Riverside - Live στο 8ball Θεσσαλονίκη 1/6 2013

Οι Riverside με την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ Shrine of New Generation Slaves έκαναν μια στροφή προς πιο ευρύ κοινό. Πιο μαλακός ήχος και εστίαση προς την μελωδία, που ποτέ δεν έλειψε από τις συνθέσεις τους. Οι ποιότητα των τραγουδιών ανέβηκε ακόμα ένα σκαλοπάτι. Όλα αυτά συνοδεύτηκαν και μια μεγάλη περιοδεία που περιλάμβανε και την Ελλάδα, Θεσσαλονίκη 1/6 και Αθήνα 2/6. 
Πολύ-αναμενόμενο live, για μένα τουλάχιστο, έλαβε χώρα στο 8ball, ένας χώρος φτιαγμένος για συναυλίες. Η μπάντα την προηγούμενη είχε παίξει στην Κωνσταντινούπολη και όπως μου είπαν τα μέλη της, πρόλαβαν και αυτοί και "χόρτασαν" δακρυγόνα, ειδικά οι τεχνικοί. Αν και παρά λίγο να ακυρωθεί η συναυλία, τελικά οι φαν τους προήλθαν κανονικά στον χώρο και η συναυλία πραγματοποιήθηκε κανονικά. Αν και ήταν προγραμματισμένο να ανοίξει την συναυλία μια άλλη μπάντα, στην Θεσσαλονίκη, κάτι τέτοιο δεν έγινε. 
Το γκρουπ εμφανίστηκε σχεδόν στην ώρα τους, με τον Michał Łapaj να προσέρχεται με πατερίτσες. Μετά από μια μικρή συνομιλία μαζί του, έμαθα πως ήταν συνέπεια ενός after party στο Μεξικό και μετά από κατανάλωση βότκας, τεκίλα και ουίσκι. Σαν γνήσιος Πολωνός αρνήθηκε να ενοχοποιήσει την ..... βότκα και κατονόμασε την τεκίλα και το ουίσκι σαν υπεύθυνους για το σπασμένο του πόδι. 
Με τις πρώτες νότες φάνηκε και οι ποιότητα της μπάντας. Πέρα από τις συνθέσεις ο ήχος ήταν κρύσταλλο. Κοιτάζοντας γύρω, απλά δεν είδα τον, μόνιμα βαριεστημένο, ηχολήπτη αυτού του χώρου. Φυσικά η μπάντα έφερε δικούς της τεχνικούς. Σαν κύριοι μπήκαν στην σκηνή και απλά άρχισαν να παίζουν τραγούδια από το καινούργιο τους άλμπουμ. Ο κόσμος, αν και δεν ήταν "πήχτρα", ήταν αρκετός, με αφοσίωση άκουγε την μπάντα, σαν σε εκκλησία. Μόνο στο τέλος τραγουδιών ξεσηκωνόταν. Κάποιος θα μπορούσε να το ερμηνεύσει σαν παγομάρα, αλλά εγώ το είδα σαν σεβασμό.
Μετά τους απαραίτητους χαιρετισμούς συνέχιζαν με καινούργια κομμάτια. Ο κόσμος άρχισε να ζεσταίνεται, αν και πολύ ήταν αυτοί που δεν ήξεραν τα τραγούδια τους. Μόλις άρχισαν να γυρίζουν στα στα παλιά κομμάτια, άρχισαν όλοι να ξεσηκώνονται ακόμα περισσότερο. Βλέποντας την ανταπόκριση του κοινού, ο Mariusz Duda, δήλωσε ότι δεν θέλει να παρομοιάζεται η μπάντα με Πολωνούς Porcupine Tree. Αν και ομοιότητες του ίδιου με τον Steven Wilson, αλλά και του ήχου είναι αρκετά φανερές, χωρίς αυτό να είναι μειονέκτημα. Κάθε άλλο, δείχνει πόσο μεγάλη μπάντα είναι.
Ο Mariusz Duda, ήξερε να ξεσηκώσει τον κόσμο με τις παροτρύνσεις προς το κοινό, αλλά και η μπάντα ενάλλαζε τις παλιές συνθέσεις με τις καινούργιες με την ίδια αρμονία που παίζουν και μουσική. Η αποθέωση του έγινε με το πρώτο Encore. Ο τραγουδιστής έπαιξε θαυμάσια με το κοινό, που ανταποκρίθηκε. Η συναυλία τελείωσε με τα Conceiving You και Celebrity Touch με δεύτερη αποθέωση.  
Συνοπτικά, από τις πιο σοβαρές συναυλίες που είδα. Το γκρουπ  σέβεται το κοινό. Ο ήχος λες και το άκουγες από στούντιο άλμπουμ. Υπήρχε αρκετός κόσμος που ήρθε να τους ακούσει και μετά να αγοράσει τους δίσκους τους. Τους αντιμετώπισε με σεβασμό και έχει ανάλογη ανταπόκριση. Ο Mariusz περίμενε περισσότερη προσέλευση, όπως μου είπε. Λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι σε κάθε συναυλία τα εισιτήρια ήταν τουλάχιστον 1000, στην Ευρώπη. Αν και στις εμφανίσεις τους στην Αμερική ήταν στα μισά περίπου, αλλά τις εκεί εμφανίσεις τις θεώρησαν τεράστια εμπειρία. Μοναδικό μειονέκτημα η τιμή του εισιτηρίου 20 ευρώ, αν και το άξιζαν με το παραπάνω, στη προπώληση και 30 ευρώ!!!!!!! στο ταμείο. Θα τους ξαναδώ με την επόμενη ευκαιρία. 
Τον Σεπτέμβριο ξεκινάνε νέα τουρνέ, από Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία θα φτάσουν και στις χωρίς γύρω από την Βαλτική. 

Jacek Maniakowski

Rare Earth - Smiling Faces Sometimes

Η Motown είναι από τις πιο σημαντικές δισκογραφικές εταιρίες και κατά πολλούς μήτρα του rock'n'roll και όχι μόνο. Είχε στις τάξεις της τους καλύτερους τραγουδοποιούς, που απλά έδιναν τις συνθέσεις εκεί που ταίριαζαν καλύτερα. Το "Smiling Faces Sometimes" αποτελεί και αυτό μια τέτοια περίπτωση. Μια σύνθεση των  Norman Whitfield και Barrett Strong του 1971, δόθηκε πρώτα στους  the Temptations την ίδια χρονιά. Παράλληλα ο παραγωγός Norman Whitfield, το ηχογραφεί και με τους the Undisputed Truth, για το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους. 
Και οι δύο εκτελέσεις έχουν το ίδιο θέμα, τη λυκοφιλία και τα πισωμαχαιρώματα, που είναι επακόλουθό της ("Smiling faces sometimes...they don't tell the truth...smiling faces sometimes tell lies"). Όμως τα δύο τραγούδια διαφέρουν ως προς την οπτική, για αυτό το θέμα. Η πρώτη εστιάζεται στα αισθήματα φόβου και δειλίας, δίνοντας την ατμόσφαιρα θρίλερ. Μουσικά, είναι ένα 12λεπτο κομμάτι στο μεγαλύτερο του μέρος είναι, είναι χωρίς τα λυρικά και βρίσκεται στο Sky's the Limit άλμπουμ τους. Στην προσπάθεια να γίνει μικρότερης διάρκειας, για να βγει σε σινγκλ, ο  τραγουδιστής Eddie Kendricks, φεύγει από την μπάντα λόγω προσωπικών διαφορών. 
Ο  Norman Whitfield, ήταν γνωστός ότι έκανε παραγωγές στο ίδιο τραγούδι και με άλλους καλλιτέχνες. Μετά την αποχώρηση του Kendricks, δεν πτοήθηκε και το ηχογράφησε μαζί με τους the Undisputed Truth. Το τραγούδι γίνεται μεγαλύτερη επιτυχία της μπάντας, φτάνοντας στο Νο 3 του Billboard Hot 100 και μοναδικό τους τραγούδι που μπήκε σε αυτήν την λίστα. Το τραγούδι περνά από πολλές .... φωνές, με τον ίδιο παραγωγό για να φτάσει στους Rare Earth, το 1973 και το άλμπουμ τους, το  ΜΑ.  Άλλες δύο εκτελέσεις ήταν από David Ruffin το 1974 και Joan Osborne μαζί με τον  Isaac Hayes  το 2002.

Jacek Maniakowski

Placebo - 36 Degrees

Η είσοδος των  Placebo στην δισκογραφία, κάθε άλλο από διακριτική ήταν. Πέρα από από μουσική τους παρουσία, που έδωσε πιο φρέσκο ήχο, ήταν και κάποιες δραστηριότητες που δεν είχαν σχέση με την μουσική. Αλλά και από το πρώτο τους άλμπουμ, δημιούργησαν, μαζί με πολλά φαν κλαμπ τους, πολλές συζητήσεις σχετικά με την σημασία των στίχων τους. Το δεύτερο σινγκλ από το ομώνυμο άλμπουμ τους ήταν το 36 Degrees και δεν ήταν λίγοι αυτοί που αναρωτήθηκαν τι θέλει να πει ο ποιητής.
Το τραγούδι είναι δημιουργία του Brian Molko. Αν και το μουσικό του μέρος δεν αμφισβητείται, το λυρικό σήκωσε πολλές συζητήσεις. Αλλά κυριάρχησαν κυρίως δύο απόψεις. Η μία είναι ότι αφορά την σεξουαλικότητα κάποιων μελών της μπάντας και η άλλη σχετίζεται με τον θάνατο. Γενικά ο τίτλος συμβολίζει την μέση θερμοκρασία του ανθρώπου, που για την ακρίβεια είναι 36,6 βαθμοί Κελσίου. Κατά μια ερμηνεία μιλάει για πάγωμα μιας σχέσης, σαν αποτέλεσμα dumping, απόρριψης, ταπείνωσης και "αδειάσματος", του ενός προς τον άλλων. Ουσιαστικά υποδηλώνει την πτώση της "θερμοκρασίας" ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. 
Ο ίδιος ο Molko δηλώνει ότι αυτή η θερμοκρασία είναι απλά ένα σημείο μετάβασης, ή αρχίζεις να παγώνεις σαν να πεθαίνεις ή ξεκινάς να ζεσταίνεσαι σαν αναγεννιέσαι. Στους στίχους οι αριθμοί κάνουν παρέλαση, σαν σε γνωστό μυθιστόρημα του Dan Brown,"I've gotta breathe to stay alive / And 1 4 2 9 7 8 /Feels like I'm gonna suffocate /14 16 22 . Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι παρά αριθμός του τηλεφώνου του αγαπημένου ινδικού εστιατορίου της μπάντας, στο Ανατολικό Λονδίνο. 
Επίσης, είναι από τα πρώτα τραγούδια που γράφτηκαν για την μπάντα. Μαζί με το “Nancy Boy” ήταν τα δύο πρώτα που έγραψε ο Molko. Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού σκηνοθέτησε ο  Chris Cunningham και γυρίστηκε υποβρύχια σε μια πισίνα. Οι σκηνές όπου τραγουδάει ο  Molko, γυρίστηκαν σε έναν βάλτο. Τα γυρίσματα ήταν πολύ δύσκολα για το γκρουπ και όλοι τους δηλώσαν ότι, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν βίντεο κάτω από το νερό. 

Jacek Maniakowski

U.N. - Echo-λόγιο

Οι THE U.N. BAND απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Το U.N. δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο και στατικό νόημα. Το έχουμε επιλέξει για να του δίνουμε εμείς ένα διαφορετικό συμβολικό νόημα με τους τίτλους των εκάστοτε κυκλοφοριών μας και έτσι να καθοριζόμαστε και εμείς αλλά και η μουσική μας περισσότερο από αυτούς και όχι απλά από ένα δεδομένο όνομα.
2) Χρήμα ή δόξα;
Ουαου…! Έχοντας ως βασικό στόχο μας τη δημιουργία καλής (κατά την άποψή μας) μουσικής και τις όσο περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις θα ήταν χαζό να σου λέγαμε ότι δεν θα θέλαμε λιγάκι κι απ’ τα δύο. Το «πολύ» είναι αυτό που κάνει κακό στην έκφραση.
3) Πως θα προβάλετε με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σας;
Αυτήν την περίοδο είμαστε ένα χτυπημένο ωλένιο νεύρο που κάνει έκδηλη την υπόστασή του μονάχα με ορμή!
4) Σημείο μηδέν της μπάντας.
Ας πούμε τον Ιανουάριο του 2010 που κάναμε την πρώτη ζωντανή μας εμφάνιση στο Rodeo στην Αθήνα. Όπως καταλαβαίνεις υπάρχουν και σημεία κάτω του μηδενός…

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Οποιαδήποτε επιφανειακή και άψυχη, σε όλο της το φάσμα.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Ποιος σου είπε ότι δεν είναι; Η επιρροή της πάνω στην ψυχή του ανθρώπου είναι απίστευτη και -μάλλον- μεγαλύτερη από κάθε άλλη μορφή τέχνης. Αν περικυκλωνόμασταν από μουσικές βγαλμένες κατευθείαν από την καρδιά των ανθρώπων και απαλλαγμένες από κάθε είδους εκπτώσεις στην έκφραση θα ήμασταν όλοι πολύ καλύτερα. Εμείς στοχεύουμε πρώτα πάνω στις δικές μας «καταραμένες» ψυχές… κι όσοι πιστοί προσέλθετε.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Οι περισσότεροι από τους «ήρωές» μας βρίσκονται είτε στη σύνταξη είτε στον τάφο. Από την άλλη δεν ξέρουμε αν από τη χαρά μας θα ήμασταν σε θέση να παίξουμε καμιά νότα όντας δίπλα σε «μεγαθήρια». Γενικά, πάντως, γουστάρουμε να μοιραζόμαστε τη σκηνή με ανθρώπους με τους οποίους μας συνδέει η καλή επικοινωνία και χημεία στο ανθρώπινο επίπεδο.
8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Οτιδήποτε είναι μέσα στη ζωή μπορεί να βγει και με άμεσο ή έμμεσο τρόπο και στη μουσική.
9) Οι επιρροές σας;
Πολύ πράμα… από Led Zeppelin και Gallagher μέχρι Foo Fighters και Black Keys.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέχρι να το φτιάξεις αποτελεί σκοπό. Από κει και πέρα για εμάς αποτελεί καθαρά μέσον έκφρασης και συντήρησης της όποιας ψυχικής υγείας διαθέτουμε (λέμε τώρα…)
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Μάλλον μέσο.
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Υπάρχουν κραυγαλέες περιπτώσεις και για τα δύο ενδεχόμενα και μάλλον οι περισσότεροι τα ξέρετε ήδη. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι το ταλέντο μπορεί να σβήσει από αυτά και στην τελική αυτό που μετράει περισσότερο είναι το μουσικό αποτέλεσμα.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Μάλλον με μπούφο ! ! !
14) Μια ευχή για την μπάντα.
Πρόβα – στούντιο – live, όσο πιο συχνά γίνεται.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;Όταν ξέρεις ότι θέλεις να «προσθέσεις» κάτι στο κομμάτι και παράλληλα νιώθεις να σου το φωνάζει και το ίδιο αλλά αντ’ αυτού κάθεσαι και κοιτάς τον τοίχο σα… μπούφος.
Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/THE-UN-BAND/244013442933