Roxy Music - Love Is the Drug

Μια από τις αναμφισβήτητες διαστάσεις  είναι η δόνηση, τα πάντα πάλλονται. Μπορεί οι φυσικοί να προσαρμόζουν τις θεωρίες αυτής της βασικής επιστήμης και να αμφισβητούν τις ανθρώπινες αισθήσεις, που αντιλαμβάνονται τις διαστάσεις, αλλά ανακαλύπτουν ακόμα περισσότερες δυνάμεις-δυνατότητες της δόνησης. Η κατάλληλη μπορεί να επηρεάσει  από την ανθρώπινη διάθεση ως και ολόκληρο τον ψυχισμό του. Η μουσική είναι από του πιο αρχαίους φορείς αυτής της διάστασης, αλλά και ο πιο όμορφος. Και βασικός παράγοντας, που μπορεί να ενώσει, αλλά και αποδεικνύει το αδιαίρετο της τέχνης και της επιστήμης . Η καθημερινότητα ενός ανθρώπου είναι το βασικό πεδίο δράσης μια επιστήμης και απόδειξη της βασιμότητάς της. Και οι μουσική  δεν λείπει ούτε μια μέρα από την ζωή του καθενός μας. Είτε αφυπνίζοντας μας είτε το αντίθετο, αλλά ακόμα και μαγεύοντας μας, μας ρίχνει  αμαχητί και «αφοπλισμένους» στην αδίστακτη αγκαλιά του Έρωτα. Και αυτός με την σειρά του απλά μας ναρκώνει, δημιουργώντας από ευφορία ως και παραισθήσεις.

Με μια φράση ο πρόλογος μπορεί να μεταφραστεί σε έναν τίτλο τραγουδιού, Love Is the Drug. Οι  Roxy Music έδωσαν άλλο νόημα σε ερωτικό τραγούδι, που δεν αφηγούταν μόνο μια ερωτική ιστορία, αλλά την δημιουργούσε κιόλας, σαν ένα ναρκωτικό φτιαγμένο με νότες. Η παρουσία του Bryan Ferry, μαζί με την ιδιαίτερη φωνή του και πάντα συνοδευόμενη από μουσική σήμα κατατεθέν της μπάντας, έχουν δημιουργήσει πολλές ταχυπαλμίες….. και όχι μόνο σε εφήβους. Το προαναφερθέν κομμάτι βρίσκεται στο πέμπτο άλμπουμ τους, το Siren του 1975. Ουσιαστικά ήταν μια  instrumental δημιουργία του  Andy MacKay, στην οποία πρόσθεσε στίχους ο τραγουδιστής της μπάντας. Συγκεκριμένα θυμάται την πρόοδο σύνθεση του τραγουδιού.. . Οι Andy (Mackay) και ο Phil (Manzanera) παρουσίαζαν ιδέες στο «τραπέζι» και ο Ferry απλά συμφωνούσε αν μπορούσε να τις δουλέψει, δημιουργώντας ένα τραγούδι. Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ήθελε και ο ίδιος να γράψει την μελωδία, αλλά τελικά η δημιουργία του σαξοφωνίστα τον γοήτευσε και απλά πρόσθεσε τους στίχους.

Το λυρικό μέρος αναφέρεται προφητικά στο πρόσωπο που απεικονίζεται στο άλμπουμ, το μοντέλο Jerry Hall. Η γνωριμία τους γίνεται κατά την διάρκεια της φωτογράφηση για το  εξώφυλλο, όταν το μοντέλο ζήτησε από τον τραγουδιστή να την βοηθήσει να αφαιρέσει το μπλε χρώμα από πάνω της. Η «σειρήνα» τον έθισε μάλλον, γιατί το γεγονός στάθηκε σαν απαρχή μια μακροχρόνιας σχέσης, αλλά και επαγγελματικής συνεργασίας. Η έμπνευση για την μουσική συνάντησε τον Mackay, όταν ένα φθινόπωρο κλωτσούσε τα πεσμένα φύλλα στο Hyde Park του Λονδίνου. Αλλά ο έρωτας και η παρθενογένεση είναι άκρως αντίθετα πράγματα, άρα και σε ένα ερωτικό τραγούδι  η μελωδία βασίστηκε και κάπου. Έτσι και εδώ κάπου η μουσική εισαγωγή του "Duel", ταινίας του Steven Spielberg συναντά το Jelly Roll Morton των New Orleans Bump. Αλλά και το μπάσο έχει πολλές ομοιότητες με το Good Times των Chic. Όπως και να έχει, το τραγούδι ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της Βρετανικής μπάντας στην Αμερική.

 Jacek Maniakowski

Dionysos (Διόνυσος) - Echo-λόγιο

Ο Jim Hionatos Petrovitsis απαντά για τους Dionysos Rockband - Διόνυσος: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Την μουσικη μας, τις σκεψεις μας για αυτήν τις επιρροές μας και τα όνειρά μας

2) Χρήμα ή δόξα;

Δόξα, το χρήμα πολλοί εμίσησαν την δόξα ουδείς

3)Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Sex and drugs and Rock and roll

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Ο δεύτερος δίσκος μας από το ναδίρ στα όρια διάλυσης βρεθήκαμε στο ζενίθ και το συμβόλαιο με μεγάλη δισκογραφική εταιρία

5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου;

Η στρατευμένη

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε;

Στο μυαλό εκεί που πρέπει να χτυπάει

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με τους Floyd

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Η μουσική είναι κάτι μεγαλύτερο εμπεριέχει και την πολιτική και πάντα λειτουργούσε έτσι προσπαθώντας να αλλάξει τα πράγματα και έτσι πρέπει να λειτουργεί ποτέ όμως στρατευμένα όσο αναφορά την θρησκευτική έκφραση η μουσική είναι από μόνη της θρησκεία με θεούς ύμνους και ναούς

9) Οι επιρροές σας;

Doors, Floyd, Χατζηδακις, Τρύπες, Audioslave, Nirvana, Σπαθια κ.α.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μέσον

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Μέσον

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Δύσκολα συναντάς ταλέντο χωρίς αλλαζονεία αλλά η ταπεινοφροσύνη σε κρατάει κοντά στις ρίζες και στο νόημα

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Ίσως με κάποιο μυθολογικό το φοίνικα που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του γιατι στα τόσα χρόνια πορείας αυτό κάνουμε και πάλι από την αρχή

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να είμαστε καλά να παίζουμε μουσική

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Όταν ο θάνατος συναντά τον έρωτα και η αυτοκαταστροφή την δημιουργία

Θα τους βρείτε εδώ: http://www.dionysosrockband.gr/

και δω: https://www.facebook.com/pages/Dionysos-Rockband-%CE%94%CE%B9%CF%8C%CE%BD%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%82/140648372666303

Θα μπορείτε να τους ακούσετε και δω: http://dionysosgr.bandcamp.com/ ( με την τιμή 0 μπορείτε να τους κατεβάσετε δωρεάν ) 

Dire Straits - Sultans of swing

Ήταν προς τα τέλη του 1978, όταν ο μεγαλύτερος αδερφός μου, έφερε στο σπίτι μια κασέτα, με μια επιλογή από τραγούδια rock, που του είχε γράψει ένας φίλος του. Βέβαια, εγώ, σαν ο μικρός κι ενοχλητικός σπόρος, απαγορευόταν να μπω στο δωμάτιό του και να κάτσω να την ακούσω μαζί του. Θυμάμαι όμως, ότι καθόμουν στο πάτωμα, έξω από την κλειστή πόρτα και άκουγα τα τραγούδια. Όλα τους είχαν ένα ρυθμό πρωτόγνωρο, ή μάλλον πρωτάκουστο για μένα και μου έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση. Ένας ρυθμός που μιλούσε μέσα μου, στην ψυχή μου, σαν να μου έλεγαν αυτή είναι η μουσική που μπορεί να σε εκφράσει, άκουσέ μας. Συγκεκριμένα, ένα κομμάτι, το τρίτο από τη δεύτερη πλευρά, μου είχε χαραχθεί τόσο έντονα, που σιγομουρμούριζα τον ρυθμό του μέσα μου, για πολλές μέρες. Η περιέργειά μου για το συγκεκριμένο τραγούδι, με έκανε να μπω στο "απαγορευμένο δωμάτιο", μια μέρα, κρυφά και να κοιτάξω το εξώφυλλο της κασέτας, που έγραφε τα τραγούδια. Με τα υποτυπώδη αγγλικά μου, μόνο τα γράμματα ήξερα όχι τις λέξεις, διάβασα το τρίτο τραγούδι της δεύτερης πλευράς: Ντίρε Στράιτς - Σούλτανς οφ σβινγκ.

Το Sultans of Swing, λοιπόν, ήταν το πρώτο σινγκλ που κυκλοφόρησαν οι Βρετανοί Dire Straits, τον Μάιο του 1978. Δεν έκανε αμέσως όμως την επιτυχία που γνώρισε αργότερα, παρά μόνο όταν κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, τον Οκτώβριο του 1978. Στην αρχή, μάλιστα, το BBC δεν ήθελε να το παίζει, λόγω του μεγάλου μέρους του λυρικού τμήματος του τραγουδιού, αλλά όταν μπήκε στα top 10 της Αμερικής, το έπαιξε κι έγινε και στην Αγγλία τεράστια επιτυχία.

Η σύλληψη του τραγουδιού, έγινε από τον Mark Knopfler, όταν μια βροχερή νύχτα, μπήκε σε μια τυπική παμπ στο Ίπσουιτς, (κάποιοι άλλοι λένε του Λονδίνου, αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει και καθόλου), όπου έπαιζε μια μέτρια τζαζ μπάντα. Οι θαμώνες της παμπ ήταν 4-5 μεθυσμένοι τύποι, που δεν έδιναν καμιά σημασία στην μπάντα, (εδώ αποδίδεται και ο στίχος: "They don't give a damn about any trumpet playing band, it ain't what they call rock and roll"), αλλά αυτοί συνέχισαν ως το τέλος και κάνοντας την αποφώνησή τους είπαν: "Καληνύχτα, σας ευχαριστούμε, ήμασταν οι Sultans Of Swing".

 Ο Knopfler, άλλωστε εμπνέονταν στο να γράφει τραγούδια, από την συναναστροφή του με απλό, καθημερινό κόσμο, κάτι που δυσκολευόταν να κάνει αργότερα, όταν έγινε διάσημος. Την μουσική, την έγραψε αρχικά, με μια ακουστική κιθάρα και αρχικά δεν τον ενθουσίασε, αλλά, όπως λέει και ο ίδιος: "Μου φαινόταν αδιάφορη η σύνθεσή του, αλλά όταν αγόρασα την πρώτη μου Strat το 1977, τα πάντα άλλαξαν, εκτός από τους στίχους. Απλώς ζωντάνεψε με την ’61 Strat μου, την οποία χρησιμοποιούσα αποκλειστικά για πολλά χρόνια".
Όσο για τους "Guitar George" και "Harry", που αναφέρονται σε κάποιους στίχους, πρόκειται για τους George Young και Harry Vander, κιθαρίστες των Easybeats, γνωστοί και ως Vanda & Young, οι οποίοι έχουν γράψει κατά καιρούς πολλές επιτυχίες για άλλους καλλιτέχνες. Μάλιστα, ο George Young, είναι ο μεγαλύτερος αδερφός του Angus Young και οι δυο τους (George Young και Harry Vander), βοήθησαν τους AC/DC, στην ηχογράφηση των πρώτων τους άλμπουμ.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Babe Ruth

Ήταν (και ξανά είναι) μια Progressive rock μπάντα από το Hertfordshire της Αγγλίας. Ιδρύθηκαν το 1970 από την τραγουδίστρια Janita "Jenny" Haan, τον κιθαρίστα Alan Shacklock (Shacklock ήταν και το αρχικό τους όνομα) και τον μπασίστα Dave Hewitt. Λίγο αργότερα ενσωματώθηκαν και οι Dave Punshon στο πιάνο και ο Dick Powell στα τύμπανα. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους single, "Elusive". Ήδη όμως είχαν αρχίσει να δημιουργούν κοινό στην Αμερική, σε αντίθεση με την πατρίδα τους, που μάλλον δεν συγκίνησαν και πολύ κόσμο. Έτσι άλλωστε εξηγείται και η μετονομασία τους σε Babe Ruth (θρυλικός παίκτης του baseball), όπως επίσης και η ονομασία του πρώτου τους άλμπουμ "First Base", που κι αυτό είναι από την ορολογία του baseball. Αυτό το άλμπουμ έγινε χρυσό στον Καναδά και το κομμάτι Wells Fargo γνώρισε τεράστια επιτυχία. Από το '73 ως το '75 έγιναν μερικές αλλαγές στη σύνθεση του συγκροτήματος, με τους Punshon, Powell να αποχωρούν και να εντάσσονται οι Ed Spevock, Chris Holmes και Steve Gurl. Πριν το τέταρτο άλμπουμ, αποχώρησε και ο Shacklock, που αντικαταστάθηκε από τον Bernie Marsden (μετέπειτα στους Whitesnake). Με τις συνεχείς αλλαγές όμως έφτασαν στο σημείο να διαλυθούν το 1976, αφού όμως πρώτα είχαν κυκλοφορήσει το πέμπτο τους άλμπουμ. Στις αρχές του 2006 οι Haan, Hewitt, Shacklock και Punshon ενώθηκαν ξανά για να ηχογραφήσουν καινούργια τραγούδια, στο Nashville, με τον Spevock να ηχογραφεί τα τύμπανα στο Λονδίνο. Το νέο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2007, με τον τίτλο Que Pasa και αργότερα άρχισαν τις ζωντανές εμφανίσεις, με μια μεγάλη και πολύ πετυχημένη περιοδεία στον Καναδά το 2010.

Βέβαια, το τραγούδι που έχει μείνει κλασσικό, είναι το πολυδιασκευασμένο "The Mexican" και ανήκει κι αυτό στην κατηγορία των τραγουδιών που όλοι μας το ξέρουμε αλλά δεν θυμόμαστε ποιοί το λένε. Γενικά πάντως οι Babe Ruth, υπήρξαν μια καταπληκτική μπάντα, με πολύ μεγάλη ανταπόκριση στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά όχι ιδιαίτερη στην Ευρώπη. Αξίζει πάντως να τους ψάξετε παραπάνω, γιατί έχουν πολλά πανέμορφα τραγούδια.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία:

First Base 1972

Amar Caballero 1973

Babe Ruth 1975

Stealin' Home 1975

Kid's Stuff 1976

Que Pasa 2007

Bruce Springsteen/ Manfred Mann's Earth Band - Spirit in the Night

Η rock μουσική είναι ένας ζωντανός οργανισμός και αν λάβουμε υπ' όψη την ερμητική αρχή : ότι είναι πάνω είναι και κάτω, μπορούμε να το παρομοιάσουμε με τον ανθρώπινο οργανισμό. Στην ουσία τίποτα δεν είναι άχρηστο σε αυτόν, αλλά υπάρχουν κάποια μέρη του που αντικαθίστανται. Κάποια όμως δεν μπορούν να  αντικατασταθούν και ακόμα κάθε ελάχιστη παρέμβαση σε αυτά είναι επικίνδυνη για την ζωτικότητά τους. Και το βασικό χαρακτηριστικό αυτών των μερών ή αλλιώς ιστών, είναι η αλληλεπίδραση τους με τα τον υπόλοιπο οργανισμό, αλλά κυρίως η γενναιόδωρη στήριξη του όλου οργασμού. Ίσως θα μπορούσε κάποιος να τολμήσει να πει, ότι έχουν από μόνα τους κάποια ψυχή, δεδομένου ότι στον μεγαλόκοσμο της  rock κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό.

Ίσως η καλύτερη επιλογή της δισκογραφικής Columbia ήταν να "ρισκάρει" να κυκλοφορήσει με διαφορά μιας εβδομάδας, δύο ντεμπούτο άλμπουμ των δύο πιο "ζωτικών" οργάνων της rock οντότητας. Το πρώτο ήταν του  Bruce Springsteen, το Greetings from Asbury Park, N.J και μια εβδομάδα διαφορά το ομώνυμο άλμπουμ των Aerosmith, με το Dream On  (εδώ) να δείχνει το μεγαλείο τους. Αλλά και να υπενθυμίζει στην εταιρία ότι έπρεπε να προωθήσει και το δικός τους άλμπουμ. Όμως το ντεμπούτο του αποκαλούμενου Boss, δεν είχε άδικα όλη την προσοχή της δισκογραφικής. Ένας λόγος ήταν το Spirit in the Night, ένα από τους 9 που υπάρχουν σε αυτό το άλμπουμ. Ένα τραγούδι που κατάφερε να χαρίσει δόξα σε άλλη μια μεγάλη μπάντα, τους Manfred Mann's Earth Band. 
Αρχικά το τραγούδι δεν ήταν μέσα στο άλμπουμ, αλλά όπως συμβαίνει πολλές φορές με τις μεγάλες συνθέσεις, μπήκε την τελευταία στιγμή στο άλμπουμ. Ο διευθυντής της δισκογραφικής θεώρησε πως δεν είναι αρκετά εμπορικό όλο το άλμπουμ και κάποια τραγούδια δεν πρέπει να μπουν. Ο Springsteen έγραψε γρήγορα δύο τραγούδια, το  "Spirit in the Night" και το "Blinded by the Light". Και μιας και ήταν της τελευταίας στιγμής, είχε μαζί του για την ηχογράφηση μόνο τον Vini Lopez στα τύμπανα και τον Clarence Clemons στο σαξόφωνο. Όλα τα υπόλοιπα όργανα τα έπαιξε μόνος του. Στην πραγματικότητα το "Spirit in the Night" είναι μια πιο μεγάλη εκτέλεση του ενός άλλου τραγουδιού που συνήθιζαν να παίζει στις ζωντανές του εμφανίσεις , πριν υπογράψει συμβόλαιο. 

Σε όλα τα τραγούδια του άλμπουμ, το λυρικό μέρος, λόγω του αφηγητικού τρόπου γραφής, αλλά και εκτέλεσης του τραγουδοποιού δεν συμβαδίζει και πολύ με την μουσική, εκτός από το συγκεκριμένο. Σε αυτό πετυχαίνει μια αρμονία ανάμεσα στη αφήγηση και την μελωδία. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε μια παρέα εφήβων, τους  Wild Billy, Hazy Davy, Crazy Janey, Killer Joe, G-Man και Mission Man. Ο τελευταίος διηγείται την ιστορία τους στην Greasy Lake, κοντά στην  "Route 88". Ήταν μια νύχτα με πολύ ποτό και σεξ, αλλά πάνω απ' όλα ένα σύντομο και δυνατό αίσθημα της ελευθερίας. Αυτή όμως η ελευθερία τους δένει σε μια βαθιά φιλία μεταξύ τους. 
Στην πραγματικότητα η λίμνη  Greasy Lake, δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη, γιατί απλά είναι μια μυθοπλασία το μέρος. Αλλά όχι αβάσιμη. Είναι συνδυασμός δυο τοποθεσιών  που τα μέλη της μπάντας επισκεπτόταν. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Vini Lopez, η μια ήταν  η λίμνη Carasaljo, κοντά στην U.S. Route 9 και New Jersey Route 88 κοντά στο Lakewood του New Jersey και η άλλη  ήταν μια βαλτώδη λίμνη κοντά Garden State Parkway. Αλλά η Greasy Lake είναι και ένα σύντομο αφήγημα του  TC Boyle, το οποίο έχει περίπου την ίδια θεματολογία με το τραγούδι. 
Όμως το τραγούδι περίμενε τους Manfred Mann's Earth Band να το διασκευάσουν για να ολοκληρώσει την χρονική, αλλά και μουσική του δομή. Η διασκευή έχει αυτή είναι ορισμός της λέξης, μιας και διαφέρει αρκετά από το πρότυπο. Το ρεφρέν είναι αρκετά διαφορετικό και τα πλήκτρα παίρνουν το πρωταγωνιστικό ρόλο. Κυκλοφόρησε στο έκτο τους άλμπουμ, το Nightingales and Bombers το 1976. Σαν σινγκλ, με τα φωνητικά του Mick Rogers  με το ζόρι μπήκε στο Billboard Hot 100 την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε. Όμως την επόμενη χρονιά η μπάντα το κυκλοφόρησε ξανά αλλά με τον Chris Thompson στα φωνητικά πια και σκαρφάλωσε στο νούμερο 40 της ίδιας λίστας. 

Jacek Henryk Maniakowski

Creedence Crearwater Revival - Willy And The Poor Boys

Ένα πραγματικά θρυλικό συγκρότημα από την Αμερική και από το San Francisco όπου έβγαλε πολλές μεγάλες μπάντες όπως Greatful Dead,Big Brother & The Holding Company(η μπάντα της Janis Joplin) και άλλες πολλές.
Οι ρίζες τους ξεκινάν από το 1959 με το όνομα Blue Velvets και η πρώτη ηχογράφηση το 1962 με τότε ηγέτη & τραγουδιστή τον Tom Fogerty.Στην πορεία θα αλλάξουν το όνομα τους σε Golliwogs όπου παίζανε Garage Rock όσο και να ακούγεται περίεργο.
Το 1968 θα ξαναλλάξουν το όνομα τους σε Creedence Crearwater Revival και θα ξεκινήσουν μια μικρή αλλά σημαντική καριέρα αφήνοντας έντονα το στίγμα τους και επηρεάζοντας δεκάδες συγκροτήματα και καλλιτέχνες στην συνέχεια.
Κυκλοφόρησαν 7 δίσκους μέσα σε 4 χρόνια και 3 μαζεμένους σε μία χρονιά το 1969 ένας από αυτούς ο Willy And The Poor Boys..Αποτελείται από 10 πραγματικά αριστουργήματα από τα οποία τα 2 είναι Instrumental και τα άλλα 2 διασκευές σε παλιά Blues κομμάτια του Leadbelly.
Το τραγούδι που πραγματικά έχει αφήσει εποχή είναι το Fortunate Son ένα αντιπολεμικό τραγούδι που μιλάει για τον πόλεμο του Βιετνάμ γραμμένο όπως και όλα του συγκροτήματος από τον John Fogerty..Ενδεικτικό είναι ότι το έχουν διασκευάσει οι Dropkick Murphys & οι Pearl Jam.
Άλλες καλές στιγμές του δίσκου το εκρηκτικό It Came Out Of The Sky το χαρακτηριστικό Down In The Corner και το υπέροχο και νοσταλγικό τραγούδι Effigy που πάντοτε το ακούς και σου γεμίζει έντονα συναισθήματα.
Οι πολλές διαμάχες ανάμεσα στα μέλη του Group δυστυχώς δεν τους επέτρεψαν να συνεχίσουν και για περισσότερα χρόνια,ο John Fogerty ξεκίνησε από το 1973 μέχρι και σήμερα την προσωπική του πορεία και πολλή αξιόλογη αλλά οι CCR θα μείνουν για πάντα στις καρδιές ειδικά στους λάτρεις του Classic Rock Και ειδικότερα στους Αμερικάνους.

Gary Lexicondevil