AC/DC - Highway to Hell

"Όλα Είναι Δρόμος" λέγεται μια ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Η παράξενη πλοκή της αποτελείται από τρεις, φαινομενικά ανεξάρτητες μεταξύ τους ιστορίες. Όμως, κάτι αόρατο τις ενώνει, δημιουργώντας μια αίσθηση ολότητας. Η αίσθηση αυτή δημιουργείται από το γεγονός ότι πάντα υπάρχει μια αφετηρία και ένας προορισμός, στον οποίο είτε φτάνουμε είτε όχι, υπάρχει πάντα μια αίσθηση του "ανικανοποίητου". Και αυτό οφείλεται στη αίσθηση που έχουμε για την διαδρομή ανάμεσα στα δύο αυτά σημεία. Ανεξάρτητα πράγματα μεταξύ τους, δείχνουν την εντύπωση μια αόρατης σύνδεσης και κάποιοι το  ονομάζουν ζωή. 

Καμιά φορά μια μικρή διαδρομή, με την γεωγραφική της έννοια, γίνεται ένα σύμβολο μιας ζωής, από την οποία δεν έλειπε τίποτα. Η διαδρομή αυτή είναι στην εθνική οδό Canning Highway της Αυστραλίας. Η αφετηρία της ήταν το σπίτι του Bon Scott και  AC/DC - Highway to Hellη κατάληξή της το  pub/bar με το όνομα The Raffles, μια Rock 'n Roll τρύπα για μπεκρήδες στην δεκαετία του '70, πάνω στην παραπάνω οδό. Το παρατσούκλι που είχε αυτή ήταν "Highway to Hell". Το όνομά της δεν οφειλόταν μόνο στο κολασμένο hangover, που ακολουθούσε την επομένη της διάσχισης αυτής. Είτε ήταν aller-retour αυτή είτε μόνο μιας κατεύθυνσης, λόγω αδυναμίας επιστροφή για ευνόητους λόγους. Αλλά και λόγω της τοπογραφικής της ιδιαιτερότητας και της ελλιπής σήμανσης, που την καθιστούσαν επικίνδυνη — ειδικά σε ένα συγκεκριμένο σημείο της, όπου είχαν σημειωθεί αρκετά δυστυχήματα. Το δίστιχο "No stop signs, speed limit / Nobody's gonna slow me down" περιγράφει με λιτή γλαφυρότητα αυτήν την διαδρομή, ενώ η ίδια η φράση "Highway to Hell" φέρεται να χρησιμοποιούνταν ήδη από τους ντόπιους, πριν περάσει οριστικά στη μυθολογία της ροκ. 

Το τραγούδι αυτό, αλλά και ομώνυμο του άλμπουμ του 1979, στο οποίο βρίσκεται, ήταν ουσιαστική έναρξη μιας μουσικής διαδρομής, που ελάχιστοι καλλιτέχνες έχουν γνωρίσει. Η δημιουργία των  Angus Young, Malcolm Young και  Bon Scott είναι αποτέλεσμα της έμπνευσης του πρώτου για την ζωή στον δρόμο μιας rock'n'roll μπάντας. Συγκεκριμένα ο   Malcolm δημιούργησε το περίφημο  riff, το οποίο έμελλε να είναι από τα πιο κλασικά της ροκ μουσικής, ένα riff που βασίζεται σε απλές, «ανοιχτές» συγχορδίες, αλλά με μια ωμή δύναμη που το έκανε αμέσως αναγνωρίσιμο. Οι  AC/DC βρισκόταν επί χρόνια σε συνεχής περιοδεία και η Αμερικάνικη τους εξόρμηση στάθηκε αφορμή για την δημιουργία του τραγουδιού, που όπως και όλο το άλμπουμ ηχογραφήθηκε και στην χώρα αυτήν. Ήταν το πρώτο που ηχογραφήθηκε εκτός της Αυστραλίας, συγκεκριμένα στα Roundhouse Studios του Λονδίνου, με παραγωγό τον Robert John "Mutt" Lange, τον άνθρωπο που βοήθησε το συγκρότημα να «γυαλίσει» τον ήχο του χωρίς να χάσει την ωμή του ενέργεια. 

Το εβδομαδιαίο προσκύνημα του τραγουδιστή της μπάντας στο μπαρ Raffles, που εκφράζεται στους στίχους "Ain't nothing I would rather do. / Going down, party time,/ my friends are gonna be there too" ήταν ουσιαστικά παιχνίδι κορώνα-γράμματα με την ζωή. Μιας και πολύ έχουν σκοτωθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο αυτού του δρόμου. Σε αυτό το σημείο μονολόγησε κάποια στιγμή την φράση  "I'm on the highway to hell", ξεκινώντας μια ροή γεγονότων, που περιλάμβανε και την είσοδό του στην "μεγάλη μπάντα" από την απόλαυση που επιδίωκε κάθε εβδομάδα, διασχίζοντας αυτόν τον δρόμο. Η φράση αυτή, απλή και σχεδόν αυθόρμητη, έμελλε να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τίτλους στην ιστορία της μουσικής, αποτυπώνοντας όχι μόνο έναν δρόμο, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. 

Όμως, ο αντικαταστάτης του στους  AC/DC, Brian Johnson δήλωσε το 2009 ότι, γράφτηκε για την διαρκή τους παραμονή μέσα στο λεωφορείο της περιοδείας τους. Ουσιαστικά αναφέρεται στην διαδρομή  από Melbourne ή  Sydney προς  Perth, που διασχίζει την πεδιάδα Nullarbor Plain. Όταν η θέση του ήλιου είναι στην δύση, κατά το μήκος της αυτής, δημιουργείται μια εικόνα μιας πύρινης σφαίρας. Οι στίχοι του Bon, ήταν απλά αποτέλεσμα λυρικής επένδυσης της εικόνας αυτής. Και ίσως κάπου ανάμεσα στις δύο εκδοχές, την προσωπική διαδρομή προς το Raffles και την ατελείωτη ευθεία της αυστραλιανής ενδοχώρας, να βρίσκεται η πραγματική ουσία του τραγουδιού: η αίσθηση της ασταμάτητης κίνησης. 

Ήταν η πρώτη τους είσοδος στα Αμερικάνικα chart, φτάνοντας μέχρι και το Top 50 του Billboard Hot 100, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για την παγκόσμια επιτυχία που θα ακολουθούσε. Το άλμπουμ στο οποίο περιέχεται το τραγούδι ήταν και το τελευταίο με τον  Bon Scott στα φωνητικά, πούλησε πάνω από 7 εκατομμύρια κόπιες μόνο στις Η.Π.Α. και πολλαπλάσια παγκοσμίως, ενώ θεωρείται μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία του hard rock. Στην ταινία  School of Rock ο  Jack Black  μαθαίνει το riff του στον πιτσιρικά κιθαρίστα, επιβεβαιώνοντας πως, δεκαετίες μετά, το τραγούδι εξακολουθεί να αποτελεί «ιεροτελεστία μύησης» για κάθε νέο κιθαρίστα. Παράλληλα, το "Highway to Hell" έχει χρησιμοποιηθεί σε αμέτρητες ταινίες, διαφημίσεις και αθλητικά γεγονότα, ενώ αποτελεί σταθερά ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και παιγμένα κομμάτια στην ιστορία της ροκ μουσικής.

 Jacek Henryk Maniakowski 

New Zero God - Background Noise Suppression,live Thessaloniki

Τα όμορφα πράγματα είναι και τα απλά, όπως το βουτήξεις το χέρι σου σε ένα σακί γεμάτο κάποιο είδους οσπρίου, αλλά ακόμα και ενός δημητριακού. Είναι πράγματα τα οποία δεν τα βαριέσαι ποτέ και κάθε φορά δημιουργούν το ίδιο αίσθημα χαράς. Και αυτό το συναίσθημα είναι μια χρονοκάψουλα, που μόνο με ένα κλείσιμο ματιών, ταξειδεύεις στις πιο όμορφες αναμνήσεις. Η μουσική, σαν ένα ψυχικό πολυ-εργαλείο, το καταφέρνει εξ ίσου εύκολα, αλλά και τα μάτια ανοιχτά. Και για μας, τους ρομαντικούς μουσικόφιλους ένα απλό live είναι ότι ένα παγωτό για έναν πιτσιρικά. Ικανό να εξαφανίσει  κάθε κάθε αλυσίδα της πεζής και χωρίς νόημα πολλές φορές, καθημερινότητας. 
Ένας όμορφος χώρος, ιδανικός για την πραγματοποίηση τέτοιων  live είναι και το Silver Dollar στην Θεσσαλονίκη. Ένα μπαρ-συναυλιακός χώρος, αν και μικρός είναι ικανός να δημιουργήσει πάντα μια πολύ καλή ατμόσφαιρα. Και πάντα με ηλεκτρολύτη τις μπάντες που ανεβαίνουν στην σκηνή του κάθε φορά. Αυτήν φορά ήταν οι  Background Noise Suppression, που άνοιγαν την εμφάνιση των  New Zero God. Οι πρώτοι Θεσσαλονικείς, από Αθήνα οι δεύτεροι. Φυσικά και δυστυχώς, το ένα από τα δύο ελαττώματα του συγκεκριμένου χώρου έλαβε και χώρα και στις  9 Νοεμβρίου, μέρα που γινόταν η συναυλία. Η καθυστέρηση στην έναρξη της, πάντα είναι εκνευριστική και η τακτικότητα της είναι κάτι που πρέπει να εξετάσουν οι υπεύθυνοι του χώρου. Ακαδημαϊκά μιλώντας, η μόνιμη απουσία της χειροπετσέτας στις τουαλέτες είναι το δεύτερο. 
Γνωρίζοντας όμως για το πρώτο και ελπίζοντας να λυθεί και το δεύτερο, βρήκα να την ευκαιρία να γνωριστώ με τους  New Zero God, αλλά και να μιλήσω και με φίλους. Η παραπάνω από ώρα καθυστέρηση, μου έδωσε και την ευκαιρία να παρατηρήσω και τους παρεβρισκόμενους. Η ατμόσφαιρα θύμιζε τα κλαμπάκια της δεκαετίας του '80, αλλά με πιο γκρίζα ή και λιγότερα μαλλιά. Αλλά πάντα με μια οικεία αύρα. Όταν έφτασε τελικά η ώρα να ανέβουν οι Background Noise Suppression στην σκηνή, όλοι ήταν ήδη "ψημένοι" και ζεστοί. Αν και η μπάντα ξεκίνησε κάπως μουδιασμένα γρήγορα τα μέλη της "λύθηκαν"   αφού το κοινό υποδέχτηκε πολύ ζεστά. 

Ο ήχος τους θυμίζει αρκετά τους Cure, δηλώντας και τις επιρροές τους. Στο τρίτο τραγούδι είχαν εντελώς παρασυρθεί από τον κοινό, με τον τραγουδιστή τους τον Κώστα Καράντζιο να δίνει ρέστα με την σκηνική του παρουσία. Ο ήχος πάντα πολύ καλός, χωρίς όμως να φτάνει στα όρια του αψεγάδιαστου, βελτιωνόταν από τραγούδι σε τραγούδι. Η κάπως υποτονική κιθάρα του δεν μείωσε την συνολική εικόνα τους, καθώς η άψογη συνεργασία του μπάσου με τα ντραμς μου κέρδισε την προσοχή. Προσωπικά τους άκουγα για πρώτη φορά και μπορώ να πω ότι με κέρδισαν, όχι μόνο με την σκηνική τους παρουσία, αλλά και με την ποιότητα των συνθέσεων τους. Το ζεστό χειροκρότημα του κοινού έδειξε πως  δεν είχα μόνο εγώ αυτήν την άποψη. 
Οι  New Zero God ξεκίνησαν λίγο πριν τις 12 το Damaged, το τραγούδι που ξεκινάει και το δεύτερο του άλμπουμ ΜΧΙΙΙ. Το συγκρότημα του πολύπειρου Μιχάλη Πούγουνα, έδειξε με την μία αυτό που ξέρει πολύ καλά. Συνέχισαν με το Strangers of Fruits από το προηγούμενο τους άλμπουμ και με το Love Commandos μας θύμισαν τους Flowers of Romance, όπως και το Kashmir. Το κοινό φάνηκες αρκετά διαβασμένο και με άψογη συμπεριφορά. Αν και γνώριζα ήδη τα τραγούδια της μπάντας, αλλά και κάποια από τα προηγούμενα σχήματα του Μιχάλη, δεν τους είχα ξαναδεί ζωντανά. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, αν και δεν είχα πολύ κίνηση σκηνικά ήταν πολύ καλοί και η πείρα του φάνηκε από τα πρώτα τραγούδια. Ένα πολύ δεμένο σύνολο, εξοικειωμένο με τις ζωντανές εμφανίσεις.  
Το Forever Today το άκουγα για πρώτη φορά, συνέχιζαν με τα Hypnotised και Angeline, από το νέο τους άλμπουμ, παρασύροντας μέχρι και τον τραγουδιστή των Background Noise Suppression. Τα τραγούδια εναλλάσσονταν από το προηγούμενο και το τελευταίο τους άλμπουμ, κερδίζοντας την προσοχή όλων όσων βρισκόταν στον χώρο. Μια παρατήρηση, ότι το κοινό αποτελούνταν από αρκετούς μουσικούς, είναι και μια ένδειξη της αξίας τους. Η διασκευή του  I fought the Law ήταν απλά σαν λάδι στην φωτιά, για το ήδη ζεσταμένο κοινό. Το δικό τους πρόγραμμα τελείωσε με μια ακόμα διασκευή το I wanna be your dog και πάντα υπό ζεστό χειροκρότημα. 
Η επιτομή της όμορφης ατμόσφαιρα ήταν το τζαμάρισμα στο τραγούδι  just like heaven των Cure, που έκλεισε το live. Η άψογη συνεργασία των μουσικών και των δύο συγκροτημάτων έδωσε και το στίγμα όλης της ατμόσφαιρας της βραδιάς. Αποτέλεσμα της πολύ καλής συνεργασίας και των τριών παραγόντων μιας συναυλίας, των μουσικών, του κοινού και του ήχου.  Αν και ο τελευταίος παράγοντας περίμενα να είναι λίγο καλύτερος, ωστόσο δεν ήταν κακός. 

Jacek Maniakowski

The Jesterdays - Echo-λόγιο

• 
  

  Οι The Jesterdays απαντούν :

  
  

  1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

  "Ημέρες του γελωτοποιού" : μέρες χαράς και ελευθερίας, μέρες όπου δεν δεσπόζει πουθενά οποιαδήποτε μορφή εξουσίας μέρες για τις οποίες αξίζει να προσπαθήσεις.

  2) Χρήμα ή δόξα;

  Ούτε χρήμα, ούτε δόξα. Μόνο μουσική

  3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

  Χωρίς μουσικά όρια

  4) Σημείο μηδέν της μπάντας

  2009

  5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

  Όλοι στη μπάντα έχουμε πολλά ίδια και διαφορετικά ακούσματα. Σε κάποια είδη συμφωνούμε, σε κάποια καθόλου. Προσπαθούμε να ανακαλύπτουμε συνεχώς καινούριες μουσικές και να μην προσκολλόμαστε στα παλιά και συνηθισμένα.

  6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

  Αν η μουσική ήταν όπλο, δεν θα τη χρησιμοποιούσαμε. Θέλω να βλέπω τη μουσική σαν κλειδί που ανοίγει πολλές πόρτες. Εσύ επιλέγεις την πόρτα κι όποιος θέλει έρχεται μαζί σου. Με το ζόρι δεν μπορείς να τραβήξεις κανέναν. Αλλά και να μπορούσες δεν θα είχε καμιά αξία.

  

  7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

  Εχθές ονειροπολούσα πως έπαιζα μουσική με την Bjork. Σήμερα έχω την επιθυμία να ανέβω στη σκηνή με τους Junip και αύριο με τους Iron & Wine. Μεθαύριο με τους Gavenhurst και η φαντασία δεν σταματάει πουθενά, οπότε ας σταματήσω εγώ.

  8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

  Πολιτική. Η τέχνη δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο πέρα από πολιτική έκφραση ακόμα κι όταν αναφέρεται σε επιφανειακά συναισθήματα και χαζοχαρούμενες καταστάσεις. Η τέχνη ακόμα και κακή ενεργοποιεί την κριτική σκέψη. Μόνο η προπαγανδιστική τέχνη μπορεί να αποτελέσει θρησκευτική έκφραση.

  9) Οι επιρροές σας;

  Οποιοσδήποτε ήχος, ενοχλητικός και ευχάριστος.

  10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

  Μέσον το συγκρότημα

  11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

  Σκοπός η μουσική

  12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

  Κάτι για το οποίο δεν έχεις προσπαθήσει, δεν μπορεί να σε κάνει αλαζόνα από μόνο του. Αυτό που ονομάζουμε ταλέντο συνήθως είναι η αγάπη και η επιμονή κάποιου σε συνδυασμό με κάποια συγκεκριμένη αντίληψη στην αισθητική. Αλαζόνες είμαστε όλοι μας. Με ταλέντο ή χωρίς. Κάποιοι προσπαθούν να ναι λιγότερο, κάποιοι περισσότερο. Η αλαζονεία είναι απλά ένα κοινό ανθρώπινο κουσούρι που δεν έχει ανάγκη από συνοδεία.

  13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

  Με γάτα που μόλις κατάπιε έναν βάτραχο. Ο βάτραχος ακούγεται ακόμα.

  14) Μια ευχή για την μπάντα

  Να φτάσουμε σε σημείο να μπορούμε να παίζουμε 6 ώρες συνεχόμενα δικά μας κομμάτια....ε;;; τρομερή ιδέα!

  15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

  Δεν έχω νιώσει να υπάρχουν σκοτεινά σημεία στη μουσική δημιουργία. Ακόμα κι όταν είναι ζόρικο να εκφράσεις κάτι, τελικά καταλήγει να ναι απελευθερωτικό.

  
  

  http://www.youtube.com/watch?v=wGfMtlDj0h0

  
  

  Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/thejesterdays

  Μπορείτε να προμηθευτείτε την μουσική τους εδω : http://thejesterdays.bandcamp.com/

  και να τους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/the-jesterdays

Cactus

Ήταν μια Αμερικάνικη μπάντα από το Long Island της Νέας Υόρκης.Ιδρύθηκαν στα τέλη του 1969 και η αρχική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένα <Supergroup>, καθώς τα μέλη ήταν ήδη καταξιωμένοι μουσικοί - ο μπασίστας Tim Bogert και ο ντράμερ Carmine Appice από τους Vanilla Fudge, ενώ στην κιθάρα ο μεγάλος Jeff Beck με τον τότε  τραγουδιστή του Rod Stewart!  Όμως  δυστυχώς, ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα του Jeff Beck - το οποίο τον άφησε ανενεργό για 18 μήνες - τους χάλασε τα σχέδια. Έτσι οι Bogert και Appice στράφηκαν στον κιθαρίστα Jim McCarty και τον τραγουδιστή Rusty Day, και οι δυο από τους Ted Nugent’s Amboy Dukes. Με αυτήν τη σύνθεση κατάφεραν να κυκλοφορήσουν τρία άλμπουμ (Cactus, One Way… Or Another, Restrictions). Κάποιες εσωτερικές τριβές όμως οδήγησαν στην αποχώρηση του Jim McCarty στα τέλη του 1971. Λίγο καιρό αργότερα εκδιώχθηκε και ο Rusty Day.

 Το τέταρτο και τελευταίο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1972, με ονομασία 'Ot 'N' Sweaty, με τους Bogert και Appice, πλαισιωμένους από τον Werner Fritzschings στην κιθάρα, τον Duane Hitchings στα πλήκτρα και τον Peter French στα φωνητικά. Την ίδια χρονιά η μπάντα διαλύθηκε οριστικά με τους Bogert και Appice να συνυπάρχουν τελικά με τον Jeff Beck, ιδρύοντας τους Beck, Bogert & Appice, οι οποίοι κυκλοφόρησαν ένα στούντιο άλμπουμ, το ομώνυμο, και ένα ζωντανό, το Live In Japan, αλλά κι αυτοί τελικά διαλύθηκαν το 1974. Τα μέλη των Cactus συνέχισαν, βέβαια, την μουσική τους καριέρα, παίζοντας ανά τα χρόνια σε μεγάλες μπάντες και ήρθε τελικά το πλήρωμα του χρόνου για την επανένωσή τους το 2006, με την αρχική σύνθεση, εκτός από τον Rusty Day, ο οποίος 

σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών σε μια υπόθεση με κοκαΐνη, το 1982. Στα φωνητικά τώρα έχουν πάρει τον Jimmy Kunes και κυκλοφόρησαν μάλιστα το πέμπτο τους άλμπουμ το 2006 με τίτλο Cactus V.  

Αυτή ήταν εν ολίγοις η ιστορία των Cactus, η οποία συνεχίζεται τα τελευταία 7 χρόνια, και όλοι εμείς ευελπιστούμε να τους δούμε, ίσως, σε κάποια ζωντανή εμφάνιση, αφού δεν τους προλάβαμε στις αρχές της δεκαετίας του 70. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι παρότι δεν έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού γνώρισαν τεράστια επιτυχία στην σύντομη καριέρα τους και οι μουσικοκριτικοί της εποχής, τους χαρακτήρισαν <οι Αμερικάνοι Led Zeppelin!>. Ήταν σίγουρα μια από τις πρώτες μπάντες που έπαιξαν Hard Rock, ενώ επηρέασαν αρκετά, πολλούς μεταγενέστερους μουσικούς του χώρου.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Golden Earring - Radar Love

Η μουσική μεταξύ τον άλλων είναι κίνηση. Και αν λάβουμε την θεωρεία κάποιων φυσικών ότι η κίνηση και η δόνηση είναι οι μόνες πραγματικές διαστάσεις, τότε το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι, η μουσική είναι η μόνη πραγματικότητα. Σίγουρα για πολλούς είναι και χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζουν αυτήν την θεωρία. Αλλά η μουσική δεν είναι μόνο η καλύτερη συνοδός στα νοητικά ταξείδια, αλλά και στα πραγματικά. Το rock'n'roll είναι συνδεδεμένο με τον δρόμο από την γέννηση του. Ανήσυχο και με αδυναμία να στεριώσει κάπου, εκτός της καρδιάς των οπαδών του, αντλεί  συχνά την θεματολογία του από ιστορίες δρόμου. Άλλωστε μια μπάντα συνέχεια ταξειδεύει και οι περισσότερες ώρες περνάει σε κάποιο αυτοκίνητο κατευθυνόμενο στην επόμενη πόλη, που θα παίξουν. 

Κάπως έτσι γεννήθηκε ολόκληρη κατηγορία τραγουδιών μέσα στο rock, τα λεγόμενα driving songs. Τραγούδια που δεν είναι απλώς κατάλληλα για να τα ακούς στο αυτοκίνητο, αλλά μοιάζουν να έχουν γραφτεί για να συγχρονίζονται με τη μηχανή, με τις γραμμές του δρόμου, με τα φώτα που περνάνε από το παρμπρίζ και με αυτή την περίεργη αίσθηση ελευθερίας που έχεις όταν κινείσαι μέσα στη νύχτα. Και σε αυτή την κατηγορία, το Radar Love κατέχει σχεδόν μυθική θέση.

Ένα από τα πιο δημοφιλή ταξιδιάρικα τραγούδια, δηλαδή ιδανικό για να συνοδέψει κάθε οδηγό, είναι και το Radar Love, των Ολλανδών Golden Earring. Η δημιουργία των George Kooymans και Barry Hay βρίσκεται στο ένατο τους άλμπουμ, το Moontan του 1973, οποίο και χαρακτηρίστηκε σαν το καλύτερο  Dutch rock άλμπουμ. Ο λόγος φυσικά είναι το συγκεκριμένο τραγούδι, που βρίσκεται και στις δύο πλευρές του δίσκου και σε διαφορετικές εκτελέσεις. 

Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως το Moontan έχει μια μικρή ιστορία από μόνο του, γιατί κυκλοφόρησε με διαφορετικά tracklists σε διαφορετικές αγορές. Η ευρωπαϊκή και η αμερικανική έκδοση δεν ήταν ακριβώς ίδιες, κάτι πολύ συνηθισμένο εκείνη την εποχή, όταν οι δισκογραφικές προσάρμοζαν τα άλμπουμ ανάλογα με το τι πίστευαν ότι θα «πιάσει» καλύτερα στο κοινό κάθε χώρας. Το Radar Love κυκλοφόρησε πρώτα στην Ευρώπη το 1973 και στη συνέχεια στις Η.Π.Α. το 1974, όπου έδωσε στο συγκρότημα τη μεγάλη διεθνή του αναγνώριση. Έφτασε στο Νο 13 του Billboard Hot 100, ενώ στη Βρετανία μπήκε στο Top 10, φτάνοντας στο Νο 7. Στην πατρίδα τους, την Ολλανδία, έγινε φυσικά τεράστια επιτυχία.

Οι Golden Earring δεν ήταν τυχαίο συγκρότημα. Ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’60 στη Χάγη, αρχικά ως The Tornados, και στη συνέχεια πήραν το όνομα The Golden Earrings, το οποίο αργότερα έγινε απλώς Golden Earring, όνομα παρμένο από ένα ολλανδικό ποίημα του 19ου αιώνα. Το 1969, όταν περιόδευαν με τους Led Zeppelin (πριν γίνουν τεράστιοι) και τον Fleetwood Mac (όταν ακόμα έπαιζαν blues με τον Peter Green), έκοψαν το "s" για να ακούγονται πιο "μοντέρνοι" και μπήκαν στην εποχή του hard rock, οδηγώντας στο Moontan. Υπήρξαν ένα από τα πιο μακρόβια rock συγκροτήματα της Ευρώπης, με πορεία που κράτησε έξι δεκαετίες. Αυτό από μόνο του λέει πολλά, γιατί ελάχιστες μπάντες κατάφεραν να μείνουν ενεργές τόσα χρόνια με τόσο σταθερό πυρήνα.

Ο μουσικοκριτικός  Bill Lamb το κατατάσσει στα "top 10 driving songs". Και γιατί όχι; εφόσον το τραγούδι μιλάει από τη..... θέση του οδηγού. Το λυρικό μέρος αναφέρεται στην προσμονή κάποιου να συναντήσει τον έρωτά του. Δεν έχει κάποιο μέσο να επικοινωνήσει με το "μωρό" του και μόνο πατώντας γκάζι μπορεί πιο γρήγορα να να βρεθεί κοντα στην αγαπημένη του. Ακούγοντας το "Coming on Strong" της Brenda Lee, ο οδηγός ελπίζει το ίδιο τραγούδι να ακούει και αυτή. 

Μια μικρή λεπτομέρεια αποτελεί η αναφορά στο λυρικό μέρος: "The radio's playing some forgotten song / Brenda Lee's 'Coming on Strong'". Η Brenda Lee ήταν ένα τεράστιο αστέρι της δεκαετίας του '60 (γνωστή και ως "Little Miss Dynamite"). Ο Barry Hay έχει παραδεχτεί αργότερα ότι απλώς τους άρεσε πώς ακουγόταν το όνομα της Brenda Lee σε συνδυασμό με τη φράση "Coming on Strong" και το έβαλαν χωρίς να γυρίσουν να δουν αν υπήρχε όντως τέτοιο τραγούδι της. Πάντως, η ατμόσφαιρα του στίχου περνάει τέλεια: ο οδηγός ακούει κάποιο παλιό σταθμό τα μεσάνυχτα να παίζει ξεχασμένα τραγούδια της δεκαετίας του '60. Το Coming on Strong ήταν πράγματι τραγούδι της Brenda Lee, κυκλοφορημένο το 1966. Η αναφορά αυτή δίνει στο Radar Love κάτι από παλιό αμερικανικό ραδιόφωνο, από μοναχική οδήγηση μέσα στη νύχτα, όταν ο οδηγός πιάνει έναν σταθμό και ένα τραγούδι γίνεται ξαφνικά μήνυμα, σημάδι ή ακόμα και επικοινωνία. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για εποχή χωρίς κινητά, χωρίς μηνύματα, χωρίς GPS. Η απόσταση τότε είχε άλλο βάρος. Αν ήθελες να βρεθείς κοντά σε κάποιον, δεν έστελνες απλώς ένα μήνυμα. Έμπαινες στο αυτοκίνητο και οδηγούσες.

Και αυτή η προσπάθεια ουσιαστικά ονομάζεται  Radar Love. Αργότερα το τραγούδι αποτέλεσε έμπνευση για τον Λευτέρη Πανταζή για να γράψει το "Έρωτας με τηλεπάθεια" και ο Αντύπας το "Οδηγώ και σε σκέφτομαι"..... εεεεεεεεελα λίιιιγο. 

Ο τίτλος είναι από μόνος του εξαιρετικός. Το «ραντάρ» δεν έχει εδώ την κυριολεκτική έννοια της συσκευής που εντοπίζει ταχύτητες ή αντικείμενα. Είναι κάτι σαν ερωτική κεραία, μια τηλεπαθητική σύνδεση. Ο οδηγός νιώθει ότι η γυναίκα που αγαπά τον καλεί χωρίς να χρειάζεται τηλέφωνο. Το τραγούδι πιάνει τέλεια αυτή την παράλογη αλλά γνώριμη αίσθηση ότι κάποιος σε σκέφτεται την ίδια στιγμή που τον σκέφτεσαι κι εσύ. Αυτό είναι το Radar Love. Ένας έρωτας που λειτουργεί σαν συχνότητα.

Αλλά ερχόμενοι στα γεγονότα, το τραγούδι έχει διασκευαστεί από πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών και U2, R.E.M., Ian Stuart Donaldson, Sun City Girls, White Lion, Blue Man Group, Def Leppard, αλλά και ο Carlos Santana. Συνολικά 250 φορές γνώρισε διαφορετική εκτέλεσή του.  

Μία από τις πιο γνωστές διασκευές είναι αυτή των White Lion, το 1989, στο άλμπουμ Big Game. Η δική τους εκδοχή το έφερε ξανά στο προσκήνιο για ένα νεότερο hard rock και glam metal κοινό, σε μια εποχή όπου το MTV μπορούσε να ξανασυστήσει παλιά τραγούδια σε μια ολόκληρη γενιά. Σε διάφορες λίστες και βάσεις δεδομένων αναφέρονται ακόμη περισσότερες διασκευές, κάτι που δείχνει πως το Radar Love δεν έμεινε απλώς ένα hit της εποχής του, αλλά έγινε σχεδόν rock standard. Από hard rock μπάντες μέχρι πιο πειραματικά σχήματα, πολλοί θέλησαν να βάλουν το δικό τους χέρι σε αυτόν τον ασταμάτητο ρυθμό.

Αν και το συγκρότημα ήταν συνεχώς ενεργό, με τακτικές κυκλοφορίες μόλις 9 χρόνια αργότερα είδαν ένα τραγούδι τους να μπαίνει στα τσαρτς, το "Twilight Zone.".  Το Twilight Zone, που κυκλοφόρησε το 1982, ήταν η δεύτερη μεγάλη διεθνής τους επιτυχία και ειδικά στην Αμερική τους ξαναέβαλε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και στο MTV. Παρόλα αυτά, όσο αγαπημένο κι αν έγινε, ποτέ δεν ξεπέρασε στη συλλογική μνήμη το Radar Love. Για τους περισσότερους, όταν ακούνε Golden Earring, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι εκείνο το μπάσο που μοιάζει με κινητήρα που έχει ήδη πάρει μπροστά.

Ο τρόπος δημιουργίας των τραγουδιών για το συγκρότημα ήταν βαρετά ίδιος. Πρώτα έβρισκαν τον τίτλο και γύρω από αυτό δημιουργούσαν τον μουσικό και λυρικό μέρος. Και αυτό το τραγούδι δεν ξέφυγε από αυτόν τον κανόνα τους. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, η μπάντα δεν περίμενε τόση επιτυχία για αυτό το τραγούδι. Αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει μόνο μέσα στο άλμπουμ τους, το οποίο ήταν και πρώτο τους που κυκλοφορούσε στις Η.Π.Α.. Σε σινγκλ θα κυκλοφορούσε μόνο για τα ραδιόφωνα. 

Η δομή του τραγουδιού είναι από τα μυστικά της επιτυχίας του. Δεν βασίζεται μόνο σε ένα δυνατό ρεφρέν, αλλά σε μια συνεχή κίνηση. Το μπάσο του Rinus Gerritsen λειτουργεί σαν παλμός μηχανής, τα τύμπανα του Cesar Zuiderwijk σπρώχνουν διαρκώς το κομμάτι μπροστά, ενώ οι κιθάρες του George Kooymans δίνουν αυτή την αίσθηση ανοιχτού δρόμου. Υπάρχουν επίσης πνευστά σε σημεία του τραγουδιού, κάτι που του δίνει μια σχεδόν κινηματογραφική ένταση. Δεν είναι απλώς rock κομμάτι. Είναι μικρή σκηνή καταδίωξης, ερωτικής αγωνίας και νυχτερινής διαδρομής.

Στις ζωντανές τους εμφανίσεις, εκμεταλλευόταν το τραγούδι για να κάνει εντυπωσιακό σόου ο ντράμερ τους  Cesar Zuiderwijk. Στην πραγματικότητα έχει πολύ έξυπνη δομή, βασιζόμενη στα κρουστά και αυτό ήταν και ο λόγος για αυτό. 

Ο Zuiderwijk έγινε γνωστός και για το θεαματικό του παίξιμο, αλλά και για τα σκηνικά του κόλπα. Δεν ήταν απλώς ο άνθρωπος που κρατούσε το ρυθμό. Στα live των Golden Earring ήταν κανονικός performer. Το Radar Love του έδινε χώρο να ξεδιπλώσει αυτή την ενέργεια, αφού το τραγούδι βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη ρυθμική του ένταση. Γι’ αυτό και στις συναυλίες συχνά μεγάλωνε σε διάρκεια, με αυτοσχεδιασμούς και εκτεταμένα μέρη που έκαναν το κοινό να περιμένει την έκρηξη του ρεφρέν.

Το 2011 ο ραδιοφωνικός σταθμός Planet Rock, το κατέταξε σαν το κορυφαίο τραγούδι που ακούγεται στο αυτοκίνητο, με τα "Highway Star" των  Deep Purple και το "Highway To Hell" των AC/DC να ακολουθούν. Επίσης έντυσε μουσικά την ταινία Detroit Rock City, στην οποία 4 έφηβοι περνάνε διάφορες περιπέτειες για να δουν τους  KISS να παίζουν ζωντανά. 

Η παρουσία του στην ποπ κουλτούρα δεν σταμάτησε εκεί. Το Radar Love έχει ακουστεί σε ταινίες, σειρές, διαφημίσεις, ραδιοφωνικά αφιερώματα και βιντεοπαιχνίδια, πάντα με την ίδια σχεδόν χρήση: να δηλώσει δρόμο, ταχύτητα, νύχτα, ένταση και μια ανεξήγητη επιθυμία να συνεχίσεις. Η διασκευή των White Lion εμφανίστηκε και στο Guitar Hero Encore: Rocks the 80s, ενώ το αυθεντικό τραγούδι έχει βρει θέση και σε playlists κλασικού rock, σε ραδιοφωνικές λίστες με τα καλύτερα τραγούδια για οδήγηση και σε αμέτρητες συλλογές.

Το συγκρότημα έμεινε ενεργό για δεκαετίες, μέχρι που το 2021 ανακοίνωσε ουσιαστικά το τέλος του, μετά τη διάγνωση του George Kooymans με ALS. Έτσι έκλεισε μια από τις πιο μεγάλες διαδρομές στην ευρωπαϊκή rock ιστορία. Όμως το Radar Love συνεχίζει να κινείται. Και ίσως αυτό είναι το πιο ταιριαστό για ένα τέτοιο τραγούδι. Δεν ανήκει σε ένα δωμάτιο, ούτε σε μια εποχή. Ανήκει στον δρόμο. Σε εκείνη τη στιγμή που το ραδιόφωνο παίζει κάτι που μοιάζει να μιλάει μόνο σε σένα, τα φώτα χάνονται πίσω σου και κάπου μπροστά υπάρχει κάποιος που σε περιμένει.

Jacek Henryk Maniakowski

Metallica - Turn the Page

Όπως λέει και το όνομά του, το rock 'n' roll είναι μία συνεχής κίνηση, και μάλιστα πολλές φορές μία ισοπεδωτική κίνηση. Είναι μία συνεχής ροή και εξέλιξη της μουσικής γενικά. Αλλά πέρα από τα χαρακτηριστικά ενός ποταμού, που από μερικές σταγόνες βροχής γίνεται ένας τεράστιος όγκος τρεχούμενου νερού, έχει και τα χαρακτηριστικά ενός βιβλίου, όπου καμιά φορά για να καταφέρεις να κατανοήσεις στοιχεία της πλοκής του, χρειάζεται να ανατρέξεις πίσω στον χώρο και τον χρόνο της «ιστορίας» γυρνώντας τις σελίδες προς τα πίσω! Έτσι και το rock 'n' roll στην 60-χρονη πορεία του, έχει γυρίσει πολλές φορές σελίδα, συχνά μάλιστα προς τα πίσω! Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει τύχει να γνωρίσουμε έναν καλλιτέχνη ή ένα τραγούδι, όχι άμεσα, αλλά έμμεσα από τη διασκευή του, από κάποιον άλλο ήδη καταξιωμένο καλλιτέχνη ή συγκρότημα. 
Ένα τραγούδι είναι πολλές φορές σαν το ρόδο της Ιεριχούς, διασχίζει την έρημο, κινούμενο από τον ξηρό αέρα, μέχρι να βρει λίγο νερό και να ανοίξει τα φύλλα του. Έτσι και ένα τραγούδι, από την στιγμή της δημιουργίας του μέχρι την ώρα της αναγνώρισής του, «περιμένει» να φτάσει στον κατάλληλο ερμηνευτή για να ανοίξει τα φύλλα της δόξας του. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι και το “Turn the Page”, δημιούργημα του country-rock μουσικού Bob Seger που το βρίσκουμε στο έκτο άλμπουμ του, το “Back in '72”. Αν και το τραγούδι αυτό δεν ήταν τελείως άγνωστο στην εποχή του, ουσιαστικά έγινε παγκοσμίως γνωστό από την ερμηνεία των Metallica. Και είναι από αυτές τις περιπτώσεις τραγουδιών, των οποίων η διασκευή είναι «καλύτερη» από την αυθεντική και πρώτη εκτέλεση, αν σκεφτεί κανείς πως το τραγούδι έγινε το μεγαλύτερο hit του συγκροτήματος φτάνοντας στην κορυφή του Billboard Hot Mainstream Rock Tracks chart. Παρέμεινε εκεί για 11 συνεχόμενες εβδομάδες μέσα στο 1998, την χρονιά που κυκλοφόρησε και το “Garage Inc”, το άλμπουμ που το συμπεριλάμβανε. 
Ο Lars Ulrich άκουσε για πρώτη φορά το τραγούδι όταν διέσχιζε την “Golden Gate Bridge” και η πρώτη του σκέψη ήταν το ότι, ο James απλά «το 'χει» το τραγούδι. Η εκτέλεσή τους δεν αλλάζει το τέμπο, αλλά το κάνει πιο «βαρύ» αντικαθιστώντας το σαξόφωνο της αρχικής εκτέλεσης με την κιθάρα του Kirk Hammett. Το βιντεοκλίπ αναφέρεται στη ζωή μιας μητέρας, που για να ζήσει αναγκάζεται να δουλεύει ως χορεύτρια σε στριπτιζάδικο και τη νύχτα ως πόρνη. Η άρνηση του MTV να το μεταδώσει οφείλεται σε σκηνές, που δείχνουν τη βίαιη συμπεριφορά ενός πελάτη προς αυτήν. Αλλά η ιστορία που αναπαριστά το βιντεοκλίπ των Metallica δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην αρχική σημασία των στίχων. 
Όταν ο Bob Seger έγραψε το τραγούδι βρισκόταν σε περιοδεία μαζί με τους Teegarden & Van Winkle. Ο ντράμερ David Teegarden θυμάται πως βρίσκονταν κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες, στον δρόμο προς την Νότια ή Βόρεια Ντακότα. Η μπάντα είχε ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα από το Detroit, όπου είχε παίξει. Μέσα σε μια χιονοθύελλα γύρω στις 3 τα ξημερώματα σταμάτησαν σε ένα βενζινάδικο με πάρκινγκ και για φορτηγά, για να γεμίσουν το ρεζερβουάρ τους. Η εποχή των χίπις το 1972 και όλα τα μέλη είχαν μακριά μαλλιά. Ο Bob Seger μαζί με ένα άλλο μέλος της μπάντας μπήκαν μέσα στο χώρο, όπου υπήρχε και καφετέρια με αρκετούς φορτηγατζήδες. Ήταν η εποχή των χίπις στα 1972 και φυσικά όλα τα μέλη της μπάντας είχαν μακριά μαλλιά! Μόλις, λοιπόν, οι μουσικοί βγάλανε τα καπέλα τους, το οποία φορούσαν έχοντας κρυμμένο το μακρύ μαλλί τους, το οποίο και λύθηκε, οι φορτηγατζήδες γελώντας έκαναν την πιο κλισέ ερώτηση... "Is that a girl or man?". Την επόμενη μέρα, μετά από τη συναυλία τους στο Mitchell της Νότιας Ντακότα, ο Seger έπαιξε το τραγούδι σε ακουστική κιθάρα, με τους στίχους "Oh, the same old cliches / 'Is that a woman or a man?” να ντύνουν τη μελωδία. Αν και στο λυρικό μέρος του τραγουδιού το συγκεκριμένο δίστιχο δεν υπάρχει, ωστόσο, ήταν το “Turn the Page”.
Η ατυχής αυτή συνάντηση δημιούργησε μία ροή γεγονότων, ώστε να δημιουργηθεί ένα πολύ όμορφο τραγούδι. Οι στίχοι μιλάνε κυρίως για τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα ενός ροκ μουσικού, που βρίσκεται συνεχώς στον δρόμο! Και αυτά, μεταξύ άλλων, προκαλούνται και από τα συνεχόμενα επικριτικά κλισέ σχόλια που έχει την ατυχία ή μάλλον την τύχη, από μουσική τουλάχιστον άποψη, να ακούει ένας μουσικός του δρόμου...

Jacek Maniakowski

διόρθωση κειμένου !  Maria Florokapi

Playground Theory - Echo-λόγιο

Οι Playground Theory απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Η παιδική χαρά είναι ουσιαστικά ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας μας. Παρατηρείς

ακριβώς τις ίδιες λειτουργίες. Παιδιά που είναι πιο κοινωνικά και κάνουν πιο εύκολα

παρέες, παιδιά λιγότερο κοινωνικά με σαφώς μικρότερες παρέες, παιδιά αντικοινωνικά

με καθόλου παρέες, παιδιά με μεγαλύτερη επιρροή που ηγούνται των υπολοίπων ή

με μικρότερη επιρροή που απλά ακολουθούν, βλέπεις πηγαδάκια, κλίκες, συμπάθειες-

αντιπάθειες, χαρά-λύπη, χαμόγελο-κλάμα και γενικότερα όλα τα ανθρώπινα

συναισθήματα σε μικρότερη έκφανση. Υπάρχει άλλωστε μια ολόκληρη κοινωνιολογική

θεωρία που έχει αναπτυχθεί βασισμένη σε αυτές τις παρατηρήσεις. Η

δική μας μπάντα αντλεί ένα μεγάλο μέρος των ερεθισμάτων της από τα παιδικά της

βιώματα και κυρίως από αντίστοιχες βόλτες σε παιδικές χαρές, όπου μπαίναμε και

εμείς σε αυτόν το μικρόκοσμο δημιουργώντας παρέες και φτιάχνοντας φανταστικούς

“κόσμους” και «διαστάσεις”, κάτι που εξακολουθούμε να το κάνουμε και τώρα με τις

μουσικές μας.

2) Χρήμα ή δόξα;

Γιατί όχι και τα δύο .Πέραν της πλάκας θα μπορούσαμε να πούμε ότι η δόξα

εξασφαλίζει την υστεροφημία ενώ η καλή οικονομική κατάσταση είναι κάτι πολύ

προσωρινό ειδικά στις μέρες μας. Επομένως είναι επιλογή του καθενός ανάλογα και

με τις προσωπικές επιδιώξεις, σίγουρα όμως όσον αφορά στην μπάντα και τα μέλη

μας προτιμήσαμε "να αφήσουμε κάτι πίσω μας" και αυτός είναι και ο λόγος που

κυκλοφορήσαμε το ντεμπούτο album μας "Speaking of Secrets", αδιαφορώντας για το

οικονομικό κόστος.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

"Κατάδυση" σε πολλαπλά όνειρα όπως στην ταινία Inception

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Πίσω στο 2009 όταν προσπαθούσαμε να κατασταλάξουμε στην σύνθεση της

μπάντας, στον ήχο και την γενικότερη "φιλοσοφία" των κομματιών μας.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Δεν θα αναφερόμασταν σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος, διότι δεν είμαστε

προκατειλημμένοι. Πιο πολύ αποφεύγουμε μουσικές οι οποίες δεν εκφράζουν

ανθρώπινα συναισθήματα, είναι στείρες από νέες ιδέες και δημιουργικότητα ή έχουν

δημιουργηθεί αποκλειστικά για χρηματοθηρία. Από αυτές που μένουν υπάρχει ένα χάος

δυνατοτήτων για να διαλέξεις το soundtrack της κάθε μέρας.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Τί εννοείτε “αν”; Η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα, μεταδίδει αναγνωρίσιμα μηνύματα και συναισθήματα παντού και αυτό την καθιστά υπερόπλο. Είμαστε ευτυχισμένοι που είμαστε «οπλισμένοι».

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με το John Squire από Stone Roses και τον Marcus Miller(Miles Davis, session

Bass guitarist) και επίσης με τους Sigur Ros, Atoms for Peace, τον Mike Patton

την Liz Fraser, τους Portishead. Επειδή όμως θα μέναμε μάλλον ακίνητοι και

αποσβολωμένοι να τους παρακολουθούμε πάνω στο stage, θα διαλέξουμε την έτερη

(και λίγο πιο εύκολα υλοποιήσιμη) ευχή “με όλους μας τους φίλους

μουσικούς, για ένα jam χωρίς περιορισμούς”.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Τίποτα από τα δύο. Η θρησκευτική έκφραση είναι κάτι πολύ προσωπικό, δεν

επιθυμούμε να την ανακατεύουμε με τη μουσική μας. Όσο για την πολιτική, το κάθε

μέλος της μπάντας έχει την δική του “κοσμοθεωρία” που αρκετές φορές συμπίπτει

με τις θεωρίες των υπολοίπων αλλά σίγουρα διαφέρει παρασάγγας από την

πολιτική ή τις πολιτικές που βλέπουμε σήμερα ιδίως στη χώρα μας, χωρίς όμως αυτό

να μεταφέρεται άμεσα και στις μουσικές μας. Η μουσική είναι ένα από τα μεγαλύτερα

δώρα και είναι μάλλον λάθος να συγχέεται με μη καλλιτεχνικές εκφράσεις.

9) Οι επιρροές σας;

Ποικίλουν ανάλογα. Ο καθένας μας έχει διαφορετικά ακούσματα, σίγουρα όμως

κυριαρχούν μουσικές από 90΄s,δεκαετία στην οποία μεγαλώσαμε. Ενδεικτικά

αναφέρουμε από είδη μουσικής electro pop, trip hop, dream pop, Brit pop, alternative

rock, classic rock, fusion και από μπάντες Radiohead, Portishead, Orbital, Massive

Attack, Uncle, Cure, Stone Roses, Inspiral Carpets, Sonic Youth κ.α

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Σε πρώτο στάδιο αποτελεί μέσο για να δημιουργούμε, άλλωστε αυτό είναι

το αρχικό ζητούμενο. Στη συνέχεια όμως εφόσον επιθυμία των μελών της

μπάντας είναι να ακουστεί η μουσική τους σε όσο το δυνατόν πιο πολυάριθμο

κοινό, αναγκαστικά αυτό πραγματοποιείται μόνο μέσω της αρτιότερης οργάνωσης

του συγκροτήματος. Κατά συνέπεια σε αυτή την περίπτωση το συγκρότημα

«χρησιμοποιείται» με σκοπό την προβολή αυτής της μουσικής.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Σίγουρα μέσον για να εκφράζουμε τις ανησυχίες μας και κυρίως να ξεφεύγουμε

δημιουργώντας μια "εικονική πραγματικότητα"

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Το ταλέντο είναι σαν ένα ακατέργαστο διαμάντι, μόνο με τη διαδικασία της τριβής μπορεί

η λάμψη του να φτάσει πραγματικά στο μέγιστο, για το οποίο δημιουργήθηκε

Υπό φυσιολογικές συνθήκες το βρίσκεις και στις δύο περιπτώσεις. Το ζητούμενο

είναι πως το χειρίζεται ο καθένας προσωπικά, κάτι που έχει να κάνει με τις αξίες, τις

απόψεις, τα βιώματα, τη γενικότερη φιλοσοφία που τον αντιπροσωπεύει και

οπωσδήποτε με τον χαρακτήρα του.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Είμαστε μια μπάντα που μας αρέσει να ταξιδεύουμε μεταφορικά και

κυριολεκτικά. Ίσως ένα αποδημητικό πουλί να αντιπροσώπευε τη φιλοσοφία μας

αυτή, όπως ο αρκτικός γλάρος που ταξιδεύει ετησίως 80.000 χλμ. από την Αρκτική

στην Ανταρκτική και τούμπαλιν!!

14) Μια ευχή για την μπάντα

Πάνω από όλα να είμαστε υγιείς. Όσο τετριμμένη κι αν ακούγεται αυτή η ευχή, δε

νομίζουμε ότι υπάρχει καλύτερη για οποιοδήποτε έμβιο όν πάνω στον πλανήτη....Από εκεί

και πέρα το πιο σημαντικό κομμάτι σε μια ενεργή μπάντα είναι η δημιουργικότητα, οπότε οι

ευχές όλων μας επικεντρώνονται στην αέναη μουσική δημιουργία, η οποία θα συνοδεύεται

ίσως και από ένα δεύτερο album της μπάντας στο εγγύς ή απώτερο μέλλον.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Εντοπίζουμε δύο:

Μέσα από τη δημιουργία στίχων και μελωδιών ανακαλύπτεις και έρχεσαι αντιμέτωπος με πτυχές του εαυτού σου καλά κρυμμένες ή ξεχασμένες. Αυτό που μπορεί να σε τρομάξει πιο πολύ είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.

Επίσης, το σημείο στο οποίο - αναδυόμενη από συναισθηματική φόρτιση του δημιουργού -

έρχεται στην επιφάνεια μια ανεπεξέργαστη μουσική ιδέα. Όταν η φόρτιση καταλαγιάσει,

ψάχνεις να βρεις τις ομορφότερες νότες που κρύβονται επιμελώς στην πρώτη αυτή ιδέα,

αφήνοντας για πάντα πίσω το 100% του πώς ένιωσες εκείνη τη μέρα.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Playground-Theory/121612344573144

Θα τους ακούσετε εδώ: http://soundcloud.com/playground-theory

και θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/user/PlaygroundTheory