Ο έρωτας δεν είναι απλό συναίσθημα, όταν φυσικά πρόκειται για τον πραγματικό και όχι για κάποιο καπρίτσιο ή μια επιθυμία της στιγμής. Στις αρχαίες θρησκείες πάντοτε θεοποιούνταν, συνήθως μέσα από τη μορφή μιας θηλυκής θεότητας, αλλά όχι απαραίτητα. Οι Βαβυλώνιοι τον λάτρευαν ως πρωταρχική δύναμη, τον πρώτο θεό που, μέσα από τη μήτρα του χάους, ξεκίνησε τη δημιουργία. Με την επικράτηση όμως των Ιουδαϊκών θρησκειών, ο ρόλος του έγινε δευτερεύων, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η έκφρασή του θεωρήθηκε επικίνδυνη ή ανεπιθύμητη. Παρ’ όλα αυτά, ο έρωτας πάντοτε τρυπώνει στις ζεστές ανθρώπινες καρδιές και, ακόμη και μέσα στον θρησκευτικό λόγο, βρίσκει τρόπο να εκφραστεί.
Η εξελληνισμένη έκφραση «αλληλούια», από το εβραϊκό Χαλελουγιάχ (Hallelujah), κατά γράμμα αποτελεί προτροπή προς μια ομάδα ανθρώπων να «αινέσουν τον Γιαχ», τον Θεό. Ο Leonard Cohen, όμως, μέσα από το λυρικό μέρος του τραγουδιού του Hallelujah (1984), εκφράζει την άποψη ότι η λέξη μπορεί να προσεγγιστεί με πολλαπλούς τρόπους. Η δική του ερμηνεία, που βρίσκεται στο έβδομο άλμπουμ του, Various Positions, είναι καθαρά ερωτική. Σε αυτήν χρησιμοποιεί κυρίως γυναικεία πρόσωπα της Βίβλου. Ουσιαστικά αναφέρεται σε μια αγάπη που έχει φθαρεί από τον χρόνο και, ως παραδείγματα, χρησιμοποιεί ιστορίες που περιγράφονται στο ιερό βιβλίο των Ιουδαίων.
Συγκεκριμένα, ο στίχος που αναφέρεται στη Βηθσαβεέ παραπέμπει στην ιστορία όπου η ομορφιά της οδηγεί τον βασιλιά Δαβίδ σε πράξεις που αλλάζουν τη μοίρα πολλών ανθρώπων. Αντίστοιχα, ο στίχος που μιλά για την «καρέκλα της κουζίνας» και τα «κομμένα μαλλιά» παραπέμπει στη Δαλιδά, η οποία αφαίρεσε τη δύναμη του Σαμψών κόβοντας την κόμη του. Υπάρχουν όμως και αντιθέσεις, καθώς ο στίχος που αναφέρεται στην «άμωμη σύλληψη» συνδέει το ιερό με το ερωτικό, ενώ η φράση «κάθε ανάσα ήταν ένα hallelujah» επιτρέπει πολλαπλές ερμηνείες, μία εκ των οποίων υπονοεί την κορύφωση της ερωτικής πράξης.
Η σύλληψη του τραγουδιού έγινε στο Παρίσι, όταν ο Cohen, μετά από μια συναυλία του, συνάντησε τον Bob Dylan την επόμενη ημέρα. Με τον πρωινό καφέ, οι δύο τραγουδοποιοί αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με το λυρικό μέρος του τραγουδιού. Σε κάποιες σπάνιες εμφανίσεις, το έχει τραγουδήσει και ο Dylan. Ο Cohen δούλευε το κομμάτι σχεδόν πέντε χρόνια, δοκιμάζοντας περίπου 80 διαφορετικές εκδοχές, μέχρι να καταλήξει σε μια μορφή που θεωρούσε ολοκληρωμένη.
Τη μεγάλη του δόξα, ωστόσο, το τραγούδι τη γνώρισε από την ερμηνεία του Jeff Buckley, αρκετά χρόνια μετά τον άτυχο θάνατό του. Η δική του εκτέλεση συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Grace (1994), δέκα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του τραγουδιού. Η επιθυμία του να το διασκευάσει προήλθε από μια άλλη διασκευή, εκείνη του John Cale, την οποία άκουσε στο άλμπουμ Fragments of a Rainy Season. Η εκτέλεση του Buckley θεωρείται από πολλούς η πιο συγκινητική και ερωτική, χάρη στη χαρακτηριστική φωνή του και την ευαισθησία της ερμηνείας του. Ο ίδιος, όμως, δεν πρόλαβε να γνωρίσει την επιτυχία του άλμπουμ στο οποίο περιλαμβάνεται το τραγούδι. Το Grace έγινε χρυσό στην Αμερική μόλις το 2002, ενώ το Hallelujah κυκλοφόρησε ως single το 2007.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου