Υπάρχουν μπάντες που, τα μέλη τους είναι σαν αδέλφια και φυσικά όχι σαν τον Καιν και Άβελ. Υπάρχουν όμως και αυτές που τα μέλη τους μισούνται, αλλά προφανώς κάποιο συμβόλαιο η ίδια η απληστία τους κρατάει μαζί. Άλλα συγκροτήματα πάλι, αλλάζουν το line up τους σαν μια έφηβη τα μπλουζάκια της. Και τέλος υπάρχουν και one man band, όπου τα υπόλοιπα μέλη της είναι απλά υπάλληλοι του frontman κυρίως, αλλά μπορεί και χειριστή κάποιου άλλου οργάνου. Και αυτή κατηγορία συγκροτημάτων πάλι έχει κάποιες δικές της ιδιαίτερες εκφράσεις.
Ο Lumiere Brother ή οι Lumiere Brother είναι μια περίπτωση του one man band. Ο Θανάσης Χριστοδούλου προφανώς είχε δικό του όνειρο και ήθελε να το μετουσιώσει σε ένα συγκρότημα. Πρώην μέλος του συγκροτήματος Serpentine, από το 2007 ακολουθεί σόλο καριέρα. Το όνομα που επέλεξε, δείχνει και την αγάπη για τον κινηματογράφο. Δύο χρόνια μετά την απόφαση του να ακολουθήσει μοναχικό δρόμο σύνθεσης, δημιουργεί το πρώτο του άλμπουμ το «Fiction», ακολουθώντας το δόγμα των αρχών τις δεκαετίας του '80, όχι κιθάρες. Το αποτέλεσμα ήταν ένας indie ήχος, με αναφορές σε κινηματογραφικά soundtrack. Αρκετά συμπαθητικές συνθέσεις, με την μελωδία να πρωταγωνιστεί.
Το 2013 κυκλοφορεί και δεύτερο του άλμπουμ το “Twenty One”. Ο ίδιο αναφέρεται στο άλμπουμ : "Η βασική έμπνευση του “Twenty One” περιστρέφεται γύρω από θέματα όπως το πυρετώδες κυνήγι για την ικανοποίηση του ανεκπλήρωτου ονείρου, το βίωμα του πιο περίεργου απωθημένου, η “δίψα” για κάτι μακρινό αλλά ταυτόχρονα εξαντλητικά επιδραστικό και ίσως τελικά η αναζήτηση του χαμένου, εξωπραγματικά αθώου και συναισθηματικά φορτισμένου εαυτού μας. Ο αριθμός 21 εδώ έχει διπλή σημασία. Από τη μια ο μύθος ότι 21 γραμμάρια είναι το βάρος της ψυχής και από την άλλη το τυχερό παιχνίδι 21. Το ανθρώπινο δίλημμα ανάμεσα στην αναζήτηση ενός ανώτερου ψυχικού κόσμου και στην καθαρά υλιστική πλευρά της ζωής." . Όπως γράφει στην σελίδα της Inner Ear. Το άλμπουμ αποτελείται από 11 τραγούδια.
Το πρώτο τραγούδι είναι το A Sign On Your Back, μια προσπάθεια να μιμηθεί τον Wim Mertens, αν και δεν τον αναφέρει στις επιρροές του. Στην συνέχεια το Beauty And The List, συμπαθητικό αλλά χωρίς καμιά έξαρση, παρ όλα αυτά ακούγεται και ευχάριστα. Στο τρίτο Behind You, αν και πέφτει το τέμπο η προσθήκη της κιθάρας απογειώνει το τραγούδι, με τα ορχηστρικά να είναι να δίνουν ακόμα πιο καλή αξία στο τραγούδι. Και κει που λες θα ακούσεις ένα καλό άλμπουμ, πέφτεις με το Compass. Μια τάση για αντιγραφή είναι πάλι φανερή και τα φωνητικά απλά δεν βγαίνουν. Η προσθήκη της φυσαρμόνικας δεν το σώζει, αν και ακούγεται αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά...... χωρίς το υπόλοιπο τραγούδι. Το επόμενο Between The Lines, μάλλον δεν δικαιολογεί την υπεροπτική συμπεριφορά του καλλιτέχνη, μιας που είναι ακόμα μια μετριότητα. Η αναμονή να βρω ένα καλό τραγούδι μάλλον συνεχίζεται και με το Memory Fight, Καθαρά κομμάτι πιάνου, λιτό αλλά τα φωνητικά μάλλον για punk συγκρότημα είναι κατάλληλα.
Το Home δείχνει κάποια φιλοδοξία, αλλά περισσότερο μονότονο ακούγεται. Κάποια εφέ δεν το σώζουν. Το ομώνυμο Twenty One ακόμα περισσότερο βυθίζει το ήδη μέτριο άλμπουμ. Από την αρχή του άλμπουμ, ακολουθεί ένα συγκεκριμένο τέμπο, σαν να προσπαθεί να εξομοιώσει όλα τα τραγούδια. Ακολουθεί το You And Your Golden Clock, που κάπως καλυτερεύει την κατάσταση , αλλά θυμίζει πολύ Starsailor. Δεν είναι άσχημη σύνθεση, αλλά τα φωνητικά συνεχίζουν να είναι κάκιστα. Το Somewhere In Berlin, σαν τίτλος σε προδιαθέτει και αν ξεκινά κάπως καλά, μόλις μπαίνουν τα φωνητικά κάθε καλή διάθεση χάνεται. Το προτελευταίο White Walls χαμηλώνει τέμπο και τα φωνητικά σαν ακούγονται κάπως καλύτερα σε ένα ακόμα μονότονο τραγούδι. Το τελευταίο Who Will Guide You, σαν να θέλει να ξεφύγει από την μονοτονία του υπόλοιπου άλμπουμ και μάλλον το καταφέρνει.
Ο indie pop ήχος που προσπαθεί να πετύχει, δε με ενθουσίασε. Γενικά τα περισσότερα τραγούδια ακούγονται σαν ίδια και δίνει την εντύπωση μιας συγκεκριμένης προκρούστειας συνθετικής προσπάθεια. Αν και δηλώνει και ρομαντική διάθεση, μάλλον δεν ξέρει ότι μια ρομαντική καρδιά έχει διαφορετικούς χτύπους.
.jpg)
