Η δημιουργία των δρόμων είναι το κυριότερο μέσον εξέλιξης του πολιτισμού, αλλά και η βάση επικοινωνίας και ανταλλαγής ιδεών. Αυτό το γεγονός, αλλά και την σημαντική το θέση των οδών, προσπαθούν διάφοροι επιτήδειοι να εκμεταλλευτούν και κυρίως αυτοί που θέλουν να συγκεντρώσουν κάποια δύναμη, η οποία δεν τους ανήκει, σε ελάχιστα χέρια, αδιαφορώντας για το κοινό καλό. Ουσιαστικά είναι το αντίβαρο της κάθε εξέλιξης και εχθρός της κάθε ελευθερίας. Από το μεσαίωνα που η απόκληροι ιππότες ήθελαν με την δύναμη του σπαθιού τους, επιβάλλοντας τα διόδια στους περαστικούς μέχρι και στις μέρες μας που κάθε κρατικοδίαιτος θέλει να ελέγχει τους δρόμους, αποσκοπώντας σε υπερκέρδη χωρίς καν να επενδύσει. Αλλά στην μουσική η δρόμοι αυτοί είναι το ραδιόφωνο.
Αλλά αυτήν την δύναμη που έχει, πάντα έχει πολλούς μνηστήρες και στον βωμό του χρήματος και της εκμετάλλευσης ξεπουλιέται αρκετές φορές. Και με αυτό το θέμα ασχολείται και το Radio Ga Ga των Queen. Δημιουργία του ντράμερ του συγκροτήματος Roger Taylor, κυκλοφόρησε το 1984 μέσα από το ενδέκατο τους άλμπουμ The Works. Με αυτήν του δημιουργία ολοκλήρωσε τον κύκλο, στον οποίο και τα τέσσερα μέλη της μπάντας έχουν γράψει τουλάχιστον ένα τραγούδι που μπήκε στο top 10.
Και πράγματι, το Radio Ga Ga δεν ήταν απλώς μια ακόμα επιτυχία, αλλά ένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την δεκαετία του ’80, φτάνοντας πολύ ψηλά στα charts της Ευρώπης και επαναφέροντας το συγκρότημα δυναμικά στο προσκήνιο. Ένα τραγούδι που, όσο κι αν μιλά για την παρακμή του ραδιοφώνου, έγινε το ίδιο σύμβολο της δύναμης του.
Το λυρικό επικρίνει το ραδιόφωνο που έχει γίνει έρμαιο των μεγάλων εταιριών και επιβάλει την μουσική που πρέπει να παίζεται, επαναλαμβάνοντας την. Ο ρόλος των ραδιοφωνικών παραγωγών να μετατρέπεται σε λακές κάποιου μεγαλοδιευθυντή και πάνω απ' όλα άμουσου, με μοναδικό στόχο το κέρδος. Το θέμα αυτό δεν είναι πρώτη φορά που διαπραγματεύεται ένα τραγούδι. Άλλωστε και οι Pink Floyd με το One of these Days έστρεψαν τα πυρά τους σε έναν μουσικό παραγωγό με τον μοναδικό στίχο του μουσικού κομματιού ( [http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/pink-floyd-one-of-these-days.html](http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/pink-floyd-one-of-these-days.html) ). Αλλά και οι Ramones υμνούν κάποιους άλλους με το Do You Remember Rock 'n' Roll Radio?.
Η έμπνευση για το τραγούδι ήρθε στον Taylor, για την δημιουργία του λυρικού μέρους, όταν παρατήρησε ότι πολλά παιδιά παρακολουθούσαν το μουσικό κανάλι, αντί να ακούσουν τα τραγούδια από το ραδιόφωνο. Αλλά τον τίτλο έδωσε ο τότε τρίχρονος γιος του ντράμερ. Αρχικά είχε κάνει ένα σχόλιο Radio Ca-Ca, όταν άκουσε ένα τραγούδι που δεν του άρεσε, το οποίο κράτησε ο δημιουργός του τραγουδιού σαν αρχικό τίτλο. Αυτό δεν άρεσε στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, έτσι το μετονόμασε σε Radio Ga Ga, αλλάζοντας και τους στίχους σε λιγότερο ως καθόλου επικριτικούς.
Και όμως, όσο κι αν οι στίχοι μαλάκωσαν, το μήνυμα παρέμεινε: μια νοσταλγία για το ραδιόφωνο που κάποτε ένωνε τους ανθρώπους, μετέδιδε ειδήσεις, μουσική και στιγμές, πριν γίνει εργαλείο εμπορίου. Ένας ύμνος και ταυτόχρονα μια διαμαρτυρία.
Κάποιοι στίχοι του αναφέρονται στις πιο σημαντικές ραδιοφωνικές στιγμές του 20ου αι. . Ο "through wars of worlds/invaded by Mars" δείχνει την περίφημη ραδιοφωνική εκπομπή του Orson Welles, για την διαφήμιση της ανάγνωσης του μυθιστορήματος του H.G. Wells The War of the Worlds. Ο στίχος "This was their finest hour" αναφέρεται στην ομιλία του Winston Churchill στην Βουλή Των Κοινοτήτων στις 18 Ιουνίου του 1940.
Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού σκηνοθετημένο από τον David Mallet, εμπεριέχει σκηνές από το αριστούργημα του Fritz Lang Metropolis του 1927. Τα δικαιώματα για την χρήση αυτών των αποσπασμάτων αγόρασαν από την κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας.
Η pop rock υφή του με stadium rock στοιχεία το κάνε ιδανικό για ζωντανές εμφανή σεις. Και ίσως αυτό να είναι το πιο χαρακτηριστικό του: το ρυθμικό χειροκρότημα στο ρεφρέν, που μετατρέπει το κοινό σε μέρος του τραγουδιού, σαν να γίνεται κι αυτό ένας ζωντανός σταθμός μετάδοσης.
Η μεγαλύτερη του αποθέωση γνώρισε στο Live-Aid, όταν ο τραγουδιστής της μπάντας καταβεβλημένος από λαρυγγίτιδα, ζήτησε από τους 70 000 θεατές του Wembly Stadium να τραγουδήσουν το ρεφρέν του τραγουδιού. Και εκεί, το Radio Ga Ga απέδειξε πως δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι για το ραδιόφωνο, αλλά ένας ύμνος στη συλλογική εμπειρία της μουσικής.
Και ακόμα σήμερα, σε μια εποχή streaming, αλγορίθμων και εταιρικών επιλογών, το θέμα του τραγουδιού μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Οι δρόμοι αλλάζουν μορφή, αλλά η μάχη για το ποιος τους ελέγχει παραμένει ίδια.
![[Cover image]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_try4Y0gvJV1VH4s_BYbw6Ll9y3Uoqoxi0FG0fqylXOnbrvCsrr-ShbVJv4GXl3y9b-iVZvYh_OtVE__bKOUQPtgl6N-XqH6FQZ=s0-d)
