Franz Ferdinand - Take Me Out.

Αν και στην ζωή τα πάντα ενώνονται και σχετίζονται μεταξύ τους, ή έννοια της μοναξιάς  είναι αυτή που κυριαρχεί μέσα στους ανθρώπους. Κι αυτό ίσως,  λόγω του γεγονότος ότι ο άνθρωπος είναι από τις ελάχιστες οντότητες που έχει την αντίληψη του εαυτού του. Αυτό τον κάνει πολύ εύκολα κρύβεται, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, από τους άλλους ανθρώπους ή από το περιβάλλον τους. Και πάντα να είναι έτοιμος να βλάψει όποιον, θεωρητικά κατά σχεδόν απόλυτο ποσοστό, τον απειλεί στην κρυψώνα του. Κυριολεκτικά αυτή μπορεί είναι η περιγραφή ενός ελεύθερου σκοπευτή. 
Οι  Franz Ferdinand ονομάστηκαν από τον αρχιδούκα τη Αυστρίας, δηλ. από ένα άλογο κούρσας που είχε αυτό το όνομα. Αλλά το άλογο ονομάστηκε από τον Αυστριακό αριστοκράτη, που η δολοφονία του ήταν αφορμή να ξεκινήσει ο πιο απάνθρωπος πόλεμος που γνώρισε η ανθρωπότητα. Και τον αρχιδούκα τον σκότωσε ο ένας ελεύθερος σκοπευτής.  Και για έναν τέτοιο μιλάει μάλλον, το δεύτερο σινγκλ από το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ, το Take Me Out. Η δημιουργία των Alex Kapranos και Nicholas McCarthy, δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρη ως προς  το λυρικό μέρος της και ερμηνείες είναι αρκετές.
Αυτό όμως που παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον είναι το βιντεοκλίπ του τραγουδιού. Ουσιαστικά είναι μάθημα εικαστικών ρευμάτων του μεσοπολέμου, αναμειγμένο με τον σουρεαλισμό των Monty Python. Η σκηνοθεσία του ανήκει στον Jonas Odell, αν και η ιδέα γι αυτό ήταν όλου του γκρουπ. Το στοιχείο του ντανταϊσμού ανακατεύεται με δισδιάστατες και τρισδιάστατες εικόνες, δημιουργώντας ένα νευρικό κολάζ από αυτές. Η βασική τους πηγή ήταν οι ταινίες του Busby Berkely, της δεκαετίας του '30, αλλά και οι σοβιετικές αφίσες που προπαγάνδιζαν το νέο κομμουνιστικό καθεστώς. Και αυτές ήταν το αποτέλεσμα του υπερβατικού στρουκτουραλισμού, που ανθούσε στην νέο-σύστατη Σοβιετική Ένωση. Ουσιαστικά ήταν η τύχη και ο δημιουργός του βιντεοκλίπ, που μπορούσε να πραγματοποιηθεί τέτοιο βίντεο, χωρίς το κόστος του να φτάσει δυσθεώρητα ύψη.
Το εξώφυλλο του σινγκλ είναι μια αντιγραφή του έργου του Rodchenko, "One-Sixth Part of the World". Το τραγούδι είχε συμμετοχή σχεδόν σε κάθε είδους εμπορική δραστηριότητα, που περιλαμβάνει μουσική επένδυση. 

 Jacek Maniakowski

Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action

Η δεκαετία του '90, στην Μ. Βρετανία χαρακτηρίστηκε από την έκρηξη της indie rock σκηνής. Οι αξιόλογες μπάντες εμφανιζόταν σαν τα μανιτάρια μετά την βροχή. Αλλά η επόμενη δεκαετία, βρήκε τις περισσότερες μπάντες χορτάτες από επιτυχία και εξαρτημένες από ουσίες. Αλλά το κίνημα της indie rock δεν είπε την τελευταία του κουβέντα και κουβέντα αυτή ήταν δύο λέξεις ... Franz Ferdinand.

Η μπάντα ιδρύθηκε το 2001 στην Γλασκόβη της Σκωτίας και το όνομα τους το πήρα από άλογο κούρσας. Αργότερα σε μια έρευνα που έκαναν ανακάλυψαν ότι, το όνομα αυτό άνηκε στον αρχιδούκα της Αυστρο-Ουγγαρίας, που η δολοφονία του στάθηκε σαν αφορμή να ξεκινήσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Υπό το βάρος αυτού του ιστορικού ονόματος κυκλοφορούν το πρώτο του ΕΡ και λίγο αργότερα της ίδιας χρονιάς το πρώτο τους σινγκλ Darts of Pleasure, που πολύ γρήγορα γίνεται χιτ. Το πρώτο τους άλμπουμ ηχογραφείται έναν χρόνο αργότερα στο Malmö της Σουηδίας με παραγωγό τον Tore Johansson. Το ομώνυμο άλμπουμ τους κάνει πάταγο και προφέροντας νέο και πιο φρέσκο ήχο. Τα επόμενα You Could Have It So Much Better (2005) και Tonight: Franz Ferdinand (2009) συντηρούν την δόξα τους, που απέκτησαν με το ντεμπούτο τους, αλλά φθίνουν σε έμπνευση.

Και αν οι εχθροί τους θα περίμενα να πέσουν πιο πολύ ακόμα στη μετριότητα, οι ορθές σκέψεις, ορθά λόγια και πάνω απ΄όλα η ορθή δράση της μπάντας, θα τους απογοητεύσουν. Right Thoughts, Right Words, Right Action λέγεται το νέο άλμπουμ της παρέας του Ελληνο-Σκωτσέζου Alex Kapranos. Κυκλοφορεί στις 26 στην Βρετανία και μια μέρα αργότερα στην Αμερική. Τα περισσότερα τραγούδια του άλμπουμ παίχτηκαν από την προηγούμενη χρονιά σε ζωντανές εμφανίσεις τους. Ηχογραφήθηκε στην Σκωτία και η σύνθεση των τραγουδιών καθώς και η παραγωγή ανήκει σε όλη την μπάντα.

Θεματολογικά ο νέος τους δίσκος φλερτάρει με την ιδέα της "κυνικής αναζήτησης της ευτυχίας από 'δω και από ' κει" και συνεχίζει ο frontman της μπάντας " πάντα μ άρεσε ο κεντρικός χαρακτήρας του Alasdair Gray, ο Lanark που πάντα έβαζε στον εαυτό του προκλήσεις για να κρύψει τον ευαίσθητο εαυτό του.... " . Με αυτό το άλμπουμ θέλει να φανερώσει αυτήν την πλευρά του εαυτού και ουσιαστικά να απορρίψει τον 19 χρονο, κοινωνικά αδέξιο, εαυτό του ο τραγουδιστής της μπάντας.

Αναλυτικά, το άλμπουμ ξεκινά με το Right Action, το πρώτο σινγκλ που κυκλοφόρησε επίσημα στις 18 Αυγούστου. Το κυρίως θέμα του θυμίζει αρκετά Elvis, αλλά και κάποιο κολάζ από μουσικές συνθέσεις. Ωστόσο σαν αποτέλεσμα είναι αρκετά καλή σύνθεση. Το δεύτερο "Evil Eye" ρυθμικό και απλό με λιτή μουσική επένδυση και ένα ρεφρέν που μένει. Ένα τραγούδι που χαρακτηρίζει την μπάντα, αλλά σε πιο φρέσκια έκδοση. Το "Love Illumination" που ακολουθεί είναι το δεύτερο κομμάτι που κυκλοφόρησε πρώτα μέσα από το YouTube. Με πολύ καλό κεντρικό riff, που κυριαρχεί στο τραγούδι, αλλά ένα φανταστικό τέμπο και διακριτική παρουσία των πνευστών μάλλον θα είναι και το δεύτερο σινγκλ. Ένα τραγούδι που μπορεί να αγαπηθεί ακόμα και από τον όχι ιδιαίτερα φαν της ροκ, αλλά δεν χάνει και την ροκ φύση του. Το τέταρτο "Stand on the Horizon" ξεκινάει σαν μπαλάντα, αλλά γίνεται μετά ένα αντιπροσωπευτικό τους τραγούδι με τα φωνητικά του Alex Kapranos να κυριαρχούν. Το πρώτο μισό του δίσκου κλείνει με το "Fresh Strawberries" που δείχνει τα σημάδια της ανανέωσης, αν και μουσικά θυμίζει λίγο μια Αγγλική πάντα από το Liverpool, που οι δικές στους "φράουλες" είναι πιο διάσημες. Παρ' όλα αυτά είναι ένα πολύ καλό τραγούδι.

Στο νούμερο 6 του δίσκου είναι το "Bullet" γρήγορο και πιασάρικο, εύκολα σε παρασέρνει στο ρυθμό του. Ακολουθεί το καλύτερο τραγούδι του δίσκο το "Treason! Animals." . Σε surf rock ρυθμό σίγουρα θα αποτελέσει το μεγάλο τους χιτ με ρεφρέν που μένει και ξεχωρίζει. Μια γλυκιά μελωδία που προκαλεί "νοητική φαγούρα" σε κάνει να θέλεις να το ξανακούς συνέχεια. Το επόμενο "The Universe Expanded" μπορεί να είναι πιο απαλό, αλλά διατηρεί το τέμπο του και παραμένει πολύ καλό τραγούδι, αν και πιο μέτρια στιγμή του δίσκου. Το προτελευταίο "Brief Encounters" ξεκινάει με "διαστημικά" πλήκτρα, αλλά χτίζεται σιγά σιγά σε ένα πιο πειραματικό τραγούδι, χωρίς το αποτέλεσμα να είναι υπερβολικό.

Ο δίσκος κλείνει με το "Goodbye Lovers & Friends", ολοκληρώνει μια όμορφη εμπειρία με τον καλύτερο τρόπο. Ένα πολύ καλό τραγούδι που ξεφεύγει αρκετά από το μουσικό τους στιλ. Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ, καταρχήν δεν κουράζει και όσο το ακούς τόσο σε γοητεύει. Είναι γεγονός ότι έχουν μαλακώσει κάπως τον ήχο του στοχεύοντας σε μεγαλύτερο κοινό, αλλά σίγουρα ξαναβρήκαν την έμπνευσή τους. Μια ακόμα πολύ καλή φετινή κυκλοφορία. 

 Jacek Maniakowski