ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ (Prassein Aloga)

Η αρχή έγινε τον Σεπτέμβρη του 1995, όταν ο Τάσος Οικονομίδης πήγε σαν μάρτυρας υπεράσπισης σε δικαστήριο που είχε ο Μάκης Βάρκας, για διατάραξη κοινής ησυχίας! Αργότερα, και μετά την πανηγυρική αθώωση, πίνοντας τον καφέ τους σε κάποια καφετέρια, είχαν την ιδέα να ανοίξουν ένα στούντιο, έτσι για να θυμηθούν τα παλιά, (άλλωστε προϋπήρξαν στην ίδια μπάντα, τους Dark Horizon, στις αρχές του '80) και για να βοηθήσουν από θέμα χώρου κάποιες μπάντες. Χωρίς να το πολυσκεφτούν, ως συνήθως, και πράττοντας άλογα, το άνοιξαν.

Σ' αυτό λοιπόν το στούντιο πήγαινε ο Ηλίας Πετρογιάννης, με ένα σχήμα που είχε τότε και αφού γνωρίστηκε και τα βρήκε, μουσικά, με τον Τάσο, κατέληξαν να παίζουν οι δυο τους, αρχές του '96, κομμάτια του Ηλία, που αργότερα συμπεριλήφθηκαν στο πρώτο τους cd. Οι "Πράσσειν Άλογα" είχαν ήδη γεννηθεί και κατά τα τέλη του '96 αποφάσισαν να κάνουν, με δικά τους έξοδα, την παραγωγή του cd, ενώ είχε ήδη έρθει στην παρέα κι ο Παναγιώτης Μπαρκόπουλος, φίλος του Τάσου, για να αναλάβει το μπάσο. Δυο μέρες πριν την έναρξη των ηχογραφήσεων εμφανίστηκε ο Θανάσης Δημητρακούδης στα φωνητικά, συστημένος από τον Γιώργο Ελευθέρογλου των "Ελληνιστάν". Έτσι λοιπόν ηχογραφήθηκαν δέκα τραγούδια με συνοπτικές διαδικασίες, εφόσον την παραγωγή την αναλάμβαναν οι ίδιοι και τα χρήματα ήταν περιορισμένα. Το project έφτασε στα αυτιά της "Virgin" και έτσι γλίτωσαν τα έξοδα της παραγωγής, αφού τα ανέλαβε η εταιρεία και το ντεμπούτο cd "Βασίσου Πάνω Σου" είναι πια γεγονός, στις αρχές του '98.

Η μπάντα γυρίζει την Ελλάδα και παίζει ζωντανά όπου μπορεί. Από μικρά επαρχιακά bars μέχρι και μεγάλα φεστιβάλ. Στα τέλη του '99 ηχογραφείται και κυκλοφορεί το δεύτερο cd τους με τίτλο "Ο Εχθρός Mου". Οι εμφανίσεις συνεχίζονται, αλλά, έπονται αλλαγές. Ο Παναγιώτης αναγκάζεται να εγκαταλείψει, αφού οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις δεν του αφήνουν ελεύθερο χρόνο να ασχοληθεί με την μπάντα κι έτσι ο Νίκος Δημακίδης πιάνει το μπάσο και φέρνει καινούργιο αέρα. Στο μεταξύ το ενδιαφέρον της "Virgin" για τις ελληνόφωνες ροκ μπάντες σταματάει κι έτσι η μπάντα αλλάζει εταιρεία και ηχογραφούν το τρίτο τους cd, ωριμότεροι πλέον, με την "Plus Rec", με τίτλο "Θέλω Να Σου Μιλήσω", το 2003. Έτσι καθιερώνονται στην ελληνική σκηνή και είναι από τις ελάχιστες μπάντες της εναλλακτικής σκηνής που συνεχίζουν.

Όμως καθώς περνάνε τα χρόνια, διάφορες καταστάσεις και δυσκολίες οδηγούν σε αδιέξοδα κι έτσι ο Θανάσης αποφασίζει να ασχοληθεί περισσότερο με το δικό του project. 'Ύστερα από μερικές δοκιμές καταλήγουν πλέον στον Άγγελο Γουζέτο, ενώ παράλληλα δουλεύουν καινούργιο υλικό. Το Νοέμβρη του 2005 ο Νίκος αποφασίζει να εγκαταλείψει κι αυτός την μπάντα και στη θέση του έρχεται ο Κώστας Ταλταμπάνης. Το καλοκαίρι του 2006, οι ανάγκες του συγκροτήματος για τη χρήση πλήκτρων στις συναυλίες έφερε τον Γιώργο Σπύρογλου.

Τέλη του ίδιου χρόνου κυκλοφορούν την τέταρτη δουλειά τους με τίτλο "4" από την "Ano Kato Records". Με την ίδια σύνθεση, αλλά με πιο μεταλλική διάθεση, καθώς τους εκφράζει περισσότερο, ηχογραφούν και κυκλοφορούν το 2009, το άλμπουμ "Ένας Υπέροχος Κόσμος". Συνεχίζοντας τη διαδρομή τους και βλέποντας ότι πλέον, μόνο οι ανεξάρτητες παραγωγές προχωρούν στην Ελλάδα, αποφασίζουν να παίξουν καθαρό Heavy Metal, άλλωστε ήταν και η μουσική που άκουγαν από μικροί και στο κάτω – κάτω, πλέον έπαιζαν μόνο για την προσωπική τους ευχαρίστηση και τους πιστούς οπαδούς τους. Άλλαξαν μάλιστα το στίχο τους σε αγγλικό και για τις ανάγκες μεγαλύτερης έντασης και περισσότερων κιθαριστικών lead, έγινε μόνιμο μέλος ο Άνθιμος Μάντι. Έτσι κυκλοφορούν το «Midas Touch». Στο συγκεκριμένο άλμπουμ, βοήθησε και ο Κώστας Βρεττός. Το 2013, ενώ έχει αποχωρήσει ο Γιώργος Σπύρογλου, ηχογραφούν και κυκλοφορούν το έβδομο άλμπουμ τους, με τίτλο "Under Surveillance", σε καθαρά μέταλ μονοπάτια και ίσως στην καλύτερη στιγμή της δεκαοκτάχρονης ιστορίας τους.

Ναούμ Αθ. Βάρκας. (Makis Agnostos ) 

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ (Prassein Aloga) - Στιγμές

Η ζωή, όπως και το rock'n'roll, είναι ένα ενδελεχές με μία και μοναδική της μονιμότητα.... την συνεχή μεταβολή της. Το παρελθόν, αλλά και το μέλλον είναι απλά φαντασιώσεις, ωραιοποιημένες ή διαστρεβλωμένες. Η πραγματικότητα είναι απλά ένα παρόν, που αποτελείται από στιγμές και αυτές δημιουργούν και την ιστορία. Μερικές φορές όμως, δημιουργούν και όμορφες ιστορίες. Αν και μια στιγμή μπορεί να σηματοδοτεί και την έναρξη μιας ιστορίας, που θα κρατήσει για πολλά χρόνια και αυτή απλά να μετουσιωθεί ή ακόμα να μεταμφιεστεί σε ένα τραγούδι.

Η στιγμή απόφασης για να δημιουργηθεί ένα στούντιο από τον Τάσο Οικονομίδη και τον Μάκη Βάρκα, πρώην μέλη των Dark Horizon και Renegade για να φιλοξενούν ροκ μπάντες της Θεσσαλονίκης. Ακολουθεί ένα ντόμινο στιγμών που οδηγεί τελικά στην δημιουργία μιας από τις πιο γνωστές μπάντες της ελληνικής ροκ σκηνής της δεκαετίας του '90. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ "Βασίσου πάνω σου" του 1998 περιλάμβανε από τις πιο δυνατές μουσικές στιγμές της ελληνόφωνης μουσικής σκηνής, κάνοντας ταυτόχρονα και μια τεράστια εμπορική επιτυχία. Αλλά μέσα στα 10 τραγούδια, τα οκτώ από αυτά έφερε ο Ηλίας Πετρογιάννης από τη προηγούμενη του μπάντα, υπήρχε και το "Στιγμές", το προτελευταίο τραγούδι που μπήκε στο άλμπουμ αυτό.

Το τραγούδι ανήκει στον Ηλία Πετρογιάννη, που αρχικά είχε μελοποιήσει τους στίχους της Σώτια Τσώτου από το ποίημα της "Είναι κάτι παιδιά". Είναι κάτι παιδιά διαλεγμένα/ παιδιά ένας άλλος λαός/ δε θα μοιάσουν σε μένα/ δε θα μοιάσουν σε σένα ποτέ ευτυχώς. Το ποίημα έπεσε στα χέρια του, από ένα φίλο του που η μικρή του αδελφή ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Και το ποίημα αυτό αναφέρεται σε αυτά τα παιδιά. Αλλά μπροστά στο γεγονός του μπλεξίματος με τα πνευματικά δικαιώματα, στο τραγούδι ενσαρκώθηκαν διαφορετικοί στίχοι και πάντα με διάμεσο τον δημιουργό του τραγουδιού. Είναι κάτι στιγμές/ διαλεγμένες στιγμές/ που περνούν μια φορά/ Κι όταν μένεις μονάχος/ στο σκοτάδι σκυφτός/ τις σκιές κυνηγάς. Και αυτό έγινε την ώρα της δουλειάς του καλλιτέχνη. Ώς γνωστό στην Ελλάδα ελάχιστοι μουσικοί ζουν από τις δημιουργίες τους και οι περισσότεροι είναι απλά κατ' όνομα καλλιτέχνες, μπλεγμένοι απλά σε κάποια γρανάζια κομματικών ή συστηματικών μηχανισμών.

Αν και οι στίχοι απλά ταίριαξαν στη ήδη έτοιμη μελωδία, όταν γραφόταν, η σημασία τους φτάνει σε κάποια μεταφυσικά επίπεδα για τους παρόντες στην ηχογράφηση του άλμπουμ. Και όπως συμβαίνει στην πραγματική ποίηση για τον καθένα συμβόλιζαν και μια προσωπική ιστορία, ένα σύνολο από στιγμές ....

Είναι κάτι στιγμές

που σαν σύννεφα χάνονται

στον ουρανό

Jacek Maniakowski

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ (Prassein Aloga) - Γυαλινο Δωματιο

Ένα τραγούδι όταν αντιπροσωπεύει την ψυχή του δημιουργού του μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Από ερωμένη και συνοδός σε προσωπικές στιγμές μέχρι και εξομολογητής και εξορκιστής. Εκεί ο καλλιτέχνης μπορεί να κρύψει, αλλά σε αυτό να φανερώσει τους φόβους του κι όχι μόνο αυτούς. Εκεί μπορεί ακόμα να εξορίσει και τους δαίμονές του, αλλά και σε ένα τραγούδι μπορεί και να τους ανακαλύψει. Δεν είναι λίγες οι φορές που, αποτελεί συμπυκνωμένη ιστορία του δημιουργού του ή ένα μέρος της, φτάνεις να βρεις το κλειδί της ερμηνείας της και να το ανακαλύψεις ή ακόμα και να το αποκαλύψεις.

Δεν είναι λίγες φορές που η ζωή απλά χωράει σε ένα γυάλινο ποτήρι, μιλώντας πάντα αλληγορικά. Ένα Γυάλινο Δωμάτιο, που περικλείει και όλον τον κόσμο μέσα σε αυτό. Το τραγούδι των Πράσσειν Άλογα που κλείνει τον τρίτο δίσκο τους τον "Θέλω Να Σου Μιλήσω" είναι ουσιαστικά δημιουργία του Ηλία Πετρογιάννη. Το λυρικό μέρος είναι αποκλειστικά δικό του, ένα από τα τρία που έχει γράψει γι αυτό το άλμπουμ. Αλλά η μουσική χρεώνεται σε όλη την μπάντα, καθώς ο καθένας έχει παρέμβει με τον δικό του τρόπο. Αν και οι πωλήσει της μπάντας έπεφταν, η ποιότητα της μουσικής της ανέβαινε και απόδειξη είναι αυτό το τραγούδι, πραγματικό αριστούργημα που αγγίζει την progressive rock.

Ακόμα μια ιδιαιτερότητα του κομματιού είναι ότι τραγουδάει ο ίδιος ο δημιουργός των στίχων, κιθαρίστας του συγκροτήματος και όχι ο τραγουδιστής Θάνος Δημητρακούδης. Οι στίχοι του οποίου αναφέρονται στα δικά του βιώματα και την σχεδόν ερωτική σχέση που είχε αποκτήσει με το αλκοόλ. Το γυάλινο δωμάτιο δεν είναι παρά ένα ποτήρι γεμάτο κάποιο μαγικό απόσταγμά, που πάντα συνοδεύεται από μεγαλειώδεις διαφημίσεις, παρουσιάζοντας ένα μάτριξ επιθυμιών που πραγματοποιούνται με την κατανάλωσή του. Η ερμηνεία του κιθαρίστα επιτείνει ακόμα περισσότερο την δύναμη των στίχων της σύνθεσης. Αν και οι στίχοι άνετα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και μεταφορικά για να περιγράψουν έναν πλαστικό κόσμο στον οποίο είμαστε κλεισμένοι, με την ψυχή να προσπαθεί κάποια λάθος διέξοδο. Ο πραγματικός λυρισμός του μπορεί να ερμηνευτεί από τον καθένα μας διαφορετικά.

Ο δημιουργός του μετά από πολλά σαφάρι σε μπόλικο αλκοόλ, ελευθέρωσε τον πραγματικό του εαυτό, σε μια προσπάθεια να διώξει του δαίμονές του. Τους δαίμονες που καταδιώκουν σχεδόν καθένα, που ακόμα κουβαλάει την ψυχή του, που ακόμα του ανήκει.  

... και ίσως νομίζω οτι δε μου ανήκει αυτό το βρώμικο κενό που αντικρύζω.......  

Jacek Maniakowski