Siva Six - Until Death Reunites Us (Dawn Of Days)

 Στην ταινία Enemy Mine με τον Dennis Quaid και Louis Gossett, Jr. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, υπάρχει ένας διάλογος ανάμεσα σε δυο εχθρούς, γήινος ο πρώτος και εξωγήινος ο δεύτερος. Οι δύο τους σε μια αερομαχία τους, συντρίβονται  σε έναν άγνωστο πλανήτη και αναγκαστικά προσπαθούν να συνυπάρξουν, είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν. Το εξωγήινο είδος, έχει μόνο ένα φύλο και μόλις φτάσει το πλήρωμα του χρόνο… απλά αναπαράγονται. Κάτι τέτοιο φάνηκε δυσνόητο στον γήινο, οποίος σκέφτηκε μάλλον πονηρά. Αλλά την απάντηση την είχε ο έτερος ήρωας της ταινίας: εσείς οι γήινοι για να ολοκληρωθείτε χρειάζεστε το δεύτερο σας μισό, το οποίο το αναζητείτε όλη σας την ζωή και δεν μπορείτε τις περισσότερες φορές να το βρείτε, εμείς ολοκληρωνόμαστε μόνοι μας.

Και η ολοκλήρωση είναι η ανακάλυψη του εσωτερικού μας εαυτού και σε αυτό το ταξείδι δε μπορούμε να είμαστε ποτέ μόνοι. Και οι άνθρωποι που συναντάμε, είναι σαν σταυροδρόμια που μας δίνουν ακόμα μια ευκαιρία να βρούμε το άλλο μας μισό.

Ο Ζ, μας αφηγείται: «Σκεφτόμουν για αρκετό καιρό ότι θα ήθελα να κάνω ένα αργό και συναισθηματικά φορτισμένο τραγούδι ,όταν άρχισα να συνθέτω το  Until Death Reunites Us  (Dawn Of Days) συνειδητοποίησα ότι αν και ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη εμπειρία σε τέτοιου είδους φόρμες ,σχετικά γρήγορα είχα μπει στην ουσία και όλα έτρεχαν γρήγορα.

Δεν είχα διλλήματα ούτε ιδιαίτερους προβληματισμούς ως συνήθως, το τραγούδι κατάφερε από την αρχή να με κάνει « οπαδό» του και να ευχαριστιέμαι κάθε στιγμή που καταπιανόμουν με αυτό ,όσο τραγική η σκοτεινά ερωτική να είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ακούγοντας το, εγώ ένιωθα χαρούμενος για αυτό που έβγαινε ,αυτό που άκουγα.»

Το τραγούδι βρίσκεται στο 4^ο άλμπουμ του Electro/ Industrial ντουέτου των Siva Six από την Αθήνα, του “Dawn of Days“ και κυκλοφόρησε το 2016, λίγους μήνες με την μετακόμισή τους στη Λειψία της Γερμανίας, όπου έχουν πλέον την έδρα τους. Είναι ένα από τα 3 τραγούδια του άλμπουμ, όπου συνεργάζονται με τον G.Diamantopoulos.

Η δημιουργία είναι, όταν εκπληρώνει τον σκοπό της είναι κάτι αυτόματο, σαν ανάσα. Όπως ακριβώς είναι και αυτόματη, αλλά όχι μηχανική, η αναζήτηση της ίδιας της ψυχής μας, με έναν τελείως τρόπο φυσικό.

Και συνεχίζει ο Ζ, η φωνή και η ψυχή του ντουέτου να μας διηγείται: «Η ιστορία πίσω από το κομμάτι είναι αληθινή αλλά και ταυτόχρονα μεγάλη για να την γράψω, αν όμως πρέπει να εξηγήσω σε κάποιον με τι έχει να κάνει όσο πιο περιληπτικά γίνεται, θα πω ότι στην ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν σταυροδρόμια και αποφάσεις που δεν παίρνουν αναβολή , πισωγυρίσματα δεν επιτρέπονται στην μάχη.

Υπάρχουν πράξεις που αφήνουν πίσω το εγώ και απλώνουν το χέρι στο Φως τις δύναμης ,με πίστη, με αγώνα και με σύντροφο την αληθινή αγάπη περπατάς και ελπίζεις .»

Ίσως και αυτή η αναζήτηση μας κρατά ζωντανούς, ένα ένστικτο επιβίωσης, που γίνεται ένα εσωτερικό ταξείδι.

«Δεν υπάρχει Άλλος τρόπος από το να παλέψεις με τα πιο τρομακτικά τέρατα για να καταφέρεις να μείνεις ζωντανός , ο μεγαλύτερος αγώνας που έχεις να δώσεις στην ζωή αυτή είναι με τον ίδιο σου τον εαυτό, πρέπει πάση θυσία να τα καταφέρεις και να μην σκύψεις το κεφάλι στην σκοτεινή πλευρά που περιμένει να μαζέψει άλλη μια τσακισμένη ψύχη.»

«Το  Until Death Reunites Us  είναι ένα τραγούδι που μιλάει για αγώνα και για αγάπη που στο τέλος του δρόμου το αντίτιμο είναι η ψυχή.»Και η σκοτεινή πλευρά δεν είναι παρά η παραίτηση από αυτήν την αναζήτηση. Η ταύτιση  του εαυτού με μια μηχανική, χωρίς νόημα ζωή. Επαναλαμβανόμενη ρουτίνα, που απλά συντηρεί την βιολογική μας υπόσταση, μακριά από την ίδια την ψυχή μας. Σαν ανταλλακτικά μιας τεράστιας μηχανής, που απλά καταστρέφει…

 

Jacek Henryk Maniakowski

Μαύρη Μαγιονέζα - Περιπολικό

 

Πως μπορείς να κλειδώσεις κάπου τις νότες; Δεν έχουν βρεθεί χειροπέδες ακόμα για αυτές. Ούτε και καμιά φυλακή μπορεί να τις κρατήσει. Πάντα είναι ατίθασες και δραπετεύουν εύκολα. Είναι η φύση τους να βρίσκουν έρωτα εκεί που υπάρχει πόνος, σπάζοντας κάθε αλυσίδα προκατάληψης. Να δίνουν ανάσα εκεί που η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Αλλά και κει που δάκρυα ρέουν άφθονα είτε από δακρυγόνα είτε εξαιτίας του πόνου, θα μείνουν αμέτοχες, χωρίς να σκουπίσουν κάποιο δάκρυ, αν δεν σβήσουν πρώτα τα δακρυγόνα και να αφανίσουν το πόνο που τα δημιούργησε.

Και για να μην μακρηγορούμε:  

τι θα πούμε, αν δεν πούμε

δεν μπορούμε άλλο πια

ξημερώνει ήρθε η ώρα

να σε πάρω αγκαλιά.

Αυτό μας λένε οι Μαύρη Μαγιονέζα μέσα στους στίχους του τραγουδιού τους «ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ» και σε ska-punk ρυθμό και με νότες που δεν κλείνονται πουθενά συνεχίζουν στο ρεφρέν:

Ω, ω! Μες το περιπολικό

Ω, ω! Θα σου πω πόσο σ’ αγαπώ

Ω, ω! Γύρνα τους την πιπίλα

Ω, ω! Σήκω και μίλα

Το τραγούδι λοιπόν, δημιουργία όλου του συγκροτήματος, βρίσκεται στο 4^ο άλμπουμ τους το «Καλή Όρεξη» του 2007, αν και γράφτηκε 1-2 χρόνια πριν. Και όπως μας αποκαλύπτει ο Ανδρέας Ασημακόπουλος, η ψυχή της μπάντας, οι στίχοι και η μουσική γράφτηκαν παράλληλα: «όταν μια γάτα περπατά η ουρά κινεί το κεφάλι ή το κεφάλι την ουρά; Και τα δύο πάνε μαζί, η γάτα κινείται ολόκληρη» και κάπως έτσι γράφονται και τα τραγούδια όπως και αυτό. Το τραγούδι αγκαλιάζει τις ska-punk επιρροές του συγκροτήματος με γρήγορο ρυθμό, το χαρακτηριστικό για το είδος παίξιμο με «άρσεις» της κιθάρας, σαμπλαρισμένα πνευστά και χαρούμενο vibe.

Όσο αφορά το λυρικό μέρος, οι πάντα επίκαιροι «Μαύρη Μαγιονέζα» περιγράφουν τα γεγονότα πριν πάνω από μια δεκαετία, τα οποία δυστυχώς είναι πιο επίκαιρα από ποτέ: «Οι στίχοι είναι ως συνήθως καυστικοί και αναφέρονται στην βίαιη καταστολή διαδηλώσεων, ουσιαστικά της λαϊκής φωνής, από την εκάστοτε κυβέρνηση για πολιτικό-οικονομικούς λόγους. Ένα φαινόμενο που άρχισε να γίνεται έντονο στα μέσα της δεκαετίας των 00s, όπου γράφτηκε και το τραγούδι, και έχει πλέον σχεδόν εδραιωθεί στις μέρες μας. Ένα, από ότι φαίνεται, δυστυχώς διαχρονικό τραγούδι για το πώς αντιδρά η εξουσία στη δίψα των λαών για καλύτερες συνθήκες ζωής και ελευθερία.»

Αλλά ένα τραγούδι ερμηνεύεται πάντα, κατά ελεύθερη βούληση, φτάνει να χορεύεται, όπως ξέρει ο καθένας. Και ακούγεται όπως θέλει ο καθένας, πολλές φορές απλά ακολουθώντας τις σκέψεις των άλλων, βρίσκει κανείς τις δικές του. Τα βήματα του χορού να ακολουθούν τις νότες. Και το τραγούδι αυτό δεν κάνει εξαιρέσεις, όπως όλα τα τραγούδια του συγκροτήματος, κινεί τα πόδια μόνο με τις νότες τους. Αλλά και οι στίχοι είναι πάντα ικανοί να ξεσηκώσουν και τον νου, να χορέψει τον χορό της σκέψης και των ιδεών.

Το τραγούδι αγαπήθηκε από το κοινό της Θεσσαλονίκης και κριτικούς, ήταν για αρκετές εβδομάδες στο top-10 του 1055rock, και εκτελέστηκε ζωντανά από το συγκρότημα σε πάμπολλες συναυλίες, αλλά και σε τηλεοπτικές εμφανίσεις (Mad TV, ράδιο Αρβύλα). Στο tour για το «Καλή Όρεξη» υπήρχε πάνω από τον ενισχυτή του μπάσου ένας αστυνομικός φάρος περιπολικού, ο οποίος άναβε όταν παιζόταν το τραγούδι.  

Το περιπολικό μπορεί να είναι και συμβολικό, είναι αυτό που μπορεί να φυλακίσει τις ίδιες τις σκέψεις, ιδέες και τα συναισθήματά μας. Είναι και αυτό δικό μας δημιούργημα και οι χειροπέδες δεν είναι παρά οι ίδιες οι αγκυλώσεις μας. Μια αγκαλιά είναι όμως είναι αρκετή, για να μπορούμε να ακούσουμε τις «σκέψεις των άλλων» και να τις κατανοήσουμε.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Krautrock

 

Όταν καταφέρνεις να μετατρέψεις σε πλεονέκτημα σου χαρακτηριστικό για το οποίο σε κοροϊδεύει όλος ο κόσμος, τότε είσαι έτοιμος να γράψεις ιστορία.

Krautrock ( επίσης λέγεται και kosmische Musik ή cosmic music)

 

Πως ακούγεται: Σαν αποτέλεσμα ενός οργίου ανάμεσα σε  psychedelic rock, electronic music, experimental rock και avant-garde, με τις funk και jazz  να συμμετέχουν περιστασιακά σε αυτό.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι από τα πιο επιδραστικά μουσικά ρεύματα στην ευρωπαϊκή μουσική και υπεύθυνο για την δημιουργία πολλών νέων ειδών της rock & metal, όπως και για την εξέλιξή τους.  

Γιατί όχι: γιατί μουσική με όνομα λάχανου, εμπνευσμένο από λάχανο τουρσί, μπορεί να ακούγεται… ξινό. Παρ’ όλο που κάνει καλό για το συκώτι.

Που; Δυτική Γερμανία (μετά σε όλη πια Γερμανία)

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ’60 αρχές ’70.

Ποιοι; Βασικά η ονομασία ξεκίνησε από την Αγγλία στο τέλος του Α’ΠΠ και λέξη Kraut σημαίνει λάχανο και υπονοεί το ξινολάχανο, φαγητό πολύ διαδεδομένο στην κεντρική Ευρώπη. Στον Β’ΠΠ οι Αμερικανοί στρατιώτες αναφερόταν στου Γερμανούς με αυτόν τον όρο, οποίος δεν εγκατέλειψε ποτέ την Αγγλία. Ουσιαστικά οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, όπως ο John Peel, αλλά και μουσικά έντυπα, όπως το Melody Maker, αναφερόταν με αυτόν τον όρο κοροϊδευτικά σε γερμανικές μπάντες. Παράλληλα τους ενθουσίαζε και ο ήχος τους. Το 1973 οι Faust βγάζουν ένα 12-λεπτο τραγούδι με το τίτλο «Krautrock» επικυρώνοντας ουσιαστικά το μουσικό είδος, αν και ήδη το προηγούμενο τους άλμπουμ  Faust So Far κατοχύρωσαν το είδος ηχητικά. Πιο πριν οι μουσικοί όπως  Dieter Moebius, και μπαντες όπως οι Cluster και Harmonia, ακολουθώντας το επαναστατικό κλίμα του 1968, ήθελαν να δώσουν και μουσική υπόσταση σε αυτό.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Neu!, Can, Kraftwerk, Ash Ra Tempel, Popol Vuh, Amon Düül II, Tangerine Dream και την Τριλογία του Βερολίνου του David Bowie

Μέρες δόξας:  δεκαετία του ‘70 ως τα μέσα δεκαετίας του ’80, αλλά συνεχίζει μέσα από τα είδη που ενέπνευσε. Οι Kraftwerk ακόμα και σήμερα γεμίζουν στάδια.

Κόκκινη κάρτα: Υπερβολικά τάση προς εκκεντρικές συμπεριφορές με πιο χαρακτηριστικό το γεγονός, όπου οι Kraftwerk έβαλα ρομπότ να παίξουν στην θέση τους. Η υπερβολή ακόμα και σε πειραματισμούς.

Με τι μπερδεύεται; Με ηλεκτρονική μουσική, post-rock και πολλές φορές μπερδεύει για τι ακριβώς μπορεί να ακούσει ο ακροατής.

Τι λες στον άσχετο; Γερμανικά ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια με μια ηλεκτρική κιθάρα να ακούγεται στο βάθος.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Kawaii metal

 

Ένα κουτάβι λιονταριού δείχνει χαριτωμένο, αλλά όταν μεγαλώσει δεν θέλεις να βρεθείς στα δόντια του.

Kawaii metal (επίσης συναντάται σαν  idol metal, cute metal ή  kawaiicore)

 

Πως ακούγεται: σαν ένα 6-χρονο να κάνει καραόκε σε Rammstein και Slipknot ταυτόχρονα. Σαν μίξη γιαπωνέζικης  ποπ με heavy metal ή ακόμα σαν τραγούδια από Anime & Manga σε πολύ πιο metal εκτέλεση. Χαριτωμένο γενικά.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι καινούργιο, χαριτωμένο και φρέσκο. Και γιατί έχουν εντυπωσιακή σκηνική παρουσία. Επίσης ιερά τέρατα της heavy metal έχουν εκφραστεί με θετικά σχόλια για το είδος.

Γιατί όχι: Γιατί δεν είσαι πια 15 χρονών, γιατί ακούγεται πολύ γιαπωνέζικο και καθόλου μπρουτάλ. Επίσης επαναλαμβάνεται συνέχεια το ίδιο μοτίβο.

Που; Ιαπωνία και κατακτάνε και τις Η.Π.Α και όλο τον κόσμο.

Πότε; Αρχές δεκαετίας 2010

Ποιοι;  Ορόσημο θεωρείται το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ των Babymetal στις αρχές  του 2013. Επίσης Ladybaby και Aldious θεωρούνται μπροστάρηδες του είδους.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Την (τους) Αμερικανίδα (-άνους) Poppy, Ironbunny, Band-Maid, Passcode, Doll$Boxx, Dazzle Vision, Necronomidol, DESURABBITS, Deadlift Lolita, FruitPochette

Μέρες δόξας: έρχονται … γενικά είναι αναδυόμενο είδος

Κόκκινη κάρτα:  Υπερ-προβολή και υπερβολική εμπορική εκμετάλλευση καθώς απευθύνεται σε εφηβικό κοινό, άρα και άμεσο χρήμα. Δεν ανταποκρίνεται ποιοτικά σε σχέση με την προβολή του.

Με τι μπερδεύεται; Με παιδικά τραγούδια σε κάποιο παιχνίδι μαζί με τον γείτονα που εξασκείται στην κιθάρα την ίδια ώρα. Με industrial, Death growl, Japanese idol

Τι λες στον άσχετο; Σαν μουσικό θέμα από τα Ιαπωνέζικα Anime που βλέπεις το Σ/Κ πρωί στην τηλεόραση.

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Japanoise

 

Η φύση μπορεί να μετατρέψει ένα ταπεινό κάρβουνο σε ένα φωτεινό διαμάντι, ο μουσικός τους ταπεινούς ήχους σε μια όμορφη ακουστική αρμονία.

Japanoise (γνωστό και σαν ジャパノイズ, Japanoizu)

 

Πως ακούγεται: Σαν να ψάχνεις σε αναλογικό ραδιόφωνο από το Λεσότο της Ν. Αφρικής για την αγαπημένη σου εκπομπή από σταθμό βόρεια του Αρκτικού Κύκλου, που εκπέμπει μόνο στα μεσαία (ΑΜ) και ενδιάμεσα να βρίσκεις άλλους σταθμούς με παραδοσιακή μουσική των χωρών τους. Βασικά είναι θόρυβος που παλεύει να γίνει μουσική. 

Γιατί να το ακούσουμε: Γιατί θες να αποκτήσεις ημικρανία για να αποφύγεις  σεξ αγγαρείας με την/τον σύζυγο. Στην πραγματικότητα για του ηχητικούς πειραματισμούς του, τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιήσεις όταν φτιάξεις μπάντα πρωτοπόρου ήχου.

Γιατί όχι: Γιατί ακούσαμε την Γιόκο Όνο να τραγουδάει και μας έχει στοιχειώσει. Γιατί υπάρχει πολύς θόρυβος ανάμεσα στην (λίγη) μουσική

Που; Ιαπωνία

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ’70. Αν και ημερομηνία ορόσημο είναι 8 Μαΐου του 1960 όταν 6 νεαροί Ιάπωνες μουσικοί δημιούργησαν τους Group Ongaku και ηχογράφησαν μαζί με παραδοσιακά μουσικά όργανα και ηλεκτρική σκούπα, πιάτα, παλιό ραδιόφωνο και διάφορα άλλα θορυβώδη αντικείμενα. Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, το αποτέλεσμα της ηχογράφησης το επιτάχυναν για να υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη παραμόρφωση.

Ποιοι; Ο Merzbow, ο οποίος πήρε σαν πρότυπο το 5^ο άλμπουμ του Lou Reed «Metal Machine Music» και πήγαν ακόμα περισσότερο στην  … άκρη, τον ήδη ακραίο ήχο του, αλλά και δημιούργησαν νέο είδος.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Hijokaidan, Boredoms, C.C.C.C., Incapacitants, KK Null, Yamazaki Maso, Solmania, K2, The Gerogerigegege, Mayuko Hino και Hanatarash.

Μέρες δόξας:  έχει το κοινό του και εκτός της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου, κυρίως σε λάτρεις μουσικού πειραματισμού

Κόκκινη κάρτα: Ο στόχος της μουσικής είναι αρμονία ήχων, όχι η δυσαρμονία τους. Η υπερβολή του πειραματισμού δεν οδηγεί αναγκαστικά στην μουσική πρωτοπορία. 

Με τι μπερδεύεται; Με παλιά ηλεκτρική σκούπα ή δαιμονισμένο ενισχυτή. Με noise rock, αλλά χωρίς το rock. Ίσως με Power noise και Onkyokei

Τι λες στον άσχετο; Κάτι σαν ηλεκτρική σκούπα μαζί με μπλέντερ Κυριακή πρωί στις 8 το πρωί μετά από ξέφρενη νύχτα, που αποτέλεσε και την αιτία ενός διαολεμένου hangover.  

Jacek Henryk Maniakowski

Corey Taylor - X-M@$

 

Η ιεροποίηση του χρόνου είναι μια διαδικασία η οποία συνεπάγεται με την αντίληψη των κύκλων του. Και μέσα σε όλους αυτούς τους κύκλους, ο άνθρωπος επέλεξε σημεία, τα οποία ορίζουν τέλος ή και την αρχή ενός ακόμα κύκλου. Αυτό το ονόμασε επέτειο ή θρησκευτική γιορτή, ταυτίζοντας με κάποια πραγματικά ή φανταστικά γεγονότα. Αλλά οι θρησκευτικές γιορτές ταυτίζονται περισσότερο με τους κύκλο του πλανήτη και με αστρονομικά φαινόμενα. Μια από τις πιο παγκοσμιοποιημένες γιορτές είναι αυτή των Χριστουγέννων.

Η σχεδόν ολικά επιβεβλημένη χαρούμενη διάθεση δεν αφορά όλους. Και η οικογενειακή θαλπωρή και ατμόσφαιρα αγάπης δεν είναι πάντα το επιδιωκόμενο, αλλά πολλές φορές ούτε καν το δυνατό αποτέλεσμα. Ίσως κάποιος μπορεί να ταυτίσει τα τραγούδια των Χριστουγέννων με χαρά, αλλά υπάρχουν και κάποια που βγάζουν αρκετή λύπη. Άλλα, πολύ λίγα, είναι απλά αστεία ως και «τι το διαφορετικό έχει αυτή η μέρα;» φάση.

Το πρώτο προσωπικό τραγούδι του frontman των Stone Sour και Slipknot, Corey Taylor, μάλλον έχει κάτι από το τελευταίο. Το πρώτο του προσωπικό single κυκλοφόρησε στις 14 Δεκεμβρίου του 2010 και ηχογραφήθηκε ένα μήνα νωρίτερα στο Metropolis Studios του Λονδίνου κατά την διάρκεια της περιοδεία των  Stone Sour στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι λέγεται X-M@$, αφήνοντας ελεύθερα στον καθένα να ερμηνεύσει μόνος του τον τίτλο.  Αλλά ουσιαστικά το τραγούδι γράφτηκε 4 χρόνια νωρίτερα, έτσι για την πλάκα και προφανώς το τραγουδούσε μόνο στις παρέες του. Στο κομμάτι, παίζει ο ίδιος κιθάρα, μπάσο και ντραμς, αναλαμβάνοντας ακόμα και την παραγωγή. Πάω στοίχημα, πως ακόμα και τον καφέ μόνος του έκανε.

Οι στίχοι του τραγουδιού είναι φτιαγμένοι για αυτούς που μισούν την εορταστική αυτή περίοδο. Ο ίδιος πολυπράγμων τραγουδιστής αποκαλύπτει την σημασία των στίχων λέγοντας πως απλά το έγραψε στην κουζίνα του έναν χειμώνα(!), ακούγοντας διάφορους ανθρώπους να βλαστημούν την εορταστική αυτή περίοδο. Ο ίδιος αγαπά τις διακοπές των Χριστουγέννων, αλλά όπως διαπίστωσε οι άνθρωποι, αν και είναι υποτιθέμενη περίοδος χαλάρωσης, βιώνουν υπερβολικό άγχος αυτές τις μέρες. Έτσι έγραψε, όπως αναφέρει, το τραγούδι προς τιμή όλων των στριμμένων, όλων τον μόνιμα μεθυσμένων μπάσταρδων, που απλά δεν γνωρίζουν (ή δεν θέλουν να γνωρίζουν) ποια η διαφορά των Χριστουγέννων με μια … αποθήκη εργαλείων στον κήπο. Προφανώς η συγκρίσει αυτή αφορά το μέρος, όπου ένας κρυφο-μπεκρής μπορεί να πίνει και να μεθάει ελεύθερα, σε έναν χώρο με σταθερή διακόσμηση, πολλές κρυψώνες για μπουκάλια με αλκοόλ και επίσης παντελής έλλειψη… επισκεπτών.

Στο σβήσιμο(fade-out)  του τραγουδιού, ο τραγουδιστής και πολύ καλός γνώστης της διαχείρισης της εικόνας στα μέσα, πετάει και μια σπόντα με το 'Hi Simon!!', κλείνοντας το μάτι στον γνωστό Simon Cowell, τον πιο γνωστό κριτή στους τηλεοπτικούς διαγωνισμούς ταλέντων. Πιθανόν ήθελε να φλερτάρει όχι με τον Simon φυσικά, αλλά με το Νο 1 στα βρετανικά charts την περίοδο των Χριστουγέννων, καθώς η δύναμή ήταν τέτοια εκείνη την περίοδο, που σχεδόν όριζε την κορυφή του πίνακα των επιτυχιών.

Ο στίχος: «If I ain't cockeyed then it Kwanzaa», μας πληροφορεί για μια γιορτή των Αφρο-Αμρικανών: «Ξεκίνησε το 1966 από τον Αφρο-Αμερικανό καθηγητή, ακτιβίστή και συγγραφέας Ron Karenga (ή Maulana Karenga), Kwanzaa έχει ως στόχο την επανασύνδεση των μαύρων Αμερικανών προς τις αφρικανικές ρίζες τους και να αναγνωρίσουν τους αγώνες τους ως λαός με την οικοδόμηση της κοινότητας. Γιορτάζεται κάθε χρόνο από τις 26 Δεκεμβρίου και την 1 Ιανουαρίου Προέρχεται από τον όρο σουαχίλι, «Ματούντα ya Kwanza,» που σημαίνει «πρώτοι καρποί,» Kwanzaa βασίζεται στην αφρικανική γιορτές συγκομιδής, όπως η επταήμερη Umkhost της Zululand .»

Το βιντεοκλίπ που συνοδεύει το τραγούδι, έχει το ίδιο σαρκαστικό χιούμορ που επικρατεί και στους στίχους. Σίγουρα όμως δεν είναι αστείος ο σκοπός για τον οποίον πήγαν τα έσοδα του τραγουδιού, που δεν έφτασε στο νο1 ποτέ. Τα χρήματα πήγαν όλα στο ίδρυμα Teenage Cancer Trust.

Το τραγούδι, πέρα από αυτά που προαναφέραμε, μας δείχνει ότι δεν έχουμε όλοι την ίδια προσέγγιση προς τους κύκλους του έτους και για τον τρόπο που γιορτάζεται το κλείσιμο του ενός και το άνοιγμα του επόμενου.

Jacek Henryk Maniakowski

The Kinks - Father Christmas

 

Σε κάποιες μέρες του χρόνου, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι θέλουν να ενσαρκώσουν τις κρυφές επιθυμίες τους, τις ενοχές ή κάποια χαμένα όνειρα σε κάποιο μυθικό πρόσωπο. Τα πρόσωπα αυτά αλλάζουν ανά ιστορική περίοδο πολιτισμό ίσως και κάποιες κοινωνικές νοοτροπίες. Αλλά αυτό που μένει σταθερό είναι πάντα κάποιο παιδικό όνειρο, σε όλους τους πολιτισμούς. Μια ανεκπλήρωτη παιδική επιθυμία, μπορεί να δημιουργήσει τόσο δυνατή φαντασίωση, που σχεδόν γίνεται μια σκεπτομορφή, αλλά με σάρκα και οστά.

Αυτό το πρόσωπο με μυθικές ικανότητες, συνήθως και με μυθική καλοσύνη, αλλάζει ονόματα ανά χώρα, θρησκευτική προσέγγιση ή ακόμα και ήπειρο. Σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για ιστορικά πρόσωπα, τα οποία και διέφεραν από χώρα σε χώρα. Αλλά είχαν ένα κοινό, μοίραζαν δώρα στα παιδιά. Ουσιαστικά ενσάρκωναν την επιθυμία του κάθε παιδιού για κάποιο δώρο. Κάθε παιδιού; Όχι βέβαια!

Οι Άγγλοι  The Kinks κατά πολλούς θεωρούνται Proto-punk συγκρότημα και ακόμα και ένα θέμα τόσο τρυφερό όσο ο Άγιος Βασίλης, το προσεγγίζουν με μπόλικη punk αλητεία. Υπάρχει μια συνήθεια στο Η. Β., οι μουσικοί να κυκλοφορούν κάποιο χριστουγεννιάτικο τραγούδι, όποιο είδος και να παίζουν. Κάτι τέτοιο έπραξαν και οι The Kinks το χειμώνα του 1977.

Η σύνθεση του Ray Davies, frontman της μπάντας και βασικό συνθέτη τους, λέγεται Father Christmas και κυκλοφόρησε στις 25 Νοεμβρίου του 1977 σαν single, έχοντας στην Β’ πλευρά το "Prince of the Punks". Αργότερα μπήκε και στο 17^ο άλμπουμ τους, το Misfits σαν bonus track ένα χρόνο αργότερα.

Αν ξενίζει λίγο σε κάποιους ο χαρακτηρισμός Father Christmas, είναι ο Άγιος Βασίλης των Βρετανών και των Αυστραλών κατά βάση. Έχει την ίδια ιδιότητα με τον άνθρωπο της coca cola γνωστό και ως Santa, τον «Weihnachtsmann» των Γερμανών, τον Santa Claus (και Sinterklaas ) των Ολλανδών, οι οποίοι και τον εισήγαγαν στην Αμερική τον 17^ο αι., για να ολοκληρώσει την εικόνα του ο  «ιερέας Κλέμεντ Κλαρκ Μουρ, που έγραψε ένα παιδικό ποίημα σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης. Εκεί περιέγραφε τον Άγιο Νικόλαο σαν καλικάντζαρο που έμπαινε στα σπίτια από την καμινάδα και ταξίδευε με ιπτάμενο έλκηθρο που το έσερναν οχτώ τάρανδοι: Ντάσερ, Ντάνσερ, Μπράνσερ, Βίξεν, Κόμετ, Κιούμπιντ, Ντόντερ και Μπλίτσεν.» Στην Γαλλία και Καναδά ονομάζεται Père Noël, στην Ισπανία είναι ο Papá Noel και Padre Noel. Όπως και Papá Noel ονομάζεται και σε σχεδόν σε όλη την λατινική Αμερική.

Αν και πρόκειται για διαφορετικά πρόσωπα, όλοι έχουν ένα κοινό: μοιράζουν δώρα, κατά βάση παιχνίδια στα παιδιά. Τι γίνεται όμως όταν πέφτει ένας τέτοιος καλοσυνάτος τύπος σε λίγο πιο άγρια παιδιά; Αυτό ακριβώς μα διηγούνται οι The Kinks μέσα από τους στίχους του τραγουδιού τους.

Συγκεκριμένα ο ήρωας του τραγουδιού είναι ένα παιδί, του οποίου η χριστουγεννιάτικη εμπειρία δεν μοιάζει και πολύ με αυτήν μιας αμερικάνικης γλυκανάλατης ταινίας. Ο Father Christmas ληστεύεται από μια συμμορία  φτωχών παιδιών, τα οποία δεν θέλουν τα παιχνίδια του, αλλά χρήματα. Προτείνοντας στο συμπαθή γεράκο, να τα δώσει σε πλουσιόπαιδα. Ο ήρωάς μας, αν και δεν πιστεύει στο πρόσωπό του, του ζητάει να αποδείξει την ύπαρξή του με το να βρει δουλειά για τον μπαμπά του, αλλά και ένα πολυβόλο για να μπορεί να τρομάξει τα παιδιά που του κλέβουν τα παιχνίδια. Σίγουρα, πιο πραγματιστικές επιθυμίες από ένα ποδήλατο ή διαστημόπλοιο.

O στίχος "Don't give my brother a Steve Austin outfit" αναφέρεται στον χαρακτήρα της σειρά επιστημονικής φαντασίας The Six Million Dollar Man (1973 -1978), οποίος ήταν και πρωταγωνιστής της. Επίσης η φράση We only want the real McCoy, παρουσιάζει ένα γνωσιολογικό ενδιαφέρον. Το real McCoy oρίζει κάτι απτό και πραγματικά χρήσιμο στις αγγλόφωνες χώρες. Η πρώτη καταγραφή της φράσης έγινε το 1856, από Σκοτσέζους σαν The real MacKay. Η πραγματική προέλευση της φράσης είναι ουσιαστικά ένας ετυμολογικός αστικός μύθος. Μερικές προελεύσεις του ον ονόματος είναι: Ο μηχανικός Elijah McCoy, ο Joseph McCoy δήμαρχος της πόλης Abilene του Kansas και το σκοτσέζικο Clan Mackay.

Ο Ray Davies πολλές φορές, για να κλέψει την παράσταση στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας, φορούσε την στολή του Santa Claus όταν έπαιζαν το τραγούδι. Όταν κυκλοφόρησε το single, βρισκόταν σε περιοδεία με μια πολύ πετυχημένη μπάντα σαν support τους. Όπως δήλωσε ο δημιουργός του τραγουδιού σε ραδιοφωνικό σταθμό της Νότιας Καλιφόρνια, τον KSWD, έκαναν encore με το συγκεκριμένο κομμάτι και με τον ίδιο φορώντας την κόκκινη στολή. Η leadband δυσκολευόταν να τους ακολουθήσει, μάλλον από έλλειψη διάθεσης. Την επόμενη μέρα, πάλι έπαιζαν με την ίδια μπάντα, αλλά υπήρχαν πολλά βαριά αντικείμενα στην σκηνή, τα οποία τον εμπόδιζαν να τρέχει πάνω στην σκηνή. Έτσι και διαμαρτυρήθηκε, προφανώς και λίγο πιο έντονα. Αλλά ο κόσμος είπε, πως δεν έκαναν οι The Kinks encore, όμως ήταν εκεί ο Santa και δεν τον άφηναν να ανέβει στην σκηνή.

Το τραγούδι ακούγεται στο τέλος της ταινίας Step Brothers του 2008, με τους ‎ξεκαρδιστικούς Will Ferrell‎ και ‎Adam McKay να πρωταγωνιστούν. Οι διασκευές είναι επίσης πολλές με αυτές των Green Day, Bad Religion, Warrant, Save Ferris, Smash Mouth, OK Go, και Cheap Trick να ξεχωρίζουν.

Jacek Henryk Maniakowski