Rock - e - pedia: Crunkcore

 Όταν απαιτείς το δίκαιο σου βίαια, αυτόματα το χάνεις. Κατά τον ίδιο τρόπο όταν πασχίζεις να φύγεις από στερεότυπα, αυτόματα δημιουργείς καινούργια, που μπορεί να σαν τα παλιά, αλλά με διαφορετικό μανδύα. 

Crunkcore (αποκαλείται και Crunk Punk, Screamo-crunk και Scrunk)

Πως ακούγεται: Σαν 16-χρονος/η εκ Αμερικής που ακούει τα πάντα, ανάλογα με την παρέα του και αποφάσισε να κάνει μπάντα για να προσελκύσει κορίτσια. Ουσιαστικά σαν Αμερικάνικο chart σε ένα τραγούδι. Μια μίξη από όλα τα δημοφιλή σύγχρονα μουσικά είδη σε ένα τραγούδι ή άλμπουμ με προσθήκη μερικών riffs και scream φωνητικών και Emo λυρικών. 

Γιατί να το ακούσουμε: Δεν είναι λίγες φορές που το αποτέλεσμα είναι αρκετά ενδιαφέρον και διαθέτει αρκετή φρεσκάδα ώστε εύκολα να φλερτάρει με επιτυχία ή και γενικώς, σαν έφηβος απλά να φλερτάρει. 

Γιατί όχι: γιατί είμαστε σκληροί καριόληδες και ακούμε μόνο γνήσιο metal. Δεν συμβιβαζόμαστε σε κάτι λιγότερο από φωτιά και ατσάλι. Χαλάρωσε και πιες το κακάο σου… μη σου πω τι άκουγες για να βγεις κάποιο ραντεβού. Βασικά γίνεται βαρετά υποτονικό και επαναλαμβανόμενο ουκ ολίγες φορές, απλά για να εξυπηρετεί τάσεις που ορίζουν οι δισκογραφικές. 

Που; Δυτικές και Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες

Πότε; Μέσα της δεκαετίας του ‘00.

Ποιοι; Η συγγραφέας και μουσικός Jessica Hopper ισχυρίζεται ότι ο συνδυασμός Emo και ηλεκτρονικών στοιχείων των Panic! at the Disco, επηρέασε την ανάπτυξη του Crunkcore.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Hollywood Undead, 3oh!3, Brokencyde, Family Force 5, Millionaires, Breathe Corolina, Blood On The Dance Floor, The Medic Droid.

Μέρες δόξας:  από τις απαρχές του βρήκε εύκολα κοινό ανάμεσα σε Αμερικάνους έφηβους και γρήγορα μπήκε στα charts. Γενικά είναι αρκετά δημοφιλές ανάμεσα σε έφηβους και μετα-έφηβους, κυρίως σε ΗΠΑ και δυτική Ευρώπη, αλλά λιγότερο. 

Κόκκινη κάρτα: Δημιούργημα των δισκογραφικών, υπερβολικά γυαλισμένο με συγκεκριμένο target group. Αλλά ότι λάμπει δεν είναι χρυσός, τις περισσότερες φορές. 

Με τι μπερδεύεται; με το Rap Rock,  Electropop, Dance-pop, Techno, Funk, Screamo, Emo, Metalcore και Nu Metal

Τι λες στον άσχετο; Κάτι τύποι με χτένισμα Justin Bieber, αλλά και πολλές φορές με την φάτσα του και το παίζουν άγριοι και σκληροί καριόληδες. 

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Crossover thrash

 

Δεν υπάρχει τίποτα στη Γη που να μην έχει όνομα. Ονομάζοντας κάτι, του δίνεις αυτόματα και οντότητα.

Crossover thrash (πολλές φορές χάρη συντομίας λέγεται απλά crossover)

 

Πως ακούγεται: σαν να έπιασε κόψιμο τον ντράμερ μιας thrash μπάντας και αύξησε λίγο το τέμπο για τελειώσει πιο γρήγορα το τραγούδι. Σαν να συνάντησαν οι Dead Kennedys τους Slayer και Metallica Ουσιαστικά είναι μια μίξη ή ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στο hardcore και thrash metal. Είναι από τα είδη, όπου η metal συναντιέται με την punk σε πιο γρήγορες στροφές.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί είναι γνήσιο, γρήγορο και έχει βγάλει από τις πιο επιδραστικές μπάντες. Και «φτύνει» αλήθεια στους στίχους του.

Γιατί όχι: επειδή σ αρέσουν οι Scorpions και οι μπαλάντες τους και δεν αντέχεις τόση ταχύτητα και φασαρία. Είναι λίγο αντικοινωνικό και αρκετά εσωστρεφές.

Που; Η.Π.Α. και κυρίως Greater Los Angeles Area, New York City, San Francisco, Bay Area, Houston

Πότε;  Αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν η metal άρχιζε να γλυκοκοιτάζει την hardcore punk.

Ποιοι; Σημείο σταθμός θεωρείται η κυκλοφορία του άλμπουμ Split από τους Faith και Void με την σφραγίδα της Dischord Records. Επίσης οι D.R.I., Corrosion of Conformity και Suicidal Tendencies φλερτάρει με το είδος. Ακόμα και Cro-Mags, Murphy's Law, Agnostic Front και Warzone είναι πρωτεργάτες του.

Αλλά ακόμα να ακούσεις:  Cro-Mags, Murphy's Law, Agnostic Front και Warzone M.O.D., Ratos de Porão, Nuclear Assault, What Happens Next?, Hogan's Heroes,

Μέρες δόξας:  αρχές της δεκαετίας του ’80 μαζί με την έκρηξη της thrash, αλλά πάντα έχουν σταθερό κοινό.

Κόκκινη κάρτα: Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να προσεγγίσει νέους ακροατές, καθώς η metalcore άνετα του κλέβει πιτσιρικάδες. Οι φανατικοί ναι μεν οπαδοί, αλλά δε με οστεόφυτα στον σβέρκο, λιγοστεύουν, καθώς σιγά σιγά μπαίνουν και στις ευπαθείς ομάδες.

Με τι μπερδεύεται; Με Thrash metal, hardcore punk και metalcore

Τι λες στον άσχετο; Κάτι τύποι με περίεργα μαλλιά που παίζουν σε μικρά κλαμπ πιο γρήγορα και ριπές με καλάζνικωφ.

 

Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia : Cowpunk (ή country punk )

 

Η απλότητα είναι μια αρετή που μπορεί να επιβιώσει σε οποιοδήποτε περιβάλλον.

Cowpunk (ή country punk )

 

Πως ακούγεται: Σαν country, folk, και blues σε punk διασκευή με στίχο τόσο ρηχό που δεν βρέχει ούτε τον αστράγαλο. Σαν Rednecks που ανακάλυψαν τους The Clash ή σαν το hillbilly να συνάντησε την punk.

Γιατί να το ακούσουμε: Είναι σπινταριστό φρέσκο απλό και ευκολοχώνευτο. Κατάλληλο για πάρτι και για καλή ατμόσφαιρα.

Γιατί όχι: στιχουργικά μιλάει μόνο για γκόμενες και αυτοκίνητα σαν έφηβος Αμερικανός χωριάτης. Και ουσιαστικά τα μουσικά του μοτίβα είναι πολύ φτωχά και επαναλαμβάνονται.

Που; Ηνωμένο Βασίλειο και Η.Π.Α., πιο συγκεκριμένα στην Southern California

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ’70 αρχές ‘80

Ποιοι; Ο πολυπράγμων T. Tex Edwards με το τότε του συγκρότημα τους The Nervebreakers  άνοιγε σε συναυλίες μεγαθήρια της punk και το hit τους My Girlfriend is a Rock, είναι από τις θεμέλιους λίθους του είδους. Επίσης οι Rosie Flores όταν έπαιζε με τους Rosie and the Screamers αυτό-αποκαλούνταν Cowpunk μπάντα. Ακόμα οι μπάντες όπως οι «Χ», The Dils και  Rank and File, παίζανε το είδος πριν καν ονομαστεί.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Screamin' Sirens, Boothill Foot Tappers, Yip Yip Coyote, the Blasters, Meat Puppets, The Beat Farmers, The Del-Lords, Violent Femmes, The Del-Lords, Lone Justice, K.D. Lang, The Georgia Satellites, Vandoliers

Μέρες δόξας:  όπως η punk rock, έτσι και αυτό σαν είδος έχει τις επιτυχίες του ανά τακτά διαστήματα, αλλά ξεχωριστά σαν μουσικοί όχι σαν μουσικό ρεύμα.

Κόκκινη κάρτα: Εκτός από λίγες εξαιρέσεις, δεν μένουν οι μπάντες στον ήχο αυτό. Ρηχός στίχος σε αντιπαράθεση με την punk κουλτούρα.

Με τι μπερδεύεται; Με alt country, Folk punk, garage rock, psychobilly, punk blues, punk rock

Τι λες στον άσχετο; Κάτι τύποι με λευκά φανελάκια παίζουν punk και μιλάνε για γκόμενες και αυτοκίνητα, όπως rednecks της βαθειάς Αμερικής,

- δεν κατάλαβα.

- αγροτικό πανκ ρε!

 

Jacek Henryk Maniakowski

KHIRKI- Bukovo

 

Τα μπαχαρικά είναι συστατικά που με ελάχιστη ποσότητα, μπορούν να αλλάξουν την σύσταση ενός φαγητού και την γεύση του, γενικά μπορούν να δώσουν μια τελείως διαφορετική μορφή στην διατροφή. Πέρα από την συντήρηση τροφίμων, έχουν και θεραπευτικές ιδιότητες, αλλά η υπερβολή μπορεί να αποβεί μοιραία. Και στα Βαλκάνια, πολλές φορές παρομοιάζονται με γυναίκα, αν και στην περιοχή δεν φημίζονται για την ισότητα των δύο φύλων και δύσκολα μπορεί κανείς να καταλάβει αν έχει θετική ή αρνητική σημασία.

Αλλά ένα μπαχαρικό το οποίο είναι γέννημα θρέμμα της περιοχής των Βαλκανίων και χαίρεται ιδιαίτερης εκτίμησης και κυρίως στην περιοχή της Β. Ελλάδας είναι το Μπούκοβο. Μάλιστα στην χώρα της Β. Μακεδονίας υπάρχει και ένα χωριό με αυτό το όνομα κοντά στην Μπίτολα. Η ετυμολογία της λέξης έχει σλάβικη καταγωγή, από οξιά σύμφωνα με το Βικιλεξικό* ή από την βελανιδιά σύμφωνα με τη Wikipedia**. Αλλά όλα αυτά τι σχέση έχουν με μουσική και μάλιστα με την σκληρή έκφρασή της, θα μας απαντήσουν οι KHIRKI από την Αθήνα μέσω του Δημοσθένη Ιωάννου, κιθαρίστα και τραγουδιστή της τριμελούς μπάντας.

«Η παρακάτω ιστορία αφορά στο πώς ένα καυτερό μπαχαρικό σηματοδότησε το καλλιτεχνικό μας όραμα και βοήθησε στη γέννηση της Khirki. Κοιτώντας πίσω, στη γέννηση της μπάντας και της Κτηνωδίας ( το άλμπουμ στο οποίο συμπεριλαμβάνεται) αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολες και σωτήριες αποφάσεις καλεστήκαμε να πάρουμε προσπαθώντας να κρατήσουμε την καλλιτεχνική μας φλόγα ζωντανή. Η μετάβαση από το προηγούμενο γκρουπ και η απελευθέρωση από το παρελθόν δεν ήταν εύκολη. Εκτιμώντας όμως την επιτυχία ή τον αντίκτυπο του δίσκου μας στον κόσμο (το album ξεπούλησε μέσα σε 6 μήνες) δε μπορώ παρά να αισθάνομαι περήφανος για όσα πετύχαμε. Και όλα ξεκίνησαν από μία πρόταση: «πάμε να γράψουμε τον πιο ξέφρενο δίσκο που έχουμε μέσα μας». Μιλάμε για λύσσα. Έτσι μας βρήκε η έναρξη της συνθετικής διαδικασίας της Κτηνωδίας. Ως τρίο: γυμνό, εκτεθειμένο και αλήτικο. Μεγάλο ρίσκο με αντίστοιχα μεγάλες απολαβές, αυτό ήταν το στοίχημά μας.» ξεκινάει την εξιστόρηση, αποδεικνύοντας πως η μουσική μπορεί να συνδυάσει τα πάντα όπως η καλή μαγειρική. Αν και στην μαγειρική δεν ξεκινάς με το μπαχαρικό, απλά το προσθέτεις, στην μουσική μπορεί να γίνει και το αντίθετο.

Και ο Δημοσθένης το επιβεβαιώνει: «Η αρχή, λοιπόν, το σημείο μηδέν, έπρεπε να είναι καλά ορισμένη για να θέσει τον ορίζοντα στο δρόμο που θα πορευόμασταν. Bukovo! Είχα ένα παλιό riff στον κουμπαρά που είχε βγει χρόνια πριν, από ένα jam session που είχα με το Σπύρο ( ντράμερ του συγκροτήματος) και το οποίο ήταν ιδιαίτερα χορευτικό, απρόβλεπτο και εθιστικό. Μας άρεσε και η μοίρα μας έκανε να το διαλέξουμε και να δουλέψουμε πάνω του. Είναι το riff της εισαγωγής που ακούς στο τραγούδι και το οποίο επαναλαμβάνεται και στη μέση του τραγουδιού. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με αυτό.» Απρόβλεπτο είναι και το μπούκοβο, μπορεί να είναι γλυκό ή καυτερό, αλλά για τους φανατικούς του, σίγουρα εθιστικό.

Αλλά κάθε έμπνευση έχει μια μνήμη, την οποία και εκφράζει με το να συνδυάζει φαινομενικά άσχετα πράγματα, έτσι είναι η κάθε τέχνη: «Εκείνη την περίοδο, 2018-2019, είχα ξεκινήσει τη σχέση πάθους που έχω με τους King Gizzard & the Lizard Wizard. Ιδιαίτερα τα Anatolian σημεία τους υπήρξαν τεράστιας σημασίας για την απενοχοποίηση της καταγωγής μας και την ενσωμάτωση της στο σκληρό ήχο που ανήκουμε. Επιπλέον μου ακούστηκε ιδιαίτερα cool το γεγονός ότι συχνά τραγουδάνε πάνω στο riff, δίνοντάς του έτσι μεγαλύτερη έμφαση. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, πως κάπως έτσι γράφτηκε και το κουπλέ.» συνεχίζει η φωνή της μπάντας.

Κανένας μάγος ή μάγειρας (έχουν το ίδιο έτυμο οι δύο λέξεις, το βαβυλωνιακό mag-), δεν βάζει στην τύχη τα υλικά μαζί, όσο και κάτι τέτοιο να φαίνεται στα μάτια των αδαών, το ίδιο πράττει και ένας καλλιτέχνης, που ακούει την μελωδία πριν την δημιουργήσει: «Βέβαια το δέσιμο αυτών των ιδεών δεν γίνεται στην τύχη και σχεδόν ποτέ δεν ακολουθούμε την εύκολη λύση κατά την ενορχήστρωση. Εδώ έρχεται η δουλειά της μπάντας που παίρνει τα ποιοτικά υλικά, την πρώτη ύλη και την μετουσιώνει σε κάτι που λέγεται, ξέρεις, τραγούδι.» αποκαλύπτει ο δημιουργός των στίχων.

Η έμπνευση είναι σαν τον έρωτα, κρύβεται σε σκοτεινές γωνίες, παραμένοντας σαν κάποιος μεγάλος αίλουρος για να αιφνιδιάσει τον ανέτοιμο, σχεδόν πάντα, αποδέκτη και αυτό επιβεβαιώνει ο Δημοσθένης: «Και σαν τέτοιο που είναι ήθελε ένα ωραίο φινάλε. Θυμάμαι, λοιπόν, να είμαι πάνω στη μηχανή ένα βράδυ όταν η Θεά της έμπνευσης μου χάρισε αυτή τη μελωδία που κλείνει το Bukovo. Και μου είχε κολλήσει τόσο έντονα που δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω στο σπίτι και να την ηχογραφήσω από τον τρόμο μην την ξεχάσω. Πάντα έτσι γίνεται. Πιάνεις την ακουστική σου, το πιάνο σου και προσπαθείς να εμπνευστείς ανάμεσα σε μαύρα κεριά, ρολόγια σταματημένα και πεντάλφες από κέτσαπ στο πάτωμα και δε βγαίνει ούτε συγχορδία. Ενώ μπορεί να κατουράς μία χημική τουαλέτα, πρωί σε λαϊκή με hung over και εκεί να σου έρθει το ρεφρέν του hit single ενός album. Μην μακρηγορώ, αυτή είναι εν πολλοίς η ιστορία πίσω από τη μουσική του Bukovo.»

Αλλά ένα τραγούδι δεν είναι μόνο οι νότες. Είναι και οι λέξεις που γίνονται στίχοι και αποκαλύπτουν ή κρύβουν την αλήθεια. Πολλές φορές αυτό γίνεται και ταυτόχρονα, όπως σε ένα σύμβολο που αποκαλύπτει σε γνώστες και κρύβει από τους αδαείς: «Οι στίχοι, τώρα, μιλάνε για αυτή την κρυφή και λίγο διεστραμμένη απόλαυση του να κυνηγάς ερωτικά κάποιο πρόσωπο χωρίς όμως να το έχεις ολοκληρωτικά. Αυτό που δοκιμάζεις αλλά δεν τρως, δαγκώνεις αλλά δεν καταπίνεις, γεύεσαι αλλά δε χορταίνεις. Κάπως σαν το εθιστικό κάψιμο του αγαπημένου μπαχαρικού, το οποίο μας δάνεισε το όνομά του, που στην αρχή σε ενοχλεί αλλά μετά το αναζητάς και χωρίς αυτό το φαγητό είναι βαρετό και άνοστο. Το Bukovo είναι μαζί με το Medea το 2ο τραγούδι του album στο οποίο οι στίχοι είναι σε πρώτο ενικό πρόσωπο και αφορούν στα λόγια μία γυναίκα. Στην περίπτωση μας πρόκειται για μία μοιραία και χειριστική γυναίκα η οποία διαρκώς υποτιμά αυτόν που την κυνηγά. Προσπάθησα να μπω στα παπούτσια ενός τέτοιου προσώπου και να ακουστώ καταδεκτικός και επικριτικός μέχρι αηδίας, γιατί στο rock n roll αγαπάμε την υπερβολή. Υπερβολή στην ταχύτητα, στον ήχο και φυσικά στα συναισθήματα.» Συνεχίζει.

Αλλά κάθε τραγούδι δεν είναι τα λίγα λεπτά της διάρκειας του, αλλά ώρες δημιουργίας, αλλαγές και πάντα κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με τους δημιουργούς του. Αυτό το δέσιμο είναι ένας κρυφός συμβολισμός, που μόνο τα μέλη της μπάντας ξέρουν: «Τώρα, στο δικό μου μυαλό το Bukovo είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί μέσα στα 4μιση λεπτά του καταφέραμε να συνοψίσουμε τον ιδιαίτερα σύνθετο ήχο της Khirki και αυτό είναι κατόρθωμα όταν είσαι πολυλογάς. Μετά το Bukovo πιάσαμε τα υπόλοιπα κομμάτια και έβγαιναν όλα σχετικά αβίαστα. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό μας πήρε τον περισσότερο χρόνο και για να είμαι ειλικρινής ήταν και το τελευταίο που ολοκληρώσαμε συνθετικά. Επιστρέφαμε διαρκώς σε αυτό και το πειράζαμε εμμονικά μέχρι να βρούμε την τελική του μορφή. Να γιατί, λοιπόν, το θεωρούμε τόσο σημαντικό, να γιατί το τιμήσαμε κυκλοφορώντας το ως single και γιατί εν τέλει ο κόσμος το ζητάει και το χορεύει.» Καταλήγει ο Δημοσθένης Ιωάννου με τις αποκαλύψεις της ιστορίας του τραγουδιού.

Αν και έχουν γραφτεί βιβλία, όχι πολλά για να είμαστε ειλικρινείς, για σχέση κουζίνας/μαγειρικής με τον έρωτας προς μια γυναίκα και λίγες ακόμα ταινίες έχουν γυριστεί, αλλά ακόμα λιγότερα τραγούδια έχουν δημιουργηθεί για αυτόν ον συσχετισμό. Όσο για τραγούδια με όνομα μπαχαρικού… δεν γνωρίζουμε κανένα άλλο.

*https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CE%B2%CE%BF

**https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CE%B2%CE%BF_(%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C)

Jacek Henryk Maniakowski

Διπλή Ζωή Ενός Μουσικού

 

Λέγοντας διπλή ζωή, συνήθως φανταζόμαστε και κρυφή. Ουσιαστικά, η φράση αυτή είναι μια λεκτική πλάνη, η οποία απλά φαντάζει αληθινή μόνο μέσα από μια στερεοτυπική προσέγγιση προς την ίδια την ζωή. Η ζωή είναι μία και είναι το διάστημα μεταξύ γέννησης και θανάτου, μαζί με τα δρώμενα ενός ανθρώπου μέσα σε αυτό. Κατά μια άλλη ερμηνεία, ίσως ορίζει αυτό που αποδέχεται  μια κοινωνία και αυτό που απορρίπτει. Όλοι οι ορισμοί μιας  διπλής ζωής προέρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον ενός ανθρώπου.

Κάποιοι όμως εξ ανάγκης έχουν διπλό ρόλο σε μια κοινωνία, αυτοί είναι οι μουσικοί. Ο ένας τους ρόλος είναι για το υλικό προς το ζην και ο δεύτερος για πνευματικό ή εσωτερικό ζην. Και φυσικά δε μιλάμε για ευκαιριακούς μουσικούς, που χρησιμοποιούν την τέχνη αυτήν σαν μέσο για άλλους προσωπικούς σκοπούς, αλλά για ανθρώπους οι οποίοι έχουν δώσει την ψυχή τους σε αυτήν. Όλοι αυτοί, παλεύουν να σώσουν την ψυχή τους αγωνιζόμενοι  παράλληλα και για την επιβίωσή τους. Και όταν το είδος μουσικής που τιμάνε είναι το rock & metal, τα πράγματα ζορίζουν ακόμα περισσότερα.

Αλλά γιατί ένας ταλαντούχους, πολλές φορές και σπουδαγμένος πάνω στο αντικείμενο της μουσικής, δεν μπορεί να βγάλει προς τα ζην με την μουσική; Δεν είναι λίγες φορές, που οι μουσικοί αναφερόμενοι στην ιδιότητά τους, ξαναρωτιούνται «και η δουλειά σου ποια είναι;». Τελικά είναι επάγγελμα η μουσική; Εδώ τα πράγματα λίγο περιπλέκονται, όχι γιατί είναι τόσο περίπλοκο να είναι κανείς μουσικός, αλλά γιατί η συμβολή της στην κοινωνία θεωρείται ανεπαρκής. Πάντα με ανεπαρκής αντίληψη του κόσμου και του περιβάλλοντος, την οποία ακολουθεί και η πλειοψηφία.

Ίσως πάλι η ετυμολογία της ελληνικής γλώσσας να μας δώσει κάποιες απαντήσεις: επάγγελμα σημαίνει «κάθε εργασία, κοινωνικά ή νομικά αποδεκτή, που ασκείται επί μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα για βιοπορισμό», αναφέρει το http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B5%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%B1 . Μια ακόμα λέξη που ταυτίζεται με αυτό είναι η «υπόσχεση».  Αλλά το περίεργο είναι πως το αντίθετο του επαγγελματισμού είναι ο ερασιτεχνισμός, του οποίου η ετυμολογία  βγαίνει από το ἔραμαι, που σημαίνει αγαπώ, είμαι ερωτευμένος, λαχταρώ ποθώ + -τέχνη. Κάποιος που θα ασχοληθεί με την μουσική, σίγουρα παρασύρεται από τον πόθο για την τέχνη αυτήν. Θα τολμήσω να συμπεράνω, πως ότι αγαπά κανείς δεν χρειάζεται ούτε νομική υπόσταση ούτε και να ανταμειφτεί για αυτό. Από την άλλη, ο εξαναγκασμός  χαίρει κοινωνική αποδοχής και μάλιστα ανταμείβεται. Άρα υπάρχει μια διαστρέβλωση της πραγματικότητας, από συγκεκριμένες πηγές, οι οποίες και επωφελούνται αυτής. Με μόνο επιχείρημα την ταύτιση της ασυδοσίας με την ελευθερία.

««Ο ορισμός του επαγγελματία είναι ότι πληρώνεται», λέει « Λένε πως “Εκείνος που πληρώνει αποφασίζει ποιο τραγούδι θα παίξει ο μουσικός». Αν πληρώνεσαι, αυτός που πληρώνει θα σου πει ποιο τραγούδι θέλει να ακούσει. Αν δεν πληρώνεσαι όμως μπορείς να παίξεις όποιο τραγούδι τραβάει η ψυχή σου» απαντά ο Dan Gorney στην ερώτηση του Μιχάλη Πουγούνα, γιατί δεν ασχολήθηκε ποτέ επαγγελματικά μην μουσική. (Ο Jay Gorney, τo «πιο αντικαπιταλιστικό τραγούδι στον κόσμο» και η τιμωρία τού να ονειρεύεσαι σε έναν «ελεύθερο κόσμο»...) για το site Merlin’s Music Box. Ας σκεφτεί κάποιος, αν δε μιλούσαμε για τη μουσική, αλλά για τον έρωτα, πως φαινόταν όλα τα παραπάνω γραφόμενα.

Όλη αυτή προσέγγιση μπορεί να έχει κοινωνικές προεκτάσεις. Όμως, μήπως έχει ήδη κοινωνικές προεκτάσεις; Η μουσική ΕΙΝΑΙ κοινωνική προέκταση! Η μουσική δεν αποτελεί κάποιο ξένο σώμα μέσα σε μια κοινωνία, είναι μέρος της. Και όσο πιο εξελιγμένη είναι μια κοινωνία, άλλο τόσο είναι και η μουσική και κατά προέκταση και η τέχνη, ριζωμένη σε αυτήν (την κοινωνία). Μπορεί η μουσική να έχει σκλαβωθεί από βασιλιάδες και μια αυθαίρετη ελίτ, αλλά η κάθε της νότα φωνάζει για ελευθερία. Και ίσως, σα μια λυρική μεταφορά, μπορεί να παρομοιαστεί με πουλιά, τα οποία πετάνε ελεύθερα στον αέρα, αλλά πολλές φορές τρέφονται από την γη. Άλλωστε, αν ρωτήσεις κάποιον ποιο ζώο σκέφτεται πρώτο που τραγουδάει, η απάντηση έρχεται σχεδόν αυθόρμητα.

Η αλήθεια είναι ένα τέρας που σκοτώνει μόνο τους υποκριτές. Φυσικά αλληγορία της φράσης είναι ολοφάνερη, αλλά ο φόβος είναι πραγματικός. Μαζί με την απελευθέρωση της μουσικής και αρχές τις μαζικής της διάδοσης, εμφανίστηκαν  (ξανά) και οι δυνάστες, οι οποίοι θέλησαν να βάλουν «χειροπέδες» στις νότες και να φίμωτρο στους στίχους. Η μήτρα της σύγχρονης μουσικής (ίσως όχι η μοναδική), η Αμερική γνώρισε από το πρώτο χέρι τις διώξεις των μουσικών με αφορμές τον πόλεμο και μια φανταστική κομμουνιστική απειλή. Παράλληλα οι μουσικοί έχαναν τα εισοδήματά τους εξαναγκασμένοι είτε να βρουν άλλη ασχολία είτε να παίζουν παράλληλα με την δουλειά τους και σε μικρό ακροατήριο.

Με την απαξίωση, είτε με οργανωμένες διώξεις είτε με μια κρυφή και σταδιακή ταύτισή της με κάτι αόριστα κακό, απέκτησε και μια στερεοτυπική φήμη. Και η φήμη μιας πληροφορία είναι πάντα πιο δυνατή, από την ίδια την πληροφορία. Έτσι η φήμη ενός μουσικού, ότι είναι αγύρτης και αλήτης, είναι βαθειά ριζωμένη στο ανθρώπινο υποσυνείδητο. Κάτι που καλλιεργήθηκε επί πολλούς αιώνες από ανθρώπους με πάθος για δύναμη και απέχθεια προς την ελευθερία.

«Κι έτσι του κατέστρεψαν την καριέρα. «Το FBI ήταν στο τηλέφωνο και έξω από την πόρτα μας. Κάθε φορά που μάθαιναν ότι ετοίμαζε κάποια δουλειά, τηλεφωνούσαν στους παραγωγούς και έλεγαν, “Ξέρετε ότι αυτός είναι κομμουνιστής; Ξέρετε ότι θα έχετε προβλήματα μαζί μας αν χρησιμοποιήσετε τη μουσική του;” Κι έτσι τον στρίμωξαν από παντού και ήταν αδύνατο να ξαναβρεί δουλειά. Αυτή ήταν η Μαύρη Λίστα. Δεν ήταν όμως μόνο μια λίστα. Υπήρχαν πράκτορες του FBI που με ακολουθούσαν στο σχολείο. Μιλούσαν στον διευθυντή του γυμνασίου μου. Είχαν ρωτήσει τον δάσκαλο που είχα στην πρώτη δημοτικού “Μήπως ο μικρός Daniel είπε κάτι κομμουνιστικό;” Τον δάσκαλό μου στην πρώτη Δημοτικού!» λέει ο Dan με πόνο. «Έτσι έμπλεξαν όλη μου την οικογένεια και δεν υπήρχε δουλειά για τον πατέρα μου. Πήγε και δούλευε η μάνα μου». Διαβάζουμε στο προαναφερθέν άρθρο του Μ. Πουγούνα για την ζωή του Jay Gorney μέσα από συζήτηση με τον γιο του Dan.

 

«Σταμάτησε άραγε αυτό κάποια στιγμή;» ρωτάει ο αρθρογράφος τον Dan

 

«Πρέπει να ήταν ήδη 55-60 χρονών όταν συνέβησαν αυτά. Συνέχισε να γράφει αλλά δεν έγιναν πολλά πράγματα. Έγραφε με άλλους που ήταν επίσης στη Μαύρη Λίστα, με ανθρώπους σε βάρος των οποίων είχε στηθεί κυριολεκτικά μια συνωμοσία προκειμένου να τους κρατήσουν εκτός αγοράς. To μεγαλύτερο μέρος αυτής της βιομηχανίας έχει να κάνει με το χρήμα και υπήρχαν προοδευτικοί άνθρωποι που έχτισαν το αμερικανικό μουσικό θέατρο. Οι περισσότεροι από αυτούς, όπως ο Gershwin και άλλοι, έτυχε να είναι Γερμανοεβραίοι και Ρωσοεβραίοι. Ο Yip (Harburg),  (ήταν ένας στιχουργός, γνωστός για τον κοινωνικό σχολιασμό που περιείχαν οι στίχοι του, καθώς και για τις φιλελεύθερες ιδέες του. Υποστήριζε τη φυλετική ισότητα, την ισότητα των δύο φύλων αλλά και τον συνδικαλισμό. Ήταν επίσης ένθερμος επικριτής της θρησκείας) ήταν φίλος με τον Gershwin στο γυμνάσιο. Ο Yip ήταν φτωχός. Οι Gershwin ήταν Γερμανοεβραίοι. Είχαν γραμμόφωνο και ο Yip πήγαινε σπίτι τους και άκουγαν δίσκους».

Όταν δε μπορείς να σκοτώσεις το λιοντάρι, πνίγεις τα κουτάβια του. Και έτσι απλά αποκλείεις  μικρότερους μουσικούς είτε σε βεληνεκές είτε σε ηλικία. Και αφήνοντας τις λυρικές μεταφορές, αυτό που πρέπει να «σκοτώσουν» είναι τα όνειρα ενός μουσικού, πριν καταλάβει την δύναμη αυτού του εργαλείου. Ο πιο απλός τρόπος είναι η οικονομική του απαξίωση, κυρίως σε κοινωνίες που η βασική αρχή προσκυνήματος είναι το χρήμα. Η τήρηση ενός στερεότυπου για την μη αναγκαιότητα της, είναι απλά το όπλο ή μέσο.

Τι είναι όμως αυτό, το οποίο εμποδίζει την κατανόηση της σημαντικότητας της μουσικής μέσα στην ελληνική κοινωνία; Την απάντηση δίνει πολύ εύστοχα ο Μ. Πουγούνας:

« Η κοινωνική καταξίωση για την ελληνική κοινωνία είναι τα λεφτά. γι αυτό όλες οι οικογένειες ήθελαν τα παιδιά τους να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι. Λεφτά πάση θυσία. Οι τέχνες, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν φημίζονται ως προσοδοφόρες. Έτσι κι αλλιώς από την δεκαετία του '90 και μετά καλλιεργήθηκε η άποψη πως η κουλτούρα είναι ένα άχρηστο πράγμα. Γεγονός είναι όμως πως όσο πιο καλλιεργημένο είναι το κοινό, τόσο πιο απαιτητικό είναι, άρα και ο καλλιτέχνης θα πρέπει να γίνεται καλύτερος, πιο ιδιαίτερος, πιο πρωτοποριακός κλπ. Αν λοιπόν βάλεις πως η μουσική, πχ το ρεμπέτικο, ήταν μουσική παράνομων και αποτελούσε μουσικό καμβά μιας υποκουλτούρας στην δεκαετία του 20 και του 30, αν το λαϊκό εξέφραζε τον πόνο εκείνων που μετανάστευαν, αν το δημοτικό δεν το καλλιεργούσαν γιατί "τι να το κάνουν τα υψηλά αστικά στρώματα" θα καταλάβεις πως το τι είναι τέχνη και πόσο είναι αποδεκτή, έχει γνώμονα τους πλούσιους. Και αν η πλειοψηφία θέλει να γίνει πλούσια και να συμπεριφέρονται όπως οι λεφτάδες, αυτό σημαίνει α-καλλιέργεια. Α-μορφοσιά. Γιατί η τάξη των ανθρώπων που έχουν λεφτά στην Ελλάδα, μπορεί να το παίζει πως έχει τελειώσει πανεπιστήμια στο εξωτερικό και πως έχει λεπτά γούστα, αλλά όπως φαίνεται από όλους αυτούς που κυβερνούν την χώρα (και προέρχονται από πλούσιες οικογένειες) δεν πρόκειται για τίποτα τζιμάνια. Προφανώς με μέσον τελείωσαν ότι τελείωσαν. Αυτοί είναι και το πρότυπο λοιπόν για πολύ κόσμο. Το χρήμα είναι ο στόχος και όχι η τέχνη ή καλλιέργεια, η έκφραση. Αυτά είναι αδιάφορα για πάρα πολλούς. Αυτοί όμως που τους αφορούν αυτά, θεωρούνται ουφο από την Ελληνική κοινωνία. Ψωνάρες, κουλτουριάρηδες κλπ. Γι αυτό η τέχνη πετιέται έξω από το παράθυρο από τα σχολεία. Το σύστημα παίρνει αυτό που παραγγέλνει. Και οι τέχνες του είναι αδιάφορες. Γι αυτό και ο καλλιτέχνης κάνει δύο δουλειές. Μια για την ψυχή και μια για το σώμα του.»

Είναι φανερό, πως το πρόβλημα είναι κοινωνικό. Μια ευφυή κοινωνία δεν χειραγωγείται. Και έχει αξίες, τις οποίες δεν μπορείς να αγοράσεις ούτε με τυπωμένα  τραπεζογραμμάτια ή αλλιώς υποσχετικές. Αλλά ούτε και με χρυσάφι. Το ίδιο το ταλέντο, ούτε και αυτό αγοράζεται, απλά το χεις ή δεν το χεις. Η σκληρή δουλειά που χρειάζεται για την αξιοποίηση, είναι αποτέλεσμα βούλησης και αγάπης ενός μουσικού, προς την  τέχνη αυτή.

Η καλλιέργεια της μετριότητας ή πιο αναίμακτης άμβλυνσης ακόμα και στην μουσική, φτιάχνει ένα κοινό με χαμηλή αντίληψη, που εύκολα μπορεί να δεχτεί οτιδήποτε στερεότυπο και απλά να επαναλαμβάνει ασυνείδητα με την μορφή μιας ψευδοπαράδοσης και κοινωνικών αυτοματισμών.  Χωρίς την ανάγκη της δικαιοσύνης και καμιά αναζήτηση της αξιοκρατίας.

Άρα ο διπλός ρόλος ενός πραγματικού μουσικού είναι μια αναγκαία πλάνη στα μάτια των αδαών. Η πλάνη αυτή, μπορεί να φύγει μόνο με την εξέλιξη μια κοινωνίας, όπου η αξιοκρατία να είναι η βασική της αρχή.

 

 Jacek Henryk Maniakowski

 

Πηγές: https://merlins.gr/blog/1341-jay-gorney?fbclid=IwAR3eQ-2_U2zW84-tkYR1DUpaiaDm7299a55OKVR18MbXzrKOgxFzc5XgmlI

Rock - e - pedia: Comedy rock

 

Σε κάθε σοβαροφανή πράξη ή δήλωση γεννιέται αυτόματα και η διακωμώδηση της.

Comedy rock

 

Πως ακούγεται: πολυποίκιλο … γενικά με όλες τις εκφράσεις τις rock.

Γιατί να το ακούσουμε: γιατί έχει πλάκα. Γιατί σχεδόν όλες οι καταξιωμένες μπάντες έχουν ασχοληθεί με αυτό το είδος και κάνοντας απλά την πλάκα τους, δημιούργησαν αριστουργήματα. Άλλες πάλι έδωσαν κάποιο πολύ ηχηρό μήνυμα μέσω του χιούμορ. 

Γιατί όχι: Γιατί το χιούμορ είναι σαν το φαγητό: στον καθένα αρέσει διαφορετικό. Αλλά και γιατί τα σύνορα ανάμεσα στην διακωμώδηση, γελιοποίηση και γελοιότητα είναι ανοιχτά και εύκολα τα περνάει κανείς

Που; Παντού, όπου γελάνε οι άνθρωποι και όπου ξέρουν να παίζουν μουσική. Σχεδόν σε κάθε χώρα που ακούγονται rock ήχοι, υπάρχει μια μπάντα που παίζει αυτό το είδος. Αλλά ξεκίνησε από τις Η.Π.Α. και Η. Βασίλειο

Πότε; Από τα μέσα της δεκαετίας του ’50

Ποιοι; Από τους πρώτους ήταν ο Stan Freberg, οποίος διακωμωδούσε τους Elvis Presley, Harry Belafonte, και Platters. Ο Sheb Woole με το "Purple People Eater" έφτασε  No. 1 του Billboard pop chart το 1958 και έμεινε εκεί για 6 εβδομάδες. Στην Βρετανία οι Charlie Drake και οι  Goons την ίδια εποχή έκαναν ολόκληρα άλμπουμ με σατιρικά τραγούδια. Ο Mitch Benn και οι the Turtles με το άλμπουμ του 1968 The Turtles Present the Battle of the Bands άνετα θεωρούνται πρωτεργάτες του είδους.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: οι Tenacious D, οι Flight of the Conchords, ο "Weird Al" Yankovic, πού έδωσε μια τεράστια ώθηση στο είδος, ο Allan Sherman, Spinal Tap, οι the Hee Bee Gee Bees , οι  Bad News, οι Ninja Sex Party, They Might Be Giants, the Presidents of the United States of America, Bloodhound Gang

Μέρες δόξας:  Κυρίως δεκαετία του ’90 και ’00. Αλλά γενικά όταν και όποιος έχει ταλέντο και περιπαιχτική διάθεση.

Κόκκινη κάρτα: Η υπερβολή και κακό χιούμορ, μαζί με έλλειψη στοιχειώδους ταλέντου κυρίως σε τοπικές σκηνές.

Με τι μπερδεύεται; Με τα πάντα… με μιούζικαλ, ροκ όπερα και γενικά σε όλα τα είδη έχει εισχωρήσει σατανικά.

Τι λες στον άσχετο; Όταν βλέπεις να υπερβάλει κάποιος ή να συνδυάζει τη reggae με thrash metal ή υπάρχει πολύ περούκα στην σκηνή.   

 Jacek Henryk Maniakowski

Rock - e - pedia: Cold wave (ή coldwave)

 

Η αξία ενός φρούτου συνίσταται με απόλαυση που δημιουργεί σε αυτόν που το τρώει, το ίδιο και η μουσική αποκτά αξία μόνο στα αυτιά του ακροατή της.

Cold wave ή coldwave

Πως ακούγεται: Σαν new wave και post punk, αλλά μαζί με μικρές δόσεις krautrock. Με σκοτεινά φωνητικά και αρκετά ψυχρό ήχο, με κυρίαρχο όργανο τα synth.

Γιατί να το ακούσουμε: για τον αρκετά σκοτεινό του ήχο, για την πρωτοπορία του και γιατί ουσιαστικά είναι ένας θρήνος για τον θάνατο του πρώτου κύματος της punk.

Γιατί όχι: γιατί είναι υπερβολικά εσωστρεφής, ο ήχος είναι πολύ «ψυχρός» και σχετικά κρυσταλλοποιημένος , ώστε να μπορεί να εξελιχθεί. Και γιατί έχει πολλά, υπερβολικά πολλά «σύνθια».

Που; Ευρώπη, κυρίως σε Γαλλία, Βέλγιο, Δ. Γερμανία και Πολωνία

Πότε; Τέλη δεκαετίας του ’70. Συγκεκριμένα το εβδομαδιαίο μουσικό περιοδικό Sounds, στις 26 Νοεμβρίου του 1977 το χρησιμοποίησε για πρώτη φορά. Έχοντα στο εξώφυλλο του τους  Ralf Hütter και Florian Schneider των Kraftwerk και τίτλο "New musick: The cold wave". Μια εβδομάδα αργότερα η δημοσιογράφος Vivien Goldman το αναφέρει ξανά περιγράφοντας  την μουσική των Siouxsie and the Banshees.

Ποιοι; Στην Γαλλία ο όρος la vague froide για να περιγράψει τον ήχο του συγκροτήματος Marquis de Sade  των οποίων το άλμπουμ Dantzig Twist θεωρείται κλασικό του είδους. Επίσης οι Asylum Party,  Twilight Ritual, KaS Product, Ruth, Charles de Goal και Resistance θεωρούνται οι πρώτες μπάντες του είδους.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: Norma Loy, Little Nemo, Excès Nocturne, Museum of Devotion, Oppenheimer Analysis, Gestalt, Notchnoi Prospect, Clan of Xymox, Absolute Body Control, Siekiera, Blacklist, Xeno & Oaklander και Lebanon Hanover

Μέρες δόξας:  Αν μπορεί να χαρακτηριστεί δόξα οι αναφορές μουσικών δημοσιογράφων στο είδος, τέλη των ‘70ς αρχές ‘80ς. Και μια αναζωπύρωση του είδους στις αρχές της δεκαετίας ’00 με κυκλοφορίες των δισκογραφικών Wierd Records της Ν. Υόρκης και της γαλλικής Tigersushi Records.

Κόκκινη κάρτα: Πολύ εσωστρεφές και απευθύνεται σε έναν συγκεκριμένο κύκλο new wave-άδων.

Με τι μπερδεύεται; Με new wave και post-punk, πολλές φορές ακόμα και με electronica και Dark Wave

Τι λες στον άσχετο; Σαν το new wave αλλά ακόμα πιο κλαψιάρικο.

Jacek Henryk Maniakowski