Suppressio Nocturno - Echo-λόγιο

Οι  Suppressio Nocturno απαντούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Είναι λατινική έκφραση για τον εφιάλτη

2) Χρήμα ή δόξα;

Γυναίκες

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Bless the child with every right seal your fate in suiside

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

selling our souls to satan

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Άψυχες φλόρικες  μαλακίες που παίζουν τα mainstream

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

in your mom

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Marilyn Manson

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Να παν να γαμηθούν η πολιτική και η θρησκεία, εκφράζουμε τους εαυτούς μας

9) Οι επιρροές σας;

manson,nin,cradle of filtlh etc

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μάλλον μέσον

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

fkng adiction... η δημιουργία γενικότερα

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Αλαζονεία... αν και δεν πιστεύω ότι έχει να κάνει με το ταλέντο, αλλά με την επιτυχία

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

really now?? cthulhu

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να γαμάει

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Θα σου πω άλλη φορά

Θα τους βρείτε εδώ: website http://suppressionocturno.blogspot.gr/

fb https://www.facebook.com/suppresionocturno

θα τους δείτε: http://www.youtube.com/channel/UCCkU3exbyO_uTl-5_FsF11Q

Θα τους ακούσετε: http://www.last.fm/music/Suppressio+Nocturno

                               http://www.reverbnation.com/suppressionocturno

                               http://vampirefreaks.com/Shtserobelkorp

                               https://soundcloud.com/bats-shtsero

Cadillac Records - Η δύναμη της Μούσας

Η ζωή στο σύνολό της αποτελείται από αιτίες και αποτελέσματα αυτών, που με την σειρά τους καταλήγουν να γίνονται αιτίες για άλλα αποτελέσματα! Κάθε τι ζωντανό εμπεριέχει αυτό το δίπολο και αυτό δημιουργεί την κίνηση. Θέτει σε λειτουργία είτε έναν φαύλο κύκλο, που σαν φίδι στο τέλος απλά δαγκώνει την ουρά του, είτε μια εξελικτική σπείρα, αλλά πάντα σε μια κυκλική διαδρομή, με τα αίτια να συνδέονται με τα αποτελέσματα. Αλλά κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκεται κάτι εξίσου σημαντικό, η αφορμή! Και αν κάνουμε έναν παραλληλισμό με τον χρόνο, η αιτία είναι το παρελθόν, το αποτέλεσμα το μέλλον και η αφορμή το παρόν, μια μηδαμινή χρονική παράκαμψη που είναι ικανή να θέσει σε λειτουργία την ιστορία.

Αφορμή, λοιπόν, για τα γραφόμενα στάθηκε η ταινία “Cadillac Records”, μια ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία του Darnell Martin, με μοναδικό καστ ηθοποιών αλλά και ξεχωριστές ερμηνείες. Αιτία, όμως, αποτέλεσε η μόνιμη και διαρκής παρουσία της Μούσας στην ανθρώπινη ιστορία. Η δύναμή της δεν είναι φανερή και σπάνια γίνεται αντιληπτή. Ίσως θα την χαρακτήριζα ως μία υπερβολικά διακριτική, ως μία σχεδόν αιθέρια θεότητα που αρέσκεται στο να ψαχουλεύει μέσα στα σκουπίδια, μέσα στα ανθρώπινα απόβλητα ή καλύτερα μέσα σε ανθρώπους-απόβλητα για να ενσαρκωθεί μέσα από αυτούς. Με αυτόν τον τρόπο τους δίνει δύναμη, δύσκολα κατανοητή για τον κάθε άνθρωπο, καθώς δεν έχει κατανοηθεί και η ίδια ως προς τη διάσταση του χρόνου. Αλλά, το πιο σημαντικό είναι πως δεν του στερεί την φύση, αλλά μέσα από αυτή λειτουργεί παραγωγικά και με περίσσια πάντα διακριτικότητα.

Αυτήν τη δύναμη πρέπει να τιθασεύσει ο άνθρωπος και να μην την χρησιμοποιήσει για να χειραγωγήσει, απλά έτοιμος ανά πάσα στιγμή να την κατευθύνει με γνώμονα τη φυσική ισορροπία. Αλλά πηγαίνοντας, για λίγο μόνο, στα πιο συγκεκριμένα, θα ήθελα να κάνω μια πρώτη «υπόθεση εργασίας» για την επιβολή της λεγόμενης «μαύρης» μουσικής. Η επιβολή αυτή προήλθε από ανθρώπους που στην πλειονότητά τους ήταν αυτοδίδακτοι και είναι υπεύθυνη όχι μόνο για τη δημιουργία των βασικών ειδών μουσικής, όπως τα ξέρουμε σήμερα, αλλά και για την κοινωνική επανάσταση μιας άλλης εποχής, στα μάτια της οποίας επανάσταση μπορούσε να θεωρηθεί η ίση αντιμετώπιση. Ουσιαστικά κοιτάζοντας πίσω στον χρόνο από τη «μαύρη μουσική» ξεκίνησε ένα ντόμινο κοινωνικών αλλαγών. Φυσικά τα μελανά σημεία δεν ήταν λίγα, αλλά μάλλον η ιστορία στο τέλος θα τα παραλείψει!

Η μία εκ των δύο εικόνων που με στοίχειωσαν στην εν λόγω ταινία είναι η άφιξη του Muddy Waters στην Αγγλία για μια βρετανική τουρνέ το 1967, που ήταν και η πρώτη του! Μαζί με τον Willie Dixon τους υποδέχτηκαν δημοσιογράφοι με τα φλας να αστράπτουν και το κόκκινο χαλί να στρώνεται. Ο ίδιος ο μπλουζίστας δεν γνώριζε το πόσο δημοφιλής ήταν στην στη μεγαλόνησο. Μόλις όμως, αντίκρισε το θέαμα της υποδοχής, η πρώτη εικόνα που του ήρθε στο νου, σύμφωνα πάντα με το σενάριο της ταινίας, ήταν η εικόνα του εαυτού του στην εποχή του δύσκολου Αμερικάνικου Νότου, στα χρόνια, δηλαδή, που έπαιζε μουσική μόνο για να ξεχάσει τη δουλειά του και μόνο όταν του περίσσευε ο χρόνος. Η εικόνα αυτή κουβαλάει άπειρες κοινωνικές προεκτάσεις, που πέρα απ’ το ότι εύκολα τις φαντάζεται κανείς κι από μόνος του, σηκώνουν πολλή συζήτηση, η οποία δεν χωρά ούτε σε αυτοτελές βιβλίο.

Η δεύτερη εικόνα αφορά μια συναυλία του Chuck Berry, που έπαιζε επιταχυνόμενα rhythm 'n' blues ή αλλιώς rock 'n' roll σε ένα κοινό που αποτελούνταν από λευκούς, από αφρο-αμερικανούς και από ... ένστολα τα όργανα της τάξης. Οι τελευταίοι φρόντισαν να χωρίσουν το κοινό «φυλετικά». Και φυσικά και οι ίδιοι ξεχώριζαν με τη σειρά τους από το κοινό, φορώντας τις μπλε στολές τους, έχοντας το ύφος ανθρώπου που επειγόντως «χρειάζεται κλύσμα» , αλλά και προσπαθώντας να μην έρθουν σε επαφή τόσο με τον τραγουδιστή όσο και μεταξύ τους. Κι εδώ φάνηκε η δύναμη της Μούσας, που μετά από λίγες νότες και πάντα με το γνωστό περπάτημα του καλλιτέχνη, το λεγόμενο «περπάτημα της πάπιας», να δίνει την «οπτική υπόκρουση», ο διαχωρισμός δεν ήταν πια παρά μια φαντασίωση. Το rock 'n' roll έδειξε ότι, ο ρατσισμός είναι για άμουσους και άψυχους...

Ένα ακόμα σημαντικό πρόσωπο της ταινίας, αλλά και γενικά της γέννησης αυτής της μουσικής ήταν ο ιδιοκτήτης της Chess Records, ο Πολωνο-Εβραίος Leonard Chess. Ουσιαστικά ήταν αυτός που κυνήγησε το όνειρο των καλλιτεχνών, σίγουρα και με κερδοσκοπική πρόθεση, αλλά πάντα με γνώμονα το μουσικό ταλέντο και όχι το χρώμα! Μετανάστης και ο ίδιος και με δύο «χαρτιά» μόνο στα χέρια του, τον Muddy Waters και τον Little Walter, αποφάσισε να επενδύσει σε ένα στούντιο και στα blues! Η ιστορία ακόμα του χρωστά, καθώς η ύπαρξή του ήταν σχεδόν αόρατη -σαν τη Μούσα- και χρειάζεται ακόμα χρόνος για να φανερωθεί!

Με την αφορμή που έδωσε αυτή η ταινία, καταλαβαίνει κανείς πόση δύναμη είχε η μουσική εξέλιξη στην κοινωνία και της τότε Αμερικής. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως αυτή η μουσική επανάσταση ξεκίνησε από ανθρώπους καταπιεσμένους και μάλιστα μέσα στα ξεροχώραφα του Αμερικάνικου Νότου. Δεν χρειάστηκε κανένα πανεπιστήμιο ούτε κάποια μουσική παιδεία για να ενσαρκωθεί η Μούσα σε ψυχές που πραγματικά ήταν έτοιμες να την δεχτούν! Τα ένστικτα και οι σκοτεινές πλευρές ενός ανθρώπινου χαρακτήρα κατάφεραν να σηκώσουν το βάρος της. Αλλά το κύριο μήνυμα είναι η κυρίαρχη και ενδεικτική πάντα θέση της μουσικής σε μια κοινωνία με τη απουσία της να είναι πάντα μια «αντεξέλιξη», θα έλεγα! Η δίωξή της πάντα πραγματοποιείται από ανθρώπους, απ’ τους οποίους το στοιχειώδες αίσθημα της δικαιοσύνης είναι απόν. Και ίσως απαντά σε πολλά ερωτήματα σχετικά με τους λόγους , για τους οποίους η μουσική είναι πάντα το «μαύρο πρόβατο» σε κάθε καταπιεστική κοινωνία.

Σαν επίλογο προτείνω απλά μια ματιά στην ιστορία! Η Ευρώπη βγήκε από τον σκοταδισμό, όταν άρχισε να αναπτύσσεται η τέχνη. Αλλά και η ανάπτυξη κάθε πολιτισμού οφειλόταν στην τέχνη και αυτή πάντα ήταν και συνεχίζει να είναι καθοδηγητής κάθε ανθρώπινης εξέλιξης. Γιατί η τέχνη είναι η αίσθηση του ωραίου και το ωραίο οδηγεί στο αληθινό, αυτό με την σειρά του οδηγεί στο δίκαιο... Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό ζητούμενο...

Jacek Maniakowski

Επιμέλεια κειμένου: Maria Florokapi

Rosendark- Story Of A Fool

No Man's Land - Echo-λόγιο

Ο Βασίλης Αθανασιάδης απαντά για τους No Man's Land

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Τις ουδέτερες ζώνες που συναντά κανείς παντού, τους χώρους που μπορούν να γεμίσουν ή να παραμείνουν κενοί. 2) Χρήμα ή δόξα; Και τα δύο, τίποτε από τα δύο.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φραση την μπάντα σου; Επιμονή.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας Κάθε φορά που τα μέλη της συναντιούνται, είτε στο στούντιο, είτε επί σκηνής.

5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου; Οτιδήποτε δεν είναι μουσική, αλλά προσπαθεί να περάσει ως τέτοια.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε; Στον τελικό πόλεμο, με σκοπό την ειρήνη.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Με τον Miles Davis.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Πολιτική σχεδόν πάντα. Θρησκευτική ενίοτε, αν και με μία εξαιρετικά ευρεία έννοια.

9) Οι επιρροές σας; Αμέτρητες.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Πρώτα μέσον και μετά σκοπός.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Πρώτα σκοπός και μετά μέσον.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Ανάλογα με το υποκείμενο. Κάποιες φορές την αλαζονεία, κάποιες την ταπεινοφροσύνη, κάποιες άλλες την παραφροσύνη.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Με τον ελέφαντα.

14) Μια ευχή για την μπάντα Να εξακολουθεί να παγιδεύεται σε τόπους απ' όπου μοναδική οδός διαφυγής είναι η μουσική.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Όταν χάνεται ο λόγος για τη μουσική δημιουργία.

θα τους βρείτε εδώ: http://www.nomansland.gr/#/home

και δω: https://www.facebook.com/pages/No-Mans-Land/269379657564

θα τους ακούσετε εδώ: http://nomanslandgr.bandcamp.com/album/no-mans-land

Θα επικοινωνήσετε μαζί τους εδώ: info@nomansland.gr

Drama Queen - Echo-λόγιο

Ο Jim Boneyard απαντά για τους 
Drama Queen
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Το όνομα συμβολίζει εκτός από τους χαρακτήρες μας και το κοινό παρονομαστή στίχων κ μουσικής μας.
2) Χρήμα ή δόξα;
Δόξα, αλλά ποτέ δεν έρχεται, απλά μουσική λοιπόν.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Underground μπάντα με αγάπη για τη μουσική.
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Τη στιγμή που λίγα χρόνια πριν, η μπάντα σχεδόν διαλύθηκε, επανδρώθηκε όμως από φίλους που θέλησαν να τη κρατήσουν ζωντανή και φτάσαμε στο σήμερα. 

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Μάλλον η λαικοποπ πίστας.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Για πλύση εγκεφάλου.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Το θέμα είναι ποιος θέλει ν' ανέβει μ' εμάς.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Μπορείς να επιλέξεις τι θες να περάσεις μέσα από τη μουσική κ για ποιον, ή απλά γράφεις γι' αυτά που έχεις μέσα σου. Ο καθένας το βλέπει από διαφορετική σκοπιά. Εμείς τη χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε αυτά που αισθανόμαστε κ όχι να περάσουμε κάποιο μήνυμα η ως μια μορφή αντίστασης σε κάτι.
9) Οι επιρροές σας;
Από τα πάντα, τίποτα συγκεκριμένο.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Σκοπός, πέντε άνθρωποι που περνάνε όμορφα παίζοντας μουσική, τίποτα περισσότερο.
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Σκοπός ...ευγενής.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Συνήθως την αλαζονεία, ευτυχώς υπάρχουν και ταπεινόφρονες.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Τα βραδύποδα μάλλον, είναι από τα ανθεκτικότερα ζώα, έτσι και οι Drama Queen, ύστερα από 11 χρόνια ύπαρξης και με τη βοήθεια φίλων κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι σήμερα.
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να είμαστε καλά και να συνεχίζουμε να παίζουμε.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Το να μην έχεις τι να πεις.

http://www.youtube.com/watch?v=nQHI-0VRoYc

Θα τους βρείτε εδώ: www.dramaqueen.gr

Chewing gun - Echo-λόγιο

Οι chewing gun απαντούν:
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Είναι ένα απλό λογοπαίγνιο με όλους τους συνειρμούς που το ακολουθούν
2) Χρήμα ή δόξα; Είναι ανάγκη να διαλέξουμε κάτι από τα 2?
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; chewing gun
4) Σημείο μηδέν της μπάντας 01/01/2014 με την κυκλοφορία του -volume-
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; η επιτηδευμένη μουσική. όποια μουσική είναι ειλικρινής μας κάνει
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; για όνομα συγκροτήματος
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο zappa αλλά αν σκεφτώ λίγο θα γίνει τεράστια η λίστα

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; συμβαίνει αν είναι ανάγκη
9) Οι επιρροές σας; Τα πάντα μουσικά και μη.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; μέσον για τη μουσική
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; σκοπός
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; δεν γνωρίζω

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; σκαντζόχοιρο
14) Μια ευχή για την μπάντα μπάντα τέτοια
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; όταν δεν συμβαίνει

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/chewinggun
                 και δω: https://twitter.com/chewingun

Θα τους ακούσετε εδώ: https://chewinggun.bandcamp.com/

https://soundcloud.com/chewing-gun www.reverbnation.com/chewinggun θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/user/ChewingGunOfficial

Beach Boys - Surfin' U.S.A.

Κάθε πράγμα στη γέννησή του είναι ακαθόριστο, αδέξιο, σχεδόν αθώο και το rock’n’roll δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Στις απαρχές του, πριν ακόμα ξεφυτρώσουν τα πρώτα παρακλάδια, προσπαθούσε απλώς να απογαλακτιστεί από το rhythm’n’blues, αυξάνοντας ταχύτητα, ένταση και νεανική ορμή. Ήταν μια μουσική που γεννιόταν στους δρόμους, στα γκέτο, στα υπόγεια, στα jukebox των μαύρων συνοικιών. Και μέσα στην αναμπουμπούλα, με τον φυλετικό διαχωρισμό να παραμένει κυρίαρχος και στο μουσικό προσκήνιο, υπήρχαν αφανείς ήρωες, αλλά και πολλοί περισσότεροι που έβλεπαν μόνο το κέρδος.

Οι πρώτοι ήρωες του rock’n’roll δεν ήταν νομικά οπλισμένοι. Δεν είχαν μάνατζερ, ούτε δικηγόρους. Η σχέση τους με το χρήμα ήταν πρωτόγονη, σχεδόν αφελής. Οι επιτήδειοι των δισκογραφικών κινούσαν τα νήματα, και οι περισσότεροι καλλιτέχνες, ειδικά οι μαύροι, έβλεπαν τα τραγούδια τους να γίνονται επιτυχίες χωρίς να δουν ποτέ τα αντίστοιχα έσοδα. Το rock’n’roll γεννήθηκε από την έκρηξη της μαύρης δημιουργικότητας, αλλά η εμπορική του πορεία γράφτηκε με λευκή μελάνη.

Η αλματώδης αύξηση της δημοτικότητας του νέου αυτού ήχου, σε συνδυασμό με τον “κίνδυνο” οι μαύροι καλλιτέχνες να γίνουν πρότυπα για τη νεολαία, ανάγκασε πολλές εταιρείες να αναζητήσουν λευκά πρόσωπα για να “καθαρίσουν” το είδος. Οι Beach Boys ήταν ιδανικοί: νεαροί, λευκοί, “μαυρισμένοι” από τον ήλιο της Καλιφόρνια, με άψογη εμφάνιση και οικογενειακή συνοχή. Ήταν ο δούρειος ίππος για να περάσει το rock’n’roll στο mainstream, χωρίς να ενοχλεί τις λευκές οικογένειες των προαστίων. Και μαζί, γεννήθηκε το πρώτο παρακλάδι: το surf rock, μια μουσική που υμνούσε το αγγλοσαξονικό αμερικανικό όνειρο, πάντα όμως με πλάτες μαύρων καλλιτεχνών.

Ο Chuck Berry, πατέρας του rock’n’roll, δεν απόλαυσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι το “Sweet Little Sixteen” του 1958 μεταμορφώθηκε σε “Surfin’ U.S.A.” από κάποια “χλωμά πρόσωπα” που άκουσε τυχαία στο ραδιόφωνο, βγαίνοντας από τη φυλακή. Η καταδίκη του για σεξουαλική επαφή με ανήλικη ήταν, για πολλούς, μια ξεκάθαρη περίπτωση ρατσιστικής στοχοποίησης και δικαστικής παγίδας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, άκουσε τη μουσική του να γίνεται ύμνος της Καλιφόρνιας, χωρίς καν να αναφέρεται το όνομά του.

Το “Surfin’ U.S.A.” κυκλοφόρησε το 1963, στο ομώνυμο δεύτερο άλμπουμ των Beach Boys, και τους εκτόξευσε στην κορυφή των αμερικανικών charts. Αρχικά, ως δημιουργός αναφερόταν μόνο ο Brian Wilson, ο οποίος είχε γράψει απλώς τους στίχους. Η μουσική ήταν ξεκάθαρα του Berry — τόσο ξεκάθαρα, που η ομοιότητα δεν άφηνε περιθώρια για αμφιβολία. Μετά από νομικές πιέσεις, το όνομα του Chuck Berry προστέθηκε επισήμως το 1966, στο Best of The Beach Boys.

Ο ίδιος ο Wilson αργότερα παραδέχτηκε την προέλευση της έμπνευσης: έβγαινε με μια κοπέλα, την Judy Bowles, της οποίας ο αδελφός ήταν σέρφερ και φαν του rock’n’roll. Κάποια στιγμή, σιγοτραγουδούσε το “Sweet Little Sixteen” και του ήρθε η ιδέα: “Γιατί να μη βάλω surf στίχους πάνω σε αυτή τη μελωδία;” Και κάπως έτσι, γεννήθηκε το “Surfin’ U.S.A.” , ένα τραγούδι που έμοιαζε με φόρο τιμής, αλλά ήταν στην πραγματικότητα μια πολιτισμική οικειοποίηση με εμπορική πρόθεση.

Οι Beach Boys δεν φημίζονταν για την εντιμότητά τους, και η οικειοποίηση του τραγουδιού αυτού είναι ενδεικτική της γενικότερης αντιμετώπισης των μαύρων μουσικών. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο Berry δήλωσε ότι του άρεσε η εκτέλεσή τους, ίσως γιατί ήξερε πως η μουσική του είχε ήδη περάσει στην αθανασία. Η παραγωγή του τραγουδιού αξιοποίησε όλα τα τεχνολογικά μέσα της εποχής, ενώ η χρήση του φαλτσέτο στο ρεφρέν δείχνει τις μουσικές γνώσεις και την pop ευαισθησία του Wilson. Το ειρωνικό είναι πως μόνο ένα μέλος της μπάντας ήταν πραγματικός σέρφερ: ο Dennis Wilson.

Μικρές λεπτομέρειες προσθέτουν χρώμα στην ιστορία: ο στίχος “Australia’s Narrabeen” αναφέρεται σε παραλία του Σίδνεϊ. Το τραγούδι διασκευάστηκε από Καναδούς ως “Bowlin’ U.S.A.”, ενώ ο έφηβος pop idol Leif Garrett το επανέφερε το 1977 με επιτυχία, πριν παρασυρθεί στα ναρκωτικά και, φυσικά, η μητέρα του κατηγόρησε το rock’n’roll. Γιατί πάντα κάποιος πρέπει να φταίει. Και συνήθως, φταίει η μουσική που λέει την αλήθεια.

 Jacek Henryk Maniakowski