Audioslave - Like a Stone

Οι Audioslave, δεν ήταν απλά άλλο ένα σούπερ γκρουπ, αλλά και το ταλέντο τους συνδυάστηκε άψογα και μέσα από τις συνθέσεις τους. Το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους, του 2002, έβγαλε αρκετά διαμάντια, μεταξύ αυτών ήταν και το "Like a Stone". Το δεύτερο σινγκλ από αυτό είναι μια σύνθεση όλης της μπάντας, με τον  Chris Cornell να αναλαμβάνει το λυρικό μέρος. 
Μουσικά το κομμάτι εναλλάσσει δυνατές κιθάρες με μελωδία και με την φωνή του Chris Cornell, να είναι συνδετικός κρίκος αυτών. Το λυρικό μέρος, σύμφωνα με τον μπασίστα  Tim Commerford, αναφέρεται σε έναν γέρο άνθρωπο που τον έχει χάσει την οικογένειά του και τους φίλους του. Ο ίδιος περιμένει απλά τον θάνατο και να τους δει μονοιασμένους όλους μαζί, πριν πεθάνει. Αν και οι στίχοι αφήνουν, μια αίσθηση ρομαντικής νοσταλγίας, πάντα κατά τον Commerford, ο δημιουργός τους έχει μια διαφορετική προσέγγιση. Ο ίδιος λέει, ότι αναφέρεται στην μετά θάνατο ζωή. Η ελπίδα που δίνουν οι μονοθεϊστικές θρησκείες, ότι θα βρούμε μια καλή θέση μετά θάνατον. Κι αυτό με μια ηθική ζωή και σκληρή δουλειά.
Η μελαγχολική χροιά ορισμένων στίχων, κατά πολλούς, δίνει την εντύπωση ότι το τραγούδι μιλάει για τον τραγουδιστή των Alice in Chains , Layne Staley, οποίος άφησε την τελευταία του πνοή, λίγο πριν την δημιουργία των στίχων. Ο ίδιος το αρνείται, λέγοντας πως δεν είναι το είδος του δημιουργού, που μόλις κάποιος πεθάνεις θα αρχίσει να γράφει γι αυτόν. 
Το βιντεοκλίπ γύρισε ο πολυβραβευμένος Meiert Avis και γυρίστηκε σε μια παλιά ισπανική έπαυλη στο  Los Angeles. Το ιδιαίτερο της είναι,  ότι εκεί έγραφε τα τραγούδια του και ο  Jimi Hendrix, όταν ζούσε εκεί. Ο πιτσιρίκος που εμφανίζεται σε αυτό είναι ο, τότε ενός έτους, γιος του Tim Commerford. 
Jacek Maniakowski

Dead Kennedys - Holiday in Cambodia

Οι  Dead Kennedys δεν ανέστησαν μόνο την punk και της έδωσαν περισσότερο γκάζι, αλλά μέσα στους καυστικούς τους στίχους κάνουν και μαθήματα ιστορίας. Το δεύτερο τους σινγκλ από το ντεμπούτο τους άλμπουμ δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτόν τον κανόνα. Το "Holiday in Cambodia"  είναι δημιουργία των Jello Biafra και John Greenway και βρίσκεται στο Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980). 
Το λυρικό μέρος αναφέρεται στην  6 October 1976 Massacre, που έλαβε μέρος στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης την  Bangkok. Ήταν μια πολυήμερη διαμαρτυρία, κυρίως φοιτητών, από πολλά πανεπιστήμια, έξω από το  Thammasat University της πρωτεύουσας. Η διαμαρτυρία αφορούσε την, από Αμερικανούς υποκινούμενη, επιστροφή του δικτάτορα  Thanom Kittikachorn. Η κατάληξη ήταν 46, νεκροί από πυροβολισμού και ξυλοδαρμούς. Αλλά κάποιες φιλανθρωπικές οργανώσεις κάνουν αναφορά για πάνω από εκατό νεκρούς. 
Το τραγούδι επικρίθηκε και από τις δύο πλευρές, ολοκληρωτικά καθεστώτα της Ανατολής και από τον αμερικάνικο εφησυχασμό. Στους στίχους τους, σατυρικά αντιπαραθέτουν των Φαρισαϊσμό των Αμερικάνων και την βία του καθεστώτος του  Pol Pot. Τον Οκτώβριο του 1998,ο Jello Biafra μηνύθηκε από πρώην μέλη των Dead Kennedys, επειδή δεν επέτρεψε το τραγούδι να χρησιμοποιηθεί σε μια διαφήμιση της  Levi's. Τα υπόλοιπα μέλη έχουν κάπως διαφορετική άποψη, ότι ο δημιουργός τους εξαπάτησε σχετικά με τα δικαιώματα του τραγουδιού. 
Το τραγούδι έχει διασκευαστεί αρκετές φορές και δεν έλειψαν οι νότες του από πολλές τηλεοπτικές σειρές. 

Jacek Maniakowski

Αντώνης Μιτζέλος

Γεννήθηκε στον Πειραιά. Συνθέτης - Κιθαρίστας - Ενορχηστρωτής - Τραγουδιστής. Ξεκίνησε να παίζει μουσική επαγγελματικά το 1977 με μικρές μπάντες. Το 1979 μαζί με τον Λ. Μαχαιρίτσα δημιουργούν τους P.L.G. band, που αργότερα μετονομάζονται σε ΤΕΡΜΙΤΕΣ. Κυκλοφορούν συνολικά 12 άλμπουμ σε διάστημα 10 χρόνων, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό μουσικό ιδίωμα στον χώρο του Ελληνικού τραγουδιού. Έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους Έλληνες καλλιτέχνες, που έχουν στοιχεία ποιότητας. Από το 1991 συνεργάζεται με την Ε. Αρβανιτάκη και μέσα σε μια 8-ετία κάνουν πάνω από 1000 συναυλίες. Παραγωγικότατος, αυτός ο μουσικοσυνθέτης έχει ένα πλήθος δισκογραφικών δουλειών, οι οποίες αναδεικνύουν και τις μουσικές του γνώσεις, αλλά και το αστείρευτο ταλέντο του. Αυτόν τον καιρό έχει ένα δικό του πρότζεκτ, την «Κιθαρωδία» και όπως λέει και η ετυμολογία, αποτελείται από κιθάρες και φωνητικά.

Αλλά ο Αντώνης Μιτζέλος, περί αυτού πρόκειται, είναι κάτι παραπάνω από τα μουσικά του κατορθώματα. Είναι ένας σύγχρονος βάρδος, που δεν χρησιμοποιεί την μουσική για προσωπική προβολή, αλλά σαν μέσον εξύψωσης του ανθρώπου. Πραγματικά ένας αντιπρόσωπος της Μούσας, ένας πιστός υπηρέτης(αρχ. σήμαινε κωπηλάτης) στο πλοίο της Τέχνης. Ονειροπολεί μέσα από της νότες και αφηγείται ιστορίες με αυτές και μόνο. Η μοναδικότητα της προσωπικότητας του δεν περιορίζεται μόνο στα μουσικά του δρώμενα, αλλά και σαν άνθρωπος θεωρείται ξεχωριστός από τους συνεργάτες. Δεν έχει αφήσει τον εαυτό το να αποξενωθεί από νέους μεγαλώνοντας, όχι μόνο μουσικά, όπως μας λέει χαρακτηριστικά κάποιος που έχει συνεργαστεί μαζί του στην σκηνή.

Μουσικά είναι υπερασπιστής της πραγματικής ελληνικής μουσικής παράδοσης, αλλά και αγγελιοφόρος της. Και αυτός είναι ο δρόμος προς μια παγκόσμια μουσική, να κρατάει ζωντανή την μουσική παράδοση της χώρας του. Οι μουσικές του γνώσεις του επιτρέπουν να μην γνωρίζει και μουσικά σύνορα και να περνάει από είδος σε είδος με μεγάλη ευκολία. Σίγουρα, δε φτάνει ένα άρθρο να αποκαλύψει, έστω στο ελάχιστο, το μεγαλείο αυτού του καλλιτέχνη, που μόνο μπορεί να δώσει μια ώθηση να τον αποκαλύψει ο καθένας μόνος του. Και αυτό είναι και ο σκοπός του, απλά να δώσει μια πρόταση προς περαιτέρω εξερεύνηση. Με το τωρινό του σχήμα κινείται ανάμεσα σε ακουστικό ροκ και τζαζ, αλλά ο χαρακτηρισμός είναι μάλλον ελλειπή, μιας που ο αυτοσχεδιασμός είναι βασικό στοιχείο των εμφανίσεων του. 

Jacek Maniakowski

Deceptor

Οι Deceptor είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση για την ελληνικά metal σκηνή. Δεν έχουν κάποια δισκογραφική δουλειά, αν και κυκλοφορεί ένα CD, το The Legend, με δικό τους υλικό, αλλά πιθανός οχι με την δική τους άδεια. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η δεκαετία του '80 τελειώνει για την ελληνική hard rock-heavy metal σκηνή όπως και άρχισε, ηρωικά. Κάτι σαν την μάχη των Θερμοπυλών. Αν και οι συναυλίες γίνονται πιο τακτικά και τα δισκάδικα, έχουν μυριστεί ζεστό χρήμα από τους φαν του είδους και κάνουν πιο τακτικά εισαγωγές. Ελάχιστες είναι κυκλοφορίες από ελληνικές δισκογραφικές και αυτές, για κάποιο διάστημα, μόνο με ελληνικούς χαρακτήρες (άϊρον μείντεν- ποουερ σλεΪβ, μανοουαρ- φαϊτινγκ δε ουόρλντ, αυτό το έχω ακόμα σε κασέτα). Κάτι που φάνταζε περισσότερο με κάποιο σύντομο ανέκδοτο, παρά με συγκρότημα και τίτλο δίσκου. Ο νόμος αυτός, να χρησιμοποιούνται μόνο ελληνικοί χαρακτήρες,μετά από κάποιο διάστημα αποσύρθηκε. Πέρα, όμως από αυτά, ανθεί η αγορά των ντέμο, σε κασέτα πάντα. Φυσικά σε κάποια παρέα, ένας αγόραζε και οι υπόλοιποι αντιγράφαν από αυτόν. Η αγορά του, αν και σχετικά πιο φθηνό από ένα βινύλιο, ήταν πάντα λαχείο και συνήθως χαμένο λαχείο. Κακός ήχος ήταν το λιγότερο κακό σε αυτές τις κασέτες. Αλλά υπήρχε κάποιο διαμάντι σε αυτά.... το ντέμο των Deceptor.

Οι Deceptor εμφανίστηκαν από το πουθενά, το ντέμο τους επαγγελματικό, με καλό ήχο και συνθέσεις που παρέπεμπαν σε μεγάλο γκρουπ, έγινε γρήγορα περιζήτητο. Το ξεκίνημα τους είναι ένα μυστήριο. Άρχισαν να παίζουν σε σκηνές της Θεσσαλονίκης, που ήταν και γενέτειρα τους, με επαγγελματισμό μιας μπάντας με πολύχρονη πείρα. Οι μουσικοί του σχήματος, Θάνος Σερκεζης στα ντραμς, Κώστας Ραγγαζάς στο μπάσο, Δημήτρης Αστεριάδης κιθάρα και ο Γιάννης Καλαμποκίδης, πέρα από το ταλέντο τους έδειχναν και περίσσια μουσική παιδεία. Αλλά αυτό που έστελνε το κάτω σαγόνι σου ακόμα και πιο κάτω από την "τρύπα του Κούβελα" ήταν τα φωνητικά του Γιάννη Κουτσελίνη. Για πολλούς η καλύτερα φωνή που γέννησε αυτή η χώρα και όχι μόνο στον χώρο του metal. Οι συνθέσεις τους παραμένουν ακόμα φρέσκες και κλασικές.

Το περίφημο ντέμο τους κυκλοφόρησε το 1989. Το 1990 κυκλοφόρησε ένα promo tape με την ελπίδα ότι θα εξασφάλιζε κάποιο συμβόλαιο. Τζίφος. Το 1991 ακολούθησε και δεύτερο promo, αλλά και πάλι αποτέλεσμα δεν ήρθε ποτέ: τα πράγματα είχαν αρχίσει να αγριεύουν για τα ελληνικά συγκροτήματα. Μοιραία λοιπόν, κάπου στο 1992 οι Deceptor διαλύθηκαν άδοξα. Ο Γιάννης Κουτσελίνης αρκετό καιρό μετά τη διάλυση των Deceptor πέρασε από τους Βρετανούς Ballance of Power, ενώ εδώ και χρόνια είναι τραγουδιστής των ομοεθνών τους Biomechanical. Jacek Maniakowski

Black Sabbath - The Wizard

Το "The Wizard" είναι το δεύτερο κομμάτι του παρθενικού άλμπουμ των Black Sabbath, αλλά επίσης και στην Β πλευρά του σινγκλ του Paranoid. Το κομμάτι γράφτηκε από όλα τα μέλη του συγκροτήματος, τους Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler, Bill Ward. Το τραγούδι μιλάει για έναν Μάγο, όπως λέει και ο τίτλος του, οποίος με την μαγεία του ενθαρρύνει ανθρώπους που συναντά. Ο χαρακτήρας του τραγουδιού είναι εμπνευσμένος τον Gandalf του The Lord of the Rings. Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τον Ντήλερ τους, που τους προμήθευε τα ναρκωτικά, τα οποία ήταν και τα μαγικά του. Το κομμάτι δεν ξεφεύγει από την εμμονή τους με την μαύρη μαγεία, από την οποία θα αργήσεις να απαλλαγεί ακόμα και στην σόλο του καριέρα ο Ozzy.  

Jacek Maniakowski

Dead Man's Bones

Παραδείγματα ηθοποιών που ασχολήθηκαν με μουσική δεν είναι λίγα. Λίγα όμως τα παραδείγματα αυτών που δημιούργησαν έναν ιδιαίτερο ήχο. Μπορεί όταν συναντιούνται χημικά στοιχεία να δημιουργείται έκρηξη, αλλά όταν συναντιούνται "εκρηκτικοί" άνθρωποι με κοινή τους αγάπη την μουσική, η χημεία είναι αναπόφευκτη.
Ο λόγος για τους Dead Man's Bones, ένα ντουέτο που αποτελείται από έναν ηθοποιό, τον  Ryan Gosling και έναν πολύ-οργανίστα, τον Zach Shields. Αυτό όμως που του ένωσε είναι ιστορίες για φαντάσματα. Και οι δύο είχαν εμμονή με ιστορίες μυστηρίου. Αυτήν την εμμονή ήθελαν να μετατρέψουν σε μουσική, αγγίζοντας νέες μουσικές γαίες. Και τα κατάφεραν.
Αν και ένα άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει μόνο, κατάφεραν να αφήσουν το δικό τους στίγμα στην μουσική, με τον ιδιαίτερο ήχο τους. Στο πρώτο τους άλμπουμ το Dead Man's Bones, ομώνυμο τους έχουν χρησιμοποιήσει την χορωδία του Silverlake Conservatory of Music. Είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που έχει ιδρυθεί από τον μπασίστα των Red Hot Chili Peppers, τον  Michael "Flea" Balzary και τον Keith "Tree" Barry. Ο σκοπός του είναι μουσική εκπαίδευση των νέων. Αυτή η παιδική χορωδία, έδωσε την πινελιά της διαφορετικότητας στο ντουέτο. 
Έτσι, το ντουέτο έδωσε σε ελεύθερη κυκλοφορία το πρώτο τους βίντεο, το "In The Room Where You Sleep" τα Χριστούγεννα του 2008. Σιγά σιγά άρχισαν να κυκλοφορούν, μαζί με το άλμπουμ και η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. Η μουσική τους δύσκολα μπορεί κανείς να της δώσει κάποιον ορισμό. Ίσως οι ορισμοί Indie rock και folk rock να είναι πιο κοντινοί. 
 Jacek Maniakowski

Evanescence - Going Under

Κάπου στις αρχές του της δεύτερης χιλιετηρίδας, ένα γκρουπ με κάπως διαφορετικό ήχο και μια γυναικεία φωνή που έπαιζε τις οκτάβες, σαν ένας δεκάχρονος παίζει γιο γιο, εμφανίζεται σχεδόν από το πουθενά. Οι Evanescence κάναν έναν μεγάλο μπαμ με το ντεμπούτο τους άλμπουμ Fallen. Το "Bring Me to Life" εκτόξευσε την μπάντα στην κορυφή, πριν γίνει σούπα και αρχίζει να παίζεται ακόμα και σε ασανσέρ πολυτελών ξενοδοχείων. Όμως το δεύτερο σινγκλ, "Going Under" κράτησε τα προσχήματα, μπροστά στα αυτιά των οπαδών σκληρής μουσικής, αλλά και δημιουργώντας νέους.
Οι παλιοί πολλά μπορούν να προσδώσουν πολλά στην παρέα της  Amy Lee, από υπερβολική προώθηση από τις δισκογραφικές ως υπερβολική "φλωριά". Αλλά ένα είναι σίγουρο ότι δώσανε μια νέα πνοή στην σκληρή μουσική, κάνοντας πολλούς πιτσιρικάδες να ασχοληθούν με αυτήν. Το  "Going Under" είναι δημιουργία των Amy Lee, David Hodges και Ben Moody. Δεν έπιασε κορυφή, αλλά μάλλον περιττό για μια μπάντα με σκληρό ήχο. Το λυρικό μέρος είναι τελείως σούπα. Μιλάει για κάποιον που βγαίνει από μια κακή σχέση και αποφασίζει να αλλάξει την μίζερη κατάστασή του. Μπλιαχ!!!
Αλλά αυτό που είναι αριστουργηματικό είναι ο τρόπος σύνθεσης, όπου η βελούδινη φωνή της  Amy Lee συναντά δυνατά riff και γρήγορα ντραμς. Τα  rock, alternative metal, gothic rock, hard rock και chamber pop συνυπάρχουν αρμονικά, όπως το χαρακτηρίζει κάποιος δημοσιογράφος. Η  The Boston Globe το χαρακτηρίζει σαν, η Sarah McLachlan κάνει τα φωνητικά των Godsmack. 
Το βιντεοκλίπ είναι κάτι παραπάνω από προσεγμένο. Σκηνοθετημένο από τον  Philipp Stölzl και γυρισμένο στο Βερολίνο, δείχνει την τραγουδίστρια να περιτρυγιρίζεται από ανθρώπους τέρατα. Τα φορέματα που φοράει στην σκηνή είναι σχεδιασμένα από την ίδια την τραγουδίστρια. Τα σχεδίασε όταν βρισκόταν στο  Los Angeles, όπου ήταν αρχικά να γίνουν τα γυρίσματα, αναρρώνοντας από μια ασθένεια. 
Jacek Maniakowski