Sóley

Ο βασικός κανόνας ενός πληροφοριολάγνου είναι να ερευνήσει και να εμβαθύνει σε κάτι, που επιμένει ένας φίλος σου να προβάλει. Και μετά από μια μικρή πρώτη έρευνα, όταν διαπιστώνεις ότι, αυτό το κάτι προέρχεται από την Ισλανδία, μια χώρα σχεδόν αυτόνομη πολιτισμικά και απλά τυπικά ανήκει στην Ευρώπη και στις Σκανδιναβικές χώρες. Αλλά πάνω απ' όλα έχει μια όμορφη μελωδία, τότε αποκτά ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον. Το πιο πρόσφατα κατοικήσιμο νησί, μουσικά είναι ευρεία γνωστό για την Björk Guðmundsdóttir ή καλύτερα σκέτο Björk. Ίσως σε οπαδούς της σκληρής μουσικής και για κάποια άλλα σχήματα. Αλλά η πρωτοπόρα σε πολλά θέματα, νησιώτικη χώρα  θέλει να γίνει μουσικομάνα και να τοποθετήσει τον εαυτό της στον μουσικό χάρτη.
Η πιο πρόσφατη απόδειξη για αυτό το εγχείρημα αποτελεί μια εξίσου παράξενη μουσική φυσιογνωμία με την προαναφερθείσα καλλιτέχνιδα, την Sóley Stefánsdóttir ή καλύτερα σκέτο Sóley. Μέσα πια στην τρίτη δεκαετία της ζωής της, η διοπτροφόρος πολυ-μουσικός, δεν ονειρευόταν από μικρή να τραγουδήσει ή να κάνει μουσική καριέρα, αλλά ακόμα περισσότερο, δεν πίστευε, ότι μπορούσε να τραγουδήσει. Η πρώτη μουσική της απόπειρα ήταν σε μια μουσική κολεκτίβα του  Sindri Már Sigfússon, τους Seabear, όπου κλήθηκε να τραγουδήσει. Ο Indie folk, Indie pop ήχος τους ταίριαξε με την φωνή της, που άρχισε με τον καιρό να λύνεται. 
Μετά από δύο άλμπουμ μαζί τους, το 2010 αποφάσισε να κάνει τα δικά της μουσικά βήματα. Και όπως αποδείχτηκε η απόφασή της ήταν και η σωστή. Με λιτό ήχο και μια γλυκύτητα στις συνθέσεις της, δάμασε τις νότες με τρόπο, που θυμίζει κάποιο παραμύθι με νεράιδες. Αν και η ίδια, όπως και η Björk, μοιάζει περισσότερο σαν κάτοικος της χώρα των ξωτικών, τα βήματα της έχουν σταθερά πατήματα. Και το πρώτο έγινε με ΕΡ Theater Island, που περιλάμβανε 6 τραγούδια. Αμέσως την επόμενη χρονιά, το 2011 κυκλοφόρησε και το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ το 'We Sink'. Πάντα με το ένδυμα της  Indie folk/Indie pop, δάμασε με τον πιο ήπιο τρόπο διάφορους ήχους και τους ταίριαξε αρμονικά με με τις νότες της. 
Σε γενικές γραμμές η μουσική της εκπέμπει ποίηση και μελωδία. Δυστυχώς οι ζωντανές τις εμφανίσεις είναι σπάνιες. Από το Φεβρουάριο του 2013 έχει μετακομίσει στο νέο της στούντιο και ετοιμάζει το νέο της άλμπουμ, πάντα στην πατρίδα της, ψάχνοντας για σουρεαλιστικές εικόνες και ότι πιο παράξενο για να μας ταξειδέψει με καινούργιες συνθέσεις σε κάποια καινούργια χώρα των ξωτικών. 

 Jacek Maniakowski 

Missing Pulse

Η επιστήμη λύνει τα προβλήματα με εργαλείο την γνώση που έχει αποκτήσει. Η παρατήρηση και πειραματισμός είναι τα μέσα απόκτησης της. Αλλά όσο και περισσότερες πληροφορίες  έχει, πάντα θα υπάρχει ένα τυφλό σημείο και ένα άλυτο πρόβλημα. Η μουσική, σαν αναπόσπαστο μέρος της τέχνης γενικά και μιας έκφρασης της φύση, που σιχαίνεται τα κενά, βρίσκει πάντα κάποιον τρόπο να τα καλύπτει. Η μουσική έχει σαν βάση της την δόνηση και εργαλεία της τις 7 νότες, ουσιαστικά 5. Κάθε της παλμός καλύπτει κάποιο κενό, κάθε χαμένος παλμός αναγεννιέται ενσαρκωμένος σε κάποιον καινούργιο......
Αυτός που θα προσέξει και θα αναπληρώσει τον χαμένο παλμό ή αυτό που λείπει γενικά από κάποια μουσική σκηνή είναι ο μουσικός. Και όταν έχεις να κάνει με δυο πραγματικά ταλαντούχους μουσικούς, αλλά και φίλους, το κενό αναπληρώνεται πολύ πιο εύκολα. Και αυτό είχα στο μυαλό τους οι  Κ. Χατζημηλιούδης (vocals/ rythm guitar) και Λ. Μαρκαντωνάτος (guitar/ b. vocals) όταν δημιούργησαν τους  Missing Pulse. Οι δύο τους ξεκίνησαν σαν ντουέτο από το 2003 να εμφανίζονται στις μουσικές σκηνές της Θεσσαλονίκης. Σαν μουσικοί παρατηρητές, διαπίστωσαν πως λείπει κάτι από την σκηνή αυτή, κάποιος χαμένος παλμός. Οι ίδιοι αποφάσισαν να τον αναπληρώσουν και αυτή η ιδέα στάθηκε σαν έμπνευση για το βάπτισμα της μπάντας τους. 
Μέσα στην πολύχρονη πορεία τους, έκαναν τις εμπειρίες και τα βιώματά τους τραγούδια, με ήχο που δεν έχει ακουστεί ιδιαίτερα από ελληνικές μπάντες. Οι συνθέσεις τους δεν χρειάζονται σύγκριση με ξένες μπάντες, ο καθαρά Alternative Rock ήχος τους "φωτίζεται" από μια ξεχωριστεί προσωπικότητα. Δεν ακούς τραγούδια που "κάτι σου θυμίζουν" . Οι έξι συνθέσεις τους, που έχω στα χέρια μου, δημιουργούν ένα αξιόλογο άλμπουμ, αν σίγουρα θα χρειαστούν κάποια καλύτερη παραγωγή με περισσότερο όγκο στις πολύ καλές συνθέσεις τους. Με το πρώτο άκουσμα μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς πως πρόκειται για πολύ ταλαντούχους μουσικούς. 
Το 2012 τους βρίσκει πλέον σαν μια ολοκληρωμένη μπάντα με την προσθήκη των Π. Ιωαννίδη bass και Κ. Αθανασάτο drums. Στις ζωντανές εμφανίσεις του περιλαμβάνονται cover τραγούδια, που αναμειγνύονται με τα δικά τους 1100 in fly, Between For Free, I am for You, My blood, Satisfy You και The River, με αρμονία. Συνεχίζουν να δημιουργούν νέες συνθέσεις και περιμένουμε από αυτούς το ντεμπούτο άλμπουμ τους. 

 Jacek Maniakowski 

Paul Simon - I Am a Rock

Ο κόσμος μας είναι μια ψευδαίσθηση, ένα Matrix δημιουργημένο από τους ίδιους μας. Στην ουσία κινούμαστε ανάμεσα στο πως βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας και πως μας βλέπει ο περίγυρος  μας και αυτό, κατά κάποιον τρόπο ονομάζουμε πραγματικότητα. Στην ροκ μουσική τα πάντα μπορούν να γίνουν, ειδικότερα στα τραγούδια, αλλά πολύ περισσότερα στην σκηνή και ο καθένας μπορεί να γίνει, έστω και για λίγο ροκ. Απλά φτάνει να το δηλώσει. Όμως δεν είναι όλοι που δηλώνουν ροκ, λέγοντας απλά I Am a Rock. Η λέξη σημαίνει πέτρα, και καμιά φορά, στα τραγούδια αυτή είναι και η σημασία της και ούτε  κανένα είδος μουσικής, αλλά ούτε κάποιος τρόπος ζωής. 
"I Am a Rock" δηλώνει ο Paul Simon, των Simon & Garfunkel, στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, το The Paul Simon Songbook του 1965 και ανοίγοντάς το. Όμως, με την δημιουργία του δε θέλει να δείξει την μουσική του κατεύθυνση, επιμένοντας στο Folk και διακριτικά φλερτάροντας με Folk rock. Το τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε στο πρώτο άλμπουμ του ντουέτου, το  Wednesday Morning, 3 A.M, που κυκλοφόρησε έναν χρόνο νωρίτερα. Ο βασικός λόγος είναι ότι, ακόμα δεν είχε γραφτεί το τραγούδι και ο πειραματισμός του με το Folk άρχισε μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ τους. 
Ο συμβολισμός του τίτλου είναι η απομόνωση και εσωστρέφεια. Ο στίχος  "I am a rock, I am an island," επεξηγεί καλύτερα την σημασία του. Αντίθετα από ότι φαίνεται, οι στίχοι δεν είναι αυτοβιογραφικοί, απλά ήθελε να δημιουργήσει ένα τραγούδι χιτ. Θα χρησιμοποιήσει την λέξη  "Rock" με την ίδια σημασιολογία και αργότερα στο "Loves Me Like A Rock." το 1973. Ο κιθαρίστας στην ηχογράφηση του τραγουδιού ήταν ο  Ralph Casale, από τους πιο γνωστούς sessions μουσικούς της εποχής. Ο παραγωγός του  Ο παραγωγός ήθελε να πετύχει έναν ήχο παρόμοιο με τους Byrds και οι sessions μουσικοί ήταν εξοικειωμένοι με τις επιτυχίες της εποχής. Για να το πετύχει ο κιθαρίστας χρησιμοποίησε μια ηλεκτρική δωδεκάχορδη κιθάρα. 

 Jacek Maniakowski

Peter Gabriel - Games Without Frontiers

Η μουσική σε σκοτεινούς καιρούς, πάντα αποτελεί μια σχεδία διάσωσης της ιστορίας και ιδιαίτερα η ροκ έδωσε και συνεχίζει να δίνει πολλά τέτοια δείγματα. Στον μεσαίωνα ήταν οι βάρδοι, αλλά στην δικοί μας εποχή η ροκ μουσική  κάνει αρκετά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα γνωστά στο ευρύ κοινό, μέσα από το λυρικό μέρος των τραγουδιών. Ο Peter Gabriel, μετά την φυγή από τους Genesis, ανέπτυξε μεγάλη πολιτική (την καλώς εννοούμενη) και πολιτισμική δράση. Κάτι που στις πραγματικές τους έννοιες, δεν αποτελεί καμιά αντίθεση. Και απόδειξη γι αυτό είναι τα ίδια τα τραγούδια του, μεταξύ των άλλων και το Games Without Frontiers, το πρώτο του χιτ.
Η δημιουργία του ίδιου, από το τρίτο και ομώνυμό του άλμπουμ του 1980, είναι ένα μάθημα ιστορίας με σαρκαστικό τίτλο. Ο τίτλος είναι παρμένος από τα γνωστά "Παιχνίδια Χωρίς σύνορα" ή όπως είναι αυθεντικό όνομα στα γαλλικά Jeux Sans Frontières. Αλλά στην ουσία αναφέρεται σε παιχνίδια πολέμου, μιας και το παιχνίδι με τα πολύχρωμα κοστούμια που φορούν οι παίχτες, έχει έντονα εθνικά στοιχεία και κάποιους ακόμα και εθνικιστικά. Και με αυτήν την παρομοίωση θέλει δείξει τον παιδαριώδη πατριωτισμό, που προκαλεί σε όλη την διάρκεια της ιστορίας, συνεχείς εθνικιστικούς πολέμους στην Ευρώπη. Ο στίχος  "Games without frontiers, war without tears" είναι αρκετά περιεκτικός. 
Τα ονόματα κάνουν παρέλαση στους στίχους. Το Lin Tai Yu, είναι ένας χαρακτήρας από μια κλασική κινέζικη νουβέλα την  Dream of the Red Chamber, αλλά μπορεί και στον Nguyen Thieu, πρόεδρο του Νοτίου Βιετνάμ κατά τη σύγκρουση με το Βόρειο. Η Chiang Ching  είναι η σύζυγος του παλιού Κινέζου προέδρου Μάο, "εφευρέτη" της πολιτιστικής επανάστασης που κόστισε την ζωή σε πάνω από 30 εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά μπορεί και στον  Chiang Ching-kuo, γιο του αντίπαλου του Μάο,  Chiang Kai-shek, πρόεδρου της χώρας πριν από αυτό και αργότερα του εθνικιστικού Ταϊβάν. Ο Andre πιθανόν να είναι ο Andre Malraux (1901-1976), Γάλλος πολιτικός και συγγραφέας του  βιβλίου Man's Fate, που μιλούσε για την κινέζικη επανάσταση. 
Ο στίχος "Suki plays with Leo, Sacha plays with Britt; Adolf builds a bonfire, Enrico plays with it."  αναφέρεται στον γνωστό Αδόλφο και την εισβολή των Ναζί στην Πολωνία το 1939. Αλλά και στον Enrico Fermi, πυρηνικό φυσικό και συνδημιουργό της καταστροφικής ατομική βόμβας. Τα ονόματα Sacha, ρώσικο χαϊδευτικό του Alexander και Britt από το  "Britain", αντιπροσωπεύουν τις Σοβιετική Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έφτασαν στα πρόθυρα πολέμου οι δύο αυτές χώρες, κατά την ψυχροπολεμική περίοδο. 
Το τραγούδι γράφτηκε πριν το μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας το 1980, από τις ΗΠΑ και τους συνεταίρους τους. Ουσιαστικά αναφέρεται στου ενήλικες αθλητές των αγώνων που λειτουργούν σαν παιδιά σε αυτούς. Το γαλλικό  "Jeux Sans Fronteires." τραγουδάει η Kate Bush, που αργότερα θα συνεργαστεί με τον Peter Gabriel στο  "Don't Give Up". Τα σφυρίγματα που ακούγονται είναι από τους Steve Lillywhite, Hugh Padgham συμπαραγωγούς και τον ίδιο τον δημιουργό του τραγουδιού. 

 Jacek Maniakowski

Ex Humans

Στην δεκαετία του '80 η ελληνική punk σκηνή είχε μια παράξενη δυναμική,με τις μπάντες να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά από την φθινοπωρινή βροχή. Ίσως η γνωστή φράση " .... η αλήθεια βρίσκεται στους sex pistols ..... γκε γκε???" από την ελληνική ταινία, επηρέασε πολλούς. Η "ξερή" μουσική ενέργεια μαζί με καυστικό στίχο, ήταν τα χαρακτηριστικά της. Η αλληλοστήριξη των μουσικών, με τα πρώτα δείγματα αυτο-οργάνωσης να κάνουν δειλά την εμφάνισή τους, ουσιαστικά δυνάμωναν το κίνημα.  Αλλά αυτό που στήριζε αυτές τις μπάντες ήταν οι κυκλοφορία διάφορων συλλογών. 
Οι Ex Humans ήταν  ακόμα ένα θρυλικό Ελληνικό συγκρότημα από την Αθήνα, που έγινε γνωστό από τη συμμετοχή του στη συλλογή Διατάραξη Κοινής Ησυχίας. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1980 στην Αθήνα σαν "Guillotine". Μετά έγινα Soldiers Of Anarchy και τα κινητήρια μέλη τους ήταν οι Γιώργος Αλευράς (Γνωστός ως Havoc) και ο Γιάννης Τρομπέτας στο μπάσο, με τους Αντρέα Φερδιανάκης στα τύμπανα και Δημήτρης Κυριακίδης στην φωνή, να τους συνοδεύουν. Πρωτοεμφανίζονται με το όνομα "Ex-Humans" το καλοκαίρι του '82 στη Γκράβα σαν τριμελής μπάντα, μιας κι έχει φύγει ο Κυριακίδης και χρέη τραγουδιστή αναλαμβάνει ο Aλευράς. 
Συμμετείχαν στην Διατάραξη Κοινής Ησυχίας με δυο τραγούδια, τα Εκτυφλωτική Λάμψη & Αυτοκτονία Σε Αργή Κίνηση. Το 1984 κυκλοφόρησαν τον δίσκο Ανώφελη Επιβίωση, που  έχει στιγματίσει πολλούς , στα εφηβικά τους χρόνια. Σίγουρα, με πολύ αδύναμη παράγωγή, αλλά αυτό που τους χαρακτήρισε ήτα οι,  πάντα εύστοχοι, στίχοι τους, με πάρα πολλά νοήματα που αποτύπωναν την πραγματικότητα. Η μουσική τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άνετα και Post-Punk και θύμιζε έντονα τους Joy Division στο Still Album. 
Ήταν πολύ ενεργό συγκρότημα για εκείνη την εποχή,  έδιναν πολλές συναυλίες και στην επαρχία. Πολλές από αυτές ήταν και επεισοδιακές με παρεμβάσεις των ΜΑΤ κτλπ.. Στα τέλη της δεκαετίας του 90' τα δυο βασικά τους μέλη (Havoc και ο Γιάννης Τρομπετας)  έφτιαξαν ένα νέο συγκρότημα τους Velocity με πιο Hardcore προσανατολισμούς, αλλά πάρα πολύ αξιόλογο. Με τους Velocity διασκεύασαν και πολλά παλιά τραγούδια των Ex-Humans με την πιο πετυχημένη στο Πότε Ξανά.

Jacek Maniakowski

Gary Lexicondevil

Rod Stewart - Maggie May

Δεν είναι λίγες φορές που ένας μουσικός μοιράζεται τις δικές του προσωπικές εμπειρίες μέσω του λυρικού μέρους των τραγουδιών. Οι στιγμές αυτές, στην πλειονότητά τους, αφορούν κάποια γυναίκα. Φυσικά, κάποιοι φτάνουν σε εξομολογήσεις πολύ προσωπικές, αλλά αλλάζοντας κάποια ονόματα. Και κάνοντας μια μικρή έρευνα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι κάποια ονόματα φιγουράρουν πιο συχνά  είτε σαν τίτλος τραγουδιού είτε σαν αναφορά μέσα στους στίχους. Ένα από αυτά είναι το όνομα Maggie, αλλά το επίθετο May, που συνήθως το συνοδεύει, σε κάνει να αναρωτηθείς για τη συγκεκριμένη προσωπικότητα. Αν είσαι κάτοικος του Liverpool, δεν υπάρχουν αυτές οι απορίες.

Ίσως το πιο γνωστό και επιτυχημένο Maggie May είναι αυτό του Rod Stewart, από το άλμπουμ του Every Picture Tells a Story, του 1971. Η συνδημιουργία του τραγουδιστή μαζί με τον Martin Quittenton κυκλοφόρησε αρχικά σαν B' πλευρά του σινγκλ Reason to Believe. Αλλά οι DJ's στην Αμερική το μετατρέψανε σε A' πλευρά. Ήταν η πρώτη σημαντική επιτυχία στη σόλο καριέρα του τραγουδιστή. Και τι επιτυχία: Νο 1 ταυτόχρονα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις ΗΠΑ, ενώ το άλμπουμ έφτασε επίσης στην κορυφή των charts. Το τραγούδι έμεινε πέντε εβδομάδες στο Νο 1 στο UK και ισάριθμες στο Billboard Hot 100.

Ακόμα και ο ίδιος ο Stewart αναρωτιέται πώς έγινε αυτό, μιας και θεωρεί ότι το τραγούδι είναι απλό σύνολο από συγχορδίες χωρίς κάποια μελωδία. Μουσικά, το τραγούδι δεν προσαρμόστηκε καθόλου στις απαιτήσεις του μάρκετινγκ ή της μόδας. Η πρώτη του εκτέλεση έμεινε αυθεντική, ακόμα και στο σόλο στο μαντολίνο και αυτό μάλλον λόγω του ότι μπήκε σαν B-side στην αγορά. Το μαντολίνο έπαιξε ο Ray Jackson από τους Lindisfarne, αν και δεν αναφέρεται στα credits, γεγονός που προκάλεσε αργότερα διαμάχη. Στην τηλεοπτική εμφάνιση στο Top of the Pops, το μαντολίνο “υποδύθηκε” ο John Peel, DJ και φίλος του συγκροτήματος, προσθέτοντας μια δόση χιούμορ στην παρουσίαση.

Αρχικά, η δισκογραφική δεν ήθελε να μπει το κομμάτι στον δίσκο, θεωρώντας ότι δεν είχε “ραδιοφωνική” μελωδία. Όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ, ο Stewart ήταν ακόμα μέλος των Faces, και η επιτυχία του τραγουδιού ήταν ο κύριος λόγος της αποχώρησής του. Παράλληλα, ήταν και η αιτία να εγκαταλείψει την πατρίδα του, λόγω των υψηλών φορολογικών συντελεστών για τους καλλιτέχνες εκείνη την εποχή.

Στο λυρικό μέρος, ο Stewart απλά περιγράφει την πρώτη του σεξουαλική εμπειρία στα 16 του, δέκα χρόνια πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, στο Beaulieu Jazz Festival του 1961. Όπως εξομολογείται στην αυτοβιογραφία του, είχε τρυπώσει στο φεστιβάλ μέσα από έναν σωλήνα αποχέτευσης και, σε μια απομονωμένη γωνιά του γρασιδιού, είχε μια σύντομη και μάλλον απογοητευτική εμπειρία με μια μεγαλύτερη γυναίκα που τον προσέγγισε στο beer tent.

Η ιστορία που περιγράφει είναι σχεδόν η πραγματική, με το όνομα να είναι απλά ψεύτικο. Το όνομα Maggie May χρησιμοποιείται για τις πόρνες του δρόμου, και στους στίχους δεν αναφέρεται πλήρες. Με αυτό τον τίτλο υπάρχει ένα παραδοσιακό τραγούδι του Liverpool, που έχει γνωρίσει πολλές εκτελέσεις — μεταξύ των άλλων και από τους The Beatles, στο άλμπουμ Let It Be (1970), όπου τραγουδούν μια σύντομη εκδοχή του παραδοσιακού Maggie Mae. Το τραγούδι αυτό, που προέρχεται από τη skiffle σκηνή των ’50s, μιλά για μια πόρνη που λήστευε ναυτικούς στην Lime Street και εξορίστηκε στην Van Diemen’s Land (σημερινή Τασμανία). Από εκεί εμπνεύστηκε και τον τίτλο ο Stewart.

Το Maggie May παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Rod Stewart και έχει συμπεριληφθεί σε σχεδόν όλες τις συλλογές του. Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone το κατέταξε στο Νο 130 στη λίστα με τα 500 σπουδαιότερα τραγούδια όλων των εποχών, ενώ το 2017 μπήκε στο Grammy Hall of Fame.

Jacek Henryk Maniakowski

Pink Floyd - Pigs on the Wing

Η Φάρμα των Ζώων του George Orwell, δεν ήταν η πρώτη, αν και θεωρώ πως ήταν πιο εύστοχη, παρομοίωσης ανθρώπινων χαρακτηριστικών με αυτήν των ζώων. Στην Zend Avesta, ένα ιερό βιβλίο που κατά τον μύθο περιέχει τα λόγια του ίδιου του Ζωροάστρη, έχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο, στο οποίο εξηγεί τις ομοιότητες του σκύλου με τον άνθρωπο. Στην Ινδουιστική μυθολογία τα τρία βασικά ελαττώματα ενσαρκώνονται σε τρεις αντιπροσώπους του ζωικού βασιλείου. Και στην ποίηση οι παρομοιώσεις δεν έχουν τελειωμό. Αλλά στην ροκ μουσική πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα είναι το Animals των Pink Floyd. 
Το δέκατο άλμπουμ της Βρετανικής μπάντας αναφέρεται σε τρεις αντιπροσώπους του του ζωικού βασιλείου, με τα αντίστοιχα τραγούδια "Dogs" , "Sheep" , "Pigs (Three Different Ones)". Χαρακτήρες και του γνωστού βιβλίου του  Orwell, άλλωστε αυτό ήταν και βασική έμπνευση για την δημιουργία του. Αλλά συμπεριλαμβάνεται και ένα ακόμα ον τα...."Pigs on the Wing"   και μάλιστα σε δυο μέρη. Το πρώτο ανοίγει το άλμπουμ, ενώ το δεύτερο το κλείνει. Η δημιουργία του Roger Waters, είναι δεν συμβαδίζει με τα ενδιάμεσα των δύο μερών, τραγούδια. Το λυρικό μέρος που απευθύνεται στην νέα  σύζυγο του  Waters , εκείνη την εποχή, την Carolyne. Η μοναδική του γυναίκα που μπορούσε να του επιβάλει την γνώμη της με επιχειρήματα. Το πρώτο μέρος μιλάει για απογοήτευση και την απομόνωση που επιβάλλεται στο άτομο, μέσω κοινωνικών στερεοτύπων. Στο δεύτερο αναφέρεται στην δύναμη της ενότητας που προσφέρει η συναισθηματική ασφάλεια. Αυτά του πρόσφερε η Carolyne. 
Μουσικά το τραγούδι χαρακτηρίζεται από απλότητα και ακουστική κιθάρα που, στο πρώτο μέρος είναι το μόνο όργανο. Σε μια άλλη έκδοση, τα δυο μέρη υπάρχουν μαζί και με το σόλο του Snowy White να τα ενώνει. 

Jacek Maniakowski