ο Μανόλης Παπαγιάννης

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομα βγήκε απ’την ταινία «Cadillac Records». Δε συμβολίζει κάτι, απλά θέλαμε ένα όνομα που να συνδυάζει vintage με class, όπως κάνει και η μπάντα.

2) Χρήμα ή δόξα;

Και τα 2 από πολύ.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Keep the blues alive.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας.

Ένα live των Blues Wire την άνοιξη του 2010, όπου ο τραγουδιστής μας ο Δημήτρης Αδαμίδης τζάμαρε μαζί τους και πήρε την απόφαση να κάνει ένα blues σχήμα.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Τα blues!

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Εγώ πιστεύω ότι η μουσική ανέκαθεν αποτέλεσε υπερόπλο, ,με την έννοια ότι επηρεάζει πολύ τη ζωή των ανθρώπων.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με τον SRV αν ήταν στη ζωή. Από τους σύγχρονους, έχω μεγάλη αδυναμία στον Bonamassa.

8)Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Για μένα ποτέ τίποτα από τα δύο. Η μουσική για να παραμείνει πραγματικά διαχρονική πρέπει να είναι απαλλαγμένη από αυτές τις ταυτότητες. Προτιμώ να τραγουδάω κάτι το οποίο να τους αγγίζει όλους, όπως ο έρωτας.

9) Οι επιρροές σας;

Οι μεγαλύτερες επιρροές έρχονται από τους παλιούς μπλουζίστες του ’50-’60, αλλά υπάρχουν και πιο σύγχρονες. Οι επιρροές έρχονται από παντού, αρκεί να ακούς.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Προς το παρόν, αποτελεί μέσο για να βγάζουμε την «καύλα» μας και ένα έξτρα εισόδημα. Η πρώτη χρονιά είχε επιτυχία, και φαίνεται ότι θα προχωρήσει και παρακάτω.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Σκοπός είναι να παίζουμε μουσική ό,τι κι αν γίνει στη ζωή μας.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Δεν ξέρω. Αν δω και κάποιον άλλον ταλαντούχο εκτός από ‘μένα θα σου πω.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Με οποιοδήποτε κινείται με προσεκτικά και σταθερά βήματα.

14) Μια ευχή για την μπάντα.

Να είναι μια Κάντιλακ που θα μας πάει ένα ωραίο ταξίδι.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Η πηγή της έμπνευσης για ένα κομμάτι. Ειδικά στα κομμάτια που μιλάνε για κάποια μοιραία γυναίκα…

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/RustyCadillacBand?fref=ts

Το κανάλι τους : http://www.youtube.com/user/RustyCadillacBand