Megadeth - In My Darkest Hour

Το "In My Darkest Hour" είναι το δεύτερο σινγκλ από το άλμπουμ τους του 1988, το So Far, So Good... So What!. Το κομμάτι όμως γράφτηκε δυο χρόνια νωρίτερα από τον Dave Mustaine, λίγο μετά τον θάνατο του φίλου και μπασίστα των Metallica, του Cliff Burton, τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ο ίδιος είχε δηλώσει σε πολλά περιοδικά, αλλά και στο ίδιο το συγκρότημά του ότι εμπνεύστηκε από την ζωή του φίλου. Όμως, ανεπίσημα, κάποιοι αναφέρουν και μια άλλη εκδοχή. Σύμφωνα με το βιβλιαράκι του CD, οι στίχοι είναι γραμμένοι μαζί με τον bandmate τον David Ellefson και αναφέρονται στην αποτυχημένη σχέση του με την κοπέλα του εκείνη την εποχή, την Diana. Αν δεν έχετε χορτάσει εναλλακτικές εμπνεύσεις για αυτό το τραγούδι, έχουμε και μια τρίτη..... Συγκεκριμένα λέει ότι αναφέρεται στην περίοδο λίγο πριν ξεκινήσει την αποτοξίνωση και κατά την διάρκειά της, όταν τον είχαν εγκαταλείψει σχεδόν όλοι. Όποια και να είναι η πηγή της έμπνευσης του το κομμάτι παραμένει κορυφαίο και σίγουρα το πνεύμα της Μούσας έκανε την δουλειά του. Το MTV αρχικά είχε αρνηθεί να μεταδώσει το βιντεοκλίπ, με την δικαιολογία ότι προτρέπει στην αυτοκτονία. Όπως και να' χει, το κομμάτι έχει συμπεριλήφθει στο ντοκιμαντέρ The Decline of Western Civilization II: The Metal Years και από τότε μεταδίδεται κανονικά από το μουσικό κανάλι. 

Jacek Maniakowski 

Jade Vine

Το Jade Vine( (Strongylodon macrobotrys) , γνωστό για τα εντυπωσιακά γαλαζοπράσινα, σαν νύχι άνθη του, παράγει μια κρεμάμενη ταξιανθία. Το λουλούδι γονιμοποιείται από τις νυχτερίδες που κρέμονται ανάποδα για να πιουν το νέκταρ του. Αυτά τα σπάνια λουλούδια σπάνια μπορεί κανείς να τα δει πλέον στη φύση ​​και πιστεύεται ότι απειλούνται από την αποψίλωση των φυσικών οικοτόπων τους στις Φιλιππίνες. Σίγουρα δε θα γράψω γράψω οδηγό χλωρίδας των Φιλιππίνων  αλλά αυτά τα "λουλούδια" παίζουν μουσική και το κάνουν καλά. Άλλωστε δεν θα τους έκανε τιμή να συνεργαστεί μαζί τους ο παραγωγός Danny Cavanagh των Anathema.

Οι Jade Vine δημιουργήθηκαν το 2006, από τους αδελφούς Κωνσταντίνο(guitar, vocals) και Μάριο Μαγδαληνό(guitar, vocals), στο συγκρότημα προσχωρεί και ο Μπάμπης Μαργαριτίδης (drums, percussion) όταν ακόμα λέγονταν Uncaused Creation. Επί 6 χρόνια δούλευαν σκληρά να βελτιωθούν στο βροχερό Λονδίνο. Το 2012 είναι γι αυτούς σταθμός. Ο Roy Stewart (bass guitar) συμπληρώνει το σχήμα. Αλλάζουν μουσική κατεύθυνση. Οι επιρροές τους Pink Floyd, Porcupine Tree, Anathema και Pain of Salvation φαίνονται και στις συνθέσεις τους. Ηχογραφούν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το “Nothing Can Hide From Light” και είναι έτοιμοι να κατακτήσουν την Ευρώπη.

Jacek Maniakowski 

Keith "Keef" Hartley

Η περίπτωση του Keith "Keef" Hartley είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά και παντελώς άγνωστη. Γεννημένος 8 Απριλίου του 1944 στο Preston του Lancashire, άφησε το μάταιο αυτό κόσμο στις 26 Νοεμβρίου του 2011. Γνήσιο μουσικό τέκνο του Liverpool, ντράμερ. Η καριέρα του ξεκίνησε αντικαθιστώντας τον Ringo Starr στους Rory Storm and the Hurricanes. Αργότερα παίζει και ηχογραφεί μαζί με τους The Artwoods. Το όνομά του άρχισε να ακούγεται όταν παίζει κρουστά μαζί με τον John Mayall και μάλιστα είναι μοναδικός μουσικός που παίζει μαζί του στο The Blues Alone άλμπουμ, που όπως υπονοεί το ηχογράφησε σχεδόν μόνος ο κιθαρίστας.

Μετά από λίγο καιρό φτιάχνει το δικό του συγκρότημα τους The Keef Hartley (Big) Band, θέλοντας να παντρέψει jazz, blues και rock and roll. Με το γκρουπ του παίζει και στο Woodstock το 1969. Από το 1969 ως το 1972 ηχογραφεί με την μπάντα του 5 άλμπουμ, με κορυφαία τα Halfbreed και The Battle of North West Six, που χαρακτηρίζονται από την Vancouver Sun, σαν "μια καταπληκτική επίδειξη της δεξιοτεχνίας". Την επόμενη χρονιά φτιάχνει ένα σόλο άλμπουμ, το Lancashire Hustler. Έπειτα φτιάχνει άλλη μια μπάντα τους, Dog Soldier μαζί με Miller Anderson (κιθάρα), Paul Bliss (μπάσο), Derek Griffiths (κιθάρα) και Mel Simpson (keyboards). Κυκλοφορούν ένα άλμπουμ το ομώνυμο.... και τα ίχνη του χάνονται. Το 2007 κυκλοφορεί μια αυτοβιογραφία του και 4 χρόνια αργότερα μετακομίζει στην "Μεγάλη Μπάντα", αφήνοντας αυτόν τον κόσμο σε ένα νοσοκομείο της γενέτειράς του, το Preston . 

Jacek Maniakowski 

Chuck Berry - Johnny B. Goode

Το "Johnny B. Goode" είναι ένα πασίγνωστο τραγούδι, αλλά οι ρίζες του και η ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό δεν είναι και τόσο γνωστά. Το τραγούδι, λοιπόν, γράφτηκε από τον Chuck Berry το 1955 και κυκλοφόρησε 3 χρόνια αργότερα, το 1958 και ουσιαστικά αντιπροσωπεύει το αμερικάνικο όνειρο. Το στιχουργικό του θέμα αφορά ένα φτωχό νέο που φεύγει από το χωριό και σταρ χάρη στη σκληρή δουλειά του, αλλά και στην ικανότητά του στην κιθάρα. Εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς, ότι πρόκειται για αυτοβιογραφικό κομμάτι του Chuck Berry, αλλά στην πραγματικότητα είναι η μισή αλήθεια. Η έμπνευση ανήκει στον στον πιανίστα του, τον Johnnie Johnson και βασικό συν δημιουργό των τραγουδιών του, αν και σε αυτό το τραγούδι παίζει πιάνο ο Lafayette Leake.

Ίσως ο τίτλος τραγουδιού να είναι ένας συνδυασμός και των δύο δημιουργών, από μικρό όνομα του πιανίστα και από τη οδό που γεννήθηκε ο τραγουδιστής, την 2520 Goode Avenue στο St. Louis. Στους αρχικούς στίχους αναφέρεται ο ήρωας του τραγουδιού σαν "colored boy", αλλά οι διευθυντές της Chess Records αποφάσισαν ότι δεν θα πουλήσει το σινγκλ με αυτήν την αναφορά και το αλλάξανε σε "country boy". Το "Johnny B. Goode", ηχητικά έχει αρκετές ερμηνείες: εκτός από καλός, ηχεί σαν ευγενής, συμπαθής, πολιτισμένος, αλλά επίσης και σαν ικανός και αγιασμένος. Ο συνθέτης του επίσης εκμεταλεύεται το sample από το "Ain't That Just Like a Woman" του 1946, από την εκτέλεση του Louis Jordan.

Ο Chuck Berry έχει βγάλει και 3 sequel με ήρωα τον Johnny B. Goode: "Bye Bye Johnny", "Go Go Go" και "Johnny B. Blues". Επίσης ένα 19λεπτο instrumental με τίτλο "Concerto in B. Goode". Το περιοδικό Rolling Stone το έχει κατατάξει στο Νο 7 των 500 καλύτερων τραγουδιών όλων των εποχών. Το ίδιο περιοδικό, τον Μάιο του 2008, το κατατάσσει σαν καλύτερη κιθαριστική σύνθεση στην ιστορία του rock'n roll. Δικαιολογώντας το ότι, πέρα από απίστευτο riff και μοναδικό solo, που είναι ικανό να ξεσηκώσει τον καθένα, αλλά και επειδή συγκεντρώνει όλα τα rock'n roll συναισθήματα και είναι απόλυτη έκφραση της ελευθερίας.

Το τραγούδι είναι από τα πιο πολυδιασκευασμένα, μεταξύ μουσικών που το έχουν εκτελέσει είναι : AC/DC, Aerosmith, The Beatles, Elton John, Elvis Presley, Green Day, Jimi Hendrix, Judas Priest, Sex Pistols, Jerry Lee Lewis.. και μια σελίδα καλλιτεχνών ακόμα. Ουσιαστικά δεν υπάρχει rock'n roll μουσικός, που δεν έχει παίξει έστω και μια φορά το κομμάτι. Είναι από τα λίγα τραγούδια που έχει ταξειδέψει στο διάστημα και συγκεκριμένα με το Voyager, σαν πολιτιστικός αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας. 

Jacek Maniakowski

Scorpions - we'll burn the sky

I know we've never been apart

your love sets fire to my heart

we'll burn the sky

when it's time for me to die

we'll burn the sky...

Οι στίχοι αυτοί ανήκουν στην στην Monika Dannemann, την τελευταία ερωμένη του μεγάλου Jimi Hendrix και φυσικά αναφέρονται στον πρόωρο χαμό του μεγάλου αυτού κιθαρίστα. Την εποχή που γράφτηκε αυτό κομμάτι η Monika διατηρούσε σχέση με τον κιθαρίστα των Scorpions Uli Jon Roth. Τους στίχους όμως μελοποίησε ο έτερος κιθαρίστας του γκρουπ Rudolf Schenker. Το κομμάτι ηχογραφείται για το 5ο άλμπουμ του γκρουπ Taken by Force που κυκλοφορεί το 1977. Η Monika Dannemann τελικά συναντά τον Jimi Hendrix στη δεκαετία του 90, όταν αυτοκτονεί με μια δημοφιλή σε αυτόχειρες μέθοδο στη δεκαετία του 70', ηλεκτρική σκούπα στην εξάτμιση του αυτοκινήτου( δε θα μπω σε λεπτομέρειες). Αυτό είναι το αποτέλεσμα συνάντησης, έστω και σε πνευματικό επίπεδο, δύο ογκόλιθων της ροκ και ...... πάντα μια γυναίκα ως διάμεσο.....

Jacek Maniakowski

Youssou N'Dour, Neneh Cherry - 7 seconds

Το τραγούδι του Youssou N'Dour, Neneh Cherry,   Cameron McVey και Jonathan Sharp εκτός από μεγάλη επιτυχία(16 εβδομάδες στη κορυφή του γαλλικού τσαρτς αποτελεί ρεκόρ) έχει και πολλές ερμηνείες. Η εκτέλεση του είναι σε τρεις γλώσσες: wolof, μια διάλεκτος της Σενεγάλης, και γαλλικά τραγουδάει ο Youssou N'Dour και το συνοδεύει η Neneh Cherry στα αγγλικά. Τρεις και οι ερμηνείες της σημασίας των στίχων. Η πρώτη μιλάει για τα 7 πρώτα δευτερόλεπτα της γέννησης ενός παιδιού, που δεν γνωρίζει τα προβλήματα και την βία του κόσμου. Η δεύτερη αναφέρεται στο ότι περίπου κάθε 7 δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο ένα παιδί στον κόσμο πεθαίνει. Η τρίτη έχει έχει σχέση με τις χριστιανικές καταβολές των δύο καλλιτεχνών με το 7 να συμβολίζει το άπειρο. Συμπεριλήφθηκε και στον προσωπικό δίσκο του Youssou N'Dour “The Guide (Wommat)” του 1994, αλλά και στον δίσκο “Man” της Neneh Cherry του 1996. Το καταπληκτικό ασπρόμαυρο video-clip, που βοήθησε πολύ στην ανάδειξη του τραγουδιού, σκηνοθέτησε ο Stéphane Sednaoui.

No Clear Mind

Η μουσική είναι φορέας γνώσης, το ‘χω γράψει επανειλημμένως, μέσα από στίχους μαθαίνουμε γεγονότα ιστορικά και προσωπικές εμπειρίες μουσικών και στιχουργών. Οι λέξεις, μέσα από το λυρικό μέρος των τραγουδιών, φανερώνουν πολλά. Πολλές φορές μέσα από συμβολικές, καλά κρυμμένες για τους “αμύητους”, εκφράσεις. Αλλά όταν υπάρχει, ελάχιστο ως ανύπαρκτο, το λυρικό μέρος, οι νότες, μέσα από την μελωδία, αναλαμβάνουν αυτόν τον ρόλο. Αλλά και το όνομα του συγκροτήματος, αποκαλύπτει πολλά για τους στόχους τους.

No Clear Mind, λοιπόν, είναι μια κατάσταση του νου, όπου ένα άτομο δε μπορεί να λειτουργήσει κοινότυπα σε κάποιο σύνολο ανθρώπων. Πάνω κάτω, δε μπορεί να εκτελεί καθημερινές και επαναλαμβανόμενες λειτουργίες, που υποσυνείδητα και αυτονόητα εκτελούνται από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας…… χμ αυτό απλά κατάλαβα εγώ. Αλλά εδώ πρόκειται για το μουσικό σχήμα από την Αθήνα, που μας εξέπληξαν με το πρώτο τους άλμπουμ, το “Dream Is Destiny”.

Το σχήμα δημιουργήθηκε το 2005, σε μια γειτονιά του Μετς, από τους Λ. Βολάνη, Κ. Ρόβλια και Β. Ντοκάκη και με την προσθήκη των Δ. Κούρτη και Κ. Μπελλόνια καθιέρωσαν τον ήχο τους σε pop-electronica, με πολλά post στοιχεία. Αυτό εξέφρασαν και στο πρώτο τους άλμπουμ.

Όμως το 2013, έρχεται να τους υποδεχτεί υπό τη σκεπή δισκογραφικής εταιρίας. Το νέο τους άλμπουμ είναι στο ύφος του πρώτου με ακόμα πιο ηλεκτρονικό ύφος. Το όνομά του, “Mets” και διηγείται, σχεδόν αυτοβιογραφικά, την ζωή τους σ’ αυτήν τη γειτονιά της Αθήνας. Οι νότες παίρνουν τη θέση των λέξεων σε ένα ταξείδι στο χρόνο και στο πνεύμα της γειτονιάς. Το λυρικό μέρος είναι ελάχιστο, σχεδόν ανύπαρκτο, αλλά κάθε σύνθεση είναι γεμάτη λυρισμό. Το άλμπουμ τους ακούγεται ολόκληρο, συν μια … ηλεκτρονική συμφωνία. Αν και προσωπικά προτιμώ το πρώτο τους άλμπουμ, το “Mets” έρχεται να επιβεβαιώσει ότι, έχουν πολλά ακόμα να δώσουν, απαλλαγμένοι πλέον από το άγχος της διανομής του νέου τους δίσκου.

Jacek Maniakowski