Τα ονόματα και τίτλοι είναι κάτι αναγκαίο και στο rock'n'roll. Μπορεί η κλασική μουσική ελάχιστες φορές να δίνει κάποιο όνομα σε μια σύνθεση, πέρα από τον τεχνικό της προσδιορισμό, αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στην ροκ μουσική. Πριν όμως, κάποιος μουσικός αποκαλύψει τη σημασία του τίτλου, αλλά και του λυρικού μέρους σχηματίζεται πάντα μια παραφιλολογία γύρω από αυτό.Βασική προϋπόθεση το τραγούδι να είναι πετυχημένο και πέρα από την θύελλα των φημών προσφέρει και και αρκετές γνώσεις για την ιστορία της μουσικής ή για κάποιο πρόσωπο, που ως την στιγμή της κυκλοφορίας του τραγουδιού, έμενε στην σφαίρα του άγνωστου. Και ένα από τα πιο πετυχημένα ντεμπούτο άλμπουμ στην ιστορία της ροκ είναι πόλος έλξης για κάθε ερευνητή της μουσικής και όχι μόνο. Η πρώτη δισκογραφική απόπειρα των Pearl Jam, το Ten του 1991, από τον τίτλο του ως και το τελευταίο τραγούδι του, είναι πηγή έρευνας και το "Yellow Ledbetter", σαν τίτλος μόνο, προκαλεί πολύ ενδιαφέρον. Η δημιουργία των Jeff Ament, Mike McCready, με τον Eddie Vedder να αναλαμβάνει το λυρικό μέρος, έχει αρκετές εκδοχές, σχετικά με την σημασία των στίχων. Η πρώτη θεωρεία λέει πως είναι απλά αποτέλεσμα ενός δημοφιλούς στην Αμερική γλωσσοδέτη, του "yellow better, red better". Η γρήγορη του επανάληψη καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στο "yellow ledbetter. Και η αιτία γι αυτήν την εξήγηση είναι η δυσδιάκριτη σημασία των στίχων. Η δεύτερη θεωρεία λέει ότι είναι φόρος τιμής για τον Huddy Ledbetter ή αλλιώς του γνωστού Leadbelly, πρωτεργάτη των Blues στην δεκαετία του '30 και συνήθη πηγή "δανεισμού" για ανέμπνευστους μουσικούς και από τους πρώτους που ηχογράφησαν αυτόν τον μουσικό θησαυρό. Αλλά στην πραγματικότητα το τραγούδι αναφέρεται σε έναν φίλο του Eddie Vedder από το Σικάγο, του Tim Ledbetter. Το τραγούδι γράφτηκε κατά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, του "Papa Bush" . Η ιστορία περιγράφει την ιστορία του νεαρού Grunger, του οποίου ο αδελφός πήγε στον πόλεμο και σκοτώθηκε. Οι ειδοποιήσεις που πήγαιναν σε συγγενείς, για τον θάνατο κάποιου στρατιώτη, ερχόταν σε κίτρινους φακέλους. Έναν τέτοια φάκελο παρέλαβε και ο ήρωας του τραγουδιού. Αναστατωμένος πηγαίνει μια βόλτα και κει συναντάει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να κάθεται κάτω από μια Αμερικάνικη σημαία. Προσπαθώντας να του εξηγήσει την κατάστασή του, καταλαβαίνει ότι μάταιο. Όμως, η σημασία των στίχων άλλαξε με τον καιρό και σε κάθε ζωντανή εμφάνιση ο Vedder τραγουδάει και διαφορετική εκδοχή. Το τραγούδι με το οποίο συνήθιζαν να κλείνουν τις μεγάλης διάρκειας συναυλίες τους, δεν αποτελεί στο μουσικό του μέρος καμιά παρθενογέννηση. Το βασικό riff του τραγουδιού είναι παρμένο από το "Little Wing." του Jimi Hendrix.
Το Rock n Roll επισήμως θεωρείται πως ξεκίνησε το 1954 με την ηχογράφηση του Rock Around The Clock αλλά πιο πριν υπάρχουν κάποιες ηχογραφήσεις τραγουδιών του R&B όπως ήταν το Shake Rattle Roll του Big Joe Turner στις αρχές του 1954 και κάποια ακόμα που έθεσαν τις βάσεις για να γεννηθεί η μουσική Rock n' Roll ... αλλά το τραγούδι που ίσως να είναι το εναρκτήριο τραγούδι του RnR βγήκε το 1947 από τον ομολογουμένως βασιλιά της Country μουσικής τον Hank Williams .. Move It Over ένα τραγούδι που θα διασκευαστεί από τον Αμερικανό Rocker George Thorogood το 1978 στον ομώνυμο δίσκο του ...θα δώσει στο τραγούδι ακόμα περισσότερη ενέργεια για να γίνει ακόμα πιο δυναμικό και πιο άμεσο σε ένα φαν του Rock και φυσικά τα κατάφερε .. Έτσι κι αλλιώς ο George Thorogood ήταν συνηθισμένος σε τέτοιες καταστάσεις να διασκευάζει παλιά γνωστά αγαπητά και γνωστά τραγούδια του Rock n Roll , του Blues και στην συγκεκριμένη περίπτωση και της Country...
Στην Ελλάδα από παλιά υπήρχαν ακατέργαστα μουσικά διαμάντια. Λόγω των κοινωνικών, αλλά και πολλών άλλων λόγων έμεναν ακατέργαστα και η ύπαρξη του γινόταν γνωστή από κάποιες ζωντανές εμφανίσει και το μεράκι πραγματικών μουσικόφιλων. Η έλλειψη στοιχειώδους επαγγελματισμού, από τις σημερινές μπάντες, αλλά και η νοοτροπία που ανθεί ακόμα στα μπουζουκτσίδικα ή σκυλάδικα πολυτελείας, θεωρώ ότι είναι οι κύριες αιτίες, που οι πιο πολλές αξιόλογες μπάντες μένουν "ακατέργαστα διαμάντια". Αλλά αυτό δε συμβαίνει με τους Sleepin Pillow. Μια μπάντα, εκτός της ποιότητας του μοναδικού και ιδιαίτερου τους ήχου, δείχνουν και μια σοβαρότητα, τουλάχιστον επί σκηνής. Η εξαμελής μπάντα από την Θεσσαλονίκη υπάρχει από το 2004 και έχει στο ενεργητικό της δύο άλμπουμ , τα “Apples on an orange tree” του 2008 και "Superman's blues" του 2010. Αποτελείται από τους Nomik - Vocals, Aisha Sama - Bass, Ris Pa - Guitars, Antoine - Keys and Guitars, Nick Jacqueline - Wind Pipes & Percussions, The Skinman - Drums. Τέλη του Σεπτέμβρη ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν το νέο τους ΕΡ με τίτλο "This world is over". Και αυτός ήταν ο λόγος και της συναυλίας τους στην Μονή Των Λαζαριστών στις 2 Σεπτεμβρίου. Είναι γεγονός, ότι τους άκουγα για πρώτη φορά και αυτό μετά από παρότρυνση ενός φίλου μου να τους δούμε οπωσδήποτε. Τα λόγια που άκουσα για τις ζωντανές εμφανίσεις τους ξεπερνούσαν τα κολακευτικά και έφταναν στα επίπεδα του "καλύτεροι από αρκετές ξένες μπάντες που έχουν κάνει live" Ο χώρος στον οποίο εμφανίστηκαν τουλάχιστον καταπληκτικός θα μπορούσε να είναι, με πολύ καλό ήχο,αν και εξωτερικός. Το στήσιμο του ήχου ήταν άκρως επαγγελματικό και ακουγόταν καθαρά σε όποιο σημείο του χώρου και να βρισκόσουν. Την συναυλία άνοιξαν Viper Vikings, ένα συμπαθές συγκρότημα με αρκετά ηλεκτρονικό ήχο. Δυστυχώς δε θα ήθελα να γράψω για την εμφάνισή τους, μιας και δεν εκμεταλλεύτηκαν τις δυνατότητες που τους πρόσφερε ο χώρος, αλλά και το γεγονός να παίζουν support σε μια μπάντα του διαμετρήματος των Sleepin Pillow. Τα φωνητικά του τραγουδιστή ήταν πολύ "μπροστά" σε σχέση με τους υπόλοιπους μουσικούς και άδικα γιατί η φωνή δεν έβγαινε απλά. Η προσήλωση του τραγουδιστή στην μπύρα,μαζί με τα υπερβολικά κενά ανάμεσα στα τραγούδια με αυτοπροβολή τους για κάποιον κερδισμένο διαγωνισμό έκαναν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Ευτυχώς δεν κράτησε και πολύ αυτό το μαρτύριο, μιας και η μπάντα δεν είναι για μεγάλους χώρους, το πολύ για κάποιο μικρό λαϊβάδικο. σχεδόν αμέσως ανέβηκαν οι Sleepin Pillow στην σκηνή και ο κόσμος, πολύ λιγότερος για την αξία τους, γρήγορα μαζεύτηκε μπροστά στην σκηνή. Χωρίς φανφάρες ξεκίνησαν με το Bring the sun back από το νέο τους ΕΡ. Το τραγούδι είναι στο στυλ της μπάντας.... που πάντα εκπλήσσει ευχάριστα, χωρίς να αφήνει ποτέ την αίσθηση "κάπου το ξανάκουσα". Από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως η μπάντα είναι φτιαγμένη για μεγάλες εκδηλώσεις. Εκμεταλλεύτηκαν το κάθε εκατοστό της σκηνής με το οπτικό υλικό να συνοδεύει αρμονικά τις κινήσεις του Nomik στην σκηνή. Η συνέχεια ήταν ανάλογη, με τα νέα τους τραγούδια να αφήνουν τις καλύτερες εντυπώσεις. Οι πειραματισμοί με ανατολίτικα στοιχεία, δέναν απόλυτα με το ψυχεδελικό τους ήχο. Ο ήχος παρά πολύ καλός, αν και ο ηχολήπτης "έπνιξε" το μπουζούκι που εμφανίστηκε σε κάνα δυο τραγούδια. Το δέσιμο της μπάντας θα το χαρακτήριζα από άκρως επαγγελματικό ως αξιοθαύμαστο. Δυστυχώς η προσέλευση του κόσμου δεν ήταν ανάλογη της αξίας τους, αλλά όσοι βρισκόταν ξέρανε τα τραγούδια τους. Ειδικά κάποια γνωστά τους από προηγούμενες δουλειές, τα υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό. Το σετ τους τελείωσε όπως άρχισε με το Bring the sun back. Σίγουρα θα τους ξαναδώ, μια μπάντα με επαγγελματίες μουσικούς και πολύ καλοστημένη ζωντανή εμφάνιση. Η μουσική δεν κρύβει την καταγωγή τους, αλλά αναμειγνύεται αρμονικά με progressive rock πειραματισμούς. Κι αυτό δημιουργεί έναν μοναδικό ήχο. Εκμεταλλεύτηκαν πλήρως της δυνατότητες που τους έδινε η σκηνή, αλλά και ηχητική εγκατάσταση και δημιούργησαν μια απολαυστική συναυλία.
Υπάρχει ένας κανόνας στην ζωή, που λέει ότι κανένας πραγματικός πρωτοπόρος δεν έχει δοξαστεί. Συνήθως αυτός που κάνει την αρχή σε κάποιο τομέα "καίγεται" και εκτός ότι, πέφτει θύμα πνευματικής κλοπής, πεθαίνει μόνος και μέσα σε μια λήθη. Η ροκ μουσική δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτόν τον κανόνα. Αλλά, πέρα από συγκεκριμένα πρόσωπα, υπάρχει μια περιοχή στην Αμερική, που γέννησε ένα είδος μουσικής και πλήθος ταλέντων,που έμειναν στην αφάνεια. Ο Μισισίπι, δεν ήταν γνωστός μόνο για τις πλημμύρες του και την γονιμότητα που πρόσφερε στις περιοχές γύρω από αυτόν, αλλά και στο γόνιμο μουσικά, μέρος. Πάντα πλημμυρισμένος από αυτοδίδακτους μουσικούς. Η μουσικής της περιοχής ήταν αφετηρία για το rock'n'roll μαζί με όλες τις εκφράσεις και συνεχίζει να αποτελεί ακόμα και σήμερα πηγή έμπνευση, αλλά και μουσικών "δανείων" για όλα τα φάσματα της μουσικής. Η rythm'n'blues πέρα απ'όλη την προσφορά της, έχει στηρίξει την έμπνευση πολλών καλλιτεχνών και ακόμα καιν στις μέρες μας, όποιος δεν έχει έμπνευση, αναζητά άγνωστα τραγούδια σ' αυτήν. Ο Moby, ένας μουσικός που δεν περιορίστηκε ποτέ σε κάποιο είδος, δανείστηκε και αυτός λίγη έμπνευση από τα rythm'n'blues. Το "Natural Blues" είναι το αποτέλεσμα αυτού του "δανεισμού" Η δημιουργία των Richard Melville Hall, Vera Hall και Alan Lomax κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1937 με την φωνή της Vera Hall και με τον τίτλο Trouble So Hard. Ήταν το μοναδικό γνωστό τραγούδι της folk τραγουδίστριας από το Livingston της Alabama. Η πρώτη επαφή με το τραγούδι είχε ο Moby στην συλλογή του Lomax την Alabama: From Lullabies to Blues. Η συμβολή του λαογράφου στην διάδοση της μουσικής παράδοση εκείνης της περιοχής είναι τεράστια και πολλοί μουσικοί έχουν ανατρέξει σε αυτόν σε αναζήτηση κάποιου "δανεισμού". Το πέμπτο σινγκλ, από το πέμπτο άλμπουμ του, το Play του 1999, παρά λίγο να μην συμπεριληφθεί σ ' αυτό. Αρχικά παίζοντας τα τραγούδια, που είχε σκοπό να βάλει στον δίσκο, σε κάποιους φίλους του, το θεώρησε πολύ παράξενο. Αλλά χάρη στο μιξάρισμα του 1 Giant Leap συμπεριελήφθη τελικά στο άλμπουμ. Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού, σκηνοθετημένο από τον David LaChapelle και με την συμμετοχή της Christina Ricci, βραβεύτηκε από το Ευρωπαϊκό MTV στα MTV Europe Music Award. Μια δεύτερη εκδοχή του βιντεοκλίπ είναι ένα animation, δημιουργία των Susi Wilkinson, Hotessa Laurence, και Filipe Alçada, σε στυλ του "Why Does My Heart Feel So Bad?"
Οι De Sadesαπαντούν: 1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Go ask your daughter.
2) Χρήμα ή δόξα;
Both.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Dirty Bluesy Garage Punk.
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Ιδρώτας ή μπριγιαντίνη; Ντρόγκια ή ξύδια; Fender ή Gibson; Η διπολική μας κληρονομιά.
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Πλακωνόμαστε συνέχεια για αυτό.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Suicide.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με τον Πάπα
8)Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Totally ritual.
9) Οι επιρροές σας;
ο Πάπας
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Πάπας
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Really?
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Δεν υπάρχει ταλέντο. Υπάρχουν κλίσεις και αυτές μέχρι μια ηλικία (η οποία εν προκειμένω είναι τουλάχιστον προχωρημένη).
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με τον Ορνιθόρυγχο τον παράδοξο (Ornithorhynchus anatinus), ο οποίος και απαντάται μόνο στην Αυστραλία. Τυχαίο;
14) Μια ευχή για την μπάντα
Πάρε μια ευχή από την μπάντα: @#*&!
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Η δημιουργία είναι ο φακός εκείνος που σε κάνει να κατανοείς οτι όλα είναι μια ψευδαίσθηση
και αυτό ενίοτε τσούζει.
Εάν δε, αυτό το τσούξιμο αρχίζει να σου αρέσει, τότε σίγουρα βρίσκεσαι σε ένα αρκετά σκοτεινό σημείο.
Η ροκ μουσική, πέρα της δημιουργικής και καλλιτεχνικής της αξίας, προσφέρει πάντα δόξα και χρήμα. Αυτό προσελκύει πάντα, εκτός από μεγάλες εταιρίες, που το μόνο τους ενδιαφέρον για την μουσική, είναι το πλήθος οπαδών που είναι πάντα έτοιμοι να ξοδέψουν. Εκτός από αυτές, υπάρχουν διάφοροι χάρτινοι και ατάλαντοι, δήθεν καλλιτέχνες, που το μόνο που κοιτάνε είναι δόξα και χρήμα. Και αυτό πάντα με την βοήθεια διάφορων παρατρεχάμενων, απόγονων του Σαλιέρι. Όμως η δύναμη του διαδικτύου, μπορεί να αναγνωρίσει το ταλέντο και αγνές προθέσεις μιας μπάντας, δημιουργώντας καθαρές σχέσεις μουσικών και φαν. Αλλά, σε βαθμό, που μας πάει κάπου 4 δεκαετίες πίσω μόνο μια μπάντα το κατάφερε. Οι Arctic Monkeys θα μπορούσε να είναι πρότυπο ενός καθαρού σε νοοτροπία ροκ συγκροτήματος, indie rock συγκεκριμένα. Αναδείχτηκαν, όχι με κάποια επικοινωνιακά και διαφημιστικά τρικ, αλλά καθαρά από το ταλέντο τους και την αγάπη των συνεχώς αυξανόμενων οπαδών τους. Μέσα σε μια δεκαετία μουσικής ύπαρξης και επταετία δισκογραφικής, έχουν γίνει όνομα, που η κάθε τους κυκλοφορία αποτελεί γεγονός. Το 2013 δίνουν το μουσικό τους ραντεβού με την κυκλοφορία του πέμπτου τους άλμπουμ, ΑΜ. Ο προάγγελος του ήταν μια σύνθεση του Alex Turner, τραγουδιστή και βασικού δημιουργού τους, το "R U Mine?", που κυκλοφόρησε μόνο του ενάμιση χρόνο νωρίτερα από την κυκλοφορία του δίσκου. Για έμπνευση, ο frontman μπήκε σε διαφορετικά μουσικά χωράφια. Προσπάθησε να ενσωματώσει στην στιχουργία τεχνικές δύο ράπερ, των Lil Wayne και Drake, αφήγηση γεγονότων αλλά σε αντίθετη χρονική σειρά. Ο πρώτος στίχος "Puppet on a String", είναι μια αναφορά στο νικητήριο τραγούδι του του διαγωνισμού της Eurovision του 1967, από την Sandie Shaw. Ο δεύτερος είναι για ένα φανταστικό νησί στον Ειρηνικό Ωκεανό, το Tracy Island, από την παιδική σειρά The Thunderbirds. Στο ρεφρέν τα πίσω φωνητικά κάνει ο drummer Matt Helders, χρησιμοποιώντας την τεχνική του falsetto. Μαζί με τα "Do I Wanna Know?" και "Why'd You Only Call Me When You're High?", έχεις σαν τίτλο ρητορικό ερώτημα. Το βιντεοκλίπ είναι γυρισμένο από τους Aaron Brown και Ben Chappell και ξεκινάει με την αναγγελία από τον Steve Jones του KROQ της πρώτης μετάδοσης του τραγουδιού στις 27 Φλεβάρη του 2012. Είναι ασπρόμαυρο και γυρίστηκε μέσα σε αυτοκίνητο το μεγαλύτερο μέρος στους δρόμους του Los Angeles. Αποσπάσματα από την ζωντανή τους εμφάνιση στο Mexico City, όπου παίξανε μαζί με τους The Black Keys, κλείνουν το βίντεο. Τι βιντεοκλίπ βραβεύτηκε σαν Best Video στα 2013 NME Awards.
Το rock'n'roll είναι κάτι ενιαίο, αλλά με πολλές εκφράσεις. Φαινομενικά αντίθετες μεταξύ τους. Αυτό έχει σαν συνέπεια την συσπείρωση των οπαδών ενός είδους και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που υπάρχει μπόλικη έχθρα μεταξύ τους. Και όσο πιο σκληρή η μουσική, τόση συσπείρωση υπάρχεις. Καμιά φορά όμως, ο καλλιτέχνης θέλει να εξερευνήσει και άλλα μουσικά μονοπάτια, κάτι που είναι δεν είναι αρεστό συνήθως στους φαν. Αλλά υπάρχουν πάντα και "μουσικοί ποντικοί", που απλά σφετερίζονται την δόξα ενός είδους, είτε ως μουσικοί είτε ως οπαδοί. Και το heavy metal, με τους πιο πιστούς οπαδούς, συνήθως είναι αποδέκτης τέτοιων επιθέσεων. Οι Pantera με τον χαρακτηριστικό τους ήχο δεν υποκρίθηκαν ποτέ στους οπαδούς τους. Και με το "Walk"δηλώνουν την απέχθεια τους για κάθε είδους "posers." Η δημιουργία όλης της μπάντας βρίσκεται στο έκτο άλμπουμ της μπάντας, το Vulgar Display of Power του 1991, το πιο πετυχημένο τους άλμπουμ. Το λυρικό του μέρος διαπραγματεύεται ακριβώς ατό το θέμα τις προσποιητής λατρείας προς την συγκεκριμένη μουσική. Άνθρωποι που δεν είναι μέρος της heavy metal σκηνής, απλά για να ακολουθούν την μόδα, προσποιούνται ότι ανήκουν εκεί φορώντας μερικά ρούχα. Κι ήταν γεγονός ότι, το heavy metal, στις αρχές της δεκαετίας του '90 γνώριζε μεγάλες δόξες και είχε γεμίσει η σκηνή με πολλούς άσχετους "ποζεράδες". Ο Phil Anselmo έχει ένα απλό μήνυμα γι αυτούς: "Take your fucking attitude and take a fuckin' walk with that. Keep that shit away from me" με μια πιο σύντομη και πιο ευγενική έκφραση απλά..... Walk. Με αυτό το μήνυμα διαολόστειλε τους φίλους του, όταν γυρνώντας στο σπίτι του, από την περιοδεία της μπάντας την Cowboys from Hell, άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν κάπως διαφορετικά. Άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν σαν ροκ σταρ, κάτι που μάλλον δεν είναι στο αίμα του. Το βασικό riff του τραγουδιού το δημιούργησαν κατά την διάρκεια του soundcheck στην περιοδεία για τον προηγούμενο τους δίσκο. Και πάλι ο Phil Anselmo ξεστόμισε τον γλυκό του λόγο ..."We gotta write some s--t for this new album." . Τότε ο Dimebag Darrell άρχισε απλά να παίζει το riff και σχεδόν αμέσως ο αδελφός του, ο Vinnie Paul, άρχισε να τον συνοδεύει στα ντραμς. Το τέμπο του είναι 12/8, κάπως ασυνήθιστο για μπάντα του είδους. Πρόχειρα το κατέγραψαν σε κάποια κάμερα για να το δουλέψουν μετά. Το τραγούδι χρησιμοποιείται για την είσοδο δύο παλαιστών της επαγγελματικής αμερικάνικης πάλης, γνωστού κατς. Συγκεκριμένα στους Rob Van Dam και Edge ή "Sexton Hardcastle."
.jpg)
.jpg)