Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

Tripwire Echo-λόγιο



Ο Aris Raptis απαντά για τους Tripwire

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 
Τripwire είναι μία μορφή παγίδας. Μεταφορικά σημαίνει mind blowing! 

2) Χρήμα ή δόξα;
 Θεωρητικά δόξα. Αλλά για να μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς με την ευλάβεια που εσύ ορίζεις, χρειάζεται και χρήμα. 

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
 Ποικιλομορφία 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας;
 Η διακοπή που κάναμε για προσωπικούς λόγους 

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; 
Η εμπορικότητα και γενικότερα η κακή αισθητική. 

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
 Σε ανθρώπους χωρίς πάθη. 

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 
Nick Cave, My morning jacket, Pulp, Sigur Ros και πολλούς άλλους.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 
Και τα δύο από τη στιγμή που είναι τρόπος έκφρασης 

9) Οι επιρροές σας; 

Queen, Radiohead, Depeche Mode, The Cure, Tool, The Waterboys και γενικότερα η indie alternative σκηνή αλλά και όχι μόνο. 

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

 Μέσον από τη στιγμή που η μουσική είναι εσωτερική ανάγκη. 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 
Μέσον με στόχο την πνευματική καλλιέργεια και επικοινωνία.

 12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 
Εξαρτάται. Γενικότερα δεν ταυτιζόμαστε με τον χαρακτήρα αλλά με το έργο του κάθε καλλιτέχνη. 

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 
Περιστέρι 

14) Μια ευχή για την μπάντα 
Έμπνευση, όρεξη για δουλειά και βελτίωση. 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; 

Δεν υπάρχει τέτοιο σημείο. Η δημιουργία είναι σαν ζωντανός οργανισμός όπου εκφράζεις την κατάσταση ή ψυχολογία στην οποία βρίσκεσαι.

Εδώ θα ανακαλύψετε τα βιντεάκια τους: https://www.youtube.com/user/TripwireChannel?feature=watch

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Tripwire/100269769450
Και επίσημα εδώ: http://www.tripwire.gr/

PJ Harvey - Down by the Water


Ένα τραγούδι δεν είναι απλά νότες και στίχοι. Ένα τραγούδι είναι ένας πειραματισμός, ένα σύμβολο, μια υπενθύμιση, μια ιστορία, μια αναγέννηση κάποιου προσώπου. Αλλά ακόμα ένα ποίημα, ένα πόνημα και ένας πίνακας ζωγραφισμένος με συναισθήματα, αντί για μπογιές.  Όλα μπορούν να ισχύουν και για έναν καλλιτέχνη, που από μόνος του είναι όλα αυτά και κάθε του τραγούδι, απλά είναι μια ακόμα εικόνα του ίδιου. Ειδικά όταν πρόκειται για την Polly Jean Harvey, γνωστή σαν  PJ Harvey, όλα αυτά γίνονται σχεδόν αυτονόητα. 
Ένα από τα πιο παράξενα της τραγούδια είναι και το Down by the Water. Είναι δική της δημιουργία και κυκλοφόρησε μέσα από το τρίτο της άλμπουμ, το To Bring You My Love του 1995. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη αποκλειστικά δική της δημιουργική προσπάθεια και όλο το άλμπουμ έχει κάπως βίαιο λυρικό μέρος. Το  Down by the Water, αν και είναι φανερό ότι, ότι οι στίχοι είναι αλληγορικοί, έχει αρκετά βίαιη προσέγγιση.  Μιλάει για μια γυναίκα παιδοκτόνο, που πνίγει την κόρη της. Οι στίχοι  "down by the water" και "won't see her again." δείχνουν την σκληρότητα της πράξης της. 
Η ίδια η PJ Harvey, δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού, δήλωσε ότι υπήρχαν αρκετή ηλίθιοι δημοσιογράφοι που απέδωσαν στην κυριολεξία τους στίχους. Αλλά και σε αυτούς που ερμήνευσαν αλληγορικά την σημασία τους, παραδέχτηκε ότι, δεν είναι αυτοβιογραφικοί οι στίχοι. 
Το μουσικό μέρος ακολουθεί την γραμμή όλου του άλμπουμ, δηλαδή του πειραματισμού. Αξιοσημείωτο είναι ότι, το ρεφρέν τραγουδάει ψιθυριστά. Οι στίχοι  "little fish, big fish swimming in the water / come back here, man, gimme my daughter συνοδεύονται από διακριτικές νότες, βασισμένες σε παραδοσιακό τραγούδι του  Lead Belly, το  "Salty Dog Blues.". Αν και οι ομοιότητες με την εκτέλεσή του είναι δυσδιάκριτες. Η παραγωγή της ίδιας, του Flood και John Parish, με μαεστρία "χτίζει" το τραγούδι, προσθέτοντας διάφορα όργανα. Ο συνδυασμός των blues και electronica, αν και υπερβολικά τολμηρός αποδεικνύεται πετυχημένος. Τα backing vocals στις ζωντανές εκτελέσεις κάνει ο Eric Drew Feldman. 
Επίσης το βιντεοκλίπ, σκηνοθετημένο από την Maria Mochnacz, παρουσιάζει ενδιαφέρον. Γυρίστηκε σε δυο μέρες. Τη μια μέρα στην πισίνα, όπου η καλλιτέχνις μπαινόβγαινε στο νερό και με μεγάλη δυσκολία αναδυόταν, λόγω της βαριάς της περούκας. Την άλλη μέρα σε πια περιστρεφόμενη πλατφόρμα χόρευε, φορώντας ένα κόκκινο σατέν φόρεμα. Μαζί με έντονο μακιγιάζ απέκτησε το προσωνύμιο "Joan Crawford on acid". Η ίδια χαρακτήρισε τα γυρίσματα πάρα πολύ δύσκολη δοκιμασία. 

Τρίτη 23 Ιουλίου 2013

R.E.M - The One I Love


Ο δρόμος για για την κορυφή του rock'n'roll είναι μακρύς, ένα από τα ελάχιστα δόγματα-φράσεις σε αυτήν την μουσική, αλλά και ένα γεγονός. Δεν είναι λίγες οι μπάντες που για να φτάσουν στην κορυφή και στην παγκόσμια αναγνώριση, έχουν διασχίσει πολύ δρόμο,κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά πάντα υπάρχει ένα τραγούδι σταθμός, για να κάνει αυτόν τον δρόμο λιγότερο τραχύ και να ανοίξει τις πύλες της δόξας, Και ας είναι αυτό το τραγούδι στο πέμπτο άλμπουμ. 
Το "The One I Love" των Alternative rock  R.E.M. είναι ένας τέτοιος σταθμός. Το τραγούδι βρίσκεται στο πέμπτο άλμπουμ του συγκροτήματος, το  Document. Ηχογραφήθηκε το 1987 και κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, εν μέσω μιας περιοδείας της μπάντας που ξεκίνησε από το 1980, αμέσως μετά την ίδρυση μπάντας. Ουσιαστικά ήταν επιστέγασμα της τιτάνιας προσπάθειας της μπάντας να πλασάρουν νέο ήχο, αλλά και να καθιερωθούν στο ροκ στερέωμα. Πάνω απ΄ όλα όμως, να αλλάξουν τέμπο στην ζωή τους, που απλά ήταν ανάμεσα σε δρόμο, σκηνή και στούντιο. 
Χάρη στην ευφυής παραγωγή του Scott Litt, το τραγούδι έκανε γνωστό ανά την υφήλιο το συγκρότημα από την Αθήνα της Georgia. Η δημιουργία των  Bill Berry, Peter Buck, Mike Mills και  Michael Stipe γράφτηκε  μέσα στο βανάκι που είχαν για τις μετακινήσεις τους. Το ενδιαφέρον,ως συνήθως, παρουσιάζει το λυρικό μέρος. Αν και πρώτη εντύπωση το κατατάσσει κανείς στα ερωτικά, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ο Stipe αρχικά είχε δηλώσει ότι αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνείας, αλλά τελικά, σε κάποιες άλλες δηλώσεις του, αναφέρθηκε στον βίαιο χαρακτήρα των στίχων. Η πιο κοντινή ερμηνεία είναι ότι, το τραγούδι μιλάει για την απόλυτη χειραγώγηση και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 
Την δυναμική των στίχων έρχεται να συμπληρώσει η παραγωγή του Scott Litt, δίνοντας έναν πιο δραματικό τόνο στο τραγούδι. Το ρεφρέν αποτελείται από μια λέξη "Fire", που εκφράζεται σαν κραυγή από τα φωνητικά του  Stipe, ενώ τα πίσω φωνητικά του  Mike Mills επαναλαμβάνουν τον στίχο "She's comin' down on her own, now." Τα ντραμς, με τα οποία κλείνει το τραγούδι, απλά μεγιστοποιούν την έντασή του. Από τα πιο ενδιαφέροντα cover του είναι αυτό των Bush στο Woodstock '99.
 Jacek Maniakowski

Σάββατο 20 Ιουλίου 2013

Secret illusion - Echo-λόγιο


Filippos Papakyriakou απαντά για τους  Secret illusion
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Το όνειρο, την φιλοδοξία, την «κρυφή ψευδαίσθηση» ενός μουσικού!
2) Χρήμα ή δόξα;
Το χρήμα δεν φέρνει δόξα… η δόξα όμως σε ανταμείβει με κάποια χρήματα ενώ παράλληλα μπορεί να λειτουργήσει και ως ένα δυνατό αποδεικτικό στοιχείο της ποιότητας και του ταλέντου ενός μουσικού ή ενός συγκροτήματος.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Συναίσθημα!
4) Σημείο μηδέν της μπάντας.
Η πρώτη μέρα που δημιουργήθηκε! Από τότε μέχρι σήμερα, η πορεία των Secret Illusion νομίζω είναι ανοδική και θα συνεχίσει να είναι, όσο υπάρχουν αυτοί που ενδιαφέρονται πραγματικά και αυτοί που βοηθάνε!

5) Τι είδος μουσικής σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Το ελληνικό σκυλάδικο!!

6) Αν ήταν υπερ-όπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Σαν ασπίδα προστασίας του πλανήτη που ζούμε απ’ τον μοναδικό εχθρό του… τον άνθρωπο! Στο βωμό του χρήματος και της κυριαρχίας, καταστρέφουμε κάτι ασύλληπτα όμορφο και υπέροχο!! Κάθε μέρα, καθένας από εμάς! Μερικές φορές πιστεύω ότι δεν μας αξίζει να ζούμε πάνω στην γη, γι’ αυτό και η φύση από μόνη της, κάνει τον κύκλο της και φροντίζει ανά χιλιετίες να «διορθώνει» το πρόβλημα και να επαναφέρει τα πράγματα στην θέση τους!

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Σαν συγκρότημα, ανοίγοντας την συναυλία των Stratovarius, εκπληρώσαμε ένα μεγάλο όνειρο! Από’ κει και πέρα, προσωπικά θα ήθελα να παίξω πάνω στην σκηνή με τον Timo Tolkki ή με τον Ritchie Blackmore! (Το 2ο μάλλον δεν συγκεντρώνει καμία πιθανότητα! Χαχα)

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Τίποτα από τα δύο! Η μουσική (πρέπει να) ενώνει τους ανθρώπους, σε αντίθεση με την πολιτική και την θρησκεία! Η μουσική είναι ένας προσωπικός τρόπος έκφρασης, μια διαφορετική διάλεκτος, όπου τα σημάδια της υπάρχουν παντού χαραγμένα γύρω μας!



9) Οι επιρροές σας;
Συγκροτήματα όπως οι Stratovarius, Royal Hunt, Symphony X, η μελωδική metal σκηνή γενικότερα και η κλασική μουσική.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μεταξύ των δύο, σκοπός! Σε αυτόν βασίζονται όλες οι προσπάθειες, όλο το άγχος και όλη η κούραση! Σκοπός για κάτι παραπάνω, για κάτι ανώτερο!

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Όπως είπα και προηγουμένως, η μουσική είναι έκφραση… όταν πιάνεις την κιθάρα για να γράψεις ένα κομμάτι ή να παίξεις μια μελωδία, δεν υπάρχουν φιλοδοξίες και στόχοι… απλά μεταφέρεσαι σε ένα παράλληλο επίπεδο της ζωής, πιο ήσυχο, πιο όμορφο, πιο ήρεμο!

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Το ταλέντο είναι επικίνδυνο προσόν… νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος το διαχειρίζεται διαφορετικά! Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα ταλαντούχων και επιτυχημένων μουσικών, που παράλληλα η ιστορία έχει αποδείξει ότι η λέξη ταπεινοφροσύνη τους είναι άγνωστη! Παρ’ όλα αυτά δικαιολογώ την αλαζονεία στον ταλαντούχο, αλλά στον ατάλαντο ποτέ!! Και δυστυχώς υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα γύρω μας!

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Αετός! Περήφανος, ελεύθερος και ακόμα και ολομόναχος, μπορεί να τα βγάλει πέρα!

14) Μια ευχή για την μπάντα.
Τα χρόνια που θα έρθουν να είναι γεμάτα δημιουργικότητα και όρεξη για ακόμα ένα βήμα παραπέρα!

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Αυτό το σημείο που αν το αγγίξεις, ίσως να μην καταφέρεις ποτέ ξανά να γίνεις και πάλι αυτό που ήσουν! Ένα σημείο αποξενωμένο και μοναχικό.... μ’ αρέσει το σκοτάδι όμως, πάντα που άρεσε!

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους εδω: https://www.facebook.com/secretillusionofficial
Και επίσημα θα τους βρείτε εδώ:  http://www.secret-illusion.com/

Ολέθριο Ρήγμα


Ο ρομαντισμός πάντα βρίσκει τρόπο να εκφραστεί, αν και η εμφάνισή του δεν έχει, τις πιο πολλές φορές, κάποια σχέση με την εικόνα, που του προσδίδουν διάφορα μέσα επικοινωνίας και τα παραδοσιακά στερεότυπα. Αλλά ο πραγματικός έρωτας είναι άναρχος, δεν έχει σχήμα οτιδήποτε εμπορικού και διαφημισμένου και πάνω απ΄ όλα είναι άγριος και ασυμβίβαστος. Πέρα από την περιγραφή αυτή του έρωτα, αυτοί οι χαρακτηρισμοί μπορούν να περιγράψουν και την Hardcore και Punk μουσική, αλλά πάντα θα κρύβουν και μια ιστορία έρωτα... 
Στις αρχές της δεκαετίας του 90' υπήρχαν 2 Αθηναϊκά Hardcore συγκροτήματα, τα οποία ήταν οι Ρήγμα και οι Όλεθρος. Στους Ρήγμα τραγουδιστής ήταν ο Νίκος είχαν κυκλοφορήσει ένα Lp με το όνομα "Τελευταίος Αιώνας" Στους Όλεθρος τραγουδίστρια ήταν η Έμη οι οποίοι είχαν κυκλοφορήσει ένα 7ιντσο που περιείχε 3 τραγούδια. Τα δύο συγκροτήματα είχαν κατά καιρούς κοινά μέλη.
Το 1995 θα συγχωνευτούν αυτά τα δυο γκρουπ σε ένα και θα ονομαστούν σε Ολέθριο Ρήγμα (ταίριαζε κιόλας).Το 1997 θα υπογράψουν για την, πολύ σημαντική για την Rock και Punk, και γενικά την Underground σκηνή στην Ελλάδα εταιρία Wipe Out και θα κυκλοφορήσουν τον πρώτο ομώνυμο δίσκο τους. Στίχοι αιχμηροί που μιλούσαν περισσότερο για την ελευθερία της ψυχής και την ελευθεριά της γνώμης και για πράγματα τα οποία τα ζούμε καθημερινά, χωρίς να συνειδητοποιούμε τι συμβαίνει. Η μουσική θα λέγαμε ότι είναι μια συνέχεια από τα προηγούμενα συγκροτήματα, δηλαδή ένα Hardcore Punk και με πολλές ατμοσφαιρικές στιγμές.
Το σύνθημα ''Ολέθριο Ρήγμα Πολέμησε Γι Αυτό'' θα μείνει για πολύ καιρό στην σκέψη πολλών εφήβων και όχι μόνο εκείνης την εποχής. Και ποιος μπορεί να διαφωνήσει στην ''Σήψη και στο τέλος του ανυπάρκτου μας κόσμου'' και '''Περιμένοντας το Τέλος'', μερικοί τίτλοι μανιφέστα. Να πούμε επίσης ότι οι ηγέτες Νίκος και Έμη είναι και ζευγάρι και στην ζωή εκτός από φωνητικό ζευγάρι....Μετά την διάλυσή τους,  Ο Νίκος και η 'Εμη σχημάτησαν τους "Deathcore" και ένα άλλο μέλος της μπάντας, ο Παναγιώτης, τους "The Oi!lers"
Jacek Maniakowski

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013

The B-52 - Private Idaho


Ένα τραγούδι μπορεί να είναι ένα μέσον έκφρασης, αλλά και ένας πολύ ιδιωτικός του χώρος. Μέσα από την μουσική επένδυση μπορεί να κρύψει ή να φανερώσει σκέψεις, νοήματα και συναισθήματα. Αλλά βασικά να δηλώσει την ξεχωριστή και ιδιαίτερη φύση ενός καλλιτέχνη... να δημιουργήσει μια προσωπική πόλη, με δικούς του κανόνες. 
Το "Private Idaho" των  The B-52, μπορεί να χαρακτηριστεί ένα τέτοιο τραγούδι. Το τραγούδι είναι δημιουργία των Fred Schneider, Keith Strickland, Ricky Wilson, Cindy Wilson, Kate Pierson και βρίσκεται στο δεύτερο τους άλμπουμ, του 1980, το  Wild Planet.  Τώρα γιατί επιλέχτηκε το Idaho; Ο Schneider εξηγεί ότι υπάρχει σχετικό μυστήριο με αυτήν την πολιτεία αλλά και αρκετή παράνοια σχετίζεται επίσης με αυτή. Ο κύριος λόγος η έντονη παρουσία των ακροδεξιών εξτρεμιστικών στοιχείων. Κάτι τέτοιο υπονοούν και οι στίχοι, αλλά για μια κατάσταση του νου, μια έντονη εσωστρέφεια που οδηγεί σε παράνοια. Με λίγα λόγια, το γενικό αντικατοπτρίζει και το συγκεκριμένο.
Η έμπνευση για το τραγούδι στάθηκε άλλο ένα μουσικό κομμάτι, το "Private Eye" των Hall and Oates, που διαπραγματεύεται παρόμοιο θέμα, αλλά και μουσικά έχει κάποιες ομοιότητες. Αν και η μπάντα αρνείται κάθε διάθεση για αρνητική κριτική και παρωδία για αυτήν την πολιτεία, μόλις το Σεπτέμβριο του 2011 κατάφεραν να παίξουν ζωντανά εκεί, σε ένα φεστιβάλ, όπου ήταν και headliner.
Αλλά υπάρχει και μια κρυφή ιστορία πίσω από ένα στίχο του τραγουδιού. Το "swimming 'round and 'round like the deadly hand of a radium clock." αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο γεγονός. Στην δεκαετία του 1920, το ραδιενεργό ράδιο χρησιμοποιούνταν για να βάφεται το καντράν ρολογιών  χειρός, για να φωτίζουν την νύχτα. Οι κοπέλες που έβαφαν τα καντράν, είχαν μια θανατηφόρα συνήθεια να βάζουν τα πινέλα στο στόμα. Τα ποσοστά του καρκίνου, ανάμεσα στις κοπέλες που έκαναν αυτή την δουλειά, ήταν παραπάνω από υψηλά. Τελικά μια μήνυση το 1928 οδήγησε στην διευθέτηση του θέματος και την δικαίωση των κοριτσιών. 
Jacek Maniakowski

The Doors - Back Door Man


Η ιστορία του πολιτισμού σηματοδοτείται από ιστορικά συμβάντα, συνθήκες ειρήνης και ξεκινήματα πολέμων, Η ιστορία του rock'n'roll σηματοδοτείται από ένα πράγμα μόνο..... από τις κυκλοφορίες δίσκων. Ένας τέτοιος σταθμός ήταν και η κυκλοφορία του πρώτου και ομώνυμου δίσκου των The Doors την χρονιά του 1967. Πέρα από τις δικές του συνθέσεις υπήρχαν μέσα διασκευές, που η λάμψη του Morrison και το μοναδικό  παίξιμο του Ray Manzarek έδιναν σ' αυτά τα τραγούδι τελείως διαφορετικό χρώμα. Με αυτόν τον συνδυασμό ταλέντων κατάφεραν να συνδέσουν την κλασική rythm'n'blues με την ροκ.
Μια από τις τρεις διασκευές, που υπάρχουν στον δίσκο, είναι και το "Back Door Man". Η δημιουργία του  Willie Dixon, του 1961, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σαν Β' πλευρά ενός σινγκλ του  Howlin' Wolf, του "Wang Dang Doodle". Πριν φτάσει όμως στα αυτιά της θρυλικής μπάντας, πέρασε από πολλά covers. Ένα ήταν και του John Hammond Jr. και αυτό είναι που άκουσε ο Robby Krieger και πρότεινε στην μπάντα να το διασκευάσουν. 
Το λυρικό μέρος προφανώς αφορά ένα κομμάτι της ζωής του δημιουργού, λέμε τώρα. Ο "Back Door Man" ήταν κάποιος τακτικός επισκέπτης ενός σπιτιού, μάλλον παγοπώλης ή κάποιος ασφαλιστής ή οποιοσδήποτε πωλητής. Η ουσία είναι ότι, ο κυρίως αυτός κουτούπωνε την σύζυγο ενός τίμιου, λέμε τώρα, ανθρώπου που εργαζόταν για να εξασφαλίσει ανέσεις στην πανούργα σύζυγο. Αυτή είχε πάντα την πίσω πόρτα ανοιχτή, σε περίπτωση που έρθει ο σύζυγος από την μπροστινή, να μπορεί εύκολα να το σκάσει ο εραστής. Τώρα, οτιδήποτε σεξιστικές υπόνοιες μάλλον δεν ευσταθούν. Τους στίχους τους "πείραξε" λίγο αφαιρώντας κάποιους στίχους. 
Το τραγούδι δεν συμπεριλαμβανόταν στο σετ των τραγουδιών που έπαιζαν οι  Doors  στις πρώτες ζωντανές εμφανίσεις τους, πριν κυκλοφορήσουν το άλμπουμ τους. Κατά την εκτέλεση αυτού του τραγουδιού, στο New Haven του Connecticut στις 9 Δεκεμβρίου του 1967 έδειξε στο κοινό μέρος του σώματος του, που στους Παπούα δεν το κρύβουν, καθιστώντας τον εαυτό του τον πρώτο μουσικό που συλλαμβάνεται επί σκηνής. Επίσης με αυτό τραγούδι η μπάντα πολλές φορές, άνοιγε τις συναυλίες τους. 
 Jacek Maniakowski