Guns N' Roses - Rocket Queen

Ένας μουσικός αντιλαμβάνομαι τον κόσμο λίγο διαφορετικά και πάντα μπορεί να του μεταφράσει εύκολα σε νότες καθώς και σε στίχους. Τον κυνισμό της καθημερινότητας μπορεί να το μετατρέψει σε μία λυρική αλλά και ωραιοποιημένη πραγματικότητα. Ουσιαστικά δεν την παραποιεί, αλλά τη στολίζει με τέτοιο τρόπο ώστε μπορεί κάθε ακροατής να την αντέξει και παράλληλα να την κατανοήσει. Κάτι σαν παιδικό φάρμακο που προσπαθεί να καλύψει την πίκρα το του, αλλά χωρίς να χάσετε τις ιδιότητες του να θεραπεύει. Φυσικά κάποια φάρμακα δημιουργούν παρενέργειες, όχι σε όλους, αλλά σε κάποιους συγκεκριμένα και αυτές δεν είναι και τόσο ευχάριστες. Ειδικά, όταν σε κάποιο τραγούδι οι στίχοι αλλά και τα δρώμενα, αλλά ακόμα και οι ήχοι έχουν άμεση σχέση μ’ αυτόν. Και παρόλο που είναι καλό να υπάρχει η επιδίωξη ακόμα καλύτερου σε μία μουσική σύνθεση, η διακριτικότητα ανάμεσα στα μέλη της μπάντας είναι απαραίτητη. Φυσικά είμαι άγνωστο, αν θα λειτουργούσε τόσο ελκυστικά μία σύνθεση.

Η φράση "από την ζωή βγαλμένα" ταιριάζει απόλυτα σε κάποια τραγούδια, ακόμα και σε άλμπουμ ολόκληρα. Το Appetite for Destruction των Guns N' Roses, είναι ένα τέτοιο άλμπουμ. Όλα τα τραγούδια του έχουν να διηγηθούν από μια ιστορία, που συνήθως είναι ένα μέρος του τρίπτυχου sex, drugs and rock'n'roll. Το "Rocket Queen", που κλείνει το άλμπουμ είναι, ανήκει σε ιστορίες που καλύπτουν το πρώτο μέρος αυτού του τρίπτυχου.

Η δημιουργία των Axl Rose, Slash και Duff McKagan, αν και όλα τα μέλη αναγράφονται σαν δημιουργοί, έχει πολλές πικάντικες λεπτομέρειες πίσω από την σύνθεση της. Η δισκογραφική Geffen διατήρησε τα κοινά credits για να ενισχύσει την εικόνα της «ενιαίας μπάντας». Η έμπνευση για το τραγούδι στάθηκε η φίλη του τραγουδιστή της μπάντας, η Barbi Von Greif, η οποία ήθελε να φτιάξει ένα συγκρότημα με το όνομα 'Rocket Queen'. Η έμπνευση από την Barbi Von Greif επιβεβαιώνεται από συνεντεύξεις του Axl και του Duff. Η ιδέα του ονόματος προήλθε από την επιθυμία της να σχηματίσει μπάντα, αλλά το project δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το τραγούδι λυρικά, αλλά και μουσικά, χωρίζεται σε δύο μέρη. Το δεύτερο μέρος του τραγουδιού είναι ένα μήνυμα φιλίας προς αυτήν. Ουσιαστικά, όπως ομολογεί ο Axl, απολογείται για μια συνήθεια πού είχε να βιντεοσκοπεί ανθρώπους που έκαναν σεξ, κάτι που σήμερα θα το οδηγούσε στα δικαστήρια.

Το κομμάτι διαρκεί 6:43, ασυνήθιστα μεγάλο για την εποχή. Η διαίρεση σε δύο μέρη δεν είναι τυχαία: το πρώτο (0:00–3:45) χτίζεται γύρω από syncopated bass riff, funk-rock groove και επιθετικά φωνητικά, ενώ το δεύτερο (3:45–τέλος) αλλάζει κλίμακα, ρυθμό και διάθεση, με πιάνο, καθαρές κιθάρες και εξομολογητικούς στίχους. το σόλο του Slash λειτουργεί ως ένας συναισθηματικός άξονας, ξεκινώντας με bluesy bends, κλιμακούμενο σε harmonic minor runs και καταλήγοντας σε feedback που προετοιμάζει την αλλαγή διάθεσης. Το βασικό riff είναι του Duff McKagan και το δημιούργησε όταν ήταν σε μια βραχύβια μπάντα τους  Road Crew, μαζί με τον Slash και Steven Adler. Ο ίδιο ο McKagan, παραδέχτηκε  ότι, η επιρροή ήταν οι funk Cameo. Αλλά το μουσικό μέρος συνοδεύεται με κάποιους πραγματικούς ήχους...... γυναικείας απόλαυσης.

Η ηχογράφηση έγινε στα Rumbo Recorders (Canoga Park, CA) το 1986, με παραγωγό τον Mike Clink και μηχανικούς τους Steve Thompson και Michael Barbiero. Η μπάντα επέλεξε σκόπιμα live-in-studio προσέγγιση, με ελάχιστα overdubs, για να διατηρηθεί η ωμή, «από τη ζωή βγαλμένη» ενέργεια. Η τελειομανία του τραγουδιστή τους, πρόσφερε και μια πικάντικη ιστορία. Για να πετύχει πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα, ο Axl Rose, έφερνε διάφορες κοπέλες στο στούντιο προσπαθώντας να τις ικανοποιήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να «εκφραστούν» κάπως πιο ηχηρά. Τύχαινε να φέρνει δυο ή και τρεις γυναίκες ταυτόχρονα και να τις ηχογραφεί μαζί με τον ηχολήπτη  Steve Thompson. Αλλά η κραυγή που κέρδισε την «συμμετοχή» στο τραγούδι ανήκει στην Adriana Smith. Εκείνη την εποχή ήταν σε σχέση με ντράμερ τους, τον  Steven Adler. Για να το εκδικηθεί για μια απιστία του πήγε και με τον τραγουδιστή. Οι ήχοι γυναικείας απόλαυσης τοποθετήθηκαν στο μίξ με χαμηλή ένταση και stereo panning, ώστε να ακούγονται ως ατμοσφαιρικό στοιχείο και όχι ως κεντρικό εφέ.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να μείνουν στην αφάνεια, αν ο ντράμερ δεν άκουγε τις ταινίες, χωρίς το μοντάζ, όπου φέρεται ο τραγουδιστής να φωνάζει "δώσε Adriana, μην υποκρίνεσαι!!! προσπάθησε λίγο ακόμα!. Η ιστορία με την Adriana Smith είναι τεκμηριωμένη σε βιογραφίες και συνεντεύξεις του τεχνικού προσωπικού. Η ηχογράφηση έγινε σε ξεχωριστό session, με τον Axl να την καθοδηγεί για να ακούγεται «φυσική». Οι φράσεις «Give it to me, Adriana, don't fake it! Try a little harder!» ακούγονται στις unedited studio tapes που κυκλοφόρησαν αργότερα σε bootlegs. Ο Steve Thompson έχει περιγράψει τη διαδικασία ως «πειραματική αλλά ηθικά αμφιλεγόμενη», με τον Axl να επιδιώκει αυθεντικότητα πάνω από την τεχνική τελειότητα. Αυτές οι φράσεις έκανα έξω φρενών τον πρώην φίλο της. Ο Steven Adler επιβεβαίωσε σε συνεντεύξεις (π.χ. Classic Rock, 2010 / autobiography My Appetite for Destruction, 2010) ότι η ανακάλυψη των tapes τον πλήγωσε βαθιά. Η εξάρτησή του από ναρκωτικά και αλκοόλ είχε ήδη ξεκινήσει πριν το στούντιο, αλλά το περιστατικό επιδείνωσε την εμπιστοσύνη μέσα στο συγκρότημα και συχνά αναφέρεται ως ένα από τα σημεία καμπής που οδήγησαν στην απόλυσή του το 1990.

Το «Rocket Queen» δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single, αλλά παραμένει fan favorite και σταθερό στοιχείο των early live setlists (1987–1991). Σε συναυλίες, το δεύτερο μέρος συχνά επεκτεινόταν με αυτοσχεδιασμούς και spoken word αποσπάσματα, ενισχύοντας την αίσθηση της «ζωντανής εξομολόγησης».

Η ιδιαίτερη αυτή σύνδεση δεν έμεινε αδιάφορους στους μουσικολόγους και η δομή του αναλύεται σε κείμενα rock ιστορίας ως παράδειγμα «δύο-πράξεων rock σύνθεσης», όπου η αντίθεση μεταξύ επιθετικότητας και της ευαίσθητης πλευράς ενός ανθρώπου αντικατοπτρίζει την προσωπική και καλλιτεχνική διπλή φύση της μπάντας. Η χρήση πραγματικών στούντιο ήχων θεωρείται πρόδρομος των μετέπειτα πειραματικών προσεγγίσεων στην alternative και industrial rock.

Για την 30η επέτειο του Appetite for Destruction (2018), η Geffen κυκλοφόρησε remastered edition με bonus tracks, αλλά οι unedited studio tapes παραμένουν ανεπίσημες, διατηρώντας το μυστήριο και τη διαμάχη γύρω από την ηχογράφηση.

Jacek Henryk Maniakowski