Panos Samaras Athan. - Άβυσσος Επίγεια

Η κόλαση, είτε υπάρχει ως μια πνευματική πραγματικότητα είτε ως ένας άγνωστος τόπος, είναι ένα από τα θέματα που εύκολα καταπιάνεται ένας καλλιτέχνης. Ως μουσική έφτασε στα αφτιά μέσα από την rock και metal μουσική. Αν και πριν με αυτήν ασχολήθηκαν και οι προκλασικοί ή κλασικοί, αλλά σε πιο διαδεδομένα μέσα από τα είδη που προαναφέραμε. Παρ’ όλη την κοινή θεματολογία, υπάρχει μια μοναδική προσέγγιση προς την κόλαση, πάντα από την οπτική του δημιουργού και την προσωπική του αντίληψη. Ενίοτε πατώντας σε κάποιες αρχετυπικές περιγραφές, τις οποίες έχουν και υιοθετήσει ακόμα και εκπρόσωποι της θρησκείας.

Η ελληνική σκηνή, είτε στην punk προσέγγιση είναι στην rock και metal καταφέρνει να κρατάει ψηλά το επίπεδο της ελληνικής ποίησης που χάρισε σε δύο κορυφαίους Έλληνες ποιητές βραβεία Νόμπελ. Όπως πάντα μ αρέσει να λέω αλληγορικά πως η ελληνική ποίηση μετακόμισε στο ελληνικό ροκ, ως μια πιο γενική έννοια που περιλαμβάνει τα προαναφερθέντα είδη.

Το νέο και ντεμπούτο προσωπικό πόνημα του Πάνου Σαμαρά, πρώην κιθαρίστα των Fata Morgana, κινείται σε αυτό το πλαίσιο. Έντονα ποιητικοί στίχοι συνοδευόμενοι από βαριά riffs μας οδηγούν στους 9 κύκλους της Κόλασης του Δάντη μέσα από μια πιο προσωπική προσέγγιση και οδηγούν σε ένα ενιαίο άλμπουμ, τόσο λυρικά όσο και μουσικά. Ο πλήρης τίτλος του άλμπουμ είναι Panos Samaras Athan. - Άβυσσος Επίγεια. Μουσικά κινείται στο χώρο του Alternative Metal.

Αν και το άλμπουμ είναι ενιαίο και καλύτερα ακούγεται έτσι, ως ένα 41-λεπτο βύθισμα σε σκέψεις και εμπειρίες που στην ουσία αποτελούν μια ιστορία. Αλλά ας το αναλύσουμε αποδομώντας το και να το ενώσουμε ξανά στο τέλος.

Το άλμπουμ ξεκινά λοιπόν με κύματα που φέρνουν στα πρώτα λόγια αφήγησης: «Η περιπλάνηση στην Άβυσσο της Γης ξεκινά στον πρώτο κύκλο. Φτάνοντας στις Πύλες θα δεις μία επιγραφή που λέει: Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι βρίσκονται εδώ» και Κύκλος Ι: Οι Πύλες Της Αβύσσου ξεκινάει με τα πλήκτρα και στο βάθος riffs μαζί με το ήχο μιας καταιγίδας να δίνουν μια πρώτη ιδέα για το πρόκειται να ακολουθήσει, ως μια εισαγωγή του concept album.

Ακολουθεί το Κύκλος ΙΙ: Άβυσσος Επίγεια με το αφηγητή να δείχνει το λυρικό στίγμα και το πρώτο ολοκληρωμένο κομμάτι του άλμπουμ. Το τραγούδι χτίζεται πάνω σε κιθαριστική εισαγωγή που γίνονται βαριά riffs. Το μουσικό μέρος πατάει σε κλασικά metal μονοπάτια θυμίζοντας έντονα τα ελληνικά τραγούδια διαμαρτυρίας της δεκαετίας του ’80, ένας αρκετά ενδιαφέρον συνδυασμός και καταλήγει με ένα εντυπωσιακό σόλο.

Το τρίτο κομμάτι του άλμπουμ Κύκλος III: Τελευταία Ευχή, που αποτελεί και δεύτερο κομμάτι που κυκλοφόρησε. Ο αφηγητή μας δίνει το στίγμα για την θεματολογία του, που είναι η λήθη με πολύ πιο πιασάρικο ρεφρέν και ένα τραγούδι που εύκολα μπορεί να ακουστεί είτε σε ραδιόφωνο είτε σε κάποιο ροκ μπάρ. Μουσικά είναι στο ίδιο μοτίβο με το προηγούμενο κομμάτι, αλλά στοιχειοθετεί την ενότητα όλου του άλμπουμ.

Το τέταρτο μέρος, Κύκλος IV: Αυτό Που Φοβάσαι, είναι το πρώτο βιντεοκλίπ που προλόγιζε την κυκλοφορία και αναφέρεται θεματολογικά στο «Να γίνουν αυτό που φοβόντουσαν!». Σε πιο ξεκάθαρο heavy metal μοτίβο, σταθερό τέμπο με βαριά riff να συνοδεύουν την αφήγηση/τραγούδι, επίσης εύκολα μπορεί να φλερτάρει με τα αυτιά του ακροατή. Πάντα προσκαλώντας τον να εμβαθύνει στο λυρικό μέρος, αυτό που ως τώρα δείχνει να είναι και το πιο δυνατό σημείο του άλμπουμ.

Στην συνέχεια έρχεται το Κύκλος V: Αόρατος Εχθρός με τον αφηγητή να λέει «Στον πέμπτο κύκλο οι άνθρωποι υποφέρουν από κρίσεις πανικού. Πεπεισμένοι ότι πεθαίνουν ακολουθούν τυφλά ότι υπαγορεύει στο μυαλό τους ένας Αόρατος Εχθρός» κάτι που ίσως πρέπει όλοι να το εμβαθύνουν, χωρίς ιδεοληψία. Αυτή την φορά το κομμάτι ξεκινάει με δυνατό riff σαν καταιγίδα, ως αυτό το σημείο το πιο δυνατό κομμάτι του άλμπουμ. Σε κλασική δομή με διαφορά τα «γυμνά φωνητικά» σε κάποια σημεία χιπ χοπ αναφορές.

Κατόπιν το Κύκλος VI: Ντελίριο, το οποίο είναι ακριβώς το θέμα του τραγουδιού. Και ξεκινάει μανιασμένα σαν παλιά καλή «μεταλλιά», με ένα διακριτικό φλερτ με ραπ. Κατά όλη την διάρκεια του δε κόβει «γκάζι» ούτε στιγμή. Κατάλληλο για ασκήσεις σβέρκου ή αλλιώς headbaging.

Επόμενο έρχεται το Κύκλος VII: Άσωτος Υιός ως συνέχεια από το προηγούμενο καταιγισμό, με επιθετικά φωνητικά και ρεφρέν που εύκολα κολλάει στα αυτιά. Ίσως το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ και πολύ άνετα αναγνωρίζεται.

Συνεχίζει  το Κύκλος VIII: Τα Όνειρα Φλέγονται, παρόλο που ο αφηγητής αναφέρει «Στον όγδοο κύκλο επικρατεί πολικό ψύχος. Όσοι ζουν εκεί , για να ζεσταθούν καίνε τα όνειρά τους», μια πολύ δυνατή αναφορά που υπενθυμίζει πως το λυρικό μέρος είναι το πιο δυνατό σημείο του άλμπουμ. Με πιο πολύ παραμόρφωση και πιο industrial μονοπάτια, που δίνει και μια ψυχρότητα ακολουθώντας τους στίχους. Αλλάζει τέμπο σε πιο ταχύ.

Το Κύκλος IX:Λίγο – Λίγο κλείνει το «κύκλο» όπου «βλέπεις ανθρώπους να στέκονται ακίνητοι χωρίς καμία προσπάθεια να ανέβουν στην επιφάνεια» αναφερόμενος στην κατάθλιψη και την παραίτηση, κάτι που ορίζει και την κόλαση της εποχής μας. Επιστρέφει σε ακουστική εισαγωγή χαμηλώνοντας το τέμπο σαν coda του άλμπουμ. Ουσιαστικά είναι η μπαλάντα του του άλμπουμ, στο πλαίσιο πάντα μια power ballad. Επίσης είναι κομμάτι που εύκολα σε πιάνει από τα αυτιά.

Το άλμπουμ κλείνει με το ίδιο κύμα με το οποίο και ξεκίνησε με το αφηγητή να είναι πλέον ο  ίδιος ο δημιουργός και τραγουδιστής. Με παιδική φωνή που φωνάζει «μπαμπά», δείχνει ελπίδα σε ένα σκοτεινό λυρικό μέρος και μας υπενθυμίζει, πως κάθε σκοτεινό τούνελ έχει μια φωτεινή άκρη. Αλλά και πως πίσω από κάθε κόλαση βρίσκεται ο παράδεισος.

Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ ακούγεται ολόκληρο, ακριβώς όπως το συστήνει και ο ίδιος ο δημιουργός. Η αφήγηση βοηθάει σημαντικά ώστε να δοθεί το η αίσθηση του ενιαίου, αλλά χρησιμοποιείται και ως σκυτάλη για να αλλάξει το επίπεδο κόλασης, αλλά και πρακτικά το κάθε τραγούδι. Το λυρικό μέρος αφηγείται μια κολάσεις που πάνω κάτω έχουμε ζήσει όλοι, με έναν όμως πολύ προσωπικό τόνο.

Η μουσική, αν και δεν παρουσιάζει κάποια καινοτομία, ακούγεται ευχάριστα, παρά το δυστοπικό περιεχόμενο του λυρικού μέρους. Γνώριμοι ήχοι εύκολα μπορούν να προσεγγίσουν, ειδικά αυτιά τα οποία είναι γυμνασμένα στο παλιό metal. Ο συνδυασμός κλασικών ακουσμάτων της ελληνικής ροκ σκηνής μαζί με Alternative Metal δίνει πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Η παραγωγή του Αναστάσιου Καραπαπάζογλου είναι πολύ αξιόλογη και καταφέρνει να αναδείξει την μουσική προσπάθεια του Πάνου Σαμαρά (Panos Samaras Athan.) οποίος εξ ολοκλήρου ανέλαβε το δημιουργικό κομμάτι. Ο ίδιος ανέλαβε τις κιθάρες καθώς και τα φωνητικά. Ο Αναστάσιος Καραπαπάζογλου, εκτός από την παραγωγή, ανέλαβε το μπάσο καθώς και τα πλήκτρα. Στα κρουστά είναι ο Γιώργος Δημητριάδης, όποιος δίνει το πρέπον ρυθμό, αλλά και όγκο στα τραγούδια. Στους Κύκλους ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV τα ντραμς ανέλαβε ο Νίκος Τσιλιγκούδης, με την ίδια επιτυχή κατάληξη.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα NEMESIS RECORDING STUDIO στην πόλη της Καβάλας. Στα Cover art sketch είναι η Αγγελική Χατζηαλεξάνδρου και στα Graphic Design η Λεμονιά Σιδηροπούλου.

Jacek Henryk Maniakowski

Links:

YouTube Channel:

https://youtube.com/@panossamarasathan

Spotify:

https://open.spotify.com/artist/61IVDoxd2DUD6UizyWTgt0?si=kho1S5bKR0mwGMY18mTHiQ

Bandcamp:

https://panossamarasathan.bandcamp.com/

Instagram:

https://www.instagram.com/panossamaras_athan

Facebook:

https://facebook.com/panossamarasathan