Iron Maiden - The Loneliness of the Long Distance Runner

Η γραφή είναι αποτέλεσμα της διάσπασης των συμβόλων. Ένα σύμβολο περιέχει και θα συνεχίσει να περιέχει κρυμμένες άπειρες πληροφορίες μέσα στις ελάχιστες γραμμές από τις οποίες αποτελείται. Όμως για να μπορέσει κανείς να το “ξεκλειδώσει”, πρέπει να γνωρίζει την σωστή του ερμηνεία, να είναι κάτοχος ενός κλειδιού ερμηνείας. Αυτό το κλειδί δεν είναι χάπι γνώσης, δεν προσφέρει άμεση φώτιση. Είναι απλώς ο χάρτης ενός δρόμου που πρέπει να περπατηθεί. Ο κάτοχος του συμβόλου και του περιεχομένου του δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας δρομέας — και μάλιστα, συνήθως, των μεγάλων αποστάσεων.

Στη μουσική, τα σύμβολα είναι οι νότες. Και πολλές φορές οι στίχοι είναι η λιτή ερμηνεία τους, με το κλειδί αυτής να βρίσκεται στον τίτλο. Έτσι, κάπου… Somewhere in Time — δηλαδή στο έκτο άλμπουμ των Iron Maiden — υπάρχει ένα τέτοιο σύμβολο, που ανοίγει τις πόρτες μιας περαιτέρω αναζήτησης: το “The Loneliness of the Long Distance Runner”. Το τραγούδι, με τον μακροσκελή αλλά άκρως λυρικό τίτλο, είναι δημιουργία του Steve Harris, αν και ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Alan Sillitoe, στο οποίο και αναφέρονται οι στίχοι. Η ταινία, που γυρίστηκε το 1962, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου και με σενάριο γραμμένο από τον ίδιο τον συγγραφέα, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς μουσικούς.

Όλο το άλμπουμ έχει τραγούδια με δυστοπική θεματολογία, εμπνευσμένα από την ταινία Blade Runner, όπως δείχνει και το εξώφυλλό του. Είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που χρησιμοποιούνται synthesizers στις συνθέσεις του, και το μοναδικό με τον Bruce Dickinson στα φωνητικά χωρίς καμία συνθετική συμμετοχή. Οι συνθέσεις έχουν κλίση προς το επικό και νοηματικά βαθύ — και το “The Loneliness of the Long Distance Runner” δεν αποτελεί εξαίρεση.

Το ομώνυμο διήγημα βρίσκεται σε συλλογή με τον ίδιο τίτλο. Ο κεντρικός ήρωας, ο Smith, μετά από μια ληστεία σε αρτοποιείο, καταδικάζεται σε εγκλεισμό στο Ruxton Towers — ένα αναμορφωτήριο για παραβατικούς νέους. Για να βρει παρηγοριά στον μόνιμο περιορισμό που βιώνει, προπονείται ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Ο διευθυντής του σχολείου παρατηρεί την ικανότητά του και του προσφέρει λιγότερους περιορισμούς και ελαφρύτερη εργασία, με την προϋπόθεση ότι θα κερδίσει έναν αγώνα δρόμου απέναντι σε άλλο σχολείο. Όταν τελικά συντελείται ο αγώνας, ο Smith προηγείται με μεγάλη διαφορά. Κοντεύει να τερματίσει. Όμως δεν το κάνει. Σταματά και αφήνει τους υπόλοιπους δρομείς να τον προσπεράσουν. Το χαμόγελο ικανοποίησης — και αίσθησης απόλυτης κυριαρχίας απέναντι στους καταπιεστές του — σχηματίζεται στο εξαντλημένο του πρόσωπο, αφαιρώντας παράλληλα το χαμόγελο από τον διευθυντή.

Οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες είναι πάρα πολλοί. Ο καθένας μπορεί να τους παραλληλίσει με τα δικά του βιώματα. Το τραγούδι δεν έγινε ποτέ single, αλλά αγαπήθηκε από πολλούς οπαδούς της μπάντας. Ίσως γιατί δεν χρειάζεται να τερματίσει για να νικήσει. Ίσως γιατί, όπως ο Smith, η αληθινή νίκη είναι η άρνηση να παίξεις το παιχνίδι του συστήματος. Και η μουσική, όταν λειτουργεί ως σύμβολο, δεν είναι απλώς ήχος — είναι χάρτης. Για εκείνους που τρέχουν. Για εκείνους που δεν τερματίζουν. Για εκείνους που επιλέγουν να σταματήσουν, να χαμογελάσουν, και να δείξουν ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Κερδίζεται — με κάθε βήμα, με κάθε στίχο, με κάθε νότα.

Jacek Henryk Maniakowski

Gauntlet - Echo-λόγιο

  Οι Gauntlet απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας

• δύναμη

  
  

  2) Χρήμα ή δόξα;

  Και τα δύο. χαχα...... σίγουρα πρώτα δόξα

  3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

  true traditonal 80's metal

  4) Σημείο μηδέν της μπάντας

  Ιούλιος του 2012

  5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

  οποιαδήποτε είναι πλαστική και όχι αληθινή

  6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

  στις συνειδήσεις

  7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

  ritchie blackmore,bruce dickinson και πάρα πολλούς άλλους

  

  8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

  και τα δύο και όχι μόνο

  9) Οι επιρροές σας;

  traditional/nwobhm μπάντες των 80s

  10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

  μέσον

  11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

  σκοπός

  12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

  θα πρέπει να συνοδεύει την ταπεινοφροσύνη

  13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

  αρκούδα. χαχαχαχαχα

  14) Μια ευχή για την μπάντα

  δημιουργία,υγεία και σταθερά βήματα μπροστά

  15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

  η στιγμή πριν την εμφάνιση μιας νέας μουσικής ιδέας

  
  

  
  

  Θα τους βρείτε εδώ:https://www.facebook.com/gauntlet.gr θα τους ακούσετε εδώ:http://www.reverbnation.com/control_room/artist/3238371/dashboard και δω:http://gauntlethellas.bandcamp.com/

Blondie - Rapture

Η Βλακεία είναι μια τεράστια δύναμη που κυριαρχεί μέσα στο «μάτριξ» της ανθρώπινης σκέψης! Οι φιλόδοξοι χειραγωγοί φλερτάρουν μαζί της, κολακεύοντάς την και πάντα προσπαθώντας να την ελέγξουν προς όφελός τους. Άλλοι απλά «γοητεύονται» από τον όγκο της και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη την ακολουθούν, φαντασιώνοντας μια κάποια ασφάλεια που νομίζουν ότι θα τους προσφέρει. Αλλά ας μην αρχίσουμε να ξεφεύγουμε σε πολιτικούς ή κοινωνικούς συνειρμούς, αφού μιλάμε πάντα για rock 'n' roll και γενικά για μουσική! Και βέβαια, ό,τι μπορεί να είναι καταστροφικό σε μια κοινωνία, στη μουσική μπορεί να είναι από απλά ακίνδυνο έως άκρως δημιουργικό! Και αυτή είναι η μαγεία της, με τις νότες να παίρνουν τη θέση ενός μαγικού ραβδιού!

Δεν είναι λίγες οι φορές που ένα αστείο ή μία μουσική φάρσα προσφέρει νέες οπτικές απέναντι στα «πράγματα» ή ανάβει τη σπίθα για τη δημιουργία ή τη θεμελίωση κάποιου νέου είδους. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί το τραγούδι “Rapture” των Blondie, το οποίο έχει στίχους που είναι από τους πιο βλακώδεις που έχουν γραφτεί ποτέ, αλλά η δημιουργία του δεν ήταν το αποτέλεσμα κάποιας φάρσας. Αντίθετα, ήταν ένδειξη μιας διάθεσης για πρωτοτυπία.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1981 ως single, λίγους μόνο μήνες μετά το πέμπτο άλμπουμ τους, το “Autoamerican”. Το “Rapture” είναι ουσιαστικά ένα μουσικό υβρίδιο! Συνδυάζει new wave, disco, R&B, pop και hip-hop, με το κομμάτι της rap να δημιουργεί ένα εκτεταμένο “coda” (μουσικός όρος για το κλείσιμο ή σβήσιμο ενός τραγουδιού και στα ιταλικά σημαίνει ουρά). Είναι το πρώτο rap τραγούδι που κατέκτησε την κορυφή του U.S. Billboard Hot 100, αν και τέτοιο επίτευγμα αναφέρθηκε και για το τραγούδι “Jeanny” του Falco τέσσερα χρόνια αργότερα (πηγή: https://echooadventures.blogspot.com/2013/04/falco-jeanny.html ).

Πολλοί ίσως να θεωρούν ότι το τραγούδι γελοιοποιεί το είδος της μουσικής του rap, μιας και η πρωτογενής (αλλά όχι πρωτόγονη) έκφρασή του ακούγεται κάπως αστεία. Όμως, και οι πρώτες συνθέσεις της εκκολαπτόμενης τότε «σκηνής της Νέας Υόρκης» θα μπορούσαν να ακούγονται περίπου με τον ίδιο τρόπο στους σημερινούς ράπερ. Καλλιτέχνες όπως οι Grandmaster Flash, Afrika Bambaataa και Kurtis Blow, με τους The Sugarhill Gang να κάνουν την πρώτη εμφάνιση στο Billboard charts με το είδος αυτό, δεν είχαν ενσωματώσει ποτέ rap ρυθμό σε pop τραγούδι. Αυτό που έκαναν οι Blondie, λοιπόν, ήταν να γνωστοποιήσουν στο ευρύ κοινό ένα είδος μουσικής που μέχρι τότε παρέμενε «γνωστό-άγνωστο» σε ένα cult κοινό, συμβάλλοντας έτσι στην έκρηξη του είδους μόλις λίγα χρόνια αργότερα.

Αλλά η πρωτοτυπία τους δεν περιορίζεται μόνο στην επιτυχία του τραγουδιού. Η κλειστή, σχεδόν "κασταρισμένη", μουσική σκηνή του rap χρησιμοποιούσε μόνο έτοιμα μουσικά κομμάτια από τον χώρο της disco ή της soul και τα διαμόρφωνε κατάλληλα, ενώ η Deborah Harry δημιούργησε πρωτότυπη για την εποχή μουσική. Παράλληλα, οι στίχοι του τραγουδιού μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο ως προς τη θεματική τους, όμως, ο τίτλος “Rapture” στη χριστιανική σημειολογία σημαίνει την «αρπαγή» της ψυχής και την πορεία της προς τον ουρανό. Οι στίχοι ακολουθούν αυτήν την αποκαλυπτική θεματολογία με τον πιο γελοίο τρόπο. Όμως, ο τίτλος μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα λογοπαίγνιο με τη λέξη "rap", προφητεύοντας ουσιαστικά το τέλος της disco. Ένας ακόμα κρυμμένος στίχος "Finger F-king", που επίσημα αναφέρεται ως "Finger Popping", ενισχύει αυτή την ένδειξη.

Το “Rapture” ήταν το τελευταίο Νο.1 της μπάντας πριν την επιστροφή τους με το τραγούδι “Maria” το 1999 (πηγή: https://echooadventures.blogspot.com/2013/08/blondie-maria.html ). Εντυπωσιακό είναι επίσης ότι το βιντεοκλίπ του τραγουδιού θεωρείται το πρώτο rap βίντεο που μεταδόθηκε στο μουσικό κανάλι MTV. Γυρίστηκε στο East Village του Manhattan, με κεντρική φιγούρα τον χορευτή William Barnes, ο οποίος είχε δημιουργήσει ολόκληρη τη χορογραφία του. Στο βίντεο αυτό, ο Barnes μιμείται τον "man from Mars" ή κάποιον/κάτι από "voodoo god", ενώ εμφανίζονται και οι graffiti artists Lee Quinones και Jean-Michel Basquiat.

Το “Rapture” λοιπόν, πέρα από την επιτυχία του ως τραγούδι, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα πρώτα δείγματα του πώς η μουσική μπορεί να αναμείξει διαφορετικά είδη και να δημιουργήσει νέα μουσικά τοπία, ενώ ταυτόχρονα προκάλεσε συζητήσεις και αντιδράσεις γύρω από την ίδια τη φύση του rap στην pop μουσική.

Jacek Henryk Maniakowski

Background Noise Suppression - Echo-λόγιο

Ο απαντά Jøhnny Papaioannou
για τουςBackground Noise Suppression :
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Το Background Noise Suppression είναι ένας τεχνικός όρος που σημαίνει "απομόνωση θορύβου περιβάλλοντος" και έχει να κάνει με τη μείωση του θορύβου για την βελτιστοποίηση του ηχητικού μηνύματος. Υπό αυτό το πρίσμα, η μπάντα λειτουργεί ως καταστολέας των "θορύβων" - των άσχημων πραγμάτων που μας ενοχλούν στο μικρόκοσμο μας και αντιπαραθέτει το δικό της ήχο και μήνυμα, για όποιον θέλει να "ακούσει".
2) Χρήμα ή δόξα;
Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα. Είναι σαν να ρωτάει κάποιος "μπρόκολο ή κουνουπίδι;" ενώ η απάντηση βρίσκεται κάπου πιο κοντά στο "ισορροπημένη μεσογειακή διατροφή". It's a bigger picture...
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
"Pop dirt", αν και πάλι είναι ελλιπές. Δεν μπορείς να περιγράψεις κάποια πράγματα όπως συναισθήματα με απλές λέξεις και φράσεις (ευτυχώς).
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Μαζί με το σημείο 1, 2,...,ν το σημείο 0 είναι αναπόσπαστο μέρος του συνόλου που συνθέτει τη μπάντα. Ο,τι κι αν είναι αυτό το σημείο 0, το χρειαζόμαστε. Και μάλλον μας χρειάζεται κι αυτό.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η ψεύτικη μουσική. Το τι κάνει μια μουσική να είναι ψεύτικη, είναι θέμα διαίσθησης/ενσυναίσθησης, ενίοτε και τύχης.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Αν η μουσική ήταν υπερόπλο, όπου και να τη χρησιμοποιούσαμε πάντα θα υπήρχε κάποιος άλλος που θα τη χρησιμοποιούσε για τον αντίθετο σκοπό, οπότε το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν. Ίσως λοιπόν εξαναγκαζόμασταν να τη χρησιμοποιήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας για να εξισορροπήσουμε το υπερόπλο κάποιου άλλου που θα το χρησιμοποιούσε για πράξεις αντίθετες με τα πιστεύω μας. Φανταστική ερώτηση, φανταστική απάντηση...

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Προφανέστατα με τα συγκροτήματα/μουσικούς που μας επηρέασαν και μας μεγάλωσαν, αν και το σημαντικό δεν είναι το να μοιραστούμε τη σκηνή μαζί τους, όσο το να γνωριστούμε και να μοιραστούμε απόψεις/σκέψεις/συναισθήματα μαζί τους εκτός σκηνής. Κάτι που απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο από μια απλή συνεύρεση σε μια σκηνή.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Εδώ τα πράγματα είναι πιο σαφή: όχι (άμεσα τουλάχιστον). Χωρίς περισσότερες επεξηγήσεις - όποιος συμμερίζεται αυτήν την άποψη καταλαβαίνει γιατί, όποιος δεν τη συμμερίζεται δεν πρόκειται να καταλάβει το γιατί, ακόμα και αν επεξηγηθεί.
9) Οι επιρροές σας;
Την μπάντα την απαρτίζουν 5 άτομα. Ο καθένας έχει τα δικά του ακούσματα και επιρροές στο παίξιμο του, φυσικά με πολλά κοινά. Το σίγουρο είναι ότι είμαστε όλοι επηρεασμένοι από το πανκ και το post punk, το new/dark wave των 80ς, το indie των 90ς - γενικά το alternative rock. Αν και πάντα υπάρχουν και επιρροές από διαφορετικά είδη που έτυχε να ακούσουμε όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Από κει και πέρα, επιρροές έχουμε από τα πάντα: από άλλες μορφές τέχνης, από την καθημερινή ζωή, από το κενό. Όλα έχουν έναν αντίκτυπο, μια "ποιότητα" που με τον τρόπο τους επηρεάζουν τον τρόπο που συνθέτουμε και παίζουμε μουσική.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Τίποτα δεν είναι αποκλειστικά μέσον ή σκοπός. Και τα δυο.
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Τίποτα δεν είναι αποκλειστικά μέσον ή σκοπός. Και τα δυο.
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Για κάποιους έτσι, για κάποιους αλλιώς.... Δεν έχει καμιά σημασία...
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Με τον άνθρωπο.
14) Μια ευχή για την μπάντα
Να μη χάσουμε ποτέ the big picture.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Αν το εννοείς με την κακή έννοια, δεν υπάρχει σκοτεινό σημείο στη μουσική δημιουργία, αν αυτή είναι πηγαία. Αν δεν είναι πηγαία, δεν είναι και αρκετά  καλή. Αν το εννοείς με την καλή έννοια, είναι το σημείο που σου πειράζει το μυαλό χωρίς να το πάρεις είδηση.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/bnoises
και επίσημα εδώ : http://www.backgroundnoisesuppression.com/media.html

θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/channel/UCaJ1IjCnNz1HoJ1wKqKTj5A?feature=watch
και θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/backgroundnoisesuppression?page_view_source=facebook_app

Three Man Army & Baker Gurvitz Army

Ο μόνος λόγος που αυτές οι δύο μπάντες παρουσιάζονται μαζί, είναι επειδή στην ουσία οι μεν είναι συνέχεια των δε, ή αλλιώς οι Baker Gurvitz Army είναι η συνέχεια των Three Man Army. Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά:

Οι Three Man Army ήταν μια βρετανική hard rock μπάντα των αρχών του '70. Τα σταθερά τους μέλη ήταν οι αδερφοί Adrian Gurvitz και Paul Gurvitz, πρώην μέλη των Gun. Ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ "A Third of a Lifetime", χρησιμοποιώντας αρκετούς ντράμερ, ανάμεσά τους οι Miles, Carmine Appice των Vanilla Fudge και Mike Kellie από τους Spooky Tooth. Στα υπόλοιπα άλμπουμ τους χρησιμοποίησαν τον Tony Newman, πρώην μέλος των Sounds Incorporated και του Rod Stewart Group. Καθώς ηχογραφούσαν, όμως, το τέταρτό τους άλμπουμ, το 1974, ο Tony Newman έφυγε για να ενταχθεί στο συγκρότημα του David Bowie και οι αδερφοί Gurvitz ενώθηκαν με τον Ginger Baker για να κάνουν τους Baker Gurvitz Army. Παρόλα αυτά το τέταρτο άλμπουμ τους κατάφερε να κυκλοφορήσει τελικά το 2005!!!

Discography

1971 A Third of a Lifetime  

1972 Mahesha (στην Μεγάλη Βρετανία) ή Three 

Man Army (στις Ηνωμένες Πολιτείες)

1973 Three Man Army Two

1974 Three Man Army Three (2005)

1973 Three Man Army Two

Οι Baker Gurvitz Army, ήταν ένα Βρετανικό συγκρότημα, με τον χαρακτηριστικό Heavy Rock ήχο της εποχής, με αρκετά στοιχεία πιο τεχνικά και Progressive. Ιδρύθηκαν στα τέλη του 1974, από τον ντράμερ Ginger Baker, πρώην μέλος των Cream, τους αδερφούς Gurvitz (Adrian - κιθάρα και Paul - μπάσο), πρώην μέλη των Three Man Army και των Gun, τον Snips στα φωνητικά και τον Peter Lemer στα πλήκτρα.

Το 1974 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους, ομώνυμο, άλμπουμ το οποίο ήταν και το πιο επιτυχημένο, τουλάχιστον δισκογραφικά. Στις αρχές του 1975 περιόδευαν για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ αργότερα το ίδιο έτος έπαιξαν στη Νέα Υόρκη.

Την επόμενη χρονιά ακολούθησε το "Elysian Encounter". Το συγκρότημα ξεκίνησε να περιοδεύει τον Οκτώβριο του 1975 στη Μεγάλη Βρετανία, με τη συναυλία στο Ντέρμπι στις 21 Οκτωβρίου να ηχογραφείται και να κυκλοφορεί μέσα στη χρονιά με τον τίτλο "Live In Derby '75".

Το τρίτο και τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος κυκλοφόρησε το 1976, με τίτλο "Hearts On Fire" χωρίς να καταφέρει να μπει είτε στα βρετανικά ή τα αμερικανικά τσαρτ.

Το συγκρότημα διαλύθηκε εκείνη τη χρονιά λόγω του θανάτου του μάνατζερ τους.

Μετά τη διάλυση τους, κυκλοφόρησαν δύο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, το "Live Live Live" το 2005 και το "Still Alive" το 2008.

Η αλήθεια είναι ότι τους είχα ανακαλύψει τυχαία γύρω στο 1982, όταν άκουσα το τραγούδι τους Help me και στην αρχή νόμισα ότι ήταν κάποιο ακυκλοφόρητο τραγούδι των Black Sabbath με τον Ozzy στα φωνητικά.

Discography

1974 The Baker Gurvitz Army

1975 Elysian Encounter

 1976 Hearts on Fire

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Warpig

Οι Warpig ήταν (και ξανά είναι), μια καναδέζικη hard rock - progressive μπάντα, που ιδρύθηκε στα τέλη του 1968 στο Οντάριο. Όταν άρχισαν να πρωτοπαίζουν, σε τοπικά club του Οντάριο, έκαναν μεγάλη εντύπωση και μεταγενέστεροι μουσικοκριτικοί τους χαρακτήρισαν ως "ένα όψιμο αριστούργημα ψυχεδελικού πρώτο μέταλ"!!!!

Τα ιδρυτικά τους μέλη: Rick Donmoyer, Dana Snitch, Terry Hook και Terry Brett, αφού έκαναν το "αγροτικό τους" σε διάφορες άλλες μπάντες, μαζεύτηκαν και αφού δημιούργησαν το δικό τους υλικό, υπέγραψαν σε μια ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία, για να κυκλοφορήσουν το μοναδικό τους άλμπουμ το 1970. Το αξιοσημείωτο και πρωτόγνωρο σε αυτό ήταν ότι επανακυκλοφόρησε άλλες τρεις φορές από διαφορετικές εταιρείες!!!! Το 1973 επανακυκλοφόρησε από την London Records, με άλλο εξώφυλλο, αφού επαναηχογράφησαν τρία κομμάτια με παραγωγό τον Terry Brown, παραγωγό των μεγάλων Rush.

Ενώ όμως άρχισαν να ηχογραφούν, το 1974, το νέο τους άλμπουμ, οι Terry Hook και Dana Snitch αποχώρησαν απροειδοποίητα και χωρίς κανένα λόγο και κατά συνέπεια διαλύθηκαν.

Το 2004 όμως επανενώθηκαν, γιατί παρατήρησαν ότι το άλμπουμ τους είχε αρχίσει να πωλείται στο eBay σε αστρονομικές τιμές, (μήπως μυρίστηκαν το χρήμα?....μπαααα). Έτσι το 2006 και αφού ήδη κυκλοφορούσαν πολλές bootleg κόπιες του άλμπουμ, σε CD και βινύλιο, το κυκλοφόρησαν για άλλη μια φορά, επισήμως, από την Relapse Records, αφού πρώτα έγινε ένα ψηφιακό re-master και φυσικά έβαλαν ξανά νέο εξώφυλλο. Στο τέλος του ίδιου έτους επανακυκλοφόρησε (ε! φτάνει πια) και σε CD.

Αυτά τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει αρκετές εμφανίσεις και περιοδείες και ετοιμάζονται να ηχογραφήσουν νέο άλμπουμ. Βέβαια, άμα δεν τους βγει καλά, ξέρετε, παλιά μου τέχνη κόσκινο, μπορεί να επανακυκλοφορήσουν, με νέο εξώφυλλο ασφαλώς, το πρώτο τους άλμπουμ.

Πάντως πέρα από το αστείο της υπόθεσης με αυτούς τους τύπους, το ένα και μοναδικό τους άλμπουμ είναι πράγματι αριστούργημα. Από το πρώτο άκουσμα ξεχωρίζει το καταιγιστικό Rock Star, το οποίο παραπέμπει πολύ στο fireball των Deep Purple αλλά το Rock Star κυκλοφόρησε δυο χρόνια νωρίτερα! Επίσης και το progressive "Melody with balls". Ο τίτλος του τα λέει όλα!!!!

Κατά την μεγάλη μου αναζήτηση, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στο αγαπημένο μου hard rock στα τέλη της δεκαετίας του '60 και των αρχών του '70, έχω ανακαλύψει πολλές μπάντες που κυκλοφόρησαν ένα ή δυο μόνο άλμπουμ, τα οποία ήταν πραγματικά διαμάντια, όπως αυτό των Warpig και μετά χάθηκαν. Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η μουσική σκηνή αν όλες αυτές οι μπάντες συνέχιζαν και καθιερώνονταν? (Ρητορικό ερώτημα). Δεσμεύομαι πάντως, μέσα πάντα από το Echo Adventures, να παρουσιάσω όσες περισσότερες μπορώ από εκείνη την χρυσή και πολύ πιο αγνή εποχή, καθώς και άλλες που έτυχαν μιας πιο ευρύτερης αποδοχής και αναγνώρισης.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Lou Reed - Αφιέρωμα (μέρος 1ο)

Στην ανατολική φιλοσοφία η έννοια του Άβαταρ ή Αβατάρ(α) ορίζει κάποια ενσαρκωμένη οντότητα, στόχος της οποίας είναι να εξελίξει την ανθρωπότητα. Στην αρχαία Αίγυπτο την συνέδεαν με τους πρώτους Φαραώ, με πρώτο τον Μήνη ή Μένη [Menes]. Αλλά δεν είναι μόνο οι ηγετικές και γνωστές προσωπικότητες που φέρουν αυτόν τον χαρακτηρισμό ή που κάπως σχετίζονται με αυτόν. Υπήρχαν άγνωστοι στον πολύ κόσμο άνθρωποι, που με κάποια «αόρατη» δημιουργία συνέβαλαν, με τον τρόπο τους, στην δημιουργική εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Το rock ‘n’ roll είναι μέρος ενός μικρόκοσμου, φύσει μουσικού, που, συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία του ανθρώπινου πολιτισμού, με ότι αυτό συνεπάγεται! Απλά σε αυτόν τον κόσμο το βασικό «εργαλείο» και μέσο δημιουργίας είναι οι νότες και αυτές με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαρκή εξέλιξή του. Και σε αυτό το μουσικό σύμπαν υπάρχουν αυτοί που «φαίνεται» να συμβάλουν περισσότερο και έχουν μια εξωτερική λάμψη, αλλά και αυτοί που η βαρύτητα του έργου τους είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την φωτεινότητα της προσωπικότητάς τους ή μάλλον της συμπεριφοράς τους!
Θα μπορούσε κανείς να πει με τόλμη πως το έργο του Lewis Allan “Lou” Reed έχει για το rock ‘n’ roll την αξία που είχε το έργο των Otto Hahn, Fritz Strassman και Enrico Fermi για τη φυσική! Ό,τι κατάφεραν στη φυσική και οι τρεις αυτοί άνθρωποι, επιτυγχάνοντας τη διάσπαση του ατόμου, με τις γνωστές ιστορικά ευεργετικές αλλά και καταστροφικές συνέπειες, το κατάφερε στη μουσική ο Lou Reed και μάλιστα σχεδόν μόνος του! Ουσιαστικά κατάφερε να «διασπάσει» το rock ‘n’ roll, αλλά μόνο με δημιουργικές συνέπειες, καθώς πρόσφερε στις επόμενες από αυτόν γενιές μουσικών νέες οπτικές και νέα πεδία δημιουργίας πάνω σε αυτό το είδος μουσικής.
Με το συγκρότημά του, τους The Velvet Underground και το ντεμπούτο τους άλμπουμ, το “The Velvet Underground & Nico”, ο Lou Reed δεν ξεκίνησε απλώς ένα μουσικό κίνημα, αλλά υπήρξε και ο κύριος φορέας του μέσα από μια ποικιλία εκφράσεων αυτής της μουσικής. Το άλμπουμ αυτό, με την μπανάνα που φιγουράρει στο εξώφυλλο και που είχε σχεδιαστεί από τον Andy Warhol, ο οποίος έκανε και την παραγωγή του, πουλήθηκε σε μόλις 30.000 αντίτυπα . Αλλά τα λόγια του Brian Eno “everyone who bought one of those 30.000 copies started a band.” είναι αντιπροσωπευτικά της αξίας του καλλιτέχνη. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Ο Lewis Allan “Lou” Reed είδε το πρώτο φως της ζωής κατά μέσα στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, συγκεκριμένα στις 2 Μαρτίου του 1942, στο Beth El Hospital του Brooklyn και μεγάλωσε στο Freeport του Long Island.
Αν και καταγόταν από οικογένεια Εβραίων, ο ίδιος αργότερα δήλωνε πως ο μόνος του θεός ήταν το ροκ! Συγκεκριμένα είχε πει: «Ο θεός μου είναι το rock ‘n’ roll. Είναι μια σκοτεινή δύναμη που μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου. Το πιο σημαντικό μέρος της θρησκείας μου είναι το να παίζω κιθάρα». Μαθητής ήδη του λυκείου και o Lou Reed μάθαινε κιθάρα ακούγοντας ραδιόφωνο, ενώ ανέπτυσσε μια σταθερή προτίμηση των rock and roll και rhythm and blues! Η πρώτη από τις διάφορες μπάντες, στις οποίες συμμετείχε ως μαθητής του λυκείου, ήταν οι Jades, με μια πιο “doo wop” μουσική κατεύθυνση. Η τολμηρή απόπειρά του να εκφράσει τα bisexual συναισθήματά του, στα 1956, είχε ως συνέπεια να οδηγηθεί σε μια «θεραπεία» με ηλετροσόκ! Το βασανιστήριο αυτό, που ουσιαστικά κάνει τον εγκέφαλο «σαν λάχανο», αλλοιώνοντας τη μνήμη και οδηγώντας τον παθόντα σε ανικανότητα στις στοιχειώδεις νοητικές διεργασίες του, δεν θα μπορούσε να μην τον είχε επηρεάσει και μουσικά! Ουσιαστικά διηγείται την εμπειρία του αυτή σε τραγούδι του 1974 με τίτλο “Kill Your Sons”.
Η δεκαετία του ’60 τον βρίσκει να σπουδάζει στο Syracuse University, ακολουθώντας τις κατευθύνσεις της δημοσιογραφίας, της σκηνοθεσίας και της δημιουργικής γραφής. Παράλληλα παρακολουθούσε το στρατιωτικό πρόγραμμα Reserve Officers’ Training Corps (ROTC), όπου ήταν αρχηγός διμοιρίας, ώσπου σημάδεψε, πατώντας την σκανδάλη, με το άδειο του όπλο το κεφάλι ανωτέρου του! Το 1961 αρχίζει να φιλοξενείται στον ραδιοφωνικό σταθμό WAER με την εκπομπή “Excursions On A Wobbly Rail”. Οι μουσικές του επιλογές έχουν ύφος των doo wop, rhythm and blues και jazz, και συγκεκριμένα free jazz. Μέσα από αυτήν την εμπειρία, βρίσκεται μπροστά στις πρώτες μουσικές επιρροές του, με τον σαξοφωνίστα Ornette Coleman να κατέχει τη δεσπόζουσα θέση μέσα σε αυτές. Μέσα από το άκουσμα της μουσικής του μαθαίνει τις πρώτες του τεχνικές, καθώς και λεπτομέρειες γύρω από τη συνεργασία μουσικών οργάνων.
Μεγάλη επίδραση στον τρόπο της λυρικής του έκφρασης έπαιξε και ο καθηγητής του στο πανεπιστήμιο, από το οποίο αποφοίτησε με άριστα, ο ποιητής Delmore Schwartz. Η γνωριμία τους, για την οποία δήλωσε: “the first great person I ever met”, εξελίχθηκε σε δυνατή φιλία. Ουσιαστικά ο Schwartz είναι ο άνθρωπος που του μαθαίνει να εκφράζεται με απλότητα, δηλώνοντας άπειρα πράγματα απλά και μόνο με λίγες λέξεις. Το τραγούδι “European Son” από το ντεμπούτο άλμπουμ των Velvet Underground είναι αφιερωμένο σε αυτόν. Αργότερα θα τιμήσει ξανά τον μέντορά του με το “My House” του 1982.
Δεν είναι λίγες οι φορές που αναφέρεται σε αυτόν στις συνεντεύξεις του. Σε μία από αυτές αναφέρει μεταξύ άλλων ότι, μέσα από τα γραπτά του θέλει να κινήσει το ενδιαφέρον των νέων για τη ροκ μουσική, κάτι που κατάφερε τελικά ο Lou Reed, όσο λίγοι, αλλά μέσα από τα τραγούδια του. Με τη λήξη των σπουδών του, μετακομίζει στην Νέα Υόρκη και σχεδόν αμέσως πιάνει δουλειά στην Pickwick Records, για την οποία γράφει τραγούδια. Το πρώτο του δημιούργημα είναι το “The Ostrich”, single που γνωρίζει μια κάποια επιτυχία. Η εταιρία αποφασίζει ότι, για να υποστηριχθεί το τραγούδι πρέπει να δημιουργηθεί και μία μπάντα. Το τραγούδι, το οποίο είναι μια διακωμώδηση της τότε χορευτικής μουσικής, βρήκε την μπάντα του, τους “The Primitives”.
Μεταξύ των μουσικών που την απάρτιζαν, ήταν και οι John Cale, Ουαλός συνθέτης για την La Monte Young’s Theater of Eternal Music και ο Tony Conrad. Έκπληκτοι οι μουσικοί διαπίστωσαν ότι ο Reed είχε κουρδίσει όλες τις χορδές της κιθάρας του στην ίδια νότα! Από το τραγούδι στο οποίο και διαπίστωσαν αυτήν την «πρωτοτυπία» του Reed, ονόμασαν αυτό το στυλ παιξίματος “ostrich guitar”! Η πρώτη λίθος της πρωτοπορίας του τραγουδοποιού είχε βρει τη θέση της και αποτέλεσε τη βάση για το σύνολο της avant-garde σκηνής. Ο Cale, αν και ήταν αρκετά δυσαρεστημένος με τον νέο τρόπο παιξίματός του, ωστόσο παρέμενε πάντα εντυπωσιασμένος από το ρεπερτόριο του!
Αυτό συμπεριλάμβανε και το “Heroin”, με την οποία ξεκίνησε ένα φλέρτ, που θα εξελισσόταν σε μια ερωτική σχέση, που θα κρατούσε χρόνια. 

Jacek Maniakowski

επιμέλεια κειμένου : Maria Florokapi