Deceptor

Οι Deceptor είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση για την ελληνικά metal σκηνή. Δεν έχουν κάποια δισκογραφική δουλειά, αν και κυκλοφορεί ένα CD, το The Legend, με δικό τους υλικό, αλλά πιθανός οχι με την δική τους άδεια. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η δεκαετία του '80 τελειώνει για την ελληνική hard rock-heavy metal σκηνή όπως και άρχισε, ηρωικά. Κάτι σαν την μάχη των Θερμοπυλών. Αν και οι συναυλίες γίνονται πιο τακτικά και τα δισκάδικα, έχουν μυριστεί ζεστό χρήμα από τους φαν του είδους και κάνουν πιο τακτικά εισαγωγές. Ελάχιστες είναι κυκλοφορίες από ελληνικές δισκογραφικές και αυτές, για κάποιο διάστημα, μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες (άϊρον μείντεν- ποουερ σλεΪβ, μανοουαρ- φαϊτινγκ δε ουόρλντ, αυτό το έχω ακόμα σε κασέτα). Κάτι που φάνταζε περισσότερο με κάποιο σύντομο ανέκδοτο, παρά με συγκρότημα και τίτλο δίσκου. Ο νόμος αυτός, να χρησιμοποιούνται μόνο ελληνικοί χαρακτήρες,μετά από κάποιο διάστημα αποσύρθηκε. Πέρα, όμως από αυτά, ανθεί η αγορά των ντέμο, σε κασέτα πάντα. Φυσικά σε κάποια παρέα, ένας αγόραζε και οι υπόλοιποι αντιγράφαν από αυτόν. Η αγορά του, αν και σχετικά πιο φθηνό από ένα βινύλιο, ήταν πάντα λαχείο και συνήθως χαμένο λαχείο. Κακός ήχος ήταν το λιγότερο κακό σε αυτές τις κασέτες. Αλλά υπήρχε κάποιο διαμάντι σε αυτά.... το ντέμο των Deceptor.

Οι Deceptor εμφανίστηκαν από το πουθενά, το ντέμο τους επαγγελματικό, με καλό ήχο και συνθέσεις που παρέπεμπαν σε μεγάλο γκρουπ, έγινε γρήγορα περιζήτητο. Το ξεκίνημα τους είναι ένα μυστήριο. Άρχισαν να παίζουν σε σκηνές της Θεσσαλονίκης, που ήταν και γενέτειρα τους, με επαγγελματισμό μιας μπάντας με πολύχρονη πείρα. Οι μουσικοί του σχήματος, Θάνος Σερκεζης στα ντραμς, Κώστας Ραγγαζάς στο μπάσο, Δημήτρης Αστεριάδης κιθάρα και ο Γιάννης Καλαμποκίδης, πέρα από το ταλέντο τους έδειχναν και περίσσια μουσική παιδεία. Αλλά αυτό που έστελνε το κάτω σαγόνι σου ακόμα και πιο κάτω από την "τρύπα του Κούβελα" ήταν τα φωνητικά του Γιάννη Κουτσελίνη. Για πολλούς η καλύτερα φωνή που γέννησε αυτή η χώρα και όχι μόνο στον χώρο του metal. Οι συνθέσεις τους παραμένουν ακόμα φρέσκες και κλασικές.

Το περίφημο ντέμο τους κυκλοφόρησε το 1989. Το 1990 κυκλοφόρησε ένα promo tape με την ελπίδα ότι θα εξασφάλιζε κάποιο συμβόλαιο. Τζίφος. Το 1991 ακολούθησε και δεύτερο promo, αλλά και πάλι αποτέλεσμα δεν ήρθε ποτέ: τα πράγματα είχαν αρχίσει να αγριεύουν για τα ελληνικά συγκροτήματα. Μοιραία λοιπόν, κάπου στο 1992 οι Deceptor διαλύθηκαν άδοξα. Ο Γιάννης Κουτσελίνης αρκετό καιρό μετά τη διάλυση των Deceptor πέρασε από τους Βρετανούς Ballance of Power, ενώ εδώ και χρόνια είναι τραγουδιστής των ομοεθνών τους Biomechanical. Jacek Maniakowski

Black Sabbath - The Wizard

Το "The Wizard" είναι το δεύτερο κομμάτι του παρθενικού άλμπουμ των Black Sabbath, αλλά επίσης και στην Β πλευρά του σινγκλ του Paranoid. Το κομμάτι γράφτηκε από όλα τα μέλη του συγκροτήματος, τους Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler, Bill Ward. Το τραγούδι μιλάει για έναν Μάγο, όπως λέει και ο τίτλος του, οποίος με την μαγεία του ενθαρρύνει ανθρώπους που συναντά. Ο χαρακτήρας του τραγουδιού είναι εμπνευσμένος τον Gandalf του The Lord of the Rings. Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τον Ντήλερ τους, που τους προμήθευε τα ναρκωτικά, τα οποία ήταν και τα μαγικά του. Το κομμάτι δεν ξεφεύγει από την εμμονή τους με την μαύρη μαγεία, από την οποία θα αργήσεις να απαλλαγεί ακόμα και στην σόλο του καριέρα ο Ozzy.  

Jacek Maniakowski

Dead Man's Bones

Παραδείγματα ηθοποιών που ασχολήθηκαν με μουσική δεν είναι λίγα. Λίγα όμως τα παραδείγματα αυτών που δημιούργησαν έναν ιδιαίτερο ήχο. Μπορεί όταν συναντιούνται χημικά στοιχεία να δημιουργείται έκρηξη, αλλά όταν συναντιούνται "εκρηκτικοί" άνθρωποι με κοινή τους αγάπη την μουσική, η χημεία είναι αναπόφευκτη.
Ο λόγος για τους Dead Man's Bones, ένα ντουέτο που αποτελείται από έναν ηθοποιό, τον  Ryan Gosling και έναν πολύ-οργανίστα, τον Zach Shields. Αυτό όμως που του ένωσε είναι ιστορίες για φαντάσματα. Και οι δύο είχαν εμμονή με ιστορίες μυστηρίου. Αυτήν την εμμονή ήθελαν να μετατρέψουν σε μουσική, αγγίζοντας νέες μουσικές γαίες. Και τα κατάφεραν.
Αν και ένα άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει μόνο, κατάφεραν να αφήσουν το δικό τους στίγμα στην μουσική, με τον ιδιαίτερο ήχο τους. Στο πρώτο τους άλμπουμ το Dead Man's Bones, ομώνυμο τους έχουν χρησιμοποιήσει την χορωδία του Silverlake Conservatory of Music. Είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που έχει ιδρυθεί από τον μπασίστα των Red Hot Chili Peppers, τον  Michael "Flea" Balzary και τον Keith "Tree" Barry. Ο σκοπός του είναι μουσική εκπαίδευση των νέων. Αυτή η παιδική χορωδία, έδωσε την πινελιά της διαφορετικότητας στο ντουέτο. 
Έτσι, το ντουέτο έδωσε σε ελεύθερη κυκλοφορία το πρώτο τους βίντεο, το "In The Room Where You Sleep" τα Χριστούγεννα του 2008. Σιγά σιγά άρχισαν να κυκλοφορούν, μαζί με το άλμπουμ και η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. Η μουσική τους δύσκολα μπορεί κανείς να της δώσει κάποιον ορισμό. Ίσως οι ορισμοί Indie rock και folk rock να είναι πιο κοντινοί. 
 Jacek Maniakowski

Evanescence - Going Under

Κάπου στις αρχές του της δεύτερης χιλιετηρίδας, ένα γκρουπ με κάπως διαφορετικό ήχο και μια γυναικεία φωνή που έπαιζε τις οκτάβες, σαν ένας δεκάχρονος παίζει γιο γιο, εμφανίζεται σχεδόν από το πουθενά. Οι Evanescence κάναν έναν μεγάλο μπαμ με το ντεμπούτο τους άλμπουμ Fallen. Το "Bring Me to Life" εκτόξευσε την μπάντα στην κορυφή, πριν γίνει σούπα και αρχίζει να παίζεται ακόμα και σε ασανσέρ πολυτελών ξενοδοχείων. Όμως το δεύτερο σινγκλ, "Going Under" κράτησε τα προσχήματα, μπροστά στα αυτιά των οπαδών σκληρής μουσικής, αλλά και δημιουργώντας νέους.
Οι παλιοί πολλά μπορούν να προσδώσουν πολλά στην παρέα της  Amy Lee, από υπερβολική προώθηση από τις δισκογραφικές ως υπερβολική "φλωριά". Αλλά ένα είναι σίγουρο ότι δώσανε μια νέα πνοή στην σκληρή μουσική, κάνοντας πολλούς πιτσιρικάδες να ασχοληθούν με αυτήν. Το  "Going Under" είναι δημιουργία των Amy Lee, David Hodges και Ben Moody. Δεν έπιασε κορυφή, αλλά μάλλον περιττό για μια μπάντα με σκληρό ήχο. Το λυρικό μέρος είναι τελείως σούπα. Μιλάει για κάποιον που βγαίνει από μια κακή σχέση και αποφασίζει να αλλάξει την μίζερη κατάστασή του. Μπλιαχ!!!
Αλλά αυτό που είναι αριστουργηματικό είναι ο τρόπος σύνθεσης, όπου η βελούδινη φωνή της  Amy Lee συναντά δυνατά riff και γρήγορα ντραμς. Τα  rock, alternative metal, gothic rock, hard rock και chamber pop συνυπάρχουν αρμονικά, όπως το χαρακτηρίζει κάποιος δημοσιογράφος. Η  The Boston Globe το χαρακτηρίζει σαν, η Sarah McLachlan κάνει τα φωνητικά των Godsmack. 
Το βιντεοκλίπ είναι κάτι παραπάνω από προσεγμένο. Σκηνοθετημένο από τον  Philipp Stölzl και γυρισμένο στο Βερολίνο, δείχνει την τραγουδίστρια να περιτρυγιρίζεται από ανθρώπους τέρατα. Τα φορέματα που φοράει στην σκηνή είναι σχεδιασμένα από την ίδια την τραγουδίστρια. Τα σχεδίασε όταν βρισκόταν στο  Los Angeles, όπου ήταν αρχικά να γίνουν τα γυρίσματα, αναρρώνοντας από μια ασθένεια. 
Jacek Maniakowski

Truly

Η σκηνή του Seattle στα τέλη του '80 και αρχές '90, εκτός ότι καθιέρωσε ένα νέο είδος, το grunge, δημιούργησε και δεκάδες μπάντες. Σαν μουσική άνοιξη, εκείνη η εποχή γεννούσε μουσικά άνθη, όσο λίγες εποχές και μάλιστα μόνο σε μια συγκεκριμένη πόλη.  Αν και ανέδειξε αρκετά σούπερ γκρουπ, αλλά πολύ περισσότερα μείνανε στην λήθη του χρόνου, αν και η ήταν ισάξια με αυτά που έκαναν μουσικά γνωστή την πόλη της δυτικής ακτής. Ένα από αυτά ήταν και οι Truly.
Δημιουργήθηκαν από τους  Robert Roth, φωνητικά και κιθάρα,Hiro Yamamoto, στο μπάσο και τον  drummer Mark Pickere. Ο πρώτος, μετά την διάλυση της μπάντας του, των  Krooks Storybook έκανε οντισιόν για να παίξει κιθάρα για τους Nirvana.  Τελικά αποφάσισαν να συνεχίσουν ως τρίο, η διάσημη μετά μπάντα. Τότε ο Roth, συναντήθηκε με τον Pickere και ενώ είχε ξεκινήσει να γράφει δικά του τραγούδια. Μέσα σε μια εβδομάδα εγκατάλειψε τους  Screaming Trees και σε λίγες μέρες βρήκαν έναν τύπο πού έπαιζε μπάσο, τον Chris Quinn και τον πείθουν να πιάσει κιθάρα. Συνειδητοποιώντας ότι είχαν γίνει μπάντα και είχαν ένα τραγούδι που το λέγανε Truly, αποφάσισαν να την ονομάσου και έτσι. Το μόνο που έμεινε κενό ήταν η θέση του μπασίστα. Ένα τηλέφωνο στον  Yamamoto, που αν και έκανε τον ξινό, μιας και είχε να παίξει δύο χρόνια, κάλυψε τελικά και αυτό το κενό. 
Οι 4 τους ηχογραφούν το ντεμπούτο τους EP, Heart and Lungs, για την  Sub Pop το 1991. Ήταν η μοναδική τους ηχογράφηση σαν κουαρτέτο. Ο Chris Quinn αποχωρεί από την μπάντα με κύριο λόγο την διαφωνία του με τον Roth.  Το 1993 υπογράφουν στην Capitol Records και δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το Fast Stories... from Kid Coma, που παίρνει φανταστικές κριτικές. Το επόμενο άλμπουμ Feeling You Up,κυκλοφορούν δύο χρόνια αργότερα από μια μικρή δισκογραφική, την Thick Records. Η προηγούμενη κατηγορήθηκε για ελλειπή υποστήριξη, και μάλλον όχι άδικα. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, σταματά στην μέση, αφού ο ντράμερ τους ο Pickere, τους εγκαταλείπει για να λύσει κάποια προσωπικά προβλήματα, όπως υποστηρίζει. Με την κυκλοφορία του Twilight Curtains, το 2000, η μπάντα διαλύεται. Το 2008, ξανά-ενώνονται για να κάνουν κάποια τουρνέ. 
Jacek Maniakowski

Jane Doe - Echo-λόγιο

1. 
   Οι Jane Doe απαντούν: 
   1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Την ανωνυμία, την απουσία ταυτότητας, το πόσο λίγο ανάγκη έχουμε πραγματικά από τις ταμπέλες, τους χαρακτηρισμούς, τον εκβιασμό του να ανήκεις κάπου –να είσαι κάποιος.

2) Χρήμα ή δόξα;

Τίποτα από τα δύο. Μόνο την πείνα θέλουμε για να πάμε παρακάτω, να δούμε μία ακόμα στροφή του δρόμου… και το χρόνο για το Ταξίδι.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Χάος σε τάξη

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Κάθε επόμενη μέρα

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Εκείνη που φτιάχνεται χωρίς ψυχή, απλά για να βγάλει ο καλλιτέχνης το μεροκάματο. Και υπάρχει σε όλα τα είδη…

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Θα την καταστρέφαμε.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με ένα σωρό κόσμος. Ας πούμε με τον Bob Dylan και το Αφεντικό.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Σαν κάτι που είναι δίπλα σε αυτά αλλά ποτέ σαν αυτά. 

9) Οι επιρροές σας;

1 εκατομμύρια και μία.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μέσον για να έρθουν πράγματα: παρέες, ωριμότητα. Μέσον για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Μέσον για να αλλάξει ο κόσμος.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Το μαχαίρι είναι για να κόβει ψωμί ή για να σφάζει; Διαλέγεις και παίρνεις ότι σε εκφράζει.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Μυρμήγκι. Πιο εργατικός πεθαίνεις…

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να υπάρχει.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Οι στιγμές που πρέπει να βυθιστείς στον εαυτό σου και να αναδυθείς για να κάνεις μουσική και στίχους εκείνα που είδες μέσα σου. Αυτή η γύμνια, αυτή η έκθεση στον ακροατή είναι από τα πιο βάρβαρα και σκοτεινά πράγματα.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/TheJaneDoeBand

και δω:  http://janedoegreece.tumblr.com/

      Θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/user/janedoegreek?feature=watch

Metallica - Nothing Else Matters

Το γεγονός ότι, οι  Metallica θα μουν στα "σαλόνια", ούτε οι ίδιοι θα μπορούσαν να φανταστούν, 10 χρόνια πριν την κυκλοφορία του πέμπτου τους άλμπουμ, το 1992. Ο βασικός λόγος που το Black Album, όπως είναι γνωστό στους οπαδούς του, μπήκε στα σαλόνια είναι το τραγούδι Nothing Else Matters. Η πιο γνωστή power  ballad  στη  σύγχρονη ροκ σκηνή, ήταν το τρίτο σινγκλ από το ομώνυμο άλμπουμ των Metallica, όπως λέγεται επίσημα. Σίγουρα φαίνεται μια πιο εμπορική στροφή της μπάντας, αλλά δεν χάνουν καθόλου από τον δυναμισμό τους. Η μόνη "ευαίσθητη" στιγμή του άλμπουμ είναι το τραγούδι αυτό. 
Η δημιουργία των James Hetfield και Lars Ulrich, σκαρφάλωσε σχεδόν σε όλες κορυφές των charts και έχει γίνει cover πάνω από 40 φορές. Είναι από τα λίγα ροκ μουσικά κομμάτια που ξεκινάνε με  arpeggio, οποίο παραπέμπει περισσότερο στην κλασική μουσική. Είναι επίσης, από τα ελάχιστα τραγούδια της μπάντας όπου το σόλο παίζει ο  Hetfield και όχι Kirk Hammett. Το λυρικό μέρος ανήκει στον τραγουδιστή, αλλά και το μουσικό είναι δική του έμπνευση, αν και χρεώνεται και στον ντράμερ.
Η μουσική του γράφτηκε, την ώρα που μιλούσε στο τηλέφωνο με την τότε φίλη του Kristen Martinez. Οι στίχοι περιγράφουν την κατάσταση του αποχωρισμού των μουσικών από τα αγαπημένα του πρόσωπα. Την τότε του φίλη σκεφτόταν ο Hetfield, όταν έγραφε τους στίχους. Αλλά τελικά η συμβολή της στην ζωή του ήταν μόνο αυτό το τραγούδι, μιας που η σχέση τους δεν κράτησε πολύ. Αρχικά δεν είχε σκοπό να το δώσει στην μπάντα, το θεωρούσε απλά δικό του. Αλλά το άκουσε κατά λάθος ο  Lars Ulrich και έτσι μπήκε στο άλμπουμ. 

Το τραγούδι, αν και είναι ερωτικό, οι πρώτοι στίχοι So close no matter how far/ Couldn't be much more from the heart / Forever trust in who we are / And nothing else matters, είναι τα τελευταία λόγια του παππού του δημιουργού του κομματιού, με τους οποίους και κλείνει. 

Jacek Maniakowski