Mikro

Ένας μικρός σπόρος είναι ικανός να δημιουργήσει ένα αιωνόβιο δέντρο, όπως ένα μικρο καρφί έχει αλλάξει τη πορεία ενός πολέμου. Γενικά όλα τα μεγάλα πράγματα πράγματα ξεκινάνε από το μηδέν. Μάλλον όχι από το μηδέν, επειδή δεν υπάρχει παρθενογέννηση, αλλά πάντα από κάτι ....Mikro.

Προφανώς οι Νίκος Μπιτζένης (programming, loops, synths, φωνητικά) και Γιάννης Λευκαδίτης (κιθάρες) είχαν κάτι τέτοιο στο νου τους και ξεκίνησαν το μουσικό τους ταξείδι πριν 15 χρόνια ( το Απρίλιο του 2013 τα κλείνουν . "Το όνομά τους είναι πρόθεμα μονάδας μέτρησης που έχει συσχετιστεί με την τεχνολογία των ηλεκτρονικών υπολογιστών", μας ενημερώνει η ιντερνετική εγκυκλοπαίδεια και ουσιαστικά υποδηλώνει και την ματιά που είχαν στο μέλλον, κάτι μικρό που είναι βάση μια μόνιμης τεχνολογικής εξέλιξης. Ματιά που φρόντισαν να ακολουθούν με τις νότες τους, πιστοί σε κάθε τους μουσικό ραντεβού.

Το πρώτο δόθηκε το 1998, με το ep "Σταγόνες", καρπός των electro pop των 80's επιρροών τους, όπως οι Depeche Mode, οι New Order, οι Erasure και Duran Duran. Εν τω μεταξύ είχα προστεθεί στην παρέα τους και οι Πάνος Τόλιος (drums, κρουστά), γνωστός και από τα Ξύλινα Σπαθιά, και ο Γιώργος Κωστόπουλος (μπάσο) και μετά από κάποια αναζήτηση η Ρία Μαζίνη (φωνητικά, synths), θεωρήθηκε η πιο κατάλληλη για να προσθέσει και γυναικεία ομορφιά στον ήχο τους. Μια χρονιά αργότερα Οι Τόλιος και Κωστόπουλος, αποχωρούν από το σχήμα και την θέση τους παίρνει ο Στέλιος Εμμανουηλίδης(synths, loops, D.J.’s scratch) .

Μετά από 8 άλμπουμ (Το Τέλος Του Κόσμου, 1999/ E-mail, soundtrack της ομώνυμης ταινία του 2001/Tronik*plasma , 2003/ Only the Best (Best of), 2004/180 Μοίρες, 2004/Restart 2007/Download 2009/Upload 2009) και μεγάλη αποδόχή απο μουσικόφιλους φαν πολλών μουσικών ρευμάτων είναι έτοιμοι να επιστρέψουν. Στις αποσκευές τους έχουν πάμπολες συνεργασίες, συμμετοχές σε φεσβιτάλ και τακτικές εμφανίσεις σε πόλεις της Ελλάδας. Συστήνονται πλέον ως Nikonn, Ri@r, John-John, Chillout Destroyer και μας λένε Hello, με το προπομπό του νέου τους άλμπουμ. Και χτες ήταν μια Just Another Day που είναι και το δεύτερο τραγούδι από την επερχόμενη δουλειά τους, με την οποία μάλλον θα γιορτάσουν και τα 15α γεννέθλια τους. 

Jacek Maniakowski

IAMX

Υπάρχει μια πεποίθηση, ότι ο κόσμος αλλάζει με από τους ποιητές και αυτή θεωρία την ενστερνίζομαι πλήρως. Αλλά και το ουδείς προφήτης στον τόπο ταιριάζει και στο καλλιτέχνη που θα παρουσιάσω και σε μια φράση, θα έλεγα, θα γράψω για ένα "αυτοεξόριστο ποιητή".

Πρόκειται για τον Christopher Anthony Corner ή αλλιώς IAMX, προφέρεται I am X. Η περίπτωση του αρκετά ιδιαίτερη, πέρα του αστείρευτου ταλέντου του, είναι ένας μουσικός επαναστάτης, ένας φιλόσοφος και ποιητής. Η επανάσταση του γίνεται με τις νότες του, αλλά και την στάση στη ζωή και φορέας της ποίησης του και των ανησυχιών είναι η μουσική. Γεννημένος στο Middlesbrough του Cleveland, στην Αγγλία, μοιάζει περισσότερο με indigo child, που έχει βρει απλά διέξοδο στην μουσική από την μοναξιά της μοναδικότητάς του, παρά με κάποιον φιλόδοξο και ταλαντούχο καλλιτέχνη. Η μουσική του καριέρα ξεκινάει με την δημιουργία των Sneaker Pimps, με τους οποίος κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ (Becoming X 1996, Splinter 1999 and Bloodsport 2002). Με το Becoming X, ουσιαστικά αποκαλύπτει το στόχο του, την δημιουργία του δικού του πρότζεκτ, αν και τα πράγματα για το γκρουπ πηγαίναν από το καλό στο καλύτερο, με ένα "παχύ" συμβόλαιο στις τσέπες τους από μια δισκογραφική που ήταν έτοιμη να τους στηρίξει πλήρως.

Το 2002 αποφασίζει να δώσει ένα χαστούκι στις πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρίες και να ακολουθήσει τα βήματα του David Bowie, να αυτοεξοριστεί στο Βερολίνο, να βρει την ταυτότητα του, να παλέψει με τους φόβους του. Και όλα αυτά καταγράφονται στους στίχους του και στις νότες. Ουσιαστικά λίγο προσεκτική μελέτη στα τραγούδια του, φανερώνει και την ζωή του, αλλά και το ταξείδι που κάνει η ψυχή του. Η μουσική του είναι ένα μουσικό χρονικογράφημα των υλικών και ψυχικών του αναζητήσεων. Ο πρώτος μουσικός του σταθμός είναι είναι το ΕΡ Your Joy Is My Low(2004), ηχογραφημένο στην Αυστρία σε 222 κόπιες. Αλλά το ντεμπούτο του άλμπουμ έρχεται λίγους μήνες αργότερα, το Kiss + Swallow. Δύό χρόνια αργότερα έρχεται και το The Alternative, που γίνεται γνωστό μέσα από την ταινία We Are The Night, μια ταινία με βαμπίρ, σταθεροποιώντας και την μουσική του ταυτότητα σε dark noir, Electronic, Synthpop και Dark cabaret. Το Kingdom of Welcome Addiction είναι έτοιμο έναν χρόνο αργότερα, μέσα από κάποιο σκοτεινό υπόγειο ενός βερολινέζικου στούντιο και αναφέρεται στην πίκρα του για την πατρίδα του...i just can't think of England...I still running from the fire.

Το 2011 κυκλοφορεί το Volatile Times, δεν φτάνει το προηγούμενό του σε ποιότητα, αλλά πάντα παραμένει σε υψηλά μουσικά στανταρτς. " Ακολουθεί την γνωστή συνταγή Do it by yourself εμπιστεύεται ανεξάρτητη εταιρία και με τη βοήθεια των απανταχού street teams διαδίδει τη δουλειά του." Ξεκινώντας με το "I Salute You Christopher" αποκαλύπτει την φιλοσοφική του συμπάθεια προς τον Christopher Hitchens και συνεχίζει με ένα δριμύ κατηγορώ στις μεγάλες δισκογραφικές με το Music People.

Το 2013 αναμένουμε το νέο του άλμπουμ The Unified Field, ακριβώς 2 χρόνια μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου. Ο ορισμός της πραγματικής έννοιας του βάρδου, σαν μία μετενσάρκωση κάποιας, από τις προσωπικότητες τους David Bowie, δείχνει τον δρόμο της ελεύθερης μουσικής έκφρασης και της επιμονής στο όνειρο. Και είμαι σίγουρος πως το μοναδικό του άλμπουμ, που χρησιμοποιεί παραγωγό και συνεργείο, ως τώρα να τον απάλλαξε από την μοναξιά των ηχογραφήσεων που ένιωθε και όχι από την έμπνευση. Με το άλμπουμ αυτό δικαιώνεται για την στάση του προς την "μουσική Βιομηχανία" και κάνει το απόλυτο ρεκόρ, bandcamp του έφτασε στο 100% σε 30', κάτι που οι φτασμένες μπάντες δεν καταφέρνουν ποτέ.

Jacek Maniakowski 

Neil Young - Hey Hey, My My (Into the Black)

Το "Hey Hey, My My (Into the Black)" μαζί με το ακουστικό δίδυμο του "My My, Hey Hey (Out of the Blue)" υπάρχουν στο Rust Never Sleeps του Neil Young. Το τραγούδι δημιουργήθηκε από τους Neil Young και Jeff Blackburn την χρονιά του 1979. Ο δημιουργός του έψαχνε κάποιο κομμάτι να τονώσει την παραπαίουσα καριέρα του εκείνη την εποχή. Το τραγούδι το εμπνεύστηκε από ένα πρώιμο New Wave group, τους Devo και από την δύση της πανκ σκηνής, όπως το είδε ο ίδιος τραγουδιστής από την πλευρά του. Ουσιαστικά αναφέρεται σε εναλλακτικές προτάσεις προσέγγισης της rock'n'roll. Και αν δεν είναι αυτό δυνατόν καλύτερα να καείς..... όπως προτείνει στους στίχους "it's better to burn out than to fade away,". Φαίνεται πως επηρέασε αρκετούς αυτό ο στίχος

Το "Hey, Hey, My, My..." και ο τίτλος του album, "rust never sleeps" προήλθε από τις συναντήσεις του Young με τους Devo και ιδίως με τον Mark Mothersbaugh. Τους ζητήθηκε να συμμετάσχουν στην ταινία Human Highway, στην οποία παίζει μαζί τους, θέλοντας να τους κάνει πιο φιλικούς προς το ραδιόφωνο. Ουσιαστικά είναι έκφραση του φόβου του, που γεννήθηκε από την πτώση της πανκ. Το τραγούδι σε live έπαιρνε άλλη μορφή λόγω του σόλο του καλλιτέχνη!

Jacek Maniakowski 

Moonlight

Δυστυχώς στον κόσμο της μουσικής τα παραδείγματα συγκροτημάτων που χάνονται λόγω διαφορών με την δισκογραφική τους εταιρία είναι αμέτρητα. Αν και κατάσταση αυτή φθίνει σιγά σιγά, εξαιτίας της εξάπλωσης του διαδικτύου, υπάρχουν αρκετά γκρουπ που τα φώτα της δημοσιότητας ήταν δυσανάλογα με το ταλέντο τους.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι Πολωνοί Moonlight, από το Szczecin, τα Β/Δ της χώρας. Ξεκίνησαν σαν Under The Vail Of Honesty την χρονιά του 1991. Τα μέλη που ξεκίνησαν αυτό το μουσικό εγχείρημα ήταν Daniel Potasz, στα πλήκτρα, Szymon Goebel στο μπάσο και Tomasz Kopczyński στα ντραμς. Πολύ γρήγορα προστέθηκαν σε αυτούς οι Maja Konarska στα φωνητικά , Katarzyna Michalewicz επίσης φωνητικά , Andrzej Kutys κιθάρα και Arkadiusz Wlazło επίσης στην κιθάρα. Δυο χρόνια αργότερα είχαν έτοιμο το ντέμο τους με τον τίτλο "Moonlight". Αν και αγγλόφωνος τίτλος, τα λυρικά είναι στα πολωνικά, όπως θα παραμείνουν μέχρι και την παύση του συγκροτήματος το 2007. Το ντέμο έχει πολύ καλή ανταπόκριση από τους φαν τους, αλλά και κριτικούς, με αποτέλεσμα να κλείσουν αρκετές ζωντανές εμφανίσεις σε φεστιβάλ εντός των συνόρων της χώρας.

Μετά από ανακατατάξεις των μελών, τρία χρόνια αργότερα υπογράφουν συμβόλαιο με την Metal Mind Productions, κάτι θα αποδεικνύοταν αργότερα μοιραίο για το art rock και Progressive rock σχήμα. Την ίδια χρονιά κυκλοφορούν και το πρώτο τους άλμπουμ, το Kalpa Taru και με την επόμενη χρονιά να είναι άκρως παραγωγική με την κυκλοφορία άλλων δυο, Meren Re και Wiem. Μοιράζονται την σκηνή με τους Pendragon, στην πολωνική τουρνέ τους και γίνονται γνωστοί στην χώρα τους. Παίρνουν μέρος σε πολλά φεστιβάλ με ονόματα ήδη αναγνωρισμένα στη metal και progresive σκηνή. Η παραγωγικότητα τους όμως, δεν έχει ανάλογη προώθηση από την δισκογραφική τους. Το 1999 βγάζουν το Inermis, από την Morbid Noizz Productions, με πολύ καλή υποδοχή από το κοινό. Η δισκογραφική όμως φαληρεί και ξαναγυρίζουν στην προηγούμενη εταιρία με τα προβλήματα προώθησης να συνεχίζουν να μένουν. Το 2001 κυκλοφορούν το Yaishi, οποίο εκδίδεται και με αγγλόφωνο στίχο.

Η παραγωγικότητα τους τελειώνει το 2006 με το τελευταίο τους άλμπουμ Integrated in the System of Guilt. Έναν χρόνο αργότερα αποφασίζουν να διαλυθούν, μιας και ανταπόκριση από το κοινός, ακόμα και της χώρας του δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών τους και οι προστριβές με την δισκογραφική δεν φαινόταν να τελειώνουν. 

Jacek Maniakowski

Nirvana - Come As You Are

Μια πινακίδα στην είσοδο της πόλης Aberdeen, της πολιτείας Washington, στην Δυτική Ακτή γράφει: "Welcome to Aberdeen: Come As You Are". Όσο και απλή είναι η φράση, άλλο τόσο μοναδική είναι και κυρίως σε μια είσοδο Αμερικάνικης πόλης. Ο λόγος ύπαρξής της είναι το γεγονός της δημιουργίας του πια διάσημου grunge συγκροτήματος στο έδαφός της, αλλά είναι η γενέτειρα του δημιουργού αυτού του γκρουπ. Οι Nirvana δημιουργήθηκαν σε αυτήν την πόλη, στην οποία και γεννήθηκε ο Kurt Cobain. Και από το 2005, προς τιμή του μεγάλου αυτού μουσικού, στην είσοδο της πόλης αυτής, υπάρχει και ο τίτλος του πιο αγαπημένου τραγουδιού των οπαδών του γκρουπ. Μια απλή φράση που υπονοεί πάρα πολλά, αλλά είναι και ένα σύνθημα πραγματικής συμβίωσης ανθρώπων.

Η δημιουργία του Kurt Cobain, είναι το δεύτερο σινγκλ που μπήκε στο American Top 40 hit από δεύτερο τους άλμπουμ, το Nevermind του 1992. Το τραγούδι είναι άλλο ένα παράδειγμα για το ότι τα καλύτερα πράγματα γίνονται "στο πόδι". Ηχογραφήθηκε με δυο λήψεις μόνο, από τις οποίες η πρώτη μπήκε στο άλμπουμ. Ο στίχος "And I don't have a gun" κατά λάθος μπαίνει πιο νωρίς από όσο πρέπει, αλλά τελικά έμεινε στην τελική παραγωγή.

Και φυσικά, όπως πολλά μεγάλα τραγούδια, είναι και αυτό από κάπου "δανεισμένο". Ο "δανειοδότης" είναι οι Killing Joke και το "Eighties", ένα τραγούδι του 1985, που απλά το επιβράδυνε ο Cobain. Το συγκρότημα αποφάσισε να μην κάνει μήνυση στους Nirvana, με αντάλλαγμα ο Dave Grohl, να παίξει ντραμς σε ένα άλμπουμ τους.

Οι στίχοι, όπως αναφέρει ο δημιουργός τους, είναι για "people and what they're expected to act like", ανθρώπου που προσπαθούν να μοιάσουν σε κάτι και να λειτουργούν με βάσει κάποια στερεότυπα. Επίσης ο στίχος "I don't have a gun.", είναι περισσότερο προφητικός, παρά καθησυχαστικός. Αν και η αναφορά αυτή είναι για ένα γεγονός της εφηβείας του, όταν η μητέρα του πέταξε τα όπλα του πατριού του μετά από ένα καυγά τους σε ένα ποτάμι. Ο έφηβος τραγουδιστής, έβγαλε μερικά από αυτά, τα πούλησε και με τα χρήματα που έβγαλε αγόρασε την πρώτη του κιθάρα.

Jacek Maniakowski  

Queensrÿche - Silent Lucidity

Μετά το εκπληκτικό Operation: Mindcrime, δύο χρόνια μετά οι Queensrÿche κυκλοφορούν και το διπλό Empire που, αν και δεν είναι σαν τον προηγούμενο τους άλμπουμ, περιλάμβανε μοναδικές συνθέσεις και είναι και το πιο εμπορικό τους. Η πιο επιτυχημένη δημιουργία τους από αυτό είναι το "Silent Lucidity", που παρουσιάζει, μουσικά και λυρικά, αρκετές ιδιαιτερότητες.

Η σύνθεση του Chris DeGarmo, του κιθαρίστα του συγκροτήματος δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο Grammy. Τα ορχηστρικά μέρη δεν είναι απλά "πλάτη" αλλά σε πολλά σημεία κυριαρχούν, κάτι πρωτόγνωρο γι αυτό το γκρουπ της progressive metal. Προς το τέλος του τραγουδιού ακούγεται να παίζει σε τσέλο το παραδοσιακό Brahms' Lullaby, μια μουσική καληνύχτα του κλασικού δημιουργού.

Το λυρικό μέρος παρουσιάζει επίσης αρκετό ενδιαφέρον και μιλάει για συνειδητά όνειρα. Μάλιστα σε ένα σημείο του τραγουδιού μια φωνή εξηγεί ακριβώς την μέθοδο  με την οποία μπορεί ο καθένας να κατευθύνει συνειδητά τα όνειρα του. Ο δημιουργός του κομματιού εμπνεύστηκε την δημιουργία του από το βιβλίο Creative Dreaming, που μιλάει για τους τρόπους που μπορεί να αξιοποίηση κάποιος το υποσυνείδητο. Ακριβώς το ίδιο θέμα έχει και το Inception, με τον Leonardo DiCaprio.

Ο Geoff Tate σε μια συνέντευξη του είπε ότι, αν και δεν ήταν δικό του δημιούργημα, το θεώρησε από τα αγαπημένα του. Ομολογεί επίσης ότι, ο παραγωγός Peter Collins, ήθελε να το βάλει στο "ράφι", μιας και δεν το θεώρησε ιδιαίτερα καλή ιδέα. Με αυτό διαφώνησε και ο τραγουδιστής τους γκρουπ και ευτυχώς η επιμονή του είχε αποτέλεσμα.

Jacek Maniakowski 

Marillion - Kayleigh

Το "Kayleigh" είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της  neo-progressive rock μπάντας  Marillion. Το Τραγούδι βρίσκεται στο άλμπουμ τους  Misplaced Childhood, από την χρονιά του του 1985. Η μουσική είναι δημιουργία των  Mark Kelly, Ian Mosley, Steve Rothery, Pete Trewavas, αλλά το λυρικό μέρος είναι αποκλειστικά του τραγουδιστή της μπάντας του Fish. Αναφέρεται στο προσωπικό του βίωμα και η δική του ερμηνεία ουσιαστικά το απογειώνει.
Το Kayleigh, δε θα το βρει σε κανένα λεξικό, πριν την κυκλοφορία του τραγουδιού. Ο νεολογισμός του στιχουργού του τραγουδιού είναι συνδυασμός δύο ονομάτων,  Kay και  Lee. Πρώτο και μεσαίο όνομα της πρώην φίλης του τραγουδιστή και το τραγούδι αναφέρεται στον χωρισμό τους. Φυσικά, μετά την επιτυχία του τραγουδιού το όνομα Kayleigh μπήκε στα βιβλία των ληξιαρχείων. Ο  Fish το διαπίστωσε, όταν εμβρόντητος υπέγραψε σε έναν φαν του το άλμπουμ του για την κόρη του Kayleigh. 
Η μουσική του ξεκίνησε  μετά από παρότρυνση της γυναίκας  Said Rothery, της Jo. Απλά του υπέδειξε να βάλει τους αυτοσχεδιασμούς σε μια σειρά. Ο ίδιος δήλωσε ότι, αν τον ρωτουσε η γυναίκα του "τι παίζε στη τηλεόραση", δε θα γράφε την μελωδία του τραγουδιού. 
Το 2011 ο Harry Wallop, γράφει για την The Daily Telegraph: "Μερικά ονόματα απλά δεν υπήρχε πριν από μια γενιά,  αλλά έχουν απογειωθεί στη δημοτικότητα.  Το πιο γνωστό από αυτά είναι Kayleigh, το οποίο υπάρχει χάρη στο neo-prog rock band Marillion, η οποία σκαρφάλωσε στο Νο 2 με το ομώνυμο τραγούδι στο Βρετανικό Τσαρτ. ...."
Το βιντεοκλίπ του είναι γυρισμένο στο Βερολίνο. 

 Jacek Maniakowski