Tango with Lions

Όταν απλή συμμετοχή σε κάποια σχήματα της αγγλόφωνης indie/alternative σκηνής, δεν ικανοποιεί και οι δημιουργίες έχουν συσσωρευτεί και ζητάνε να παρουσιαστούν στο μουσικόφιλο κοινό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να ξεκινήσεις μόνος σου. Η ανάγκη κινεί τα πάντα, λέγανε οι Ρωμαίοι και αν είναι πολύ μεγάλη, ακόμα και να χορέψεις ταγκό με λιοντάρια δε διστάζεις, προκειμένου να την ικανοποιήσεις. Η Κat (Κατερίνα Παπαχρήστου), ακολούθησε τον ένστικτό της πριν 6 χρόνια και δικαιώθηκε. Και όταν οι δημιουργίες της ξεπέρασαν τα σύνορα της κιθάρας και γεννήθηκε οι ανάγκη για προσθήκη και άλλων μουσικών τότε οι Tango with Lions ήταν πλέον γεγονός. Και όλα αυτά κάπου στο 2007.

Η Kat δημιούργησε μια «μεταβαλλόμενη μουσική κολεκτίβα», μια ομάδα μουσικών που στελέχωναν τις δικές τις συνθέσεις. Η ίδια, με γαλλικά, πιάνο και κιθάρα, αποφάσισε να δώσει πιο πολύ όγκο στις συνθέσεις της, αλλά χωρίς να δεσμεύεται σε μορφή της μπάντας. Το 2010 κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο, το “Verba Time” και το ντεμπούτο της δεν έμεινε απαρατήρητο και το In a Bar αγαπήθηκε σχεδόν από όλα τα μουσικόφιλα κοινά. Η έμπνευση της όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και στη εποχή που ζούμε δεν είναι λίγα.

Το 2013 κυκλοφορεί το νέο της άλμπουμ, A Long Walk και επιθυμεί να μπει και αυτό στις, ήδη αρκετές, πολύ καλές κυκλοφορίες αυτής της χρονιάς. Από το Slippery Roads, με το οποίο ξεκινάει το άλμπουμ δείχνει ότι η φιλοδοξία της, κάθε άλλο παρά αβάσιμη είναι. Η μελωδία κυριαρχεί, γύρω από την ιδιαίτερη φωνή της, με ένα φλερτάρισμα με πιο δυνατές μορφές της ροκ να διαφαίνεται στο βάθος. Το A Long Walk, λιτό και απλό στην αρχή, να δυναμώνει σιγά σιγά, με την κιθάρα να προσπαθεί να βγει στο προσκήνια. Διακριτικά στην αρχή, σα να βγαίνει από μια ταινία του Ταραντίνο. Το κομμάτι “χαλαρώνει” ξανά στο τέλος, με την τρομπέτα να κλέβει την παράσταση. Το τρίτο News θυμίζει όμορφες στιγμές της Indie rock σκηνής. Rainy Fall ακολουθεί, μια μπαλάντα, που χάρη στη φωνή της Kat, μπορεί να μαλακώσει οποιαδήποτε καρδιά-πέτρα. Το ίδιο μελωδικά, με απλά υπόκρουση της κιθάρας ξεκινάει και το Kite. Τα όργανα προστίθενται σιγά σιγά, δυναμώνοντας το τέμπο.
Το δεύτερο μισό του δίσκου ξεκινάει με το People Stare, αργόσυρτο, παράξενο, που σε κάποιες στιγμές του φλερτάρει με την Jazz, γίνεται πιο πομπώδες μετά για να σβήσει γλύκα με τα φωνητικά και πάλι να κλέβουν την παράσταση. Obituary είναι το έβδομο κομμάτι του άλμπουμ, σκοτεινό και αργό, με post φόρμες να το κλείνουν διακριτικά. Στο Where Heroes Die τα φωνητικά εναλλάσσονται με την κιθάρα στο προσκήνιο και με ρεφρέν και μελωδία να σου μένουν από το πρώτο άκουσμα. Το Over The Neon Lights, όμορφα συνωμοτικό και ερωτικό, ιδανικό για αισθησιακό χορό.

Πολύ εύκολα μου δημιούργησε εικόνες ενός καλοκαιρινού ηλιοβασιλέματος. Το άλμπουμ τελειώνει με το Playground, σε χαμηλούς τόνους, δημιουργεί την εικόνα του αποχαιρετισμού.
Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος δεν είναι πολύ καλός …. είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ!!! Θυμίζει Mazzy Star, στις καλές τους στιγμές και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ξένες κυκλοφορίες, ομολογουμένως, πολύ καλές φέτος. Ακούγεται από φαν της ροκ, μέχρι φαν της τζαζ. Απλά το βάζεις να παίζει….. και ξεκινάς το ταξείδι….
Την Κατερίνα Παπαχρήστου ( φωνή, κιθάρα, πιάνο, σύνθεση) συνοδεύουν οι Γιάννος Παραμυθιώτης (ηλεκτρική κιθάρα), Νίκος Βεργέτης (ντραμς), Θοδωρής Ζευκιλής (μπάσο) και Τζιμ Στρασίδας (τρομπόνι).

Jacek Maniakowski 

Concrete Blonde - Joey

Πίσω από κάθε τραγούδι, που στο τίτλο του έχει κάποιο όνομα, κρύβεται κάποιο πραγματικό πρόσωπο και σίγουρα κάποια κατάσταση σχετιζόμενη με αυτό. Το "Joey" των Concrete Blonde δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Το τραγούδι, δημιουργία της Johnette Napolitano, που συμπεριλαμβάνεται στο τρίτο, κατά πολλούς πιο εμπνευσμένο τους άλμπουμ, το Bloodletting. Το λυρικό μέρος μιλάει για κάποιον που είναι "ερωτευμένος" με  το αλκοόλ. Η δημιουργός του παραδέχτηκε στο βιβλίο της Rough Mix, ότι είναι γραμμένο για πραγματικό πρόσωπο, αλλά με άλλο όνομα. Συγκεκριμένα πρόκειται για τον Marc Moreland των  Wall of Voodoo, με τον οποίο είχε σχέση με άδοξο τέλος. Το τραγούδι γράφτηκε στο ταξί, όταν πήγαινε στο στούντιο, για τις ηχογραφείς του τρίτου τους άλμπουμ. Η απροθυμία της να μπει στο άλμπουμ, επειδή της ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσει την προσωπική της εμπειρία την οποία και περιγράφει στους στίχους, ήταν κάπως αδικαιολόγητη. Το τραγούδι ήταν μεγαλύτερη ως τώρα επιτυχία της μπάντας, αν και μπήκε τελευταία στιγμή στο δίσκο, τον οποίο και κλείνει.

Jacek Maniakowski 

Steve Miller Band - The Joker

Το "The Joker" είναι ένα τραγούδι των Steve Miller Band, βρίσκεται στο ομώνυμα άλμπουμ του 1973. Η δημιουργία του ανήκει στους Eddie Curtis, Ahmet Ertegün και Steve Miller. Η επόμενη χρονιά τους βρίσκει στην κορυφή Billboard Hot 100. Αλλά 16 χρόνια αργότερα μόλις, το 1990, έφτασε στην κορυφή του UK Singles Chart, μετά από πετυχημένη διαφημιστική καμπάνια γνωστής μάρκας τζιν, την οποία έντυνε μουσικά το τραγούδι.

Στους στίχους του κάνει αναφορά στο τραγούδι του 1954, το "Lovey Dovey" από τους The Clovers. Αλλά το ενδιαφέρον του είναι και φιλολογικό και συγκεκριμένα ένας νεολογισμός που χρησιμοποιεί "pompatus". Για την ακρίβεια ο "νεολογισμός", κατά τους συγγραφείς των στίχων, δεν είναι παρά λατινοποιημένο το ελληνικό "πομπώδης" και ακριβώς αυτό σημαίνει. Αλλά και στην αγγλική, η λέξη υπάρχει και συγκεκριμένα αναφέρεται στο Oxford English Dictionary. Η παραποίηση των στίχων από παλιότερα κομμάτια του συγκροτήματος, όπως "Space Cowboy" του 1969 και "Enter Maurice" του 1972, βγάζει μάτι. Ο στίχος "I'm a midnight toker", αναφέρεται στην μαριχουάνα, παρ' όλα αυτά το τραγούδι ψηφίστηκε σαν πιο εμπορικό τραγούδι διαφήμισης.

Jacek Maniakowski 

Green Day - Jesus of Suburbia

Το Jesus of Suburbia είναι το πέμπτο και τελευταίο single από το έβδομο album, το American Idiot των Green Day. Το κεντρικό πρόσωπο όλου του άλμπουμ είναι ο Ιησούς των Προαστίων (Jesus of Suburbia ) και αν και όλος ο δίσκος μοιάζει είναι concept, αυτό το κομμάτι από μόνο του είναι μια ροκ όπερα, δεύτερη στο άλμπουμ ("Homecoming" η πρώτη).

Το πραγματικό όνομα του ήρωα δεν αναφέρεται πουθενά, αν και αναφέρεται στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού σαν Whatsername. Εικάζεται ο΄τι μπορεί να λέγεται και Jimmy. Των 9 λεπτών κομμάτι παρουσιάζει μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον, μιας και αποτελείται από πέντε μέρη, με ενιαίο το λυρικό μέρος, που περιγράφει την ζωή του ήρωα. Η εναλλαγές ρυθμού δένουν αξιοθαύμαστα μεταξύ τους. Το πρώτο και ομώνυμου του τίτλου μέρος ξεκινάει δυνατά. Στο δεύτερο City Of The Damned, ο ρυθμός πέφτει, για να ανέβει με το I Don't Care. Το τέταρτο Dearly Beloved, αλλά ρυθμό πάλι με μια καθαριστική λιτότητα να πρωταγωνιστεί. Τελειώνει με το Tales Of Another Broken Home, το ίδιο δυνατά όπως ξεκίνησε, με τον ήρωα αποφασίζει να φύγει από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε.

Πέρα από την μοναδικότητα της σύνθεσης, το κομμάτι είναι μια "γροθιά στο στομάχι" του ψεύτικου αμερικάνικου ονείρου και στον "ζόμπι" τρόπο ζωής μια επαρχιακής πόλης. Τα όνειρα ενός νέου κοντεύουν να γίνουν απλές φαντασιώσεις συντηρούμενες από ναρκωτικά και καταναλωτισμό. Ένα ρέκβιεμ για ένα όνειρο.... αλλά με μια σπίθα ελπίδας για διαφορετική κατάληξη.

Jacek Maniakowski 

Falco - Jeanny

Η εξέλιξη της μουσικής δεν αποτελείται από μεμονωμένα γεγονότα ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα γεγονότα είναι τα τραγούδια, αλλά είναι μια διαρκής προσθήκη, παραλλαγή και, ως συνέπεια, εξέλιξη ενός ήχου. Παρ' όλα αυτά, κάποια τραγούδια θεωρούνται από τους μουσικούς αναλυτές ως τραγούδια σταθμοί, κάτι σαν αόρατο σύνορο ανάμεσα στον παλιό και στον καινούριο κόσμο. Οι νότες και τα τραγούδια είναι εκ φύσεως αθώα και αγνά, αν και αρκετές φορές δεν αναφέρονται ούτε στην αγνότητα ούτε στην αθωότητα. Κάποια είναι σκληρά ή αναφέρονται σε σκληρά γεγονότα και κάποιοι άλλοι ακόμα τολμούν να δουν μια διαφορετική οπτική, η οποία πέρα από το γεγονός ότι είναι ενοχλητική, πατάει τη γραμμή της ηθικής.

Ο Falco δεν φημιζόταν ποτέ για το χαμηλό του προφίλ. Αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η προκλητικότητά του θα του έφερνε τόση μεγάλη επιτυχία. Λίγο η προκλητικότητα, για τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό της κοινωνίας και των ΜΜΕ, λίγο το πολύ καλό βίντεο που συνόδευε το τραγούδι και φυσικά πολύ MTV, έκανε το “Jeanny” τη μεγαλύτερη επιτυχία του Johann (Hans) Hölzel, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Αυστριακού καλλιτέχνη.

Οι στίχοι του τραγουδιού, γραμμένοι από τους Bolland & Bolland, αλλά και το καταπληκτικό βίντεο του τραγουδιού, προκάλεσαν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην γερμανόφωνη μουσική σκηνή. Το λυρικό μέρος του κομματιού αναφέρεται στην απαγωγή και τον βιασμό μιας ανήλικης κοπέλας, της Jeanny, από την οπτική του ψυχικά διαταραγμένου άντρα που τη βιάζει. Η ιστορία είναι ακραία και αρκετά σκοτεινή: ο αφηγητής, στο αποκορύφωμα του παροξυσμού του, σκοτώνει την κοπέλα. Παρά την έντονη και σκληρή θεματολογία, το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη, αν και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, κυρίως από οργανώσεις γυναικών που διαμαρτυρήθηκαν για την απεικόνιση του βιασμού και την αποδοχή της βίας κατά των γυναικών ως μια "ρομαντική" ή "ροκ" ιδέα.

Οι στίχοι του “Jeanny” είναι ιδιαίτερα προκλητικοί και εξετάζουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, μέσα από τα μάτια ενός ψυχικά διαταραγμένου ατόμου που βλέπει την Jeanny ως αντικείμενο της εμμονής του. Αυτό το "ρομαντικό" πορτρέτο, ωστόσο, είναι γεμάτο από βία και απώλεια της ανθρωπιάς, προσφέροντας μια απόκλιση από τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τον έρωτα και τη σχέση.

Οι στίχοι παρουσιάζουν έναν εσωτερικό διάλογο όπου ο αφηγητής προσπαθεί να δικαιολογήσει τις πράξεις του, θεωρώντας τον εαυτό του ένα είδος προστάτη της Jeanny, παρόλο που οι πράξεις του είναι εξαιρετικά βίαιες. Η χρήση της λέξης “Jeanny” ως όνομα, προσδίδει μια αίσθηση αθωότητας που έρχεται σε αντίθεση με την απόλυτη κακοποίηση και το έγκλημα που περιγράφεται. Αυτή η αντίφαση είναι που προκαλεί τον ακροατή να αναρωτηθεί και να αμφισβητήσει την ηθική διάσταση του τραγουδιού.

Ο συνδυασμός αυτής της θεματολογίας με τη μουσική παραγωγή του τραγουδιού, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία της pop και του rap, δίνει στο κομμάτι μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα και, παρά τις αντιδράσεις, επιτυγχάνει να κερδίσει την προσοχή του κοινού, προσφέροντας μια μουσική εμπειρία που ταυτόχρονα ενσωματώνει την ένταση των στίχων με τον ήχο του 1980. 

Αν και το θέμα του “Jeanny” δεν ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο, η σκηνοθεσία του βίντεο (που θυμίζει γερμανικά ειδησεογραφικά δελτία) προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή και έκανε τις αντιδράσεις ακόμα πιο έντονες. Μάλιστα, ένα γερμανικό κανάλι διαμαρτυρήθηκε για την κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων σε σχέση με το βίντεο. Στην Δυτική Γερμανία, το τραγούδι δεν απαγορεύτηκε άμεσα, αλλά αποφεύχθηκε η υπερβολική διαφήμισή του, ενώ στην Ανατολική Γερμανία, απαγορεύτηκε εντελώς, και μάλιστα δεν επιτρεπόταν ούτε στα κλαμπ να παίζεται το τραγούδι.

Η δημιουργία του εκκεντρικού Αυστριακού καλλιτέχνη, που ανήκε στο τρίτο του άλμπουμ, το Falco 3 (1985), είναι ουσιαστικά μια μέτρια σύνθεση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εκτελέστηκε το τραγούδι το ανέβασε στην κορυφή σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά charts. Μάλιστα, θεωρείται το πρώτο ραπ τραγούδι που ανέβηκε στην κορυφή του αμερικανικού Billboard Hot 100, γεγονός που το καθιστά ακόμα πιο αξιοσημείωτο και επαναστατικό για την εποχή του.

Το “Jeanny” παραμένει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα τραγούδια στην ιστορία της γερμανόφωνης μουσικής, προκαλώντας συζητήσεις για την έννοια της ηθικής στην τέχνη και την ευθύνη των καλλιτεχνών απέναντι στην κοινωνία. Η πρόκληση και το σκοτεινό του θέμα ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την επιτυχία του, αλλά και η αφορμή για σοβαρές κοινωνικές συζητήσεις γύρω από το ρόλο της μουσικής στην απεικόνιση της βίας και της ψυχικής διαταραχής.

Η επίδραση του τραγουδιού συνεχίζει να είναι ισχυρή και σήμερα, και θεωρείται ένα σημείο καμπής στη μουσική σκηνή των 80s, προσφέροντας μια μουσική αφήγηση που δεν φοβάται να εξετάσει τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.

Jacek Henryk Maniakowski

Queen - Innuendo

Το "Innuendo" των Queen είναι το τραγούδι που ανοίγει το ομώνυμο άλμπουμ καθώς και το πρώτο σινγκλ από αυτό το άλμπουμ του 1991. Με 6 μισή λεπτά θεωρείται από τα μεγαλύτερα τους κομμάτια σε διάρκεια, μόνο το "Bohemian Rhapsody" το ξεπερνάει. Το κομμάτι έπιασε κορυφή στην Μ. Βρετανία. Ουσιαστικά είναι είναι ένα μουσικό παζλ που δημιουργήθηκε από τους Steve Howe των Yes και Brian May. Οι οπερετικές παύσεις και τα heavy metal μέρη παραπέμπουν στους παλιούς Queen και οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι από την ασθένεια του Freddie Mercury. Το επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο είναι παρμένο από από το μπολερό του Ραβέλ, ξεκινάει σαν τζαμάρισμα από τους May, Deacon and Taylor.Μετά προστίθεται και η μελωδία του Mercury. Το αξιοσημείωτο είναι το σόλο φλαμέγκο από τον Steve Howe των Yes με την με την φωνή του Mercury να το ενώνει με το ηλεκτρικό σόλο του Brian May. Θεωρείται από τα πιο δύσκολα κομμάτια και στην σύνθεση αλλά και στην εκτέλεση. Τα τέμπο του τραγουδιού εναλλάσσονται συνεχώς και παραπέμπουν από κλασσικούς συνθέτες μέχρι και τα πρώτα χρόνια των Queen. Ουσιαστικά είναι μουσική ιστορία τους. Το 1992 τα τρία εναπομείναντα μέλη τους τραγούδησα μαζί με τον Robert Plant το "Kashmir" αλλά και το "Innuendo", τραγούδια με πολλές ομοιότητες.

Jacek Maniakowski

Lou Reed - Perfect Day

Το "Perfect Day" είναι ένα τραγούδι από τον Lou Reed από την χρονιά 1972, βρίσκεται στο Transformer, δεύτερο μετά τους Velvet Underground solo album του. Την μεγάλη δόξα όμως την γνωρίσει την δεκαετία του '90, όταν επένδυσε μουσικά το Trainspotting και μια διασκευή του, δημιουργήθηκε για φιλανθρωπικούς σκοπούς από το BBC. Μια ακόμα διασκευή του από Duran Duran έφτασε στο Νο 28 στο UK Singles Chart το 1995. Τη αρχική παραγωγή του τραγουδιού είχε κάνει ο David Bowie και Mick Ronson (ο οποίος έπαιξε πιάνο στο κομμάτι).

Η γλυκιά μελωδία που αναδίδει το κομμάτι μαζί με τον ποιητικό στίχο φαίνεται, όμως συμβαίνει το αντίθετο, είναι αρκετά πολύπλοκο κομμάτι μουσικά. Οι λυρικοί του στίχοι δίνουν την εντύπωση μια ερωτικής απολογίας, που πιθανόν να αναφέρονται στην μέλλουσα γυναίκα του, την Bettye Kronstadt. Όμως και δω η πραγματική σημασία των στοίχων μπορεί να είναι διαφορετική. Πέρα από του ότι αναφέρεται μεταξύ άλλων στις συγκρούσεις του καλλιτέχνη με την σεξουαλικότητά του, τα ναρκωτικά και το "εγώ" του, πολλοί συμπεραίνουν ότι αναφέρεται στην δική του "ρομαντική" σχέση με την ηρωίνη. Ουσιαστικά υμνεί την περίοδο που ήταν εθισμένος σ αυτήν και αυτός ήταν και ο λόγος που επιλέχτηκε για την επένδυση της ταινίας Trainspotting.

Η φιλανθρωπική του εκτέλεση από το BBC, για την καμπάνια της Children in Need, εντυπωσίασε ακόμα και τον ίδιο τον Lou Reed, οποίος δήλωσε ότι, δεν έχει δει πιο εντυπωσιακή παραγωγή στο δικό του τραγούδι.

Jacek Maniakowski