Suede - The Asphalt World

Ένας άνθρωπος αναζητώντας νέες γαίες, αλλά και ακόμα και άλλους κόσμους, ουσιαστικά αναζητά τον εαυτό του. Η πιο απέλπιδη προσπάθεια για την αναζήτηση αυτή είναι το ταξείδι στον κόσμο των ναρκωτικών. Που προσφέρει, την στιγμιαία έστω, απαλλαγή από τον πόνο. Όμως, η όλη αυτή προσπάθεια περιέχει πολλές παγίδες και πιο συνήθης κατάληξη, αντί να βρεις τον εαυτό σου τον χάνεις τελείως σε σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού. Η καλλιτεχνική ευαισθησία, μπορεί να προσφέρει μια σχετική ευκινησία και ώθηση, αλλά καμιά προστασία από δαίμονες του κάθε καλλιτέχνη. Ειδικά, όταν η δόξα λειτουργεί σαν ένας αυξητικός παράγοντας όλων των φόβων, ενοχών και αναμνήσεων. 
Οι πρωτοπόροι  alternative rock  Suede, είναι ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μετά την επιτυχία του πρώτου και ομώνυμου τους άλμπουμ, η πίεση που δημιούργησε  στα μέλη της μπάντας η ξαφνικά δόξα, ήταν αφόρητη, με αποτέλεσμα να ξυπνήσουν αρκετοί δαίμονες των δημιουργών της μπάντας. Το δεύτερο άλμπουμ τους, το Dog Man Star είναι η μουσική έκφραση αυτής της κατάστασης, με τα φωνητικά του Brett Anderson να αποδίδουν αυτόν τον πόνο.  Όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι γραμμένες από τους  Brett Anderson και Bernard Butler, με τον πρώτο να αναλαμβάνει το λυρικό μέρος και τον κιθαρίστα το μουσικό. 
Μια από τις δημιουργίες του πιο κλειστοφοβικού άλμπουμ αυτή της μπάντας ήταν και το "The Asphalt World" , το πιο μεγάλο τραγούδι σε διάρκεια όλου του δίσκου. Το λυρικό μέρος μιλάει για την 17-χρόνη κοπέλα του Brett Anderson, την Anick, η οποία ήταν η κύρια έμπνευση για άλλα τραγούδια του δίσκου. Όταν έγραφε τους στίχους ήταν συνεχώς υπό την επήρεια ναρκωτικών, ψυχοτρόπων κυρίως. Το λυρικό στιλ ήταν μια προσπάθεια να μιμηθεί τον  William Blake και το δίστιχο "she comes to me and I supply her with ecstasy / sometimes we ride in a taxi to the ends of the city" εκφράζει αυτήν την προσπάθεια, αλλά και το μέσο, με το οποίο προσπάθησε να βρει την έμπνευση. 
Η μουσική του Bernard Butler, αργή και  με έντονα τα σημάδια θλίψης, ουσιαστικά απεικονίζουν την ψυχική του κατάσταση. Ο θάνατος του πατέρα του, αλλά και η αποστασιοποίηση από την υπόλοιπη μπάντα, μάλλον χαμήλωσε το τέμπο σε όλο το άλμπουμ. Και το The Asphalt World δεν αποτελεί εξαίρεση. Το αρχικό μουσικό μέρος είχε διάρκεια 25 λεπτά, με 8-λεπτο σόλο. Με την επίμονη "παρότρυνση" του  Ed Buller, του παραγωγού τους. Αφού περιόρισε την διάρκεια του τραγουδιού σε 9 λεπτά, έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό  Vox, βρίζοντας τον τραγουδιστή της μπάντας  και θεωρώντας τον αργό. Την επόμενη μέρα το λυρικό μέρος ήταν έτοιμο. 

Jacek Maniakowski

Guns N' Roses - Rocket Queen

Ένας μουσικός αντιλαμβάνομαι τον κόσμο λίγο διαφορετικά και πάντα μπορεί να του μεταφράσει εύκολα σε νότες καθώς και σε στίχους. Τον κυνισμό της καθημερινότητας μπορεί να το μετατρέψει σε μία λυρική αλλά και ωραιοποιημένη πραγματικότητα. Ουσιαστικά δεν την παραποιεί, αλλά τη στολίζει με τέτοιο τρόπο ώστε μπορεί κάθε ακροατής να την αντέξει και παράλληλα να την κατανοήσει. Κάτι σαν παιδικό φάρμακο που προσπαθεί να καλύψει την πίκρα το του, αλλά χωρίς να χάσετε τις ιδιότητες του να θεραπεύει. Φυσικά κάποια φάρμακα δημιουργούν παρενέργειες, όχι σε όλους, αλλά σε κάποιους συγκεκριμένα και αυτές δεν είναι και τόσο ευχάριστες. Ειδικά, όταν σε κάποιο τραγούδι οι στίχοι αλλά και τα δρώμενα, αλλά ακόμα και οι ήχοι έχουν άμεση σχέση μ’ αυτόν. Και παρόλο που είναι καλό να υπάρχει η επιδίωξη ακόμα καλύτερου σε μία μουσική σύνθεση, η διακριτικότητα ανάμεσα στα μέλη της μπάντας είναι απαραίτητη. Φυσικά είμαι άγνωστο, αν θα λειτουργούσε τόσο ελκυστικά μία σύνθεση.

Η φράση "από την ζωή βγαλμένα" ταιριάζει απόλυτα σε κάποια τραγούδια, ακόμα και σε άλμπουμ ολόκληρα. Το Appetite for Destruction των Guns N' Roses, είναι ένα τέτοιο άλμπουμ. Όλα τα τραγούδια του έχουν να διηγηθούν από μια ιστορία, που συνήθως είναι ένα μέρος του τρίπτυχου sex, drugs and rock'n'roll. Το "Rocket Queen", που κλείνει το άλμπουμ είναι, ανήκει σε ιστορίες που καλύπτουν το πρώτο μέρος αυτού του τρίπτυχου.

Η δημιουργία των Axl Rose, Slash και Duff McKagan, αν και όλα τα μέλη αναγράφονται σαν δημιουργοί, έχει πολλές πικάντικες λεπτομέρειες πίσω από την σύνθεση της. Η δισκογραφική Geffen διατήρησε τα κοινά credits για να ενισχύσει την εικόνα της «ενιαίας μπάντας». Η έμπνευση για το τραγούδι στάθηκε η φίλη του τραγουδιστή της μπάντας, η Barbi Von Greif, η οποία ήθελε να φτιάξει ένα συγκρότημα με το όνομα 'Rocket Queen'. Η έμπνευση από την Barbi Von Greif επιβεβαιώνεται από συνεντεύξεις του Axl και του Duff. Η ιδέα του ονόματος προήλθε από την επιθυμία της να σχηματίσει μπάντα, αλλά το project δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το τραγούδι λυρικά, αλλά και μουσικά, χωρίζεται σε δύο μέρη. Το δεύτερο μέρος του τραγουδιού είναι ένα μήνυμα φιλίας προς αυτήν. Ουσιαστικά, όπως ομολογεί ο Axl, απολογείται για μια συνήθεια πού είχε να βιντεοσκοπεί ανθρώπους που έκαναν σεξ, κάτι που σήμερα θα το οδηγούσε στα δικαστήρια.

Το κομμάτι διαρκεί 6:43, ασυνήθιστα μεγάλο για την εποχή. Η διαίρεση σε δύο μέρη δεν είναι τυχαία: το πρώτο (0:00–3:45) χτίζεται γύρω από syncopated bass riff, funk-rock groove και επιθετικά φωνητικά, ενώ το δεύτερο (3:45–τέλος) αλλάζει κλίμακα, ρυθμό και διάθεση, με πιάνο, καθαρές κιθάρες και εξομολογητικούς στίχους. το σόλο του Slash λειτουργεί ως ένας συναισθηματικός άξονας, ξεκινώντας με bluesy bends, κλιμακούμενο σε harmonic minor runs και καταλήγοντας σε feedback που προετοιμάζει την αλλαγή διάθεσης. Το βασικό riff είναι του Duff McKagan και το δημιούργησε όταν ήταν σε μια βραχύβια μπάντα τους  Road Crew, μαζί με τον Slash και Steven Adler. Ο ίδιο ο McKagan, παραδέχτηκε  ότι, η επιρροή ήταν οι funk Cameo. Αλλά το μουσικό μέρος συνοδεύεται με κάποιους πραγματικούς ήχους...... γυναικείας απόλαυσης.

Η ηχογράφηση έγινε στα Rumbo Recorders (Canoga Park, CA) το 1986, με παραγωγό τον Mike Clink και μηχανικούς τους Steve Thompson και Michael Barbiero. Η μπάντα επέλεξε σκόπιμα live-in-studio προσέγγιση, με ελάχιστα overdubs, για να διατηρηθεί η ωμή, «από τη ζωή βγαλμένη» ενέργεια. Η τελειομανία του τραγουδιστή τους, πρόσφερε και μια πικάντικη ιστορία. Για να πετύχει πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα, ο Axl Rose, έφερνε διάφορες κοπέλες στο στούντιο προσπαθώντας να τις ικανοποιήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να «εκφραστούν» κάπως πιο ηχηρά. Τύχαινε να φέρνει δυο ή και τρεις γυναίκες ταυτόχρονα και να τις ηχογραφεί μαζί με τον ηχολήπτη  Steve Thompson. Αλλά η κραυγή που κέρδισε την «συμμετοχή» στο τραγούδι ανήκει στην Adriana Smith. Εκείνη την εποχή ήταν σε σχέση με ντράμερ τους, τον  Steven Adler. Για να το εκδικηθεί για μια απιστία του πήγε και με τον τραγουδιστή. Οι ήχοι γυναικείας απόλαυσης τοποθετήθηκαν στο μίξ με χαμηλή ένταση και stereo panning, ώστε να ακούγονται ως ατμοσφαιρικό στοιχείο και όχι ως κεντρικό εφέ.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να μείνουν στην αφάνεια, αν ο ντράμερ δεν άκουγε τις ταινίες, χωρίς το μοντάζ, όπου φέρεται ο τραγουδιστής να φωνάζει "δώσε Adriana, μην υποκρίνεσαι!!! προσπάθησε λίγο ακόμα!. Η ιστορία με την Adriana Smith είναι τεκμηριωμένη σε βιογραφίες και συνεντεύξεις του τεχνικού προσωπικού. Η ηχογράφηση έγινε σε ξεχωριστό session, με τον Axl να την καθοδηγεί για να ακούγεται «φυσική». Οι φράσεις «Give it to me, Adriana, don't fake it! Try a little harder!» ακούγονται στις unedited studio tapes που κυκλοφόρησαν αργότερα σε bootlegs. Ο Steve Thompson έχει περιγράψει τη διαδικασία ως «πειραματική αλλά ηθικά αμφιλεγόμενη», με τον Axl να επιδιώκει αυθεντικότητα πάνω από την τεχνική τελειότητα. Αυτές οι φράσεις έκανα έξω φρενών τον πρώην φίλο της. Ο Steven Adler επιβεβαίωσε σε συνεντεύξεις (π.χ. Classic Rock, 2010 / autobiography My Appetite for Destruction, 2010) ότι η ανακάλυψη των tapes τον πλήγωσε βαθιά. Η εξάρτησή του από ναρκωτικά και αλκοόλ είχε ήδη ξεκινήσει πριν το στούντιο, αλλά το περιστατικό επιδείνωσε την εμπιστοσύνη μέσα στο συγκρότημα και συχνά αναφέρεται ως ένα από τα σημεία καμπής που οδήγησαν στην απόλυσή του το 1990.

Το «Rocket Queen» δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single, αλλά παραμένει fan favorite και σταθερό στοιχείο των early live setlists (1987–1991). Σε συναυλίες, το δεύτερο μέρος συχνά επεκτεινόταν με αυτοσχεδιασμούς και spoken word αποσπάσματα, ενισχύοντας την αίσθηση της «ζωντανής εξομολόγησης».

Η ιδιαίτερη αυτή σύνδεση δεν έμεινε αδιάφορους στους μουσικολόγους και η δομή του αναλύεται σε κείμενα rock ιστορίας ως παράδειγμα «δύο-πράξεων rock σύνθεσης», όπου η αντίθεση μεταξύ επιθετικότητας και της ευαίσθητης πλευράς ενός ανθρώπου αντικατοπτρίζει την προσωπική και καλλιτεχνική διπλή φύση της μπάντας. Η χρήση πραγματικών στούντιο ήχων θεωρείται πρόδρομος των μετέπειτα πειραματικών προσεγγίσεων στην alternative και industrial rock.

Για την 30η επέτειο του Appetite for Destruction (2018), η Geffen κυκλοφόρησε remastered edition με bonus tracks, αλλά οι unedited studio tapes παραμένουν ανεπίσημες, διατηρώντας το μυστήριο και τη διαμάχη γύρω από την ηχογράφηση.

Jacek Henryk Maniakowski

Procol Harum - A Salty Dog

Το γεγονός ότι, η ροκ μουσική κατηγορείται ευρέως από τον κάθε σκοταδιστή έχει μια σοβαρή βάση. Καταρχήν δεν γερνάει και δεν φθείρεται, αυτό σημαίνει πως ό,τι μεταφέρει κάθε τραγούδι διατηρείται σαν μέλι, καμιά φορά και σε μελιστάλαχτο τραγούδι. Η ναζιστική πανομοιοτυπία είναι επίσης εντελώς απούσα και δυνατές κιθάρες εναλλάσσονται με σχεδόν ουράνιες μελωδίες. Και πάνω απ' όλα είναι, συμβολικά είναι μια ανοιχτή αυτοκρατορία, χωρίς μουσικά σύνορα και χώρο για κάθε τι διαφορετικό.

Θα μπορούσα να τολμήσω, χαρακτηρίζοντας τους  Procol Harum, σαν μια μπάντα που κατέχει όλα αυτά. Και είναι σίγουρο ότι, όσο και παλιά είναι τα τραγούδια τους πάντα αποτελούν μια ανακάλυψη. Το  progressive rock συγκρότημα από την Αγγλία είχε και έχει να ενσωματώσει πολλές μουσικές κατευθύνσεις σε μία και να παντρέψει με επιτυχία μελωδίες κλασικής μουσική με στίχο που παραπέμπει σε καθαρή ποίηση. Όλα αυτά είναι και το "A Salty Dog", από το ομώνυμο του τραγουδιού άλμπουμ του 1969.

Το λυρικό μέρος ανήκει στον  Keith Reid και η μουσική στον Gary Brooker, που κάνει και τα φωνητικά στο τραγούδι. Από τα αγαπημένα τραγούδια του στιχουργού του, μελωδικά παραπέμπει στον Frédéric Chopin. Το μουσικό μέρος, που έντονα θυμίζει τον Γάλλο-Πολωνός μουσουργό, ντύνεται με στίχους που αναφέρονται σε κάποιον ναύτη. Αυτός περιγράφει της περιπέτειες του στις άγνωστες θάλασσες. Πρώτα δημιουργήθηκαν οι στίχοι και με βάση αυτούς δημιουργήθηκε η μελωδία. Μια διαδικασία που λειτουργούσε σχεδόν αυτόματα και φυσικά ανάμεσα στους δύο δημιουργούς του τραγουδιού. 

Αν και πολύπλοκος ήχος των progressive rock συγκροτημάτων δεν χαίρει γενική αποδοχής, το τραγούδι αυτό, μαζί με διθυράμβους από τους μουσικούς κριτικούς είχε και αρκετή επιτυχία. Φυσικά παραμένει αγέραστο με πάνω από 4 δεκαετίες στην "πλάτη" του. 

Jacek Maniakowski

Skinner Box - Echo-λόγιο

H   Vana Rose απαντά για τους Skinner Box

1)Τι συμβολίζει το όνομα σας;

To "κουτί του behaviorist Skinner" είναι ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, όπου αρνητικά ή θετικά ερεθίσματα συνόδευαν και ακολουθούσαν συγκεκριμένες συμπεριφορές, οι οποίες βήμα προς βήμα "οδηγούνταν" προς την τελική επιθυμητή συμπεριφορά. Σκεφτήκαμε πως ο κόσμος που μας περιβάλλει είναι ένα αντίστοιχο κουτί και ο καθένας από εμάς ένα αντίστοιχο πειραματόζωο, που με ελάχιστα μέσα προσπαθεί να αντισταθεί στον κατευθυνόμενο τρόπο σκέψης που κάποιοι προσπαθούν να του επιβάλλουν.

2)Χρήμα ή δόξα;

Αγάπη και αφοσίωση σε αυτό που κάνεις πάνω από όλα. Αν μπεις στη λογική του θέλω να βγάλω χρήματα ή θέλω να γίνω διάσημος, έχεις χάσει την ουσία που είναι πάνω από όλα η ψυχική ολοκλήρωση που επέρχεται μέσω της δημιουργίας.

3)Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

“It’s all about chemistry” υπάρχει απίστευτη χημεία ανάμεσά μας και μας βοηθάει πολύ στο να γράφουμε μουσική. Είναι πολύ σημαντικό με ένα βλέμμα να καταλαβαίνεις ο άλλος τι σκέφτεται. Όλα στη ζωή είναι θέμα χημείας άλλωστε γι’αυτό ονομάσαμε “Life is Chemistry” το πρώτο μας E.P.

4)Σημείο μηδέν της μπάντας

Όταν σβήνουν τα φώτα μετά από κάθε live… εκεί που κάθε κύτταρο σου βρίσκεται σε αποσύνθεση ύστερα από ένα τρελό πάρτι αδρεναλίνης πάνω στη σκηνή, προσπαθείς να ανασυνταχθείς και να κάνεις τον σιωπηλό σου απολογισμό ,μέχρι να ακούσεις το επόμενο καμπανάκι που θα σημάνει την έναρξη ενός νέου αγώνα δρόμου .

5)Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Το «Λαϊκο-ποπ» τείνει να γίνει νέος μουσικός όρος. Σεβόμαστε απόλυτα τη προσπάθεια καθενός στο μουσικό χώρο , αλλά σαν μπάντα , δεν μας εκφράζουν οι άφωνες σταρλετίτσες της μιας βραδιάς και τα beat άνευ λόγου...

6)Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Νομίζουμε ότι η μουσική έτσι κι αλλιώς είναι ένα “ όπλο” ! Είναι ένα μέσον απόδρασης και άμυνας . Αν ήταν υπερόπλο θα το χρησιμοποιούσαμε για να εξαλείψουμε την ανισότητα!

7)Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Σεβόμαστε και θαυμάζουμε αρκετές μπάντες , αλλά όνειρο όλων και μεγάλη μας τιμή θα ήταν να παίξουμε με τους Pink Floyd…

8)Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Η μουσική σαν έκφραση! Δεν υπάρχει λόγος να περιορίζεσαι θεματικά όταν γράφεις μουσική. Άλλωστε η θεματολογία των τραγουδιών μπορεί να ποικίλει και να περιλαμβάνει οποιουδήποτε είδους αναφορές. Σκοπός είναι ο καθένας από εμάς να το ερμηνεύει όπως εκείνος θέλει και αυτό είναι το γοητευτικό στη μουσική , ότι είσαι ελεύθερος να δημιουργήσεις εικόνες στο κεφάλι σου που κανείς άλλος δεν μπορεί να δει.

9)Οι επιρροές σας;

Πολλές και διαφορετικές... Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε: A Place to Bury Strangers,Cocteau Twins,Depeche mode,Editors,God Is An Astronaut,IAMX ,Interpol,Joy Division, Kate Bush,Madrugada,Massive Attack ,Mogwai,Pink Floyd, PJ Harvey, Portishead ,Siouxsie And The Banshees,Slowdive,Sneaker Pimps,The Chameleons,The Cure,The Dead Weather,Tori Amos

10)Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Όπως προαναφέραμε για εμάς το συγκρότημα είναι συνυφασμένο με την αγάπη μας για τη μουσική. Ίσως είναι το εισιτήριό μας γι’ αυτό το όμορφο ταξίδι που μόλις ξεκίνησε για εμάς.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Τρόπος έκφρασης , δεκανίκι και καταφύγιό μας.

12)Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Εξαρτάται από το πως διοχετεύει ο καθένας το ταλέντο του. Το ταλέντο είναι ένα δώρο , η αλαζονεία ίσως είναι δείγμα αδυναμίας. Αν αυτά τα δυο συνυπάρχουν ίσως θα ήταν μια ένδειξη ανασφάλειας και υπέρ-προσπάθειας αναγνώρισης και αποδοχής του καλλιτέχνη από το κοινό του. Θεωρούμε ότι όταν είσαι αληθινός , το κοινό το εισπράττει και την ειλικρίνεια αυτή την εκτιμά.

13)Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Αετός . Θαυμάζουμε την ελευθερία, την ηρεμία και την αυτοσυγκέντρωση του και βέβαια τον ζηλεύουμε γιατί μπορεί και πετάει.

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να έχουμε υγεία ,τύχη και να δεχόμαστε πάντα τόση αγάπη όση δεχόμαστε μέχρι σήμερα από ανθρώπους σε διάφορα μήκη και πλάτη της γης που αγαπούν και πιστεύουν στη μπάντα μας. Τους ευχαριστούμε όλους γι’αυτό, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε!

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Η καλλιτεχνική δημιουργία από μόνη της είναι σκοτεινή , γεμάτη μοναξιά... είναι επίπονη και ταυτόχρονα τόσο συναρπαστική... ένα ξεγύμνωμα της ανθρώπινης ψυχής. Είσαι μόνος παλεύοντας με τους δαίμονές σου, έρχεσαι αντιμέτωπος μαζί τους καθώς γράφεις μουσική ή καθώς γράφεις στίχους. Τους κάνεις να αναπνέουν μέσα από τα κομμάτια σου και καλείσαι να τους αντιμετωπίσεις πρόσωπο με πρόσωπο ... αυτό σε κάνει πιο δυνατό . Μέσα από τη μουσική σου μοιράζεσαι πόνο και χαρά με το κοινό σου. Δεν είσαι μόνος...

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Skinner-Box/365497780127411?fref=ts

Αλλά και : "Life is Chemistry" E.P. now available for ordering @ http://skinner-box.bandcamp.com/

YOUTUBE: http://www.youtube.com/user/SkinnerBoxChannel

SOUNDCLOUD: http://soundcloud.com/skinner-box

REVERBNATION: http://www.reverbnation.com/skinnerbox1

MYSPACE: http://www.myspace.com/skinnerbox1

TWITTER: http://twitter.com/#!/SkinnerBox1

E-mail: degrees24management@yahoo.com Skinner Box

Device - Echo-λόγιο

Οι Device απαντούν

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 
Φθορά, Ρουτίνα, Μηχανικές σκέψεις, Μοναξιά ... η ζωή μιας συσκευής

2) Χρήμα ή δόξα; 
Το νόημα παραμένει η μουσική ακόμα ... 

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; 
Είμαστε πολύ καλοί φίλοι! 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας 
Παίζουμε μαζί από τον Απρίλιο του 2011. Η παρέα είχε ξεκινήσει νωρίτερα! 

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; 
Η "Φτιαχτή", αυτή που γίνεται επιτηδευμένα και δεν αποτελεί μορφή έκφρασης.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 
Η μουσική είναι υπερόπλο και το έχει δείξει πολλές φορές στο παρελθόν. Την χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα αυτήν τη στιγμή και μακάρι να αλλάξουν τα πράγματα γιατί καλοί καλλιτέχνες μένουν στην αφάνεια.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Έχουμε βρεθεί στην σκηνή με πολλούς αγαπημένους καλλιτέχνες και συνεχίζουμε. Υπάρχουν ονόματα που θα θέλαμε να παίξουμε μαζί, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. 

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Η μουσική μπορεί να εκφράσει πολλά πράγματα. Εμείς δεν ασχολούμαστε με αυτά τα δύο ακόμα.

9) Οι επιρροές σας; 
Μπάντες του εξωτερικού κυρίως, Muse, Placebo, Audioslave, System of a Down και πολλά άλλα. 

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; 
Είναι και τα δύο. Μέσον γιατί Θέλουμε να εκφράσουμε τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας και σκοπός γιατί μας ικανοποιεί το αποτέλεσμα και μας ορίζει. 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 
Μουσική και συγκρότημα για μας είναι ένα και το αυτό 

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 
Το ταλέντο βρίσκεται στη μέση. Πρέπει να πιστεύεις στο εαυτό σου ως ένα βαθμό για να αναδείξεις το ταλέντο σου. Το ιδανικό είναι να σε στηρίζουν οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα σε προσγειώσουν όταν χρειαστεί

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 
..........

14) Μια ευχή για την μπάντα 
Μακάρι να φτάσει η μουσική μας σε πολλά αυτιά! 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Να νιώθεις εξαντλημένος, να θέλεις να τα παρατήσεις, να πιστεύεις ότι δεν έχεις πια να προσφέρεις. Η απογοήτευση.

Μια γεύση από αυτούς: http://www.youtube.com/watch?v=TXj5a2A79i0
Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/Deviceband

Tripwire Echo-λόγιο

Ο Aris Raptis απαντά για τους Tripwire

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 
Τripwire είναι μία μορφή παγίδας. Μεταφορικά σημαίνει mind blowing! 

2) Χρήμα ή δόξα;
 Θεωρητικά δόξα. Αλλά για να μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς με την ευλάβεια που εσύ ορίζεις, χρειάζεται και χρήμα. 

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
 Ποικιλομορφία 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας;
 Η διακοπή που κάναμε για προσωπικούς λόγους 

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; 
Η εμπορικότητα και γενικότερα η κακή αισθητική. 

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
 Σε ανθρώπους χωρίς πάθη. 

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 
Nick Cave, My morning jacket, Pulp, Sigur Ros και πολλούς άλλους.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 
Και τα δύο από τη στιγμή που είναι τρόπος έκφρασης 

9) Οι επιρροές σας; 

Queen, Radiohead, Depeche Mode, The Cure, Tool, The Waterboys και γενικότερα η indie alternative σκηνή αλλά και όχι μόνο. 

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

 Μέσον από τη στιγμή που η μουσική είναι εσωτερική ανάγκη. 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 
Μέσον με στόχο την πνευματική καλλιέργεια και επικοινωνία.

 12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 
Εξαρτάται. Γενικότερα δεν ταυτιζόμαστε με τον χαρακτήρα αλλά με το έργο του κάθε καλλιτέχνη. 

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 
Περιστέρι 

14) Μια ευχή για την μπάντα 
Έμπνευση, όρεξη για δουλειά και βελτίωση. 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; 

Δεν υπάρχει τέτοιο σημείο. Η δημιουργία είναι σαν ζωντανός οργανισμός όπου εκφράζεις την κατάσταση ή ψυχολογία στην οποία βρίσκεσαι.

Εδώ θα ανακαλύψετε τα βιντεάκια τους: https://www.youtube.com/user/TripwireChannel?feature=watch

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Tripwire/100269769450
Και επίσημα εδώ: http://www.tripwire.gr/

PJ Harvey - Down by the Water

Ένα τραγούδι δεν είναι απλά νότες και στίχοι. Ένα τραγούδι είναι ένας πειραματισμός, ένα σύμβολο, μια υπενθύμιση, μια ιστορία, μια αναγέννηση κάποιου προσώπου. Αλλά ακόμα ένα ποίημα, ένα πόνημα και ένας πίνακας ζωγραφισμένος με συναισθήματα, αντί για μπογιές.  Όλα μπορούν να ισχύουν και για έναν καλλιτέχνη, που από μόνος του είναι όλα αυτά και κάθε του τραγούδι, απλά είναι μια ακόμα εικόνα του ίδιου. Ειδικά όταν πρόκειται για την Polly Jean Harvey, γνωστή σαν  PJ Harvey, όλα αυτά γίνονται σχεδόν αυτονόητα. 
Ένα από τα πιο παράξενα της τραγούδια είναι και το Down by the Water. Είναι δική της δημιουργία και κυκλοφόρησε μέσα από το τρίτο της άλμπουμ, το To Bring You My Love του 1995. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη αποκλειστικά δική της δημιουργική προσπάθεια και όλο το άλμπουμ έχει κάπως βίαιο λυρικό μέρος. Το  Down by the Water, αν και είναι φανερό ότι, ότι οι στίχοι είναι αλληγορικοί, έχει αρκετά βίαιη προσέγγιση.  Μιλάει για μια γυναίκα παιδοκτόνο, που πνίγει την κόρη της. Οι στίχοι  "down by the water" και "won't see her again." δείχνουν την σκληρότητα της πράξης της. 
Η ίδια η PJ Harvey, δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού, δήλωσε ότι υπήρχαν αρκετή ηλίθιοι δημοσιογράφοι που απέδωσαν στην κυριολεξία τους στίχους. Αλλά και σε αυτούς που ερμήνευσαν αλληγορικά την σημασία τους, παραδέχτηκε ότι, δεν είναι αυτοβιογραφικοί οι στίχοι. 
Το μουσικό μέρος ακολουθεί την γραμμή όλου του άλμπουμ, δηλαδή του πειραματισμού. Αξιοσημείωτο είναι ότι, το ρεφρέν τραγουδάει ψιθυριστά. Οι στίχοι  "little fish, big fish swimming in the water / come back here, man, gimme my daughter συνοδεύονται από διακριτικές νότες, βασισμένες σε παραδοσιακό τραγούδι του  Lead Belly, το  "Salty Dog Blues.". Αν και οι ομοιότητες με την εκτέλεσή του είναι δυσδιάκριτες. Η παραγωγή της ίδιας, του Flood και John Parish, με μαεστρία "χτίζει" το τραγούδι, προσθέτοντας διάφορα όργανα. Ο συνδυασμός των blues και electronica, αν και υπερβολικά τολμηρός αποδεικνύεται πετυχημένος. Τα backing vocals στις ζωντανές εκτελέσεις κάνει ο Eric Drew Feldman. 
Επίσης το βιντεοκλίπ, σκηνοθετημένο από την Maria Mochnacz, παρουσιάζει ενδιαφέρον. Γυρίστηκε σε δυο μέρες. Τη μια μέρα στην πισίνα, όπου η καλλιτέχνις μπαινόβγαινε στο νερό και με μεγάλη δυσκολία αναδυόταν, λόγω της βαριάς της περούκας. Την άλλη μέρα σε πια περιστρεφόμενη πλατφόρμα χόρευε, φορώντας ένα κόκκινο σατέν φόρεμα. Μαζί με έντονο μακιγιάζ απέκτησε το προσωνύμιο "Joan Crawford on acid". Η ίδια χαρακτήρισε τα γυρίσματα πάρα πολύ δύσκολη δοκιμασία. 

Jacek Maniakowski