Bonnie Tyler - Total Eclipse of the Heart

Η επιτυχία ενός τραγουδιού, εκτός από την ανάδειξη του καλλιτέχνη, έχει και ως συνέπεια να φθείρει τη σύνθεση. Αν και η τοποθέτηση σε κάποια λίστα με τις μεγαλύτερες επιτυχίες κάνει πιο εύκολη την ανακάλυψή του από νέους εραστές της μουσικής, για τους παλιούς μπορεί να καταντήσει «σούπα». Όμως ένα τραγούδι δεν είναι μόνο νότες και στίχοι, αλλά και αναμνήσεις και στιγμές του κάθε ακροατή. Αυτές ακριβώς μειώνουν και συχνά εξαφανίζουν όλες τις φθορές του.

Στο άκουσμα του ονόματος της Ουαλής Bonnie Tyler, ένα τραγούδι έρχεται στο νου του καθενός, παρότι η καλλιτέχνιδα έχει επιδείξει και συνεχίζει να επιδεικνύει σταθερή δισκογραφία με ποιοτική δουλειά. Το Total Eclipse of the Heart είναι η επιτομή της ροκ μπαλάντας, αλλά και το μεγαλύτερο της χιτ, και μάλιστα με διαφορά. Η σύνθεση του Jim Steinman, που έχει γράψει και για τους Meat Loaf, Air Supply και The Sisters of Mercy, ήταν σχεδόν εγγυημένη επιτυχία πριν ακόμη κυκλοφορήσει στο άλμπουμ Faster Than the Speed of Night, το πέμπτο της, το 1983.

Το άκρως ερωτικό λυρικό μέρος παραπέμπει σε μια λυπητερή ιστορία, κάτι που με βαθύτερη ερμηνεία μάλλον διαψεύδεται. Η έκλειψη είναι μια παροδική κατάσταση και αυτός είναι ο σκοπός της μεταφοράς: να αναδείξει την παροδικότητα. Η ανάδειξη μιας πραγματικής αγάπης ή ενός έρωτα λύγισε πολλές καρδιές, και η ερμηνεία της Tyler ήταν το λιγότερο συγκλονιστική. Η έμπνευση των στίχων πιθανόν να προέρχεται από τον έρωτα μεταξύ Catherine και Heathcliff, ηρώων της νουβέλας της Emily Brontë Wuthering Heights. Ο στίχος «turn around bright eyes» είχε χρησιμοποιηθεί παλαιότερα από τον Steinman στο μιούζικαλ The Dream Engine του 1969.

Το τραγούδι ήταν αρχικά να δοθεί στον Meat Loaf, αλλά νομικά προβλήματα οδήγησαν την εταιρεία να επιλέξει τελικά την Ουαλή με τη βραχνή φωνή, μια κίνηση που αποδείχθηκε απόλυτα εύστοχη. Στο τραγούδι συμμετείχαν επίσης μέλη της E‑Street Band του Bruce Springsteen: ο Max Weinberg στα ντραμς και ο Roy Bittan στα keyboards. Στην επιτυχία του, το πρώτο Νο 1 στην Αμερική για Ουαλό καλλιτέχνη, συνέβαλε και το εντυπωσιακό βιντεοκλίπ. Σκηνοθετημένο από τον Russell Mulcahy, με έντονα ερωτικά υπονοούμενα, γυρίστηκε στο Holloway Sanatorium, ένα κτήριο με χαρακτηριστική γοτθική αρχιτεκτονική, χτισμένο από τα έσοδα ενός φαρμάκου που είχε αναπτύξει ο γιατρός ιδρυτής του. Το βίντεο είναι εμπνευσμένο από την ταινία Futureworld του 1976.

Η σκηνή όπου ένα αγόρι πετάει ένα περιστέρι ήταν ιδέα του ίδιου του Steinman, ο οποίος εισέπραξε αρκετά «γαλλικά» από την τραγουδίστρια — πάντα σε ουαλική διάλεκτο — καθώς την κατατρόμαξε. Η χαρακτηριστική βραχνάδα της φωνής της Tyler οφείλεται σε εγχείρηση αφαίρεσης οζιδίων το 1976, που προκλήθηκαν από την καταπόνηση των φωνητικών της χορδών όταν τραγουδούσε σε νυχτερινά κέντρα της Ουαλίας.

Οι συμμετοχές του τραγουδιού σε ταινίες είναι πολλές, όπως και σε διαφημίσεις. Αποκορύφωμα αποτελεί μια αυστραλιανή διαφήμιση τράπεζας, όπου η ίδια η Tyler εμφανίζεται να περπατά πάνω στο νερό κατά τη διάρκεια ενός υποτιθέμενου γάμου, τραγουδώντας τη μεγάλη της επιτυχία.

 Jacek Henryk Maniakowski

Minor Mine - Echo-λόγιο

• Οι  Minor Mine Απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 

Ορυχείο των μινόρε

2) Χρήμα ή δόξα; 

Δεν επιδιώκουμε τίποτα από τα δύο μέσα από την περιπέτεια αυτής της μπάντας

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; 

Διάβαση μέσα από μια έρημη χώρα

4) Σημείο μηδέν της μπάντας 

Η ανάγκη για τη συνέχιση του παιχνιδιού με άλλα μέσα 

5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου; 

Σε οποιοδήποτε είδος οτιδήποτε χωρίς αισθητική και συναισθηματική συγκρότηση

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 

Να καθαρίσουμε την αιθαλομίχλη που σχηματίζουν τα αιωρούμενα σωματίδια της αφέλειας, του εφησυχασμού και της παραίτησης.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 

Neil Young

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 

Γιατί να πρέπει να διαλέξουμε ένα από αυτά τα δύο είδη έκφρασης; Μπορεί άλλοτε να μην χρειάζεται να φέρει κανένα από τα δύο, άλλοτε και τα δύο ή/και περισσότερα. 

9) Οι επιρροές σας; 

Bob Dylan, Johnny Cash, Neil Young,  Frank Black, David Eugene Edwards, Jeffrey Lee Pierce,  κτλ

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Σίγουρα ως μέσον

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 

Μέσο με το οποίο πασχίζουμε να κρατηθούμε στο καράβι της αθωότητας

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 

Ταλέντο χωρίς ταπεινότητα (όχι ταπεινοφροσύνη) και πολύ δουλειά δεν μπορεί παρά να είναι μια εφήμερη αναλαμπή που δεν μπορεί να διασώσει τον φορέα του (ταλέντου) από την αθλιότητα και τη γελοιοποίηση.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 

Κάτι σε πετούμενο μάλλον

14) Μια ευχή για την μπάντα 

Πολλές ευχές: τύχη, έμπνευση, μακροημέρευση, κουράγιο, καθαρό μυαλό, αλληλοκατανόηση και πολλά ταξίδια 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

 Η διαμάχη με τον θάνατο και την απώλεια

• Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/minor.mine?ref=tn_tnmn
• Θατ ους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/minormine
• Και θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=KRZ1WB1txlI&feature=c4-overview&list=UUe7kNljJPPGXgS18XiPrQ5w

New Zero God

Η ανακάλυψη της χρήσης του καινού, άλλαξε την ζωή της ανθρωπότητας και όχι απαραίτητα προς το καλύτερο. Σε μαθηματικά αυτό εκφράζεται με το μηδέν, έναν αριθμό που ήταν κριμένος για πολλούς αιώνες και γνωστός μόνο σε περιορισμένο κύκλο ανθρώπων. Η δύναμή του είναι να πολλαπλασιάζει, αλλά και να υποβιβάζει την μονάδα ή το άτομο. Η απερίσκεπτη χρήση του μηδενός από τον άνθρωπο, τον οδήγησε να μοιάζει περισσότερο με Nazgûl, φάντασμα του δακτυλιδιού, παρά με κάποια δημιουργική οντότητα. Εγκλωβισμένος σε ένα σύμβολο του αιώνιου κύκλου, νιώθει ένας νέος θεός μέσα στην περιορισμένη του επανάληψη των ίδιων πραγμάτων. 
.... " To ότι άνθρωποι με μηδενική προσωπικότητα κυβερνούν τον κόσμο σαν να είναι θεοί…" αυτό συμβολίζει το όνομα των New Zero God, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι στο Echo-λόγιο ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/10/new-zero-god-echo.html ). Και προφανώς τα πρώην μέλη των Flowers Of Romance και αργότερα Nexus, αποφάσισαν να σπάσουν τον κύκλο και δημιούργησαν μια νέα μπάντα. Σχηματίζονται το 2006 από τους Mιχάλη Πούγουνα-φωνή (ex-The Flowers Of Romance, ex-Nexus), Δημήτρη Στεβή-τύμπανα (ex-Nexus, ex-The Drops), Κώστα Σπανό ( (ex-Nexus) και Αβέρκιο Χατζηανντωνιάδη (ex-The Flowers of Romance). Μερικές μπύρες και πολλές αναμνήσεις στάθηκαν γερά θεμέλια για την δημιουργία ενός νέο σχήματος, αλλά πάντα πιστού στους goth, dark wave και post punk ήχους των προηγούμενων συνευρέσεων των μουσικών. 

Η εμπειρία των μουσικών, αλλά και η προσωπικότητά τους ήταν αρκετά μεγάλη για να αποτύχει το σχήμα. Ακόμα και κάποιες αποχωρήσεις των μελών για να ακολουθήσουν προσωπικές καριέρες, δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τη ροή των πραγμάτων. Δύο χρόνια μετά την συνάντηση το ντεμπούτο άλμπουμ "Fun Is A Four Letter Word" ξεκίνησε να ηχογραφείται με τους Μπάμπη Διακουμέα (B-Abyss) στο μπάσο και Ηλία ( (E-Raptor) Ράπτη κιθάρα να έχουν αντικαταστήσει τους παλιούς μουσικούς. Η συμμετοχές σε συλλογές δεν είναι λίγες και την επόμενη χρονιά υπογράφουν στην Puzzlemusik Records και κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ τον Ιανουάριο του 2010. Η ανταπόκριση από τα μουσικά έντυπα είναι κάτι παραπάνω από θετική και μεταξύ των πολλών τα “Dominion Magazine”, "Terrorizer", "Lollipop Magazine", "Carpe Nocturne", “Muen” κ.α. έγραψαν τα καλύτερα γι αυτούς. 
Στο μεταξύ προσχωρεί στο σχήμα και ο Μιχάλης Χρήστου  (ex-Panx Romana)- δεύτερη κιθάρα. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις είναι συνεχείς και το τραγούδι "Kiss The Witch" ξεχωρίζει από το άλμπουμ και γίνεται παράλληλα "Video of the Week" για το Dominion Magazine. Το 2013 κυκλοφορούν το δεύτερο τους άλμπουμ, το  "MMXIII" από την Αγγλική Secret Sin Records. Η συνεργασίες τους, αλλά και συμμετοχές σε συλλογές είναι ικανές να δημιουργήσουν από μόνες τους ένα άρθρο, μόνο με την αναφορά αυτών. Οι ζωντανές του εμφανίσεις είναι τακτικές με το τωρινό Line-Up να αποτελείται από Mιχάλης Πούγουνας-φωνή, Δημήτρης Στεβής-τύμπανα, Χάρης Σταυρακας – μπάσο, Τόλης Τάκος – κιθάρα. Η πιο πρόσφατη τους κυκλοφορία το single "Destination Unknown", που κυκλοφόρησε και σε βινύλιο. 

Jacek Maniakowski

Oasis - Rock 'n' Roll Star

Κάθε πιτσιρικάς που ξεκινάει να καταπιάνεται με τις νότες και ειδικά όταν αυτές βρίσκονται σε κάποιο rock'n'roll τραγούδι, έχει ένα όνειρο..... να γίνει ροκ σταρ. Η ματαιόδοξη αυτή ονειροπόληση, κράτησε πολλούς έφηβους στον δρόμο της μουσικής και τους απομάκρυνε από τα καθημερινά προβλήματα  τους. Η πιθανότητες να γίνει ένας πιτσιρικάς όμως, μουσικός αστέρας είναι μικρότερες από αυτές να κερδίσεις ένα πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Αλλά, πάντα στόχος τέτοιων ονείρων είναι κάποια στιγμή να ξεφύγει κάποτε ο έφηβος από το περιβάλλον του, ίσως και να γοητεύσει κάποια κοπελίτσα.  
Σίγουρα ο Noel Gallagher δε φανταζόταν γράφοντας το Rock 'n' Roll Star, ότι το τραγούδι θα γινόταν και αυτό η βίζα του για το Έβερεστ του rock'n'roll. Η επιτυχία του  Definitely Maybe του 1994, του ντεμπούτου άλμπουμ των Oasis, της  Britpop/ indie rock μπάντας από το Manchester, δεν άλλαξε μόνο την ζωή των μελών της, αλλά και τα δεδομένα στην Βρετανική μουσική σκηνή. Το συγκεκριμένο τραγούδι, όμως ήταν ένα από τα τρία που έγραψε ο κιθαρίστας της μπάντας και ήθελε να εκφράσει κάτι με το λυρικό του μέρος. Τα άλλα δύο ήταν τα "Live Forever" και "Cigarettes & Alcohol" μέσα από ίδιο άλμπουμ και κατά κάποιον τρόπο συνδέονται, έστω και σαν τίτλοι με το  Rock 'n' Roll Star. Προφητικά, θα μπορούσε κάποιος να τα χαρακτηρίσει, λαμβάνοντας υπ' όψη τα γεγονότα που επακολούθησαν της κυκλοφορίας του άλμπουμ. 
Η σύνθεση αυτή είναι από τα πρώτα τραγούδια της μπάντας και ακόμα παραμένει αγαπητό στο δημιουργό του, φαινόμενο όχι και τόσο συχνό, μιας και πολλοί συνθέτες αποκηρύσσουν τις πρώτες τους δημιουργίες. Ο ίδιος θυμάται όταν το πρωτο-τραγούδησε στο στούντιο και ρωτώντας την γνώμη των υπόλοιπων έξι που βρισκόταν στο στούντιο, το μόνο εισέπραξε ήταν μια απόλυτη σιγή. Απλά την μετέφρασε, σωστά, όπως αποδείχτηκε, σε θαυμασμό, παίρνοντας και απόφαση ότι όντως είναι ένας Rock 'n' Roll Star. Μεταξύ των παρόντων ήταν και ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής Creation Records, ο Alan McGee, οποίος κατάφερε να πει κάτι. Και αυτό ήταν μια παρατήρηση σχετικά με το τελικό  mix του τραγουδιού: "turn the hi-hat up in the second verse." ήταν τα λόγια του. 
Το λυρικό μέρος εκφράζει την ελπίδα του να φύγει από τον τόπο, στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε και τίτλος του τραγουδιού ορίζει το μέσον για να το πραγματοποιήσει. 

Jacek Maniakowski

Pink Floyd - One of these Days

Οι φορές που η ζωή μοιάζει με ένα μισοτελειωμένο σταυρόλεξο, γεμάτο λέξεις που δεν φαίνεται να έχουν καμία μεταξύ τους σύνδεση, δεν είναι λίγες. Το νόημα αποκτάται — όπως και σε ένα σταυρόλεξο — μόνο όταν το δεις ολοκληρωμένο και από απόσταση. Η μουσική είναι κι αυτή ένα κομμάτι της ζωής: σκόρπιες νότες που, όταν τοποθετηθούν σωστά, δημιουργούν μια μοναδική μελωδία. Ο άνθρωπος είναι ο συνθέτης της ζωής του και η σωστή τοποθέτηση των γεγονότων που τη συνθέτουν, μαζί με το κατάλληλο τέμπο, παράγουν την αρμονία της.

Οι Pink Floyd, στο έκτο τους άλμπουμ Meddle (1971), βρίσκονται ακριβώς σε ένα τέτοιο σημείο σύνθεσης. Ένα μεταβατικό έργο, στο οποίο αρχίζουν να διαμορφώνουν ολοκληρωμένα τη μουσική τους ταυτότητα — εκείνη που αργότερα θα τους καθιερώσει ως ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής. Ο ψυχεδελικός ήχος της πρώιμης περιόδου μετασχηματίζεται σταδιακά σε progressive και art rock. Το Meddle λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην πειραματική αναζήτηση της μετα-Barrett εποχής και στη θεματική και ηχητική συνοχή που θα κορυφωθεί με το The Dark Side of the Moon δύο χρόνια αργότερα.

Αν και στο άλμπουμ συναντά κανείς ακόμα διάσπαρτες ιδέες, όπως το «Nothing, Parts 1–24», είναι πλέον εμφανές ότι οι Pink Floyd αρχίζουν να χτίζουν συνθέσεις που βασίζονται στην ατμόσφαιρα, στη σταδιακή ανάπτυξη και στη συλλογική δημιουργία. Μία από τις σημαντικότερες στιγμές του δίσκου είναι το One of These Days, δημιουργία των David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright και Nick Mason. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα instrumental κομμάτι, στο οποίο ακούγεται μόνο μία φράση — «One of these days I’m gonna cut you up into little pieces» — με τη φωνή του Nick Mason, έντονα παραμορφωμένη μέσω tape delay και επεξεργασίας ταχύτητας.

Το τραγούδι ξεκίνησε ως ένα σύνολο αποσπασματικών ιδεών, εξ ου και η αρχική του ονομασία «Nothing, Parts 1–24». Το κεντρικό, επαναλαμβανόμενο riff του Roger Waters στο μπάσο αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο που ενοποίησε τα επιμέρους στοιχεία. Αξιοσημείωτο είναι ότι τόσο ο Waters όσο και ο Gilmour ηχογράφησαν γραμμές μπάσου, τοποθετημένες σε αντίθετα κανάλια, δημιουργώντας ένα έντονο στερεοφωνικό αποτέλεσμα. Η χρήση του Binson Echorec delay, που αποτελούσε ήδη σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος, ενίσχυσε την αίσθηση κίνησης και απειλής που διατρέχει το κομμάτι.

Η μοναδική φράση του τραγουδιού φέρεται να απευθύνεται στον Sir Jimmy Young, ραδιοφωνικό παραγωγό του BBC Radio 2. Ο Young είχε προκαλέσει τη δυσαρέσκεια της μπάντας, καθώς συνήθιζε να μιλάει εκτενώς πάνω από αποσπάσματα συναυλιών τους ή να τα χρησιμοποιεί σε ηχητικά κολάζ που, κατά την άποψή τους, παραποιούσαν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Η «γλυκύτητα» του στίχου, λοιπόν, φαίνεται να έχει περισσότερο ειρωνικό παρά κυριολεκτικό χαρακτήρα.

Πέρα όμως από τον υπόγειο σαρκασμό, το One of These Days αποτελεί — όπως έχει αναφέρει ο Roger Waters — μια από τις πρώτες στιγμές όπου η μπάντα λειτούργησε πραγματικά ως ενιαία δημιουργική μονάδα. Η ένταση χτίζεται σταδιακά, χωρίς βιασύνη, μέχρι την εκρηκτική κορύφωση, πριν καταλήξει σε μια σχεδόν κινηματογραφική αποφόρτιση. Δεν είναι τυχαίο ότι το κομμάτι χρησιμοποιήθηκε συχνά ως εναρκτήριο στις ζωντανές εμφανίσεις τους.

Το animation French Windows, δημιουργία του Ian Emes, συνόδευσε το κομμάτι σε συναυλίες τους στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Η οπτικοποίηση της μουσικής μέσω αφαιρετικών, επαναλαμβανόμενων μοτίβων προανήγγειλε την έντονη σχέση εικόνας και ήχου που οι Pink Floyd θα καλλιεργούσαν αργότερα σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα.

Όσο για τον μυστηριώδη στίχο, υπάρχει η εικασία ότι η παραμόρφωση της φωνής ίσως έκρυβε τη φράση «You’ve recently gone too far, Syd — it’s enough», υπαινιγμός προς τον Syd Barrett. Ωστόσο, κανένα μέλος του συγκροτήματος δεν επιβεβαίωσε ποτέ αυτή την εκδοχή. Ίσως τελικά το μυστήριο να είναι πιο ταιριαστό με τη φύση του κομματιού: μια σύνθεση που βασίζεται στην ένταση, στην υποψία και στη δύναμη του ανείπωτου.

Το One of These Days δεν είναι απλώς ένα instrumental κομμάτι. Είναι η στιγμή όπου οι Pink Floyd αρχίζουν να οργανώνουν το «σταυρόλεξο» της μουσικής τους ζωής. Οι σκόρπιες λέξεις αποκτούν θέση, οι νότες αποκτούν κατεύθυνση και το χάος μετατρέπεται σε συνειδητή μορφή. Κι όπως συμβαίνει και με τη ζωή, η αρμονία δεν έρχεται από την απουσία θορύβου, αλλά από τη σωστή τοποθέτησή του.

Jacek Henryk Maniakowski

Josefus

Οι Josefus ιδρύθηκαν το 1968 και ήταν μια hard rock μπάντα από το Houston, η οποία θεωρήθηκε ως ένα από τα πρώτα μοντέλα του τραχύ ήχου του hard rock και heavy metal του Texas. Έχουν, επίσης, αναφερθεί και σε ένα άρθρο του αμερικάνικου περιοδικού Classic Rock, σαν οι "χαμένοι πρωτοπόροι του heavy metal". Τα ιδρυτικά μέλη Dave Mitchell (κιθάρα) και Ray Turner (μπάσο), είχαν μια μπάντα στο σχολείο με το όνομα Rip West. Αυτοί είχαν ηχογραφήσει, μαζί με τον Doug Tull (τύμπανα), κάποια demo και στην συνέχεια άλλαξαν το όνομά τους σε Josefus, όταν ήρθε ο τραγουδιστής Pete Bailey. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους άλμπουμ "Get Off My Case". Το 1970 κυκλοφόρησαν τα δυο επόμενα άλμπουμ τους, αλλά κατά την διάρκεια της περιοδείας τους και αφού είδαν ότι δεν γνώριζαν την επιτυχία που περίμεναν, αποφάσισαν να διαλυθούν. Το 1978 επανασυνδέθηκαν και έγραψαν τέσσερα νέα τραγούδια, αλλά αμέσως μετά διαλύθηκαν ξανά. Το 1990 οι Josefus αποφάσισαν να ξαναβρεθούν μαζί χωρίς όμως τον Doug Tull, ο οποίος βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του, στο Όστιν του Τέξας, κάποια χρόνια πριν. Στη θέση του πήραν τον Leesa Harrington-Squyres και ηχογράφησαν, την ίδια χρονιά, το "Son of Dead Man". Με αυτή τη σύνθεση συνέχιζαν ως το 2011, όταν ο Ray Turner έπαθε ένα εγκεφαλικό που τον κατέστησε ανήμπορο να παίζει πια. Έτσι πήραν τον Mark Weathers και με αυτόν συνεχίζουν να παίζουν μέχρι σήμερα.

 

Εν κατακλείδι, οι Josefus, ήταν μια από τις πρώτες αμερικάνικες μπάντες, που γεφύρωσε το hard rock των τελών του '60 με το πρώιμο heavy metal του '70, με πολλές επιρροές από Led Zeppelin, αλλά και άλλα συγκροτήματα της εποχής. Δεν είχαν ποτέ κάποια ιδιαίτερη επιτυχία, όμως θεωρούνται πρωτοπόροι, εξαιτίας του ήχου που καθιέρωσαν στο Τέξας, το οποίο, έβγαλε στη συνέχεια πολλές σπουδαίες μπάντες.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία:

 

Get Off My Case (1969)

Dead Man (1970)

Josefus (1970)

 Son of Dead Man (1990)

History of rock images