Alice in Chains

Οι Alice in Chains σχηματίστηκαν το 1987 στην Ουάσινγκτον και απέκτησαν διεθνή φήμη ως μέρος του grunge κινήματος στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μαζί με άλλα συγκροτήματα όπως οι Nirvana, οι Pearl Jam και οι Soundgarden. Πούλησαν πάνω από 14.000.000 αντίτυπα στην Αμερική και πάνω από 25.000.000 σε όλο τον κόσμο… Έχοντας στο ενεργητικό τους τρία άλμπουμ, οι Alice in Chains έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί και αγαπήθηκαν λόγω του ξεχωριστού φωνητικού ύφους που πέτυχαν με τα εναρμονισμένα φωνητικά του πρώην τραγουδιστή Layne Staley, με του κιθαρίστα και συνθέτη του συγκροτήματος Jerry Cantrell. Ωστόσο, παρά τη μεγάλη τους επιτυχία και την παγκοσμίως αναγνώριση τους από το κοινό, ο χρόνιος εθισμός του Staley από τα ναρκωτικά και οι συστηματικές του «επισκέψεις» σε κέντρα απεξάρτησης, τους έφερνε αντιμέτωπους με προβλήματα, με αποτέλεσμα να ακυρώνουν διαρκώς συναυλίες και να οδηγηθούν σε παύση από το 1996 έως το 2002. Έν τέλει, τον Απρίλιο του 2002 και ύστερα από δέκα χρόνια εξάρτησης, ο Staley βρέθηκε νεκρός από μείγμα ηρωίνης και κοκαΐνης… Το 2005, τα σταθερά μέλη Cantrell, ο ντράμερ Sean Kinney και ο μπασίστας Mike Inez( o οποίος αντικατέστησε το 1993 τον Mike Star, που παρεμπιπτόντως πέθανε το 2011 από ανάμειξη μεθαδόνης με αντικαταθλιπτικά), επανασυνδέθηκαν για να συμμετάσχουν σε φιλανθρωπική εκδήλωση και πολύ σύντομα ενσωμάτωσαν στο συγκρότημα τον William DuVall στα φωνητικά. Το Σεπτέμβριο του 2009 κυκλοφόρησαν το τέταρτο τους άλμπουμ με τίτλο "Black Gives Way to Blue", ενώ το Φεβρουάριο του 2013 οι Alice in Chains ανακοίνωσαν μέσω facebook, πως ο τίτλος του νέου τους άλμπουμ ονομάζεται "The Devil Put Dinosaurs Here" και θα κυκλοφορήσει στις 23 Μαΐου του τρέχοντος έτους…

Σοφία Ταβαντίδου

Nick Cave and the Bad Seeds/Kylie Minogue- Where The Wild Roses Grow

Εκείνη, αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού… Εκείνος, μαγεύεται από την απαράμιλλη ομορφιά της και επειδή μισεί την ιδέα του μαρασμού της, τη σκοτώνει, προκειμένου να διατηρήσει την ανάμνηση της ομορφιάς και της αθωότητας της εις αεί… Ο Αυστραλός Nick Cave έγραψε το "Where The Wild Roses Grow" έχοντας στο μυαλό του, όπως ο ίδιος δήλωσε, τη συμπατριώτισσα του Kylie Minogue. "Είχα θα έλεγα μια εμμονή με την Kylie για περίπου έξι χρόνια… Είχα γράψει πολλά τραγούδια για εκείνη, αλλά κανένα δε μου φαινόταν κατάλληλο για να της δώσω να τραγουδήσει. Όταν έγραψα αυτό, σκέφτηκα πως ,επιτέλους, βρήκα το σωστό τραγούδι για εκείνη. Της το έστειλα και μου απάντησε θετικά την επόμενη μέρα… Ένα πολυαγαπημένο ντουέτο από τον Nick Cave and the Bad Seeds και τη γνωστή pop τραγουδίστρια, που κυκλοφόρησε το 1996 στο ένατο άλμπουμ τους, με τίτλο "Murder Ballads"…

Σοφια Ταβαντίδου

Yeah Yeah Yeahs - Mosquito

Το Σωκρατικό "εν οίδα ότι ουδέν οίδα" ταιριάζει απόλυτα σε κάθε αναζητητή της μουσικής. Δεν υπάρχει όρος "ξέρω" στην μουσική, γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι κρυμμένο και πάντα θα βγαίνει κάτι καινούργιο, όσο και να φαίνεται κάποια εποχή στείρα δημιουργικά. Το όνομα Yeah Yeah Yeahs δε θα έλεγα, ότι μου δημιούργησε την περιέργεια, αλλά ακολουθώντας την αρχή "τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται", αποφάσισα να μπω στο μουσικό τους σύμπαν... και δεν διαψεύστηκα. Το τρίο από την Νέα Υόρκη έχουν και προσωπικότητα στον ήχο τους και οι συνθέσεις τους υπηρετούν πιστά την ποιότητα.

Αν και γνωριμία μαζί τους ήταν αρκετά πρόσφατη, το συγκρότημα υπάρχει από το 2000. Το όνομά τους είναι παρμένο από την μοντέρνα διάλεκτο της Αμερικάνικης μεγαλούπολης  αν και η σημασία του μου είναι άγνωστη. Η γνωριμία τους ξεκίνησε στα τέλη των '90s στο Oberlin College του Ohio. Η Karen O, φωνητικά και πιάνο, σπούδαζε μουσική μαζί με τον Brian Chase, τύμπανα. Η Karen O, σύντομα μετατάχθηκε στο New York University, για να γνωρίσει εκεί τον Nick Zinner, μετέπειτα κιθαρίστα και keyboardist του συγκροτήματος. Το 2009 προστέθηκε σε αυτούς, αλλά μόνο για τις ζωντανές εμφανίσεις, ο Imaad Wasif στην κιθάρα, για να συμπληρωθεί το σχήμα, έτσι όπως υπάρχει και σήμερα.

Τα πρώτα χρόνια ξεκίνησαν σαν ντουέτο με το όνομα "Unitard" οι Karen O και Brian Chase, συγκάτικοι με τα μέλη των μετέπειτα Metric. Λίγο αργότερα προστίθεται σε αυτούς και ο Nick Zinner, ορίζουν τον ήχο τους σαν "trashy, punky, grimy" και μετανομάζονται σε Yeah Yeah Yeahs. Σύντομα ξεκινάνε συναυλίες σαν support των The Strokes και The White Stripes και παράλληλα κυκλοφορούν και το πρώτο τους ΕΡ. Το 2003 κυκλοφορεί και το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, το Fever to Tell. Πουλάει 750,000 αντίτυπα και το πρώτο σινγκλ το "Maps" μπαίνει στα "The 500 Greatest Songs of All Time" του περιοδικού Rolling Stone. Το Show Your Bones, του 2006 και το It's Blitz! του 2009 στερεώνουν απλά την θέση τους στην Alternative rock και indie rock σκηνή. Το Mosquito,του 2013, δεν μας ξαφνιάζει πλέον, μιας που με τον μοναδικό τους ήχο είναι έτοιμοι να σκαρφαλώσουν ακόμα ψηλότερα στην εκτίμηση των μουσικόφιλων,

Το άλμπουμ ξεκινάει με μια σίγουρη επιτυχία, το "Sacrilege" με την διακριτική χορωδία να κλέβει την προσοχή μας. Το δεύτερο "Subway" απαλό σαν μετάξι, στηρίζεται σε μια λιτή μελωδία, με την Karen O να την δένει με πολύ λυρισμό με τον ήχο του υπόγειου. Το ομώνυμο κομμάτι, με τον ήχο τους κάνει το ταπεινό κουνούπι να φαντάζει σαν το πιο σκοτεινό πλάσμα, η πιο punk στιγμή του δίσκου. Το "Under the Earth" συμπληρώνει την ήδη καλή εντύπωση των πρώτων κομματιών του δίσκου. Το "Slave" δείχνει την ποιότητα της φωνής της τραγουδίστριας του γκρουπ, που άνετα μπορεί να συγκριθεί με την Siouxsie. Το "These Paths" λιτό και συνθετικά, κάπως, μέτριο σε σχέση με τα προηγούμενα τραγούδια. "Area 52" δυναμώνει τον ήχο και μας υπενθυμίζει τις καταβολές τους από την punk. Το "Buried Alive" (featuring Dr. Octagon), βγαλμένο από τα τέλη των '80 και να θυμίζει πολύ τους EMF, χωρίς αυτό να είναι μειονέκτημα. Το μελωδικό "Always" έχει την φιλοδοξία να σκαρφαλωσεις στα τσαρτς, λιτό, απλό με όμορφα κρυμμένες μελωδίες. "Despair" , από τα πιο καλά κομμάτια του δίσκου, με πολύ καλές και εμπορικές βλέψεις. Το άλμπου τελείωνει με το "Wedding Song", μελωδικά, σαν υπόσχεση για ανάλογη συνέχεια.

Ουσιαστικά μπορώ να το χαρακτηρίσω σαν ακόμα μία πολύ καλή κυκλοφορία του 2013. Οι βάσεις τους χτίστηκαν στα προηγούμενα τους άλμπουμ και με το Mosquito, χτίζουν ακόμα περισσότερα σκαλιά που θα τους οδηγήσουν στην μεγαλύτερη ακόμα αναγνώριση.

Jacek Maniakowski

Sinead O' Connor - Nothing Compares To You

Παρακολουθώντας το συγκεκριμένο video clip, παρατήρησα δύο συναισθήματα να εναλλάσσονται στην έκφραση του προσώπου της με απόλυτη πειστικότητα… τη θλίψη και την οργή… Η ίδια δήλωσε, εκ των υστέρων, πως το γεγονός ότι δάκρυσε όταν τραγουδούσε το nothing compares to you, ήταν μια αυθόρμητη και απρογραμμάτιστη αντίδραση που της προκάλεσε ο στίχος "all the flowers that you planted mother, in the back yard, all died when you went away", εξαιτίας της περίπλοκης σχέσης που είχε με τη μητέρα της, η οποία την κακοποιούσε σωματικά όταν ήταν μικρή… Με τη σύνθεση και τους στίχους να ανήκουν εξ ολοκλήρου στον Prince και τα φωνητικά στην ιδιαίτερη Ιρλανδή Sinead O’Connor, το nothing compares to you κυκλοφόρησε το 1990 στο δεύτερο της άλμπουμ με τίτλο "I Do Not Want What I Haven’t Got"…

Σοφία Ταβαντίδου

Héroes del Silencio

Το ροκ γεωγραφικά παραπέμπει σε αγγλόφωνες χώρες και το πολύ σε Γερμανία, αλλά πάντα με αγγλικό στίχο.... πάντα???? Οι Héroes del Silencio μας διαψεύδουν και ευτυχώς δεν είναι μόνοι. Μας δήλωνουν, σαν Δον Κιχώτες της ροκ, ότι οι Ισπανοί εκτός από ποδόσφαιρο και φλαμέγκο ξέρουν να παίζουν και ροκ. Η ιστορία τους ξεκινά το 1984, όταν ακόμα έφηβος Juan Valdivia δημιούργησε μαζί με τους φίλους του τους Zumo de Vidrio. Μετά από μερικές αλλαγές στο γκρουπ εμφανίζεται ο Enrique Bunbury, οποίο αντικατέστησε τον μπασίστα, αλλά αποδείχτηκε και πολύ καλός στα φωνητικά. Έτσι αναλαμβάνει και τα δύο. Το 1986 ο Pedro Andreu αντικαθιστά τον προηγούμενο ντράμερ και μπάσο αναλαμβάνει ο Joaquin Cardiel, αφήνοντας τον Enrique Bunbury με μόνη ασχολία τα φωνητικά.Το συγκρότημα συμμετέχει σε διάφορες συναυλίες στην περιοχή της γενέτειράς τους, της Σαραγόσα ( Θαραγχοθα.... δεν συγκρατήθηκα), καθώς και σε διαφόρους τοπικούς διαγωνισμούς. Τα πράγματα γι αυτούς αλλάζουν όταν συναντούν τον Guillermo Montesano, που τους φέρνει σε επαφή με την δισκογραφική ΕΜΙ. Το Héroe de leyenda βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων το 1987 και οι Ήρωες τη Σιωπής (Héroes del Silencio ) ζουν πια τον ροκ μύθο τους.

Χάρη της καλής προώθησης από τη δισκογραφική τους εταιρία γίνονται γνωστοί σε όλη την Ισπανία. Το 1993 μαζί με το "Πνεύμα Του Οίνου" ( El espirítu del vino) το έκτο άλμπουμ τους, προσχωρεί στο συγκρότημα ο Boguslavsky, σαν πέμπτο μέλος. Αρχίζουν να να κάνουν τουρνέ σε όλη την Ευρώπη και την Λατινική Αμερική με μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Το 1995 Μεταβαίνουν στην Αμερική και το Los Angeles να ηχογραφήσουν το Avalancha, το οποίο και του κάνει γνωστούς και στην έτερη Αμερική, την Βόρεια. Ένα χρόνο αργότερα όμως διαλύονται γι άγνωστο ακόμα λόγο. Το 2007 έκαναν μια τουρνέ στην Ισπανία, χωρίς όμως τον πέμπτο ήρωα τους τον Alan Boguslavsky. Έκτοτε κανείς δεν γνωρίζει κάτι σχετικό με αυτούς. 

 Jacek Maniakowski

OLYMPIANS

Οι OLYMPIANS είναι γνωστοί για ελληνικό στίχο, τις ελληνοποιήσεις τραγουδιών (Το Κοριτσι του Μάη-Venus) και φυσικά για τον Πασχάλη (Αρβανητίδη), πολύ πριν αρχίσει να ξεχνάει που "πυροβολεί" . Τον Πασχάλη, αργότερα είχε αντικαταστήσει ο Νίκος Παπάζογλου. Αλλά εδώ μιλάμε για το 1966 και δυο τραγούδια που έχουν γράψει με αγγλικό στίχο. Φυσικά κυκλοφόρησαν κριμένα τα «Go man go» και «Hopeless endless way» στις δεύτερες πλευρές κάποιων singles τους. είναι μακρά καλύτερα τους κομμάτια. Ειδικά το «Hopeless endless way» αξίζει την προσοχή μας περισσότερο. Είναι ένα μελαγχολικό κομμάτι με fuzz κιθάρα, σαξόφωνο και συναρπαστικές αλλαγές ρυθμού. Στην δεκαετία του 90 διασκευάστηκε από ένα garage rock γκρουπ από την Αθήνα τους The Sound Explosion, μια αρκετά ενδιαφέρουσα εκτέλεση. 

Jacek Maniakowski

APHRODITE’S CHILD - Rain and tears

Πάντα πριν από μια Ιθάκη υπάρχει και μια Οδύσσεια — και αν δεν υπήρχε αυτή, λίγη σημασία θα είχε το όμορφο νησί του Ιονίου Πελάγους. Έτσι, σε ένα τραγούδι, πολλές φορές έχουν μεγαλύτερη σημασία τα γεγονότα γύρω από τη δημιουργία του, παρά η ίδια η δημιουργία, που είναι απλώς μια τυπική διαδικασία.

Ένα σύνολο γεγονότων οδήγησε μια σύνθεση στην κορυφή μιας χώρας, η οποία βρισκόταν μέσα σε έναν κυκεώνα από τις πιο ιστορικές εξελίξεις της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής ιστορίας. Και έγινε σύμβολο μιας εξέγερσης, στην οποία οι δημιουργοί του τραγουδιού δεν είχαν ουδεμία συμμετοχή.

Υπήρξε όμως και αφορμή — ίσως και αιτία — για τα «βαφτίσια» ενός από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα στην ιστορία της progressive rock. Το τραγούδι Rain and Tears εκτόξευσε το συγκρότημα των Aphrodite’s Child, πουλώντας πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα στην εξεγερμένη Γαλλία. Αλλά αυτό ήταν μόνο το κερασάκι σε μια τεράστια τούρτα, την οποία θα αναλύσουμε στη συνέχεια.

Το συγκρότημα σχηματίστηκε έναν χρόνο πριν από τα γεγονότα του Παρισιού, το 1967, στην Ελλάδα, από τους Βαγγέλη Παπαθανασίου, Ντέμη Ρούσσο, Λουκά Σιδερά και Αργύρη Κουλούρη. Δεν είχαν ακόμη βρει όνομα για το νέο τους σχήμα. Έτσι, αποφάσισαν — μετά από παρότρυνση κάποιου Άγγλου (;) μάνατζερ — να πάνε στη Μεγάλη Βρετανία για μια νέα καριέρα, εν μέσω της χούντας στην πατρίδα τους.

Η περιπέτειά τους ξεκινά τον Ιανουάριο του 1968, όταν φτάνουν στο Καλαί οι Ντέμης Ρούσσος και Λουκάς Σιδεράς, με σκοπό να περάσουν στη Βρετανία και να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ στη μουσική αυτή υπερδύναμη. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου θα ακολουθούσε, ενώ ο Αργύρης Κουλούρης αναγκαστικά εγκατέλειψε το συγκρότημα λόγω της στρατιωτικής του θητείας.

Το πρώτο εμπόδιο (ευτυχώς, σε καλό) παρουσιάστηκε στα σύνορα, όπου οι αστυνομικοί ανακάλυψαν μια φωτογραφία τους ως μπάντα και δεν τους επέτρεψαν την είσοδο στη χώρα, προφασιζόμενοι ότι ήρθαν για εργασία και όχι για τουρισμό, όπως δήλωσαν τα μέλη της — αβάπτιστης ακόμη — μπάντας. Αναγκαστικά καταφεύγουν στο Παρίσι, αναμένοντας τον πληκτρά τους και μια πρόσκληση εργασίας από τον Άγγλο μάνατζερ, όπως διηγείται ο Λουκάς Σιδεράς στον Μανώλη Νταλούκα το 2005.

Φυσικά, ο «αγγλικός τους σύνδεσμος» είχε ξεχάσει την ύπαρξή τους, και οι «διακοπές» τους στη γαλλική πρωτεύουσα κάθε άλλο παρά ευχάριστες ήταν. Ο Παπαθανασίου σκέφτεται μέχρι και να στραφεί στη ζωγραφική, πουλώντας έργα του στον δρόμο. Ευτυχώς, η συνάντηση με τον Έλληνα παραγωγό Νίκο Αντύπα αλλάζει τα δεδομένα για το μουσικό τρίο. Τους προτείνει για ακρόαση σε μια γαλλική δισκογραφική εταιρεία, όπου γίνονται δεκτοί.

Η ανάγκη της εταιρείας να κυκλοφορήσει άμεσα ένα τραγούδι — πριν από τους αντιπάλους τους, τους Four Tops — πάνω σε μια κλασική μελωδία, δημιουργεί ευκαιρία. Χρειαζόταν ένα συγκρότημα, και οι ταλαιπωρημένοι Έλληνες ήταν μια λύση που δεν χρειαζόταν δεύτερη σκέψη.

Η μελωδία ήταν ήδη έτοιμη: το έργο Canon in D Major του προκλασικού Johann Pachelbel, γνωστό και ως Canon de Pachelbel. Ο σκοπός ήταν να «κάψουν» τη μελωδία πριν προλάβουν να την κυκλοφορήσουν οι Αμερικανοί. Οι στίχοι ήταν ήδη γραμμένοι από τον Boris Bergman, και ο τίτλος του τραγουδιού επίσης έτοιμος: Rain and Tears.

Η ιδέα του «έτοιμου» δεν ενθουσίασε ιδιαίτερα το συγκρότημα, μιας και τα μουσικά τους γούστα — αλλά και οι φιλοδοξίες τους — ήταν στραμμένα στο psychedelic rock. Τελικά πείθονται από… τις άδειες τσέπες τους.

«Ο Παπαθανασίου διασκευάζει στα γρήγορα την κλασική μελωδία, μπαίνουν στο στούντιο και σε δύο ώρες ηχογραφούν το τραγούδι», όπως αναφέρει ο Μανώλης Νταλούκας στο άρθρο του Aphrodite’s Child (Πρώτο Μέρος).

Η παραγωγή είναι του Pierre Sberro και το τραγούδι κυκλοφορεί από την Mercury Records. Η ανταμοιβή για την υποχώρησή τους είναι να βαπτιστούν από τον μάνατζερ των Who, Lou Reisner, ως Aphrodite’s Child, και να εξασφαλίσουν ένα μικρό μεροκάματο στο club PSYCHEDELIC. Ο συμβιβασμός τους προκύπτει ουσιαστικά από την ελπίδα να έρθει η πρόσκληση εργασίας από την Αγγλία, όπου ονειρεύονται να κάνουν καριέρα.

Η μοίρα είχε άλλα σχέδια γι’ αυτούς — και δεν άργησε να τα φανερώσει. Λίγες μέρες αργότερα ξεκινούν τα γεγονότα του Γαλλικού Μάη. Η γενική απεργία δεν επηρεάζει τους ίδιους, που προσπαθούν να αγνοήσουν τα γεγονότα. Το εργοστάσιο κοπής δίσκων κλείνει λόγω της γενίκευσης της εξέγερσης των Γάλλων φοιτητών, αλλά προλαβαίνει να τυπώσει το δισκάκι τους — το τελευταίο πριν την παύση. Η θεά τύχη φαίνεται πως έχει επενδύσει σε αυτούς.

Αν και οι ίδιοι δεν συμμετείχαν σε καμία πορεία, το τραγούδι τους γίνεται σύμβολο της εξέγερσης και ακούγεται σε όλες τις διαδηλώσεις. Ο λόγος είναι απλός: όλοι είχαν μαζί τους τρανζιστοράκια για να ακούν τις ειδήσεις, και οι γαλλικοί σταθμοί το μετέδιδαν συνεχώς. Ο τίτλος του τραγουδιού δημιουργούσε συνειρμούς στη διαμαρτυρόμενη νεολαία: το Rain συμβόλιζε τα δακρυγόνα που έπεφταν βροχή από τις δυνάμεις καταστολής, και το Tears τα δάκρυα των αποφασισμένων φοιτητών που προκαλούσαν τα χημικά.

Οι ίδιοι απλώς συνέχιζαν να παίζουν στο μικρό club — αλλά πλέον με μια τεράστια ουρά να σχηματίζεται στην είσοδό του. Και το σύνθημα που ηχούσε ήταν ο τίτλος του τραγουδιού:

Rain and Tears!!!

Jacek Henryk Maniakowski