Bonzai - Sunshot

 Αν και η μεγαλύτερη ενέργεια στη Γη προσφέρεται από τον Ήλιο, οι ποιητές υμνούν τη Σελήνη. Εκείνη απλώς κρατά το φως του Ήλιου για τους χαμένους της νύχτας, ώστε να βρουν τον δρόμο τους. Ακόμα και ο στόχος του ανθρώπου να φτάσει στο φεγγάρι δείχνει τις πεπερασμένες του φιλοδοξίες. Αλλά δεν είναι στόχος όλων το φεγγάρι. Υπάρχουν και κάποιοι που στοχεύουν τον Ήλιο, χωρίς να φοβούνται ότι θα καούν. Κι αν καούν, θα το κάνουν προσπαθώντας για κάτι καλύτερο.

Όσο μικρό κι αν είναι ένα δέντρο, οι κορυφές των κλαδιών του αναζητούν πάντα τον Ήλιο. Ακόμα και ένα bonsai έχει φιλοδοξία ένα Sunshot. Και φυσικά μιλάμε για τους stoner ΘεσσαλονικείςΑν και η μεγαλύτερη ενέργεια στη Γη προσφέρεται από τον Ήλιο, οι ποιητές υμνούν τη Σελήνη. Εκείνη απλώς κρατά το φως του Ήλιου για τους χαμένους της νύχτας, ώστε να βρουν τον δρόμο τους. Ακόμα και ο στόχος του ανθρώπου να φτάσει στο φεγγάρι δείχνει τις πεπερασμένες του φιλοδοξίες. Αλλά δεν είναι στόχος όλων το φεγγάρι. Υπάρχουν και κάποιοι που στοχεύουν τον Ήλιο, χωρίς να φοβούνται ότι θα καούν. Κι αν καούν, θα το κάνουν προσπαθώντας για κάτι καλύτερο.

Όσο μικρό κι αν είναι ένα δέντρο, οι κορυφές των κλαδιών του αναζητούν πάντα τον Ήλιο. Ακόμα και ένα bonsai έχει φιλοδοξία ένα Sunshot. Και φυσικά μιλάμε για τους stoner Θεσσαλονικείς Bonzai, οι οποίοι παραφράζουν την ονομασία των πυγμαίων δέντρων για να ακούγεται πιο desert.

Το Sunshot είναι το instrumental κομμάτι του ντεμπούτου τους άλμπουμ Seeds to Roots, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2019. Το τραγούδι είναι συλλογική δημιουργία της μπάντας και δεν χρειάζεται πολλά λόγια — οι νότες μιλούν από μόνες τους.

Όπως διηγούνται τα μέλη της μπάντας, ο Ήλιος παίζει ζωτικό ρόλο όχι μόνο για τα διακοσμητικά δέντρα που χάρισαν το όνομα στο συγκρότημα, αλλά και για τη θεματολογία τους. Ο τίτλος του τραγουδιού εκφράζει μια ανάγκη μεγαλύτερη από το να φτάσει κανείς στο φεγγάρι — αυτήν να φτάσει στον Ήλιο. Άλλωστε, η φύση του ανθρώπου είναι να πιστεύει σε αυτό που τον ξεπερνά. Και με σύμμαχο τον χρόνο, πάντα το φτάνει, εξελίσσοντας τον εαυτό του ως σύνολο.

Ο τίτλος Sunshot προστέθηκε μετά τη μουσική. Η έμπνευση προήλθε από την ίδια τη σύνθεση, η οποία φλερτάρει έντονα με το desert rock. Το στοιχείο του Ήλιου είναι βασικό στην αισθητική και την έμπνευση του συγκροτήματος. Μια αόριστη ιδέα και μια αρχική νότα στάθηκαν ως αφετηρία, ώστε κάθε μέλος να προσθέσει το δικό του rock λιθαράκι και να ενσαρκωθεί πλήρως η σύνθεση.

Η δημιουργική διαδικασία που ακολουθεί η μπάντα είναι οργανική: μια μελωδία από τον Giannis Omp (φωνή/κιθάρα) ή τον Dmitri Parisis (κιθάρα) γίνεται βάση, και το υπόλοιπο συγκρότημα χτίζει πάνω της.

Οι νότες μεταφέρουν από μόνες τους ένα μήνυμα. Όπως αποκαλύπτουν οι μουσικοί, το δεύτερο σκέλος του κομματιού υποδηλώνει μια ακόμα ιδιότητα του Ήλιου: δεν σταματά ποτέ να φωτίζει — μέσα στα όρια αντίληψης του ανθρώπου. Αυτό θέλουν να εκφράσουν και οι νότες: να συνεχίζει κανείς να κυνηγά τους στόχους του ασταμάτητα. Όπως και τα όνειρά του. Να συνεχίζει να βάζει όλο και μεγαλύτερους στόχους, μέχρι να φτάσει στον Ήλιο — ή στον δικό του προσωπικό Ήλιο.

Η ηχογράφηση, το mixing και το mastering έγιναν από τον Strutter Strutter στο Valve Studio στη Θεσσαλονίκη.

 

Jacek Henryk Maniakowski

David Bowie - Warszawa

Ένας καλλιτέχνης είναι ουσιαστικά παρατηρητής του κόσμου. Συγκεντρώνει τις εμπειρίες του από τη δική του σκοπιά και, αν είναι μουσικός, τις μετατρέπει σε νότες και στίχους, αν και δεν είναι λίγες οι φορές που οι στίχοι περισσεύουν. Η ευαίσθητη ματιά του μουσικού, σε κάθε ταξείδι του, γεωγραφικό ή εσωτερικό, συλλέγει στοιχεία που μόνο εκείνος μπορεί να δει ή να περιγράψει. Και δεν είναι λίγες οι φορές που το στοιχείο έμπνευσης είναι μια ολόκληρη πόλη.

Η μοναδικότητα του David Bowie τον οδήγησε να επιλέξει μια πόλη που δεν είχε τραγουδηθεί από κάποιον αγγλόφωνο καλλιτέχνη: τη Βαρσοβία. Το Warszawa περιγράφει με νότες την πρωτεύουσα της Πολωνίας. Δημιουργήθηκε από τον Bowie μαζί με τον Brian Eno και βρίσκεται στο άλμπουμ Low (1977), το ενδέκατο άλμπουμ του καλλιτέχνη και πρώτο της περίφημης Βερολινέζικης Τριλογίας.

Ο Bowie επισκέφθηκε τη Βαρσοβία δύο φορές. Η πρώτη ήταν το 1973, όταν επέστρεφε στην Αγγλία από τη Σοβιετική Ένωση με τον Υπερσιβηρικό. Το τρένο σταμάτησε στον σταθμό Warszawa Gdańska και ο Bowie αποφάσισε να κάνει μια βόλτα. Όπως ομολόγησε στην τότε σύζυγό του Angie: «Ποτέ δεν έχω φοβηθεί τόσο πολύ στη ζωή μου». Δεν ήταν εγκληματικότητα που τον φόβισε, αλλά η διάχυτη θλίψη της πόλης, το κομμουνιστικό γκρίζο που κυριαρχούσε παντού. Στη μικρή του βόλτα επισκέφθηκε κι ένα βιβλιο-δισκοπωλείο, όπου αγόρασε μερικούς δίσκους. Ανάμεσά τους ήταν και ένας του παραδοσιακού πολωνικού συγκροτήματος Śląsk, με συνθέσεις του Stanisław Hadyna. Το κομμάτι Helokanie αποτέλεσε βασικό μοτίβο που ενσωματώθηκε στη σύνθεση του Bowie.

Η δεύτερη επίσκεψη, το 1976, μαζί με τον Iggy Pop, ολοκλήρωσε την εικόνα του για την πόλη. Αυτή τη φορά ήταν στάση στην επιστροφή τους από τη Μόσχα προς τη Ζυρίχη. Την τελική πνοή για τη δημιουργία του κομματιού έδωσε ο γιος του παραγωγού Tony Visconti, που έπαιξε στο πιάνο μια απλή μελωδία με τις νότες A-B-C. Ο Brian Eno την ανέπτυξε και την παρουσίασε στον Bowie, ολοκληρώνοντας την εισαγωγή.

Το Warszawa έγινε κομμάτι-σύμβολο. Άνοιγε τις περιοδείες του Bowie το 1978 και το 2002, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα σιωπής και προσμονής. Ενέπνευσε το όνομα του συγκροτήματος Warsaw, που αργότερα μετονομάστηκε σε Joy Division, λόγω ύπαρξης άλλου γκρουπ με το όνομα Warsaw Pakt. Οι φωνητικοί ήχοι που ακούγονται δεν είναι σε κάποια γλώσσα· είναι επινοημένες συλλαβές, σχεδιασμένες να θυμίζουν σλαβική χροιά, ενισχύοντας την αίσθηση ξενότητας και μυστικισμού.

Η κληρονομιά του κομματιού συνεχίστηκε: ο Philip Glass το μετέγραψε στη Low Symphony (1993), δίνοντάς του συμφωνική διάσταση. Σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως ηχητικό πορτρέτο μιας πόλης και μιας εποχής.

Το Warszawa δεν είναι απλώς μια μελωδία· είναι η αποτύπωση μιας στιγμιαίας εμπειρίας σε διαχρονικό έργο τέχνης. Ο Bowie, παρατηρητής του κόσμου, κατέγραψε με ήχους την αίσθηση μιας πόλης που πάλευε με τη θλίψη και την ιστορία της. Ένα κομμάτι που δείχνει πως η μουσική μπορεί να γίνει μνήμη, τοπίο και ποίηση μαζί.

Jacek Henryk Maniakowski

Yann Tiersen The Lighthouse / Everything’s Calm

Η τελευταία μεγάλη προσφορά στην σύγχρονη μουσική, που προέρχεται από την Γαλλία, είναι σίγουρα η περίπτωση του Yann Tiersen. Ίσως ο μεγαλύτερος, μετά τον jean michel jarre, μουσικοσυνθέτης που ανέδειξε η πατρίδα του της μπαγκέτας  σαμπάνιας και του Κακοφωνίξ. Φυσικά η τελευταία αναφορά στο μυθικό πρόσωπο του ήρωα του René Goscinny και του Albert Uderzo δεν σκοπεύει σε καμιά σύγκριση, μιας που η αποδοχή του μουσικοσυνθέτη είναι αναμφισβήτητη και το όνομα του ακόμα πιο αναγνωρίσιμο από αυτό του συμπαθούς και ατυχή βάρδου.

Ο Guillaume Yann Tiersen, γεννημένος 23 Ιουνίου του 1970, γνωστός για τον μουσικό του μινιμαλισμό, αλλά και για την μεταβλητότητά του, δεν γνωρίζει ούτε μουσικά σύνορα, αλλά και ούτε και κάποια πλαίσια. Κινείται άνετα σε όλες τις μουσικές θάλασσες, πάνω στο πλοίο του, που λέγεται "λυρική λιτότητα" με ελάχιστες νότες μας μεταφέρει με την ίδια ευκολία στο ονειρικό του κόσμο, με την οποία έβλεπε την ομορφιά η ηρωίδα μιας ταινίας την οποία επένδυσε και με την οποία έγινε γνωστός σε κάθε μουσικόφιλο αυτί ανά την υφήλιο. Ο κόσμος της Amélie, φαντάζει πραγματικότητα σε κάθε σύνθεση του μεγάλου αυτού Γάλλου μουσικοσυνθέτη. Κάθε του άλμπουμ είναι ένα εισιτήριο για έναν κόσμο που ονειρεύεται μια ρομαντική ψυχή.

Ο καταγόμενος από την Βρετάνη  την πατρίδα του αδικημένου Κακοφωνίξ, κατάφερε να ταξειδέψει σε όλο τον κόσμο, μακριά από τα τα απαίδευτα αυτιά των μυθικών και ανεξάρτητων Γαλατών και δημιούργησε μια σχέση εξάρτησης με την επιτυχία από την οποία είναι απίθανο να ξεφύγει και το νέο του δημιούργημα, το The Lighthouse / Everything’s Calm. Ναι, το νέο διπλό άλμπουμ του καλλιτέχνη είναι γεγονός σχεδόν δύο χρόνια μετά το τελευταίο του δημιούργημα, παραμένει πιστός στο ραντεβού του με την ποιότητα και την μοναδικότητα. Δεν διστάζει να παντρέψει μουσικές λαών, τον οποίων οι πολιτικοί δεν καταφέρνουν να μονιάσουν τους ανθρώπους που ανήκουν στους λαούς αυτούς. Η μουσική ενώνει και αυτό το δόγμα ακολουθάει και ο Tiersen, που δεν δυσκολεύεται να ενώνει μουσικά όργανα, που στα χέρια κάποιου άλλου καλλιτέχνη θα ήταν αδύνατον να βγάλουν τόσο λυρισμό. Και όλα αυτά με την μουσική ταπεινότητα που τον διακρίνει. Το νέο του άλμπουμ δεν συνιστάται, επιβάλλεται......να ακουστεί σε οποιονδήποτε εραστή της μουσικής. 

Jacek Maniakowski