Ο άνθρωπος
ταυτίζεται με έναν τόπο, είτε δημιουργεί σε αυτό και μέσα από αυτές τις
δημιουργίες ορίζεται και ο ίδιος είτε απλά υπάρχει η αναφορά σε αυτόν
ουσιαστικά υπονοεί και το μέρος. Υπάρχουν όμως και πόλεις οι οποίες είναι αυτές
που ορίζουν τους ανθρώπους, τους καθορίζουν, καθώς και αποτελούν τα θεμέλια τις
ιδέας που έχει η πόλη. Ένα καινούργιο κάτι τέτοιο, καθώς από αρχαίους χρόνους
άνθρωπος ταυτίζεται κυρίως με τις πόλεις στις οποίες είτε έμενε είτε γεννήθηκε
είτε απλά δημιούργησε. Ωστόσο κάποιες άλλες, βαφτίζονται με αρκετές
προσωπικότητες που δεν κατάφερε να τη σβήσει η ιστορία και παραμένουν στη
συλλογική μνήμη πολλών ανθρώπων, με απλή αναφορά σε αυτούς ο καθένας από αυτούς
μπορεί να φανταστεί την πόλη. Και το όνομα του Andy Warhol, το
πρώτο πράγμα που φέρνει στο μυαλό είναι η πόλη της Νέας Υόρκης.
Η ηχογράφηση
ολοκληρώθηκε στα Mediasound Studios της Νέας Υόρκης με παραγωγό τον Bob Rock, ο
οποίος έδωσε στο κομμάτι έναν «arena-ready» ήχο χωρίς να θυσιάσει την ωμή
ενέργεια της μπάντας. Ο Rock εφάρμοσε τη γνωστή του μέθοδο, δηλαδή πολλαπλά
layers κιθάρας, συμπαγές rhythm section και φωνητικά με έντονη reverberation.
Το bassline του Jamie Stewart είναι ο ρυθμικός πυλώνας, ενώ τα τύμπανα του Les
Warner χτυπούν σαν καρδιακός παλμός που επιταχύνεται, όπως ακριβώς μπορεί να
χτυπάει η καρδιά αυτής της μεγαλούπολης. Η δομή ακολουθεί τον κλασικό τύπο της
hard rock μπαλάντας, αλλά με ασύμμετρα περάσματα και μια γέφυρα που θυμίζει
ψυχεδελικό rock των late '60s.
Η Edie είναι
πραγματικό πρόσωπο και αναφέρεται συγκεκριμένα στην Edie Sedgwick, μέλος της ομάδας ηθοποιών του Andy Warhol's Factory, στην
δεκαετία του '60. Η ίδια είχε πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Poor Little Rich Girl και Beauty No. 2, αλλά ο
ρόλος της σύντομης ζωής της ήταν, όταν υποδύθηκε την Susan Superstar στο Ciao! Manhattan, εξ ου
προήλθε και το δεύτερο σκέλος του τίτλου του τραγουδιού. Η Sedgwick έζησε μια
ταραγμένη ζωή γεμάτη με προβλήματα ψυχικής υγείας και εθισμούς σε ναρκωτικά. Το
1971 πέθανε από υπερβολική δόση. Ήταν 28 ετών. Η ταινία Factory Girl, με πρωταγωνίστρια
την Sienna Miller, αναφέρεται
στη ταραχώδη ζωή της, παρόλο που είναι μυθοπλαστική και έχει επικριθεί από
ιστορικούς και πρώην μέλη του Factory για ανακρίβειες. Η πιο αξιόπιστη πηγή για
τη ζωή της Sedgwick παραμένει το βιβλίο Edie: American Girl του Jean Stein
& George Plimpton (1982)..
Η ιδέα για την
δημιουργία του κομματιού ήρθε στον φρόντμαν Ian Astbury όταν
ηχογραφούσαν το Sonic Temple άλμπουμ τους
στην Ν. Υόρκη. Μιας και ο Warhol
μανάτζαρε τους The Velvet Underground από 1965 ως
το 1967, του δημιουργήθηκε ενδιαφέρον γενικά για την καλλιτεχνική κίνηση της
σκηνής της Ν. Υόρκης. Ο Warhol δεν ήταν ακριβώς,
«μάνατζερ» των Velvet Underground με την κλασική έννοια, αλλά παραγωγός,
χορηγός και καλλιτεχνικός προστάτης. Χρηματοδότησε τις ηχογραφήσεις, τους
ενέταξε στο Factory και τους έδωσε οπτική ταυτότητα. Ο Billy Duffy αναφέρει ότι, το τραγούδι δεν είναι για την Edie Sedgwick, απλά την χρησιμοποιεί σαν παράδειγμα, σε ένα τραγούδι
που ήθελε να τονίσει την ιδιαιτερότητα της μεγαλούπολης που έζησε η ηθοποιός. Ο στίχος «Ciao baby, I'm leaving
you» δεν είναι απλώς αποχαιρετισμός, αλλά αναγνώριση του αναπόφευκτου τέλους
μιας εποχής. Η χρήση της λέξης «Ciao» από τον τίτλο της ταινίας Ciao! Manhattan
(1972) δίνει στο κομμάτι μια κινηματογραφική διάσταση, σαν να κλείνει μια σκηνή
πριν ανοίξει η επόμενη.
Το τραγούδι έφτασε
στο Νο 1 του Billboard Mainstream Rock Tracks, Νο 38 του UK Singles Chart, Νο 1
στον Καναδά και Νο 12 στην Αυστραλία. Ήταν η πρώτη φορά που οι Cult μπήκαν στο
Top 40 της Βρετανίας μετά το «She Sells Sanctuary». Το βίντεο κλιπ σκηνοθέτησε
ο Nigel Dick και συνδύαζε ασπρόμαυρες εικόνες που παρέπεμπαν στην αισθητική του
Warhol με έγχρωμες σκηνές του Astbury σε ερημικά και αστικά τοπία. Η heavy
rotation στο MTV το μετέτρεψε σε πολιτισμικό φαινόμενο, ανοίγοντας την πόρτα
της αμερικανικής αγοράς για τη βρετανική hard rock σκηνή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου