Nirvana - Come As You Are

Μια πινακίδα στην είσοδο της πόλης Aberdeen, της πολιτείας Washington, στην Δυτική Ακτή γράφει: "Welcome to Aberdeen: Come As You Are". Όσο και απλή είναι η φράση, άλλο τόσο μοναδική είναι και κυρίως σε μια είσοδο Αμερικάνικης πόλης. Ο λόγος ύπαρξής της είναι το γεγονός της δημιουργίας του πια διάσημου grunge συγκροτήματος στο έδαφός της, αλλά είναι η γενέτειρα του δημιουργού αυτού του γκρουπ. Οι Nirvana δημιουργήθηκαν σε αυτήν την πόλη, στην οποία και γεννήθηκε ο Kurt Cobain. Και από το 2005, προς τιμή του μεγάλου αυτού μουσικού, στην είσοδο της πόλης αυτής, υπάρχει και ο τίτλος του πιο αγαπημένου τραγουδιού των οπαδών του γκρουπ. Μια απλή φράση που υπονοεί πάρα πολλά, αλλά είναι και ένα σύνθημα πραγματικής συμβίωσης ανθρώπων.

Η δημιουργία του Kurt Cobain, είναι το δεύτερο σινγκλ που μπήκε στο American Top 40 hit από δεύτερο τους άλμπουμ, το Nevermind του 1992. Το τραγούδι είναι άλλο ένα παράδειγμα για το ότι τα καλύτερα πράγματα γίνονται "στο πόδι". Ηχογραφήθηκε με δυο λήψεις μόνο, από τις οποίες η πρώτη μπήκε στο άλμπουμ. Ο στίχος "And I don't have a gun" κατά λάθος μπαίνει πιο νωρίς από όσο πρέπει, αλλά τελικά έμεινε στην τελική παραγωγή.

Και φυσικά, όπως πολλά μεγάλα τραγούδια, είναι και αυτό από κάπου "δανεισμένο". Ο "δανειοδότης" είναι οι Killing Joke και το "Eighties", ένα τραγούδι του 1985, που απλά το επιβράδυνε ο Cobain. Το συγκρότημα αποφάσισε να μην κάνει μήνυση στους Nirvana, με αντάλλαγμα ο Dave Grohl, να παίξει ντραμς σε ένα άλμπουμ τους.

Οι στίχοι, όπως αναφέρει ο δημιουργός τους, είναι για "people and what they're expected to act like", ανθρώπου που προσπαθούν να μοιάσουν σε κάτι και να λειτουργούν με βάσει κάποια στερεότυπα. Επίσης ο στίχος "I don't have a gun.", είναι περισσότερο προφητικός, παρά καθησυχαστικός. Αν και η αναφορά αυτή είναι για ένα γεγονός της εφηβείας του, όταν η μητέρα του πέταξε τα όπλα του πατριού του μετά από ένα καυγά τους σε ένα ποτάμι. Ο έφηβος τραγουδιστής, έβγαλε μερικά από αυτά, τα πούλησε και με τα χρήματα που έβγαλε αγόρασε την πρώτη του κιθάρα.

Jacek Maniakowski  

Queensrÿche - Silent Lucidity

Μετά το εκπληκτικό Operation: Mindcrime, δύο χρόνια μετά οι Queensrÿche κυκλοφορούν και το διπλό Empire που, αν και δεν είναι σαν τον προηγούμενο τους άλμπουμ, περιλάμβανε μοναδικές συνθέσεις και είναι και το πιο εμπορικό τους. Η πιο επιτυχημένη δημιουργία τους από αυτό είναι το "Silent Lucidity", που παρουσιάζει, μουσικά και λυρικά, αρκετές ιδιαιτερότητες.

Η σύνθεση του Chris DeGarmo, του κιθαρίστα του συγκροτήματος δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο Grammy. Τα ορχηστρικά μέρη δεν είναι απλά "πλάτη" αλλά σε πολλά σημεία κυριαρχούν, κάτι πρωτόγνωρο γι αυτό το γκρουπ της progressive metal. Προς το τέλος του τραγουδιού ακούγεται να παίζει σε τσέλο το παραδοσιακό Brahms' Lullaby, μια μουσική καληνύχτα του κλασικού δημιουργού.

Το λυρικό μέρος παρουσιάζει επίσης αρκετό ενδιαφέρον και μιλάει για συνειδητά όνειρα. Μάλιστα σε ένα σημείο του τραγουδιού μια φωνή εξηγεί ακριβώς την μέθοδο  με την οποία μπορεί ο καθένας να κατευθύνει συνειδητά τα όνειρα του. Ο δημιουργός του κομματιού εμπνεύστηκε την δημιουργία του από το βιβλίο Creative Dreaming, που μιλάει για τους τρόπους που μπορεί να αξιοποίηση κάποιος το υποσυνείδητο. Ακριβώς το ίδιο θέμα έχει και το Inception, με τον Leonardo DiCaprio.

Ο Geoff Tate σε μια συνέντευξη του είπε ότι, αν και δεν ήταν δικό του δημιούργημα, το θεώρησε από τα αγαπημένα του. Ομολογεί επίσης ότι, ο παραγωγός Peter Collins, ήθελε να το βάλει στο "ράφι", μιας και δεν το θεώρησε ιδιαίτερα καλή ιδέα. Με αυτό διαφώνησε και ο τραγουδιστής τους γκρουπ και ευτυχώς η επιμονή του είχε αποτέλεσμα.

Jacek Maniakowski 

Marillion - Kayleigh

Το "Kayleigh" είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της  neo-progressive rock μπάντας  Marillion. Το Τραγούδι βρίσκεται στο άλμπουμ τους  Misplaced Childhood, από την χρονιά του του 1985. Η μουσική είναι δημιουργία των  Mark Kelly, Ian Mosley, Steve Rothery, Pete Trewavas, αλλά το λυρικό μέρος είναι αποκλειστικά του τραγουδιστή της μπάντας του Fish. Αναφέρεται στο προσωπικό του βίωμα και η δική του ερμηνεία ουσιαστικά το απογειώνει.
Το Kayleigh, δε θα το βρει σε κανένα λεξικό, πριν την κυκλοφορία του τραγουδιού. Ο νεολογισμός του στιχουργού του τραγουδιού είναι συνδυασμός δύο ονομάτων,  Kay και  Lee. Πρώτο και μεσαίο όνομα της πρώην φίλης του τραγουδιστή και το τραγούδι αναφέρεται στον χωρισμό τους. Φυσικά, μετά την επιτυχία του τραγουδιού το όνομα Kayleigh μπήκε στα βιβλία των ληξιαρχείων. Ο  Fish το διαπίστωσε, όταν εμβρόντητος υπέγραψε σε έναν φαν του το άλμπουμ του για την κόρη του Kayleigh. 
Η μουσική του ξεκίνησε  μετά από παρότρυνση της γυναίκας  Said Rothery, της Jo. Απλά του υπέδειξε να βάλει τους αυτοσχεδιασμούς σε μια σειρά. Ο ίδιος δήλωσε ότι, αν τον ρωτουσε η γυναίκα του "τι παίζε στη τηλεόραση", δε θα γράφε την μελωδία του τραγουδιού. 
Το 2011 ο Harry Wallop, γράφει για την The Daily Telegraph: "Μερικά ονόματα απλά δεν υπήρχε πριν από μια γενιά,  αλλά έχουν απογειωθεί στη δημοτικότητα.  Το πιο γνωστό από αυτά είναι Kayleigh, το οποίο υπάρχει χάρη στο neo-prog rock band Marillion, η οποία σκαρφάλωσε στο Νο 2 με το ομώνυμο τραγούδι στο Βρετανικό Τσαρτ. ...."
Το βιντεοκλίπ του είναι γυρισμένο στο Βερολίνο. 

 Jacek Maniakowski

DragonForce

Μέχρι τώρα ξέραμε το Malmsteen ως έναν από τους πιο γρήγορους, αν όχι τον πιο γρήγορο, κιθαρίστα. Ουδείς θέλει, σαφώς, να μειώσει το Σουηδό Yngwie Johann Malmsteen, αλλά ας ρίξουμε μια ματιά και προς Λονδίνο μεριά...
Οι DragonForce είναι μια power metal μπάντα που ξεκίνησε το 1999 και πριν 10 μέρες ανακοίνωσαν πως μπαίνουν για άλλη μια φορά στα studios για να ετοιμάσουν τη νέα τους δισκογραφική δουλειά, έκτη στη σειρά.

Από την αρχική σύσταση του συγκροτήματος δύο είναι τα μέλη που έχουν παραμείνει ίδια και πώς θα μπορούσαν να αλλάξουν άλλωστε; Οι κιθαρίστες Herman Li και Sam Totman δίνουν ρεσιτάλ ταχύτητας και τεχνικής σε κάθε τραγούδι και είναι πραγματική απόλαυση να τους βλέπουμε να σολάρουν.
Το αρχικό όνομα του group ήταν DragonHeart και το ξεκίνημα έγινε όταν οι Li και Totman έπαψαν να παίζουν μαζί στους Demoniac και ξεκίνησαν ανεξάρτητη μπάντα μαζί με όλα τα μέλη των Demoniac πλην του τραγουδιστή και μπασίστα Lindsay Dawson.
Η σημερινή σύσταση των ταχύτατων Άγγλων βρίσκει μαζί τους δύο κιθαρίστες, ενώ το μπάσο κρατά ο Frédéric Leclercq, τις μπαγκέτες ο Dave Mackintosh, στα πλήκτρα βρίσκεται ο Vadim Pruzhanov και στα φωνητικά ο Marc Hudson.

Μαρία Αναστασοπούλου

Broken Tempo

Η πραγματική ομορφιά μιας γυναίκας είναι η μοναδικότητά της. Η μουσική, σαν προστατευόμενη της Μούσας Ευτέρπης, δεν διαφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Η Μούσα, είχε μητέρα τη Μνημοσύνη και μ' έναν αλληγορικό συνειρμό, συμπεράνω ότι, αυτό που γοητεύει είναι μοναδικό και αξέχαστο..... κάτι σαν το “You”, των Broken Tempo?
Προσωπικά μου κεντρίζει εύκολα προσοχή κάτι που δε μπορώ να συγκρίνω, αλλά και μου μένει στο μυαλό, αποφεύγοντας με χάρη τον Γερμανό Αλτσχαϊμερ. Το γεγονός ότι δε μπορώ να συγκρίνω με κάποιο άλλο τραγούδι, οφείλεται σε πολλές επιρροές, που δέχονται, χωρίς κάποιο περιορισμό ή στερεότυπο οι Broken Tempo.
Η μουσική τους "αποτελεί τον καρπό μακροχρόνιων προσπαθειών να συνδυαστεί η τεχνολογία και σύγχρονος ήχος με τα κλασικά <ροκ> όργανα και ενορχηστρώσεις. Παρόλο που ο ήχος χαρακτηρίζεται κυρίως ως trip-hop, ο ακροατής θα εντοπίσει μέσα στα κομμάτια πολλά στοιχεία και επιρροές όπως: smooth φωνητικά, ψυχεδελικές κιθάρες, funk μπάσα, ambient synth lines, βιολιά, trip-hop, αλλά και ροκ ρυθμούς και άλλα πολλά. Στόχος όμως, είναι ο συνδυασμός αυτός να γίνεται αρμονικά και όχι να γίνει αυτοσκοπός" μας λένε στο βιογραφικό τους και γω θα συμφωνήσω. Η μουσική τους όντως μοιάζει με έναν πολύχρωμο πίνακα απαλλαγμένο από τις ταμπέλες.

Η παρέα των Ηλίας Τσιπτσές: Βιολί, πλήκτρα & programming, Θεοχάρης Γκέγκας: Μπάσο, Κώστας Μπαλατσός: Τύμπανα,Κωνσταντίνος Υφαντής: Κιθάρες, καθώς και με την νέα φωνή τους την Angel Wolf Black είναι έτοιμοι να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ. Έχουν ήδη ένα ΕΡ, αλλά με φωνητικά της Κατερίνας Παπαγεωργίου. Το τραγούδι "You" είναι προπομπός αυτού του άλμπουμ, δίνοντας μας πολλές υποσχέσεις για αυτό. Τέσσερα χρόνια μετά την δημιουργία τους είναι έτοιμοι να μας παρασύρουν στο δικό τους Tempo...... το Broken Tempo...
Jacek Maniakowski

Τα τραγούδια τους μπορείτε να τα βρείτε εδώ: http://brokentempo.bandcamp.com/

David Bowie - Heroes

 Το "Heroes" είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπου η φήμη ξεπερνάει σε δύναμη την πραγματικότητα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η ίδια αυτή η φήμη είναι πιο πολύ γοητευτική από την πραγματικότητα. Το τραγούδι είναι μια σύνθεση των David Bowie και Brian Eno. Βρίσκεται στο ομώνυμο άλμπουμ του, που και αυτό με την σειρά του ανήκει στην περίφημη περίοδο του Βερολίνου.

Ο τίτλος του κομματιού είναι δανεισμένος ή απλά αναφορά στο Hero 1975, μια σύνθεση των Γερμανών Neu!, τους οποίους θαύμαζαν οι δυο δημιουργοί. Ο Tony Visconti, παραγωγός του τραγουδιού, εμπνεύστηκε τους στίχους από ένα ζευγάρι, που συναντιόταν υπό την σκιά του τοίχους του Βερολίνου. Μια εικόνα που "δανείστηκε" κοιτάζοντας από το πίσω παράθυρο του "Hansa Studios", όπου ηχογραφούσε ο Bowie. Η φήμη αυτή επικράτησε μάλλον λόγω της ομορφιάς της εικόνας, αλλά η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική. Καταρχήν από το συγκεκριμένο στούντιο δεν υπάρχει καμιά οπτική επαφή με το (πρώην) τοίχος. Και η δεύτερη φήμη, που κοντεύει την πραγματικότητα είναι απλά ότι κάποιος από τους τρεις έκανε κάποιες παρασπονδίες, οποίες καλύφθηκαν με αυτήν την όμορφη ιστορία, ενώ πραγματικά ένας από τους Bowie, Eno και Visconti έβλεπε κάποιον παράνομο δεσμό του.

Το σινγκλ κυκλοφόρησε σε τρεις γλώσσες, γερμανικά σαν "Helden", γαλλικά σαν "Héros" και φυσικά, στα αγγλικά. Τα περισσότερα όργανα στο τραγούδι παίζει ο ίδιο ο τραγουδιστής.  

Jacek Maniakowski 

Hurts

Προφανώς το Manchester έχει κάτι στον αέρα του και η κλασικά αγγλική του υγρασία είναι είναι πολύ γόνιμη μουσικά. Μετά την μουσική μεγάλη έκρηξη στις αρχές του '90, θα πίστευε κανείς ότι η δυναμική της πόλης θα τέλειωνε.... κι όμως..... Δε σταματά να βγάζει καλλιτέχνες απ' όλο το μουσικό στερέωμα. Ακόμα και ένας καυγάς μπορεί να σταθεί σαν αφορμή μιας μουσικής συνεργασίας.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η γνωριμία των Theo Hutchcraft και Adam Anderson, που αποτελούν πλέον τους Hurts. Έξω από το 42nd Street, ένα nightclub, οι παρέες τους πιάστηκαν στα χέρια. Αν και από αντίπαλες παρέες, αντί να πιαστούν στα χέρια και αυτοί, πιάστηκαν....στην μουσική συζήτηση. Αυτό ήταν αρχή της φιλίας τους, η οποία εξελίχθηκε και σε μουσική συνεργασία. Η πρώτη τους μουσική απόπειρα ήταν τα σιγκλ "Money"/"Magazine", που λογικά συνοδεύτηκε από αποτυχία. Αλλά αυτό δεν τους πτόησε και συνέχιζαν να δουλεύουν πάνω στην μουσική τους. Έτσι, το 2009, 3,5 χρόνια μετά από τον καυγά έξω από το club του Manchester, η συνεργασία τους παίρνει το όνομα Hurts. Εκμεταλεύομενοι το διαδίκτυο, ποστάρουν το βίντεο του "Wonderful Life" στο κανάλι τους στο YouTube. Σε λίγους μήνες το βίντεο πατάει στη κορυφή του Top 200 Most Watched Videos, του γνωστού ιστολογίου, με πάνω από 21 εκατομμύρια θεάσεις. Η ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ ήταν απλά θέμα χρόνου. Το 2010 κυκλοφορεί το Happiness και η επιτυχία και διακρίσεις κοντεύουν να γίνουν ρουτίνα για το ντουέτο.

Δεν αναπαύτηκα στις δάφνες τους και βγάλανε ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο από το ντεμπούτο τους, το Exile είναι κάτι παραπάνω από αξιόλογο. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, που τον ανοίγει απλά μας προϊδεάζει για το επόμενο. Το δεύτερο Miracle, σίγουρη επιτυχία αναδεικνύει τη φωνητική ικανότητα του Hutchcraft και με ένα ρεφρέν που άνετα μένει στην μνήμη. Το Sandman πιο ηλεκτρονικό  αλλά ακούγεται σαν την συνέχεια του προηγούμενο τραγουδιού με ατού την χορωδία που ακολουθεί τα φωνητικά. Το Blind κάτι μου θυμίζει... αλλά παρθενογέννηση δεν υπάρχει πουθενά. Only You, ίσως πιο ποπ κομμάτι του δίσκου, που άνετα μπορεί να συνοδεύσει μια ερωτική εξομολόγηση. Κάπως στο ίδιο κλίμα βρίσκεται και το The Road, αν και συνθετικά καλύτερο από το προηγούμενο. Cupid είναι άγαλμα ενός παιδιού που παριστάνει τον έρωτα, σαν κομμάτι όμως θυμίζει αρκετά την ηλεκτρονική σκηνή αρχών του '80, χωρίς αυτό να είναι αρνητικό. Και έρχεται το δεύτερο πιο σίγουρο χιτ του άλμπουμ, το Mercy. Μια πολύ δυνατή σύνθεση που η διακριτική χορωδία και το δυνατό ρεφρέν το αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο, Αμέσως μετά η όμορφη μελωδία του The Crow, μαζί με την απλότητα της σύνθεσης σε κάνουν να καταλάβεις ότι έχεις ένα πραγματικά καλό άλμπουμ. Και τελειώνει κάπως καταθλιπτικά με το Somebody To Die For, χωρίς να μειώνει αυτό την ποιότητα του τραγουδιού.

Σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, δεμένο και με συνθέσεις που φλερταρουν με το ροκ, αλλά και με πονεμένες εφηβικές καρδιές.

Jacek Maniakowski