Τα πάντα είναι μαθηματικά, όλη η ζωή καθορίζεται από
μαθηματικές σχέσεις και εξισώσεις.
Math rock
Πως ακούγεται: σαν να μπλέχτηκε ένας μουσικόφιλος μπάμπουρας
(βόμβος ή βομβίνος πιο επιστημονικά) ανάμεσα σε χορδές μιας 37-χορδης
χειροποίητης ηλεκτρικής κιθάρας, τις οποίες πέρασε για άβακα και προσπαθούσε να
κάνει μαθηματικές πράξεις. Στην πραγματικότητα είναι σαν progressive rock με ακόμα πιο περίεργα
μουσικά μέτρα όπως 7/8, 11/8, 13/8.
Γιατί να το ακούσουμε: υποθέτω πως θα μπορούσε να είναι ένας
καλός τρόπος για να επικοινωνήσουμε με εξωγήινους πολιτισμούς. Στην ουσία η
πολυπλοκότητα του είδους δε μπορεί να κατανοηθεί με ένα άκουσμα, έτσι κάθε φορά
που ακούς μια σύνθεση ανακαλύπτεις νέα μουσικά στοιχεία. Και γιατί η μουσική
δεν είναι παρά μαθηματικά με ήχους. Γιατί ο ντράμερ είναι η μούρη/σταρ της
μπάντας.
Γιατί όχι: γιατί μπορεί να θλάση τα μισά σου εγκεφαλικά
κύτταρα, αν δεν έχεις εξασκηθεί στον ήχο αυτόν.
Που; Η.Π.Α. και Ιαπωνία
Πότε; Τέλη δεκαετίας του ‘80
Ποιοι; Οι ρίζες μπορούν φτάσουν πολύ βαθιά στον χρόνο ακόμα
στον Igor Stravinsky ή Dave Brubeck. Σίγουρα όλοι οι μουσικοί του είδους
επηρεαστήκαν από μπάντες όπως οι King
Crimson, Yes και Rush. Αλλά
σαν βασικό σημείο αναφοράς του είδους είναι ο Steve Albini και το πρώτο του συγκρότημα οι Big Black. Οι
παγκοσμίως άγνωστοι Wider, οι Slint, Fugazi, και Naked Raygun είναι από τους
πρωτοπόρους του είδους.
Αλλά ακόμα να
ακούσεις: Drive Like
Jehu, Don Caballero, Chavez, Battles, Chavez, Polvo, Owls, Tera Melos, Hella,
The Blood Brothers, Plot to Blow Up the Eiffel Tower, June of 44, Rodan.
Μέρες δόξας: Μέσα
δεκαετίας του ’90 κυρίως χάρη σε μια σχετική επιτυχία κάποιων συγκροτημάτων του
είδους.
Κόκκινη κάρτα: Καταντάει μουσικός αυνανισμός, κάτι σαν την
τέχνη μόνο για την τέχνη.
Με τι μπερδεύεται; Με Indie rock, post-hardcore, progressive rock, minimal
Τι λες στον άσχετο; σκέψου κάτι εξισώσεις στο σχολείο που
δεν καταλάβαινε γρι, ε αυτό σε μουσική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου