Ο Bob Dylan στα πρώτα του μουσικά βήματα είχε πει κάποτε για τον Roy Orbison ότι τραγουδούσε μουσικά είδη, τα οποία δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί.
Neofolk
Πως ακούγεται: Σαν να παίζει ο Bob Dylan δίπλα σε ένα εργοστάσιο σε πλήρης λειτουργία. Ουσιαστικά σαν μίξη
μεσαιωνικής μουσικής με πολλούς ηλεκτρονικούς πειραματισμούς.
Γιατί να το ακούσουμε: Βασικά πολλοί έχουν
ακούσει το είδος, χωρίς καν να το γνωρίζουν σε metal διασκευές. Είναι παράξενα μαγευτικός ήχος της
μουσικής αυτής με πολλές ιδέες σε κάθε κομμάτι. Κατάλληλο για αυτούς που
ψάχνουν για πρωτοτυπία, αλλά χωρίς να φτάνει αυτή στα άκρα.
Γιατί όχι: γιατί χουααααααχ (χασμουρητό), τι
λέγαμε; Ααα ναι, ε καταντάει τελείων μονότονο και βαρετό. Άλλες πάλι κουράζει
με τους υπερβολικούς πειραματισμούς.
Που; Κυρίως στην Αγγλία.
Πότε; Εδώ υπάρχει αρκετή θολούρα. Ο όρος
άρχισε να χρησιμοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Αλλά χωρίς να
υπάρχει το είδος, ήδη παιζόταν από την δεκαετία του ‘60
Ποιοι; Γενικά περιγράφει την μουσική, η οποία έχει σαν βασική επιρροή τους Douglas Pearce (Death In June), Tony Wakeford (Sol Invictus) και David Tibet (Current 93), οι οποίοι είναι και πρωτοπόροι του είδους. Αλλά και οι Vulcan's Hammer, Changes, Leonard Cohen, και Comus, θεωρούν ήδη από την δεκαετία του ’60 εκπρόσωποι του είδους. Ακόμα και ο Lou Reed βρίσκεται στην κορυφή των επιρροών.
Αλλά ακόμα να ακούσεις: Rome από Λουξεμβούργο, τους Ολλανδούς A Challenge of Honour και Omnia, τους Γερμανούς Forseti, τους Φιλανδούς Nest και Empyrium στα πιο πρόσφατα τους άλμπουμ.
Μέρες δόξας:
χμμ, στις αρχές των ‘90ς, αν μπορεί αυτή η έκρηξη να θεωρηθεί δόξα. Αν
και από την δεκαετία ’10 βγαίνουν πολύ αξιόλογα σχήματα.
Κόκκινη κάρτα: η ενασχόληση με νέο-παγανισμό
και αποκρυφισμό τραβάει ναζί και σαν οντότητες καθόλου έξυπνες μπερδεύουν τους
ρούνους με σβάστικες.
Με τι μπερδεύεται; Με
experimental, Martial industrial, dark folk και pagan folk"
Τι λες στον άσχετο; Μεσαιωνικά ντρίνγκι
ντρίνγκι με τους μουσικούς να παθαίνουν που και που ηλεκτροπληξία ενώ παίζουν.
